Matka roku

Książka bardziej przypominająca lekki thriller psychologiczny niż obyczajówkę. Kilka kobiet zdominowanych przez jednego mężczyznę to nie przypadek. Kiedyś sobie solidnie zapracowały na to, aby być teraz jego marionetkami. Czy opiekunka małej, bezbronnej dziewczynki odkryje prawdę? Przeczytajcie, a gwarantuję, że się dowiecie i nie zawiedziecie. :)

Macie czasem tak, że po przeczytaniu jakiejś książki, po zamknięciu ostatniej strony - siadacie i po prostu patrzycie się w ścianę? Wiem, że wiele z Was tak miało. To samo spotkało mnie po lekturze "Kiedy się pojawiłeś" Anny Matusiak-Rześniowieckiej. Początkowo autorka wprowadza nas w świat wszystkich postaci, lektura wydaje się dość lekka, płynie się kartka po kartce. Później robi się coraz ciężej... Iza i Adam to parę wprost idealna. Oboje wykształceni, mają wspaniałą pracę i związek jak z bajki. Robią wspaniałą karierę, zakładają własną firmę i prą do przodu. Wszystko zmienia się, kiedy na świecie pojawia się ich upragniony syn... Małgosia to pielęgniarka, która całe swoje serce oddała najmłodszym. Z Jackiem tworzą naprawdę udany związek, oparty na miłości i obopólnym wsparciu. Życie obu tych par diametralnie się zmieni, kiedy na świecie pojawi się pewien mały człowiek. Jak się zmieni? Tego nie mogę Wam zdradzić. W pewnym momencie, w trakcie lektury - łzy ciekły mi już bez przerwy. Na pewno nie bez znaczenia jest to, że mój pierwszy synek ma na imię dokładnie tak, jak malutki, dzielny bohater tejże książki. Nie mam słów, żeby opisać, jak bardzo rozbiła mnie ta książka, żeby potem posklejać moje serce na nowo. Daję 10 na 10, mistrzostwo. Brawo Pani Aniu!

Agata Przybyłek przyzwyczaiła swoje czytelniczki do historii, które są bliskie życiu, emocjonalne i nasycone polskim kolorytem. W powieści „Mimo twoich kłamstw” autorka odchodzi jednak od lżejszych, komediowych tonów na rzecz głębszego studium relacji międzyludzkich nadszarpniętych przez nielojalność. Przyznając tej książce ocenę 7/10, doceniam przede wszystkim psychologiczną wiarygodność bohaterów, choć pewne rozwiązania fabularne mogą wydawać się znajome miłośnikom gatunku. Fabuła koncentruje się wokół trudnych tematów: kłamstwa, które miało chronić, oraz prawdy, która potrafi zburzyć starannie budowany świat. Przybyłek z dużą wrażliwością portretuje kobietę stojącą na rozdrożu. Główna bohaterka musi zmierzyć się z bolesnym odkryciem, które podaje w wątpliwość fundamenty jej związku. Autorka nie daje jednak prostych odpowiedzi. Zamiast dzielić świat na czarny i biały, pokazuje odcienie szarości – motywacje, które stoją za błędnymi decyzjami, oraz lęk przed utratą tego, co najcenniejsze. To sprawia, że książka nie jest tylko „romansem z przeszkodami”, ale rzetelną wiwisekcją kryzysu małżeńskiego. Siłą prozy Przybyłek jest jej styl – bezpośredni, ciepły, a jednocześnie potrafiący uderzyć w najczulsze struny. Czytelnik łatwo może utożsamić się z dylematami bohaterów, ponieważ są one osadzone w realiach, które znamy z własnego podwórka. Autorka świetnie radzi sobie z opisami wewnętrznego rozdarcia; czujemy ból, niedowierzanie i wściekłość towarzyszącą odkrywaniu kolejnych warstw kłamstwa. Ważnym elementem jest tu również wątek przebaczenia – Przybyłek pyta, czy miłość rzeczywiście „wszystko przetrzyma” i gdzie leży granica kompromisu, za którą tracimy własną godność. Dlaczego 7/10? Siódemka to ocena bardzo solidnej literatury obyczajowej, która spełnia wszystkie oczekiwania fanów autorki. Dlaczego nie wyżej? Momentami akcja zwalnia na rzecz obszernych przemyśleń bohaterki, co może sprawiać wrażenie lekkiej powtarzalności pewnych motywów emocjonalnych. Niektóre zwroty akcji są dość przewidywalne dla osób, które przeczytały wiele sag rodzinnych, jednak sprawność językowa autorki sprawia, że nie psuje to przyjemności z lektury. To książka, która stawia na klimat i refleksję, a nie na gwałtowne tempo. „Mimo twoich kłamstw” to mądra i potrzebna opowieść o tym, że budowanie szczęścia na nieszczerości jest jak stawianie domu na piasku. Agata Przybyłek stworzyła historię, która skłania do zastanowienia się nad własnymi relacjami i wartością szczerej rozmowy. To idealna propozycja na wieczór z herbatą – lektura, która wzrusza, momentami irytuje zachowaniem bohaterów, ale ostatecznie zostawia czytelnika z ważnym przesłaniem o sile kobiecej intuicji i odwadze do zaczynania od nowa.

Pełna uroku opowieść o miłości, rodzinnych więzach i poszukiwaniach własnej drogi w życiu. Główna bohaterka, Agata, po trudnym rozstaniu postanawia wyjechać na wieś, by uciec od codziennych problemów i odnaleźć spokój. Tam, w malowniczej okolicy, jej życie zaczyna nabierać nowych barw. Agata staje przed wyzwaniem nie tylko odbudowy własnej tożsamości, ale również zmierzenia się z trudnymi relacjami z bliskimi. Magdalena Witkiewicz, jak zwykle, w mistrzowski sposób buduje atmosferę ciepła i nadziei, tworząc postacie, z którymi łatwo się utożsamić. „Srebrna łyżeczka” to książka o tym, jak ważne są małe rzeczy w życiu, jak czasem wystarczy oderwać się od zgiełku, by dostrzec to, co naprawdę się liczy. To powieść, która niesie ze sobą pozytywne emocje, pełna prostych, ale głębokich prawd o miłości, rodzinie i sile osobistej przemiany.

Tę pozycję poleciła mi mama, nie miałam względem niej wielkich oczekiwań i myślę, że dzięki temu mogłam w pełni docenić jej piękno. Pozycja ta jest napisana w sposób jasny i zrozumiały, nie ma ona ciężkiego języka, jednak pomimo to należy szukać a dokładniej mówiąc należy zastanowić się nad jej przesłaniem. Książka ta pokazuje siłę kobiet, którą każda może w sobie odszukać, ale też uczy że czasem zamiast zemsty warto usiąść, porozmawiać, bo prawda może okazać się całkiem inna. „Schronisko niechcianych żon” to książka, która oprócz siły kobiet, pokazuje też ich omylność i to, że czasem rozwiązaniem wszystkich problemów może być rozmowa, a przy tym należy mieć kogoś na kim będzie można polegać. Myślę, że warto zapoznać się z tą pozycją, ale należy pamiętać by podejść do niej bez większych i głębszych oczekiwań, po prostu przychodzi czas na to by otworzyć się na jej piękno i przesłanie.

Książkę wypatrzyłam w bibliotece i zdecydowałam się na jej lekturę. Od razu powiem, że jest ona dość lekka i czyta się ją naprawdę bardzo szybko. Przewijają się tu losy 3 nauczycielek, które martwią się donosem jaki wpłynął na ich szkołę. Każda oprócz problemów pracowych ma też swoje własne, a to nieszczęśliwą miłość, choroby, czy odrobinę szaloną ciotkę, brak wsparcia w rodzinie itp. Myślę że wszystko to sprawia, że kobiety te są nam bardzo bliskie i kibicujemy im przyglądając się ich losom. Co mi się nie podobało, nie ma zakończenia. Jest to historia urwana w połowie. Byłam dziś w bibliotece po drugą część, której biblioteka nie posiada (smuteczek). Bardzo nie lubię, gdy żaden z etapów nie jest zakończony w pierwszym tomie. To taka ciekawa opowieść urwana w połowie, która nic nie wyjaśnia...

Druga część "Macochy" nadal niezmiennie mnie bawi. Lekkie, łatwe i przyjemne aczkolwiek niebanalne. Kasia, pasierbica z pierwszej części nagle staje się sama macochą dla dwójki przeuroczych i niezwykle rozgarniętych dzieciaków. Miłość od początku należy do tych trudnych raczej i każdy dzień staje się wyzwaniem. Ogólnie czyta się bardzo dobrze, jak każda z książek Pani Nataszy. Polecam na wieczorny weekend po cięzkim tygodniu

Pełna humoru świąteczna opowieść o tym, że warto spróbować każdego sposobu nawet tego najbardziej abstrakcyjnego, by pomóc scalić z powrotem rodzinę. A właśnie na taki pomysł wpadła najstarsza z rodu - babcia Kornelia. Właśnie to jest ta osoba, której nie można odmówić pomocy, to jest ta osoba która zawsze ma rację i to jest ta osoba, do której zawsze możesz przyjść i pogadać o problemach. Pełna śmiesznych sytuacji opowieść o tym jak babcia postanowiła, że nie umrze t tym, którzy lubią się pośmiać, parsknąć śmiechem i pokręcić głową z niedowierzaniem, że można mieć takie pomysły.

Książka dobra, wciągająca, przez co czytało ją się szybko. Aczkolwiek ilość zdrad była dla mnie tutaj po prostu zbyt duża... Pierwszy tom tej serii mnie zachwycił, uważam, że to jedna z lepszych książek z dorobku autorki. Drugi i trzeci niestety nie zrobiły już na mnie podobnego wrażenia.

Kupione w ramach lektury czilautowej dla żony - książka w końcu rzecz trafiła i w moje łapki. Powiem krótko (jak na moje możliwości): fajna książeczka. Oczywiście zero fabuły, żadne tam kreacje bohaterów, ot po prostu opowieści z pupy wzięte. Miniaturki z życia codziennego, tyle że takie trochę na sterydach i w oparach lekkiego absurdu. Narratorka to dorosła - po czterdziestce (czyli w moim i żoninym wieku) - babka, którą życie zdefiniowało (na potrzeby tej książki) przede wszystkim jako matkę i żonę, w efekcie wprowadzając ją w stan stałego wrzenia i podkur***nia. Ale jeśli ktoś myśli, że to kolejny manifest feministyczny czy jakaś tam inna ideologia, to śpieszę z zapewnieniem, iż Matka siedzi z tyłu jest po prostu dziełem humorystycznym. Humor w niniejszej książeczce odbywa się na różne sposoby: bywa czasami niesmacznie, zwykle jednak jest względnie inteligentnie. Są kpiny z mężczyzn - zwłaszcza ich pododmiany zwanej "mężami", jest jechanie po dzieciakach i ich ograniczonych funkcjach życiowych, ale jest też polewka z niewiast. Słowem: dostało się wszystkim. A dostało się z jednej strony bez pardonu, z drugiej zaś tak trochę lekko i "konwencjonalnie". Nie jest to oczywiście lektura z górnej półki, ale i taką być nie próbuje. Matka siedzi z tyłu jest odrobinę monotonna, więc trzeba ją sobie dawkować - ja sam czytałem ten zbiorek pewnie ze trzy tygodnie. Małych cząsteczek - które od biedy można by nazwać opowiadaniami lub quasifelietonami (żadna z tych nazw mi jednak nie pasuje) jest tutaj od groma i jeszcze trochę - zwykle lektura dwóch czy trzech nasyca organizm na dobę, więc zdrowym podejściem jest łykanie Opowieści z dupy w mikro-porcjach, może w ramach lektury towarzyszącej innemu dziełu. Poczucie humoru to bardzo subiektywna sprawa - jeden się tutaj odbije całkowicie, innemu się spodoba. Ja ogólnie doceniłem. Nie żebym tarzał się po podłodze ze śmiechu, w sumie ledwo paręnaście razy zarechotałem tak naprawdę porządnie, ale przez większość lektury byłem przyjemnie acz delikatnie rozbawiony. Sądzę, że zaryzykuję i spróbuję kiedyś łyknąć także tom drugi, bo czemu by nie?

Książka zaczyna się z przytupem i główny wątek wpadkowy jest fenomenalny. Podobało mi się też to, że mamy tu więcej innych kobiet. Wątek Darii staje się pierwszoplanowym na równi z Tatianą. Nadal jest wesoło, wiele się dzieje i książka daje rozrywkę. Niestety widać spory spadek względem pierwszego tomu. Nie zgrywał mi się wiek bohaterów i miasto, w którym doszło do pewnych wydarzeń w tomie pierwszym. Wydaje mi się, że zaistniały tu błędy logiczne. Ponadto normalizowana jest tu zdrada... Każda z bohaterek ma relacje, w której ktoś jest nie w porządku...co nie przypadło mi do gustu. Po pierwszych rozdziałach liczyłam też na więcej zabawnych sytuacji ciążowych i macierzyńskich. Podsumowując to zabawna opowieść na luźny czas, której potencjał według mnie nie został do końca wykorzystany.

Przebrnęłam,(choć prostota języka aż raziła), tylko dlatego, aby poznać zakończenie, a to, jak się okazało było możliwe, ale dopiero na ostatnich stronach części drugiej. Wymuszony watek, naiwność bohaterów, nierealne sploty wydarzeń, powtarzalność opisów, przewidywalnosc akcji.. Całość tak prosta, tak mało ambitna.. nawet jak na obyczajówkę. Mnie nie ujęła. Nie polecam.

Książkę poleciła mi Pani w bibliotece jako autorkę odwiedzającą nadmorską miejscowość Darłówko o Dąbki, które są dla mnie magiczne. To tam autorka pisze książki. Nie wiem czy na pewno, trzeba będzie to sprawdzić 🙂 Jako pierwsze spotkanie z pisarką oceniam bardzo dobrze, książkę czyta się szybko i płynnie, jest dużo emocji i opisów natury, które lubię. Jest też ciepło, radość, miłość, przyjaźń oraz tajemnica. Można również zaciekawić się miejscem, w którym dzieje się akcja książki. Malownicze krajobrazy, dwór, zamek, ogród, woda, zieleń krajobraz, kultura. Sama treść nie do końca od początku mi się podobała, trochę gubiłam się, by w końcu wciągnąć się w historię i nie móc się oderwać na wiele godzin. Myślę, że chętnie sięgnę po inne książki autorki, może będą tego warte.

Autorkę Niemczynow nie zbyt dobrze znam pomimo polecania jej przez wielu moich znajomych. Jakoś tak zawsze się składało, że na mojej drodze było mnóstwo innych książek, które kusiły żeby je przeczytać. Tym razem akurat dostałam książkę od znajomej i przez to, że ścigał ją termin oddania do biblioteki więc musiałam szybko ją zwrócić, od razu zabrałam się za czytanie. Historia trojga głównych bohaterów. Dwójka z nich mieszka w Niemczech, jedna w Stanach Zjednoczonych. Najbardziej zaintrygowała mnie historia Pana Helmuta i jego chorej żony. Już od pierwszych stron serce ściskało jak autorka opisywała trud opieki nad ukochaną osobą. Miłość, którą Helmut darzył żonę miałam wrażenie, że chyba się nie zdarza. Pomimo trudności, które napotykał na swojej drodze, obelgi, które wysłuchiwał od ukochanej, osoby, ciosy, które przyjmował nie spowodowały u niego nawet chwili złości, momentu aby krzyknął na miłość swojego życia. Odnosiłam wrażenie, że jest to niemożliwe aby tak mocno kochać, a jednak...Bohater robił wszystko aby wypełnić słowa przysięgi. Przyszedł jednak czas, że musiał przyznać przed sobą i przed żoną, że nie ma już siły i nie potrafi zająć się nią tak jak zrobią to specjaliści. Moment ten był okropny, łamiący serce i ściskający za gardło. Czułam jak do oczu napływają mi łzy, czułam ból Helmuta gdy zdecydował się oddać żonę do ośrodka. I tu pojawiają się kolejni bohaterowie - Martin i Liza. Każde po przejściach, każde ze złamanym sercem i próbujące odnaleźć swoje miejsce na ziemi. Jak się okazuje oprócz złamanych serc, bohaterów łączy coś więcej - historia i miłość do ojczyzny. Mimo, że mieszkają w Niemczech oraz Stanach Zjednoczonych, to mają korzenie polskie i nie zapominają o tym albo inaczej- to przeszłość z Polski nie pozwala im zapomnieć o Polsce. Są z jednej strony szczęśliwi, że żyją w krajach marzeń jak to się mówiło o nich w latach osiemdziesiątych i wcześniej. Z drugiej strony tak strasznie tęsknią za tym co zostawili, czego musieli się wyrzec. Czy to im się opłaciło i czy rzeczywiście są szczęśliwi w swoim nowym życiu? Książka zachwyca pod każdym względem. Chwyta za serce, wzbudza mnóstwo emocji- niestety według mnie tych smutnych, nostalgicznych. Przez kilkadziesiąt stron bardzo często miałam łzy w oczach i czułam jak ściska mi się gardło. Te opisy opieki Helmuta nad żoną, wiele przykrych sytuacji i córka ciągle naciskająca żeby oddać mamę do ośrodka - bardzo smutne fragmenty. Mimo oddania jej - Helmut do końca był z nią i na każdym kroku pokazywał jej swoją miłość. Martin oszukany brutalnie przez żonę i obarczony każdym jej niepowodzeniem - zniszczony emocjonalnie. Liza uciekająca do Polski aby znaleźć swoje miejsce po rozwodzie. Każda z tych historii smutna i poruszająca. Pokazująca jak wiele człowiek jest w stanie udźwignąć aby w końcu znaleźć to swoje wymarzone szczęście i miejsce na ziemi. Autorka w piękny sposób pokazała, że wyjazd do obcego kraju aby polepszyć sobie życie i osiągnąć coś więcej niż tylko przeciętny standard życia to nie zawsze równa się dobre życie. Czasami możemy stracić dużo więcej niż gdybyśmy zostali w ojczyźnie i postawili na życie z bliskimi niż życie w luksusie. Powieść bardzo wzruszająca, poruszająca wiele czułych punktów, pokazująca jak mocno można kochać i jak mocno można nienawidzieć. Opis, który znajduje się z tyłu okładki nawet w 10% nie oddaje tego, co czytelnika czeka w środku książki. Jest bardzo lakoniczny i sprawiający wrażenie, że będzie to miła obyczajówka na letnie dni- nic bardziej mylnego. Trzeba się nastawić na bombę emocjonalną od której nie będzie można się oderwać a gdy już się ją skończy to poczuje się wyczerpanie emocjonalne, jednocześnie radość z lektury i zadumę nad tym co tak naprawdę liczy się w życiu. Polecam gorąco !!!!

Wzruszająca opowieść. Jest to historia o uczuciu, które przez moment udawało miłość. To również historia o uczuciu, które jest prawdziwą, głęboką, najszczerszą miłością. Bo miłość niejedno miewa oblicze, potrafi ranić, potrafi też uskrzydlać. W tej historii znajdziesz jedną i drugą. Jeśli lubisz ryczeć nad książką jak bóbr, zacznij czytać „Obcą kobietę”. Ja lubię 😊, więc polecam.

Rozalia, porzucona przez narzeczonego, została nie tylko odtrącona przez rodzinę, lecz także skreślona przez lokalną socjetę. Jako „stara panna” i rezydentka rodzinnego domu, pełni rolę pomocy do wszystkiego – najbardziej jednak obciąża ją opieka nad dziećmi brata. Jego żona nie szczędzi jej przykrych słów ani kolejnych obowiązków. Tymczasem okolicę elektryzują plotki – Andrzej Brzozowski, dziedzic ogromnego majątku, znany z oschłości i skrytego charakteru, szuka żony. Do Rozalii dociera, że to może być jej jedyna szansa: albo zdobędzie serce mężczyzny, albo straci wszystko. Dziewczyna postanawia zaryzykować, bo jej dotychczasowe życie i tak pełne jest goryczy. Czy uda jej się ocalić honor i znaleźć miłość? Jak zareaguje rodzina i otoczenie? Odpowiedzi poznaje Ania, czytając maszynopis spisany przed laty przez jej babcię. Sama stoi właśnie na życiowym zakręcie – rozstała się z chłopakiem, którego pochłonął nałóg i który nawet nie zauważył jej odejścia. Historia Rozalii staje się dla niej lekcją, jak podnieść się po porażkach, odzyskać siłę i zawalczyć o siebie. Lubię styl Krystyny Mirek – jedne jej książki trafiają do mnie mocniej, inne nieco mniej, ale zawsze mam pewność, że spędzę z nimi dobry czas. Tak było i tym razem. Przepadłam w historii Rozalii i z zapartym tchem kibicowałam jej kolejnym życiowym wyborom. To była dla mnie przyjemna odskocznia od codzienności, dlatego jeśli szukacie lekkiej, wciągającej lektury na niedzielne popołudnie, ta książka sprawdzi się idealnie.

Agnieszka Krawczyk, nazywana często czarodziejką nastroju, w swojej powieści „Warkocz spleciony z kwiatów” po raz kolejny udowadnia, że literatura obyczajowa może być czymś znacznie więcej niż tylko lekkim czytadłem. To książka, która działa na zmysły, otula czytelnika zapachem górskich ziół i spokojem małomiasteczkowego życia, nie uciekając przy tym od trudnych pytań o życiowe wybory i odwagę do zmian. Przyznaję tej pozycji mocną notę 8/10. To rzetelnie napisana, ciepła i mądra historia, która stanowi idealne antidotum na pośpiech współczesnego świata. Fabuła zabiera nas do malowniczego Idyllowa – miejsca, które wbrew swojej nazwie, nie jest wolne od ludzkich dramatów i skomplikowanych tajemnic. Główna bohaterka, szukając swojego miejsca na ziemi, trafia do społeczności, w której tradycja splata się z nowoczesnością, a każdy mieszkaniec nosi w sobie jakąś historię. Krawczyk z wielką czułością portretuje relacje międzyludzkie, pokazując, że to właśnie drobne gesty i wzajemna życzliwość budują fundament szczęścia. Tytułowy warkocz staje się tu piękną metaforą ludzkich losów – czasem splątanych, czasem trudnych do rozdzielenia, ale zawsze tworzących unikalną, barwną całość. Największą siłą powieści jest jej warstwa opisowa. Autorka z niezwykłą plastycznością odmalowuje beskidzki krajobraz. Czytelnik niemal czuje pod stopami rosę na górskiej łące i słyszy szum potoku. Nie jest to jednak martwa natura; Idyllowo tętni życiem dzięki krwistym, autentycznym postaciom. Bohaterowie Agnieszki Krawczyk nie są papierowi – mają swoje wady, lęki i marzenia, co sprawia, że łatwo się z nimi utożsamić. Szczególnie poruszający jest wątek odkrywania własnych pasji i odwagi, by porzucić to, co bezpieczne, na rzecz tego, co prawdziwe. Styl autorki jest kojący, wręcz terapeutyczny. Krawczyk operuje piękną polszczyzną, dbając o rytm zdania i odpowiednie rozłożenie akcentów emocjonalnych. To proza, która nie potrzebuje tanich sensacji, by przykuć uwagę – jej siła drzemie w uważności na drugiego człowieka i celebracji codzienności. Momentami fabuła płynie zbyt niespiesznie, co dla wielbicieli dynamicznej akcji może być pewnym wyzwaniem. Niektóre konflikty rozwiązują się w sposób odrobinę zbyt idealny, co nadaje całości nieco bajkowy charakter. Choć rozumiem, że taka jest konwencja literatury nurtu „feel-good”, chwila mocniejszego, realistycznego tąpnięcia mogłaby dodać tej historii jeszcze więcej głębi. Podsumowując, „Warkocz spleciony z kwiatów” to jedna z najlepszych propozycji w dorobku Agnieszki Krawczyk. To książka, która niesie nadzieję i przypomina, że nigdy nie jest za późno, by zacząć zaplatać swoje życie na nowo, według własnego wzoru. To rzetelne 8/10 – lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy w literaturze szukają piękna, spokoju i wiary w ludzką dobroć. Idealna towarzyszka na wieczór z kubkiem herbaty, która zostawia w sercu ciepły ślad.

Poruszająca opowieść o utraconych marzeniach, rozczarowaniach i próbie odbudowy życia po dramatycznym upadku. Alicja, główna bohaterka, wraca do rodzinnego Kołobrzegu, z którym miała zerwać wszelkie więzi. Zmusza ją do tego mąż oskarżony o przestępstwa skarbowe i długi, które położyły ich życie w gruzach. Książka pokazuje, jak łatwo można pogubić się w pogoni za sukcesem i pieniędzmi, tracąc to, co naprawdę ważne. Alicja staje w obliczu przeszłości, którą próbowała zostawić za sobą, a teraz musi ją konfrontować – zarówno z bliskimi, jak i z własnymi uczuciami. To opowieść o tym, jak trudna, ale i potrzebna jest samodzielność, i jak trudno jest odbudować zaufanie po zdradzie. „Światło, które nigdy nie gaśnie” to książka pełna emocji, skłaniająca do refleksji nad tym, co w życiu naprawdę się liczy.

"Panna z bajki" wydawać by się mogło, że to będzie powieść o księżniczce mieszkającej w zamku. Tymczasem, jest to historia Hanny, Magdy i Lenki, które w swoim życiu szukają miłości, tej jedynej. Zakochują się w aktorach, reżyserach. Miłość trwa w najlepsze dopóki Hanna i Lenka, przyłapują swoich ukochanych na zdradzie. Czy Hanna odnajdzie spokój i da drugą szansę ukochanemu? Czy Lenka ułoży sobie życie po rozpadzie związku? Książka lekka, z początku mylili mi się bohaterowie, ale później powieść rozkręciła się bardzo szybko. Powieść na jeden letni wieczór. Najbardziej uroczy w powieści był domek Hani, zwanym "Bajką".

Piękna i bardzo emocjonująca historia rodziny w cudownym miejscu. Ale to też okazanie jaka silna i zdeterminowana potrafi być kobieta. Ewa i Mariusz rzucają wszystko, sprzedają mieszkanie w bloku i przenoszą się na wieś do własnego domu, które kiedyś było schroniskiem. Miejsce, choć w urokliwym miejscu to wymaga ogromnego wkładu pracy, siły i pieniędzy, których im jednak nie nadbywa. Nie ma tam nic, ani wody, ani prądu, ani drogi dojazdowej. Wydatki się piętrzą, końca nie widać i niestety Mariusz nie dał rady tego udźwignąć, choć sam był pomysłodawcą tego kroku w ich życiu. Cały świat zawalił się Ewie, gdy sama została z trójką dzieci i nie skończonym domem. Ale Ewa jest silna i z pomocą rodziców, siostry, a nawet teściowej zakasuje rękawy i bierze się podwójnie do roboty. Idzie zima, nie ma w domu ogrzewania, nie ma ciepłej wody. Nie można się teraz poddać. Bardzo fajne postaci, muszę tu wspomnieć o małym Adasiu, który jak taki promyczek zjednywał sobie wszystkich ciagłymi pytaniami. Przepięknie opisana miejscowość i przyroda. To nie pierwsze spotkanie z tą autorką i na pewno nie ostatnie. Koniec książki w czasie Bożego Narodzenia, podczas srogiej zimy, to taka wisienka na torcie. Bardzo polecam.