Gdzieś pomiędzy wierszami

Katarzyna Grochola przyzwyczaiła nas do radosnej afirmacji życia, humoru i ciepłych opowieści o miłości, które leczą duszę niczym gorąca herbata w mroźny wieczór. Jednak „Zjadacz czerni 8” to projekt zupełnie innego kalibru. To książka, która schodzi do piwnic ludzkiej psychiki, dotykając tematów ostatecznych, bolesnych i niewygodnych. Moja ocena to mocne 7/10 – to literatura dojrzała, choć momentami przytłaczająca swoim ciężarem. Tytułowy „Zjadacz czerni” to postać niemal mityczna, archetypowa, która bierze na siebie cudzy ból, strach i grzechy. Grochola konstruuje narrację z wielu perspektyw, tworząc mozaikę ludzkich losów połączonych wspólnym mianownikiem: cierpieniem. Nie jest to jednak epatowanie smutkiem dla samego efektu. Autorka zdaje się pytać: ile mroku jest w stanie udźwignąć człowiek, zanim pęknie? I czy istnieje siła, która ten mrok potrafi zneutralizować? Struktura powieści jest gęsta i wymaga od czytelnika pełnego skupienia. To nie jest lektura „do poduszki”, którą można przerwać w dowolnym momencie. Grochola operuje tu językiem bardziej surowym niż zwykle, rezygnując z ozdobników na rzecz emocjonalnego konkretu. Moja ocena wynika z balansu między literackim kunsztem a emocjonalną przystępnością. Autentyczność emocji: Grochola ma niesamowity dar obserwacji. Potrafi opisać rozpacz w sposób tak namacalny, że czytelnik fizycznie czuje ucisk w klatce piersiowej. Postacie nie są czarno-białe; każda z nich nosi w sobie skazę, co czyni je boleśnie prawdziwymi. Odważna tematyka: Poruszanie tematów traumy, odrzucenia i poszukiwania sensu w świecie pozbawionym nadziei wymaga odwagi od autorki kojarzonej z „literaturą kobiecą”. To ważny krok w jej twórczości. Narracyjny ciężar: Dlaczego nie wyżej? Momentami „Zjadacz czerni 8” staje się tak hermetyczny i gęsty od metafizyki, że trudno przez niego przebrnąć. Brakuje tu chwil oddechu, które pozwoliłyby wybrzmieć najważniejszym przesłaniom. To pozycja dla czytelników, którzy nie boją się konfrontacji z własnymi lękami. Jeśli szukasz w literaturze katharsis, a nie tylko rozrywki, ta powieść jest dla Ciebie. To studium ludzkiej natury, które udowadnia, że nawet w najgłębszej czerni tli się iskra światła – o ile znajdzie się ktoś, kto odważy się ją dostrzec. Podsumowując, Katarzyna Grochola w „Zjadaczu czerni 8” pokazuje swoją nową, mroczniejszą twarz. To książka trudna, momentami wręcz bolesna, ale niezwykle potrzebna. To literacki dowód na to, że wyjście z mroku zawsze prowadzi przez jego zrozumienie i zaakceptowanie. Choć skala pesymizmu może niekiedy przytłaczać, to ostateczny wydźwięk pozostaje głęboko humanistyczny. To solidna, siedmiopunktowa lekcja empatii, która zostanie w mojej głowie na znacznie dłużej niż jej lżejsze poprzedniczki.

Piękna i dramatyczna jednocześnie. Bardzo mnie poruszyła. Można w niej znaleźć najpiękniejszą z miłości bo matczyną. Oraz najgorsze z uczuć jakie może człowiek doświadczyć.... strata, śmierć, brak miłości, odrzucenie. To wszystko można znaleźć w tej książce. polecam

Amelia wychowała się nad morzem i od zawsze kochała Bałtyk oraz rodzinną restaurację, w której pracuje. Jednak jej spokojną do tej pory miejscowość spowija chmura lęku – przy drodze w lesie w tajemniczych okolicznościach znikają kobiety. Z Warszawy ściąga detektyw, którego Amelia zna z telewizji – niedawno rozwikłał głośną medialnie sprawę. Wszyscy w miasteczku liczą na jego pomoc, szczególnie pani burmistrz, której z Amelią i jej rodziną wyraźnie jest nie po drodze… Już po pierwszym spojrzeniu Rafał wiedział, że Amelia jest dziewczyną inną niż wszystkie. Czy zainteresowanie przystojnego i rozpoznawalnego mężczyzny z wielkiego miasta przerodzi się w coś więcej? Amelia nie szuka miłości ani mocnych wrażeń, jednak wiatr od lądu przyniesie w jej życiu zmiany… Amelia spotykała sie z Rafałem najpierw by mu pomóc, pózniej by mu towarzyszyc. Zkażda wspónie spedzona chwila, oboje sie do siebie przywiazywali i tak juz zostało, Rafał rozwiazał zagadkę tajemniczych śmierci i dla ukochanej został juz nad morzem. Rafał jako detektyw moze pracowac z kazdego miejsca wiec wspólnie układaja sobie życie. Juz siegam po kolejna część..., bo czyta sie szybko i miło.

Mysle że spoko ksiazka na dwa wieczory, zupełnie nie rozumiem tych negatywnych opinii niektórych, zwlszcza o tym, że ktoś "na pewno nie wróci do tej autorki" po pierwszym spotkaniu z jej twórczością xd Nie była to źle napisana książka, wręcz przeciwnie :)

Ciężko mi się czytało tę powieść... Niestety historia ta, budzi we mnie sprzeczne odczucia. Zbyt wiele wątków, trochę przerysowanych i rodem z oper mydlanych. To kolejna powieść Ani, której po "Cipciusiu" po prostu nie polubiłam. Wrócę do lektury moich ukochany "Uśpionych napiętności"...

"Potrzebowałam równowagi. Dobrze, gdyby moje życie chociaż po części wróciło na właściwy tor. Potrzebowałam tego jak powietrza, inaczej przygnębienie i rozpacz zupełnie mnie zawładną" Dominika zmaga się z nieprzychylnością swojego drugiego już byłego męża i mimo, iż chciałaby, aby ich stosunki pozostawały poprawne, nie wszystko idzie po jej myśli. Dodatkowo sytuacja w pracy kobiety staje się niestabilna, jej straszy syn przeżywa rozpad swojego krótkiego małżeństwa, młodszy natomiast po rozwodzie rodziców coraz częściej się buntuje i czuje się odrzucony oraz niezrozumiany. Każdy jej dzień to nieustająca burza. W tym wszystkim spotkanie z dawnym znajomym zdaje się przypominać Dominice światełko w ciemnym tunelu. A mimo przeżytych niepowodzeń Dominika wciąż marzy, by odnaleźć właściwą drogę ku szczęśliwemu zakończeniu "A miał być happy end" to bezpośrednia kontynuacja swojej poprzedniczki. Autorka przedstawiła w niej dalsze losy bohaterki, przeplatając doskonały humor z ogromną dawką życiowego dramatu, z jakim przyszło zmagać się głównej bohaterce. Z każdą kolejną książką, ta seria wciąga mnie coraz bardziej. Losy bohaterki mnie nie nudzą, wręcz przeciwnie, przywiązałam się do niej, a jej przeżycia budzą we mnie i zainteresowanie i emocje. Podczas czytania tej książki mogłam się i wzruszać i śmiać się do łez. Autorka zadbała o to, by wszystko napisane było lekko, przyjemnie, poruszająco, ale też przekonująco, bowiem Dominika to postać bardzo autentyczna, pełna wad, mimo których nie sposób jej nie lubić. Jest to postać, która reprezentuje kobiety dojrzałe, silne i słabe jednocześnie. Takie, które przymuszone przez los, muszą stawić czoło trudnościom, ale nie wstydzą się usiąść i zapłakać ze złości, czy bezradności wobec sytuacji. Relacje głównej bohaterki z jej najbliższymi są pokazane bardzo życiowo. Ogromnym plusem tej powieści jest w mojej ocenie właśnie to, że nie ma tu niepotrzebnego słodzenia, są wyzwania dnia codziennego, rodzinne wsparcie i rodzinne utarczki. Romantyczna znajomość Dominiki i Jeremiego wcale nie wysuwa się na pierwszy plan, w moim odczuciu stanowi raczej tło rozgrywających się w jej życiu perypetii. Myślę, że warto sięgać po takie "zwykłe" życiowe książki i bardzo Wam ją polecam

Pełna uroku opowieść o miłości, rodzinnych więzach i poszukiwaniach własnej drogi w życiu. Główna bohaterka, Agata, po trudnym rozstaniu postanawia wyjechać na wieś, by uciec od codziennych problemów i odnaleźć spokój. Tam, w malowniczej okolicy, jej życie zaczyna nabierać nowych barw. Agata staje przed wyzwaniem nie tylko odbudowy własnej tożsamości, ale również zmierzenia się z trudnymi relacjami z bliskimi. Magdalena Witkiewicz, jak zwykle, w mistrzowski sposób buduje atmosferę ciepła i nadziei, tworząc postacie, z którymi łatwo się utożsamić. „Srebrna łyżeczka” to książka o tym, jak ważne są małe rzeczy w życiu, jak czasem wystarczy oderwać się od zgiełku, by dostrzec to, co naprawdę się liczy. To powieść, która niesie ze sobą pozytywne emocje, pełna prostych, ale głębokich prawd o miłości, rodzinie i sile osobistej przemiany.

Pierwszy tom z serii Bursztynowa miłość - Tylko szeptem przeczytałam na początku tego miesiąca. Zazwyczaj robię sobie dłuższe przerwy między tomami, ale w tym przypadku zrobiłam wyjątek, ponieważ nie mogłam się doczekać dalszych przygód Edyty i Jacka. Poza tym bardzo polubiłam się z piórem obu autorów, więc powrót był w tym przypadku nie formalnością, a przyjemnością :). Nie chcę w opisie zbyt dużo spojlerować, więc może napiszę tylko tyle, że jak to w związku czasem bywa u naszych bohaterów, aktualnie nie dzieje się kolorowo. A resztę ich historii powinniście odkryć sami. Jeżeli chodzi o porównanie pierwszego tomu z drugim, to pod względem fabularnym podobał mi się pierwszy tom. Natomiast w drugiej odsłonie natrafiłam na tyle mądrości, dojrzałości, obok których nie potrafię przejść obojętnie i które poruszyły we mnie czułą strunę. Przede mną jeszcze trzeci tom, ale chyba mogę zaryzykować stwierdzenie, że to jedna z niewielu obyczajowych serii, która jest spójna, pisana sercem. Ode mnie 8/10.

Z kwesti technicznych: wydrukowana tak, że spokojnie można czytać 90 stron na godzinę. Dzięki temu do przeczytania w jeden wieczór. Merytorycznie: lekki thriller. Brak przesadnie wielkiego napięcia. Bohaterowie też spokojnie idą przez książkę. Trochę się zawiodłem. Po tytule spodziewałem się gęstego, sąsiedzkiego klimatu ale to nie tutaj.

Tym razem, część drugą wysłuchałam a przeczytała mi ją Gabriela Jaskuła. Przeczytała książkę całkiem nieźle. A co do książki, jakże irytowała mnie główna bohaterka, to kobieta która chciała "zjeść jabłko i mieć jabłko", strasznie niezdecydowana, lubiąca jednak postawić na swoim. Chorwacja w tle i w sumie jest nieźle. #WyzwanieLC2025

Uciekająca ze ślubu z, wydawało by się, księciem idealnym, panna młoda. Nie spotyka na swojej drodze bad boya tylko w rodzinnym domu odkrywa walizkę babci, cenionej krawcowej, i model żakietu zaprojektowany przez nią. Ponieważ od dziecka Emilia umie szyć, więc już wie co chce robić. Wynajmuje pomieszczenia na pracownię u pewnego gburka, namawia koleżankę do współpracy, i zaczynają odtwarzać żakiet, co nie jest proste. Właściwe wymodelowanie, materiał, dodatki. Czy będzie sukces? będzie, ale jak mówiła mama mojej koleżanki nie zachłystujmy się sukcesami i nie martwmy się nadmiernie niepowodzeniami. Bo po latach tłustych przychodzą chude i na odwrót. I tak będzie w życiu Emilii. Świetna fabuła, krótkie rozdziały, wymuszająca zaangażowanie emocjonalne w losy głównej bohaterki, ale też jej wspólniczki, która zawalczyć o swoją niezależność i uwolnienie się od przemocowego męża. Emilii kibicujemy, martwimy się kiedy jej się nie udaje, kiedy traci nadzieję miałam ochotę nią potrząsnąć. I kiedy nie poznaje a może ignoruje znaki, która daje jej "prawdziwa miłość". Jest dużo humoru, zabawnych scen, lekkich dialogów. Choć autorka nie ucieka od opisywania poważnych problemów. Książka, w której rodzina, przyjaciele, ale też marzenia, o których mówimy i które staramy się realizować, to fundament życia. Bardzo polecam wszystkim szukającym dobrej obyczajówki, przy której można spędzić mile czas.

Książki tej autorki traktuje jako lekką lekturę w przerwach cięższych tematyk. Ta książka nie jest taka typowa lekka- u mnie dobrze wkomponowała się jako przerywnik w ciężkich tematach, ale... można się z tą książką nie polubić. Bohaterka bywa irytująca, zwroty akcji są niespodziewane- i to mnie w tej książce akurat ujęło, ta nieprzewidywalność, a trochę brak rozsądku. Tacy właśnie są ludzie. Nie zgadzam się z opinią, że do zamachu na WTC była fajna, a po zamachu nudna. Dla mnie było odwrotnie- przeczytaj sam/sama i się przekonaj.

Ostatnia część ,która jest zwieńczeniem całego cyklu. Uważam ,że ta część jest nieco lepsza od poprzedniej , bo akcja jest nieco szybsza ale było tu sporo powtórzeń ,które sprawiały, że książka stawała się trochę nudna, co nie oznacza, że była zła. Tu denerwowała mnie trochę sama Eliza, która ociągała się z wyjawieniem tajemnicy, ciągłe jej rozterki były momentami nie do zniesienia. Cała seria jednak mnie urzekła, bo poruszane sprawy ,mogą mieć swoje odzwierciedlenie w życiu niejednej rodziny ,która boryka się z podobnymi problemami a z którymi czasami pozostaje sama .Ta jednak historia daje nadzieję, że w każdej sytuacji można drogę wyjścia .Polecam

"Historia małżeńska" to już druga książka Tomasza Kieresa, którą miałam przyjemność przeczytać. Wcześniejsza pt. "Za horyzont" urzekła mnie romantyzmem i tutaj także się nie zawiodłam, chociaż tematyka była poważniejsza. W "Historii małżeńskiej" para musi zmierzyć się z codziennym życiem, które zmienia się, gdy ich jedyna, dorosła już, córka wyjeżdża na studia. To ogromna zmiana szczególnie dla Malwiny, która ze względu na swoje nieprzepracowane traumy, bardzo źle to znosi. Małżeństwo w kilka dni musi zmierzyć się z przeszłością, która mocno rzutuje na teraźniejszość. Książka wzrusza na maksa, przez to, że jest bardzo życiowa. Każdy z nas ma swoje traumy, ciężkie przeżycia z przeszłości i musi sobie z nimi radzić, co nie zawsze jest łatwe. I właśnie przed tymi trudami stają postacie. Oboje dzieciństwo przeżyli inaczej, co skutkuje zupełnie innym postrzeganiem miłości i ich zdolnością do kochania. Co jakiś czas przenosimy się kilkanaście lat wstecz, do momentu, gdy ich miłość rozkwitała, co pozwala jeszcze lepiej zrozumieć te zachowania. Historia jest bogata w wiele chwytających za serce słów i wzruszających opisów. Tomasz Kieres nazywany jest naszym polskim Nicholasem Sparksem i zdecydowanie się z tym zgadzam! Jako fanka Nicholasa przeczytałam większość jego książek i stwierdzam, że Tomasz ma bardzo podobny styl pisania. Niekiedy czułam przytłoczenie ilością opisów, tym bardziej, iż miałam wrażenie, że się powtarzają, ale wiem jednocześnie, że są one potrzebne, aby serca prawdziwych romantyków zabiły mocniej 💗 Uwielbiam klimat powieści tego autora, więc na pewno sięgnę jeszcze po inne tytuły 🥰

Druga część "Macochy" nadal niezmiennie mnie bawi. Lekkie, łatwe i przyjemne aczkolwiek niebanalne. Kasia, pasierbica z pierwszej części nagle staje się sama macochą dla dwójki przeuroczych i niezwykle rozgarniętych dzieciaków. Miłość od początku należy do tych trudnych raczej i każdy dzień staje się wyzwaniem. Ogólnie czyta się bardzo dobrze, jak każda z książek Pani Nataszy. Polecam na wieczorny weekend po cięzkim tygodniu

W poszukiwaniu prawdy. „Obydwoje roztaczali wokół siebie iluzję. Ukrywali to, co było dla nich ważne. Aż w końcu ktoś ich przyłapie. Wszystko się wyda i trzeba się będzie zmierzyć nie tylko z prawdą, lecz również ze świadomością, że stworzyło się tak wiele kłamstw.” Od dzieciństwa jesteśmy uczeni, aby mówić prawdę. Rodzicie często powtarzają swoim dzieciom, że najgorsza prawda jest lepsza niż najbardziej wymyślne kłamstwo. Ewangelia jasno mówi, że „prawda wyzwala”. Dlaczego więc tak wiele osób kłamie? Badania pokazują, że człowiek kłamie od 2 do nawet 200 razy dziennie. Widzimy więc, że jest to prawdziwa rzeka kłamstw. Oczywiście w większości dotyczą one błahych spraw. Zdarza się jednak, że na kłamstwie – a raczej całej piramidzie kłamstw – ktoś usiłuje budować swoje życie. Czy jest to w ogóle możliwe? Czy można kłamać w nieskończoność? Wreszcie, pytanie fundamentalne: czy prawda rzeczywiście wyzwala? Czy przynosi ukojenie? Czy może wręcz przeciwnie, rodzi nowe problemy i jeszcze bardziej komplikuje sytuację? Właśnie takich tematów dotyka w swojej najnowszej powieści pod tytułem „Nie mówiąc nikomu” Danuta Awolusi. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka. Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej młodej autorki, pochodzącej ze Śląska. Już na wstępie zdradzę, że „Nie mówiąc nikomu” to powieść, którą pochłonąłem dosłownie w kilka godzin. Jest to po prostu świetna lektura. Autorka opowiadaną historią potrafi dosłownie zaczarować czytelnika. Książka wywołała we mnie silne emocje i uczucia, których się nawet nie spodziewałem. Ale po kolei. Główną bohaterką powieści jest Laura Wieczorek. Młoda, ładna kobieta pozornie wiedzie życie jak z bajki. Jest w związku małżeńskim z Maksymilianem i mają dwójkę dzieci. Jej mąż jest znanym lokalnym przedsiębiorcą. Ponieważ prowadzi własną firmę, to kobieta nie pracuje, tylko zajmuje się domem. Ich status materialny jest dość wysoki. Wydawałoby się rodzina jak z bajki. Jednak to tylko pozory. Laura czuje się stłamszona przez męża. Tak, właśnie to słowo dobrze oddaje jej sytuację i uczucia. Mąż wydziela jej pieniądze na codzienne sprawunki i ściśle kontroluje jej wydatki. Histerycznie reaguje także na jej propozycję podjęcia pracy zawodowej. Tymczasem kobieta na studiach słynęła z dość dobrego pióra. Chciałaby wrócić do pisania, ale boi się powiedzieć o tym mężowi. Decyduje się więc zataić przed nim prawdę. Pisze i wydaje powieści, ale pod pseudonimem. Czy uda jej się ukryć ten fakt przed kontrolującym wszystko Maksymilianem? Jednak mężczyzna również nie do końca jest tym, za kogo wszyscy go uważają. Pieczołowicie skrywa swój sekret, którego ujawnienie grozi nieprzewidzianymi konsekwencjami. Oboje małżonkowie skrzętnie ukrywają przed sobą nawzajem swoje tajemnice. Czy prawda w końcu wyjdzie na jaw? Czy można w nieskończoność brnąć w prawdziwą rzekę kłamstw? Życie jednak ma to do siebie, że toczy się swoim rytmem. Nie na wszystko mamy wpływ. Los niespodziewanie stawia na drodze Laury Ukę. To bardzo tajemnicza kobieta. Nikt nie zna jej przeszłości. Szybko okazuje się, że ona również skrywa niejedną tajemnicę. Prawda czy kłamstwo? Naga rzeczywistość czy złudna iluzja? Co wybierzesz? Co wybiorą bohaterowie powieści Danuty Awolusi? Jak ten wybór zmieni ich życie? Po raz kolejny powraca fundamentalne pytanie: czy prawda zawsze oczyszcza relacje, czy zawsze nam służy? Co się stanie, gdy runie budowany pieczołowicie domek z kart? Co by się stało, gdyby inni zobaczyli nas takimi, jakimi naprawdę jesteśmy – bez masek, które tak ochoczo nakładamy? „Nie mówiąc nikomu” to powieść, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Autorka porusza w niej ważne kwestie. Zaufanie w związku, szczerość, budowanie relacji. Trudne wybory i niełatwe decyzje. Jak skończy się historia Laury i Maksymiliana? Kim jest Uka i jaką rolę odegra w życiu Laury? Jakie tajemnice z przeszłości wyjdą na jaw? W jaki sposób odmienią życie bohaterów? Sięgnijcie po najnowszy tytuł Danuty Awolusi i przekonajcie się sami. To mądra, ciepła powieść, z której absolutnie każdy wyniesie coś dla siebie. Gorąco zachęcam do lektury. Serce podpowiada mi, aby dać najwyższą możliwą ocenę. Także 10/10. Polecam. Wojciech Sobański

„Małe wielkie sekrety” to wciągająca powieść obyczajowa, która pokazuje, że za fasadą idealnego życia na spokojnym osiedlu mogą kryć się mroczne tajemnice. Zniknięcie Moniki staje się punktem wyjścia do odkrywania jej przeszłości i prawdy, która może zmienić wszystko. Magdalena Majcher umiejętnie buduje napięcie i skupia się na emocjach bohaterów, poruszając przy tym ważne tematy, takie jak macierzyństwo, presja społeczna czy skomplikowana tożsamość kobiet. To lekka, ale angażująca lektura, która mimo pewnej przewidywalności potrafi zainteresować i skłonić do refleksji.

Pierwszy raz czytałam książkę Pani Natalii Sońskiej i na pewno przeczytam więcej jej powieści. Książka w sam raz na wiosenne wieczory. Porusza wątek upadku związku przez pracoholizm, miłość młodzieńczą, oraz jak ważna jest rozmowa w związku. Dodatkowo rola wpływowego ojca, który próbuje ułożyć życie córki. Jak najbardziej polecam, do pochłonięcia w jeden wieczorek.

„Szczęście na czterech łapkach” to antologia, która chwyta za serce i pozostawia po sobie ciepłe uczucie. To lektura idealna dla wszystkich miłośników zwierząt, a także dla tych, którzy szukają wzruszających i podnoszących na duchu historii. Różnorodność opowiadań sprawia, że każdy znajdzie tu coś dla siebie, a wspólny motyw przewodni tworzy spójną i harmonijną całość. Książka przypomina o tym, jak ważne jest empatia i wrażliwość na los tych najsłabszych, a także o tym, jak wiele możemy zyskać, otwierając swoje serca na miłość, która przychodzi na czterech łapach. Polecam gorąco jako lekturę, która nie tylko umili czas, ale także skłoni do refleksji i być może zainspiruje do działania na rzecz bezdomnych zwierząt. Bo szczęście na czterech łapkach jest w zasięgu ręki, wystarczy tylko otworzyć drzwi. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/szczescie-na-czterech-lapkach-antologia-recenzja/

„Miłość nie jest czymś, co się znajduje. Miłość jest czymś, co się buduje, często na zgliszczach własnych oczekiwań”. Tym zdaniem Daniel Jones, wieloletni redaktor słynnej kolumny w „The New York Times”, zdaje się streszczać dekady pracy nad tekstami o ludzkich namiętnościach. W swojej antologii udowadnia, że o uczuciach powiedziano już wszystko, a jednak każdy z nas przeżywa je w sposób unikalny. Moja ocena to rzetelne 7/10: to lektura kojąca, momentami bolesna, ale przede wszystkim niezwykle prawdziwa, choć jak każdy zbiór – nieco nierówna. Mozaika ludzkich losów Siłą tej książki jest jej różnorodność. Nie znajdziemy tu wyłącznie lukrowanych opowieści o „żyli długo i szczęśliwie”. Jones wybiera historie o miłości spóźnionej, utraconej, toksycznej, a także tej najtrudniejszej – do samego siebie. Autorzy esejów to ludzie tacy jak my: borykający się z chorobami, samotnym rodzicielstwem czy lękiem przed bliskością w świecie zdominowanym przez aplikacje randkowe. Ta autentyczność sprawia, że podczas lektury wielokrotnie towarzyszy nam poczucie wspólnoty doświadczeń. Niektóre teksty są napisane z literackim kunsztem, inne uderzają prostotą, ale niemal każdy niesie ze sobą ładunek szczerości, którego próżno szukać w fikcji. Antologie mają to do siebie, że nie każdy głos rezonuje z czytelnikiem z taką samą siłą. Obok esejów wybitnych, które zostają w pamięci na lata, trafiają się fragmenty słabsze, ocierające się o banał lub zbyt hermetyczne. Momentami można odnieść wrażenie, że amerykański kontekst niektórych opowieści jest nieco odległy od polskiej wrażliwości, co buduje dystans. Ponadto, czytanie całego zbioru „na raz” może prowadzić do emocjonalnego przesytu – to zdecydowanie książka do dawkowania, czytana po jednej historii do porannej kawy. Modern Love to literackie lustro, w którym każdy przejrzy się inaczej. Daniel Jones stworzył kronikę współczesnego serca, która uczy empatii i przypomina, że w swoich miłosnych zmaganiach nigdy nie jesteśmy sami. To idealna pozycja dla tych, którzy od romansowych schematów wolą słodko-gorzki smak prawdziwego życia.