Duchowy przewodnik po Polsce czyli 101 wycieczek z dreszczykiem

Mieszane uczucia. Książka ładnie napisana, ale poruszane są bardzo trudne tematy. Młody czytelnik (8-9 lat) nie wie tak naprawdę o co chodzi, bo nigdzie też nie jest napisane wprost, o co chodzi z zachowaniem dziewczynki, skąd pochodzi chłopiec i jego rodzice oraz dlaczego tam trafili.

Książka w ciekawy sposób próbuje opowiedzieć o początkach Polski. Lekka forma, humor i komiksowe ilustracje sprawiają, że temat staje się bardziej przystępny, zwłaszcza dla młodszych czytelników. Jednak momentami treść bywa zbyt uproszczona, a niektóre wątki potraktowane pobieżnie. Podsumowując: warto przeczytać, ale raczej jako uzupełnienie, nie główne źródło wiedzy.

„Pan Słowik”. O Julianie Tuwimie dla dzieci Pokłosie wprawy do Centrum Kultury, gdzie odbyło się spotkanie z pisarzem, Michałem Rusinkiem. To, czego nie wiedziałam: było to spotkanie z małymi czytelnikami, jako że autor sporo pisze dla dzieci. Więcej niż się spodziewałam po, wszak, profesorze UJ, sekretarzu naszej noblistki Wisławy Szymborskiej, wspaniałym pisarzu, tłumaczu i felietoniście. Zdecydowanie było warto! Nie mam już dzieci ani wnuków w stosownym wieku, więc nabyłam dla własnej przyjemności książki „Pan Słowik. O Julianie Tuwimie dla dzieci”, „Guzik. O Janie Brzechwie dla dzieci” i „Szalik. O Wisławie Szymborskiej dla dzieci”. Książki w swojej istocie wybitne. Autor potrafił ciekawie opowiedzieć o życiu i twórczości wybitnych poetów w taki sposób, że przybliżył im sceny z ich życia, przede wszystkim z dzieciństwa, a także – a może przede wszystkim – sama istotę ich twórczości. Zamiłowanie do zabaw słownych i słowotwórczych u Tuwima. Absurdalny humor i upodobanie do karkołomnych, groteskowych sytuacji u Brzechwy. Ironiczny stosunek do rzeczywistości połączony z niebywałą dyscypliną słowa u Szymborskiej. Trafiał w ten sposób w samo sedno tego, co trzeba wiedzieć o poetach, w języku, jak sadzę, całkowicie zrozumiałym przez kilkulatki. Nie unikał przy tym spraw trudnych, np. takich jak żydowskie pochodzenie Brzechwy czy Tuwima, lata spędzone pod okupacją niemiecką, biedę, nieustanne zagrożenie życia. Niezrozumienie talentu poetyckiego i wyśmiewanie jej wczesnej twórczości w najbliższej rodzinie Szymborskiej. Podszedł do tych spraw z humorem i dystansem. Najlepszym przykładem anegdota o aresztowaniu Brzechwy przez gestapo, kiedy to poeta powiedział: chcecie mnie zabić, to zabijcie i tak nie mam po co żyć, kiedy ona, Janina, mnie nie kocha! a gestapowcy go wypuścili jako, jak mniemam, kompletnego wariata. To rzadki talent. Zazwyczaj pisanie dla dzieci o sprawach dorosłych siłą rzeczy jest zinfantylizowane, obarczone nieznośnym dydaktycznym smrodkiem. Bardzo trudno jest na tyle panować nad językiem, by nie wtrącać zbyt trudnych określeń. Niełatwe jest okrojenie biografii do kwestii zrozumiałych dla dzieci, które mogą je zainteresować. Rusinek to potrafi i za to mu chwała. Lektura tych biografii sprawia wielka przyjemność również dorosłym, nawet tym w zaawansowanym wieku. Muszą tylko lubić czytać. Polecam!

Adam Mitek w swojej książce zabiera czytelnika w fascynującą podróż do wnętrza ludzkiego ciała. Ta lektura przedstawia w przystępny i zrozumiały sposób wiele ciekawostek o funkcjonowaniu ludzkiego organizmu i zachodzących w nim procesów biologicznych. Książka pisana jest w sposób lekki i ciekawy sposób, z spora dawką poczucia humoru a do tego prowokuje do własnych obserwacji i przemyśleń.

Bardzo fajny prezent sobie sprawiłam. Zawsze byłam fanką Muminków, ale ostatnio fascynacja dość mocno się u mnie rozrosła, 🤭 muminkowe gadżety zalewają moje otoczenie, wkradając się do torebki, do kuchni, na ubrania, przejmując moje finanse 😂 Przede wszystkim jednak wracam do książek i odczytuję je na nowo. Dzięki temu albumowi można odkryć bardzo ciekawe fakty związane z postaciami, wiecznie żywe odniesienia do historii, do życia samej Tove, i to wszystko mocno zachęca mnie do sięgnięcia po biografię autorki, a także po jej powieści dla dorosłych. Piękny album.

Moja córka zaczęła czytać. Moje serce ogromnie się z tego raduje i po cichu zaczęłam już układać w głowie małe plany tego, co mogłaby czytać w niedalekiej przyszłości. Zaczęła dość skromnie – od losowego komiksu – i w ciągu roku udało jej się przeczytać ich całkiem sporo. Były kotki, pieski i jednorożce… Na Targach Książki w Gdańsku kupiłyśmy też pierwszy tom Sisters. Po przeprowadzce do miasta zapisałam siebie i ją do biblioteki, od razu wypożyczając coś dla niej. Kątem oka wypatrzyłam też słowiański komiks Wiktorii Korzeniewskiej. Młoda szybko przeczytała swój komiks i sięgnęła po to cudo ze zdjęcia. Przyznam szczerze, że z lekkim podziwem obserwowałam, jak z jednorożców przeskakuje w świat słowiańskich bóstw i demonów. Nie sądziłam, że ta tematyka przypadnie jej do gustu, a jednak bardzo ją wciągnęła. Pojawiło się trochę pytań o utopce, bo latem już jej o nich opowiadałam. Z dużym zainteresowaniem czytała o mitach słowiańskich, dowiedziała się też, jakie są sposoby na zmorę i kim jest Leszy. Wie już, jak zrobić Marzannę i na co uważać podczas obrzędu. No i przede wszystkim – jaka właściwie była Baba Jaga. Cieszę się, że trafiłyśmy akurat na taką formę przekazu, jaką jest komiks. To bardzo fajne wprowadzenie do świata mitologii słowiańskiej. Ilustracje Natalii Noszczyńskiej są piękne i dopracowane, a opisy ciekawe i zachęcające do dalszego zgłębiania tematu. Teraz czeka mnie zakup bestiariusza, będzie wspólne wieczorne czytanie i oglądanie ilustracji przedstawiających postacie słowiańskich wierzeń.

Śmierć - temat, który dotyczy wszystkich, lecz nikt nie lubi o śmierci rozprawiać dniami i nocami. Jasne, ona przyjdzie, ale lepiej i tym nie myśleć, lepiej żyć. Lecz pomimo strachu budzi ona także niesamowitą, wręcz chorobliwą ciekawość a ludzie pragną wierzyć, że nie jest końcem... a dopiero początkiem czegoś znacznie większego. Wiemy też, że co kraj, to obyczaj, więc wizji życia po śmierci jest tyle, ile kultur, tradycji, narodowości i nawet folklorystycznych naleciałości - więc: co wieś, to obyczaj - można rzec. Emily Hawkins w swoim absolutnie zjawiskowym ATLASIE ZAŚWIATÓW dokonała próby przybliżenia nam tych obrazów życia po życiu biorąc na warsztat... cały świat. Autorka sięgnęła do zamierzchłej historii np. Starożytnego Egiptu, czy świata Inków, jak i do wierzeń wciąż obecnych np. Islamu, buddyzmu i chrześcijaństwa. Dostajemy zatem holistyczny obraz ZAŚWIATÓW tych religijnych, jak i tych mitologicznych. Książka została bardzo dobrze zaprojektowana. Podzielono ją ze względu na kontynenty i każdy zbiór ZAŚWIATÓW poprzedza mapa z uproszczonym widokiem krain pełnych duchów i zjaw. W dalszych częściach możemy poczytać o konkretnych niebach, rajach, piekłach, przewoźnikach, statkach pełnych duchów, demonach, bogach itd. Całość tworzy spójną i naprawdę piękną pozycję przeznaczoną dla dzieci, ale w praktyce dla każdego, dużego i małego. ATLAS ZAŚWIATÓW - PRZEWODNIK PO PODZIEMNYCH, ZIEMSKICH I NIEBIESKICH KRÓLESTWACH ZMARŁYCH, to nie tylko tekst, a także fenomenalne ilustracje! Manasawii to talent ilustratorski nie do podważenia. Dzięki tym obrazom nasza wyobraźnia szaleje i także szybciej przyswajamy podaną wiedzę. Cudowna perełka artystyczna, barwna, szalona, piękna podróż skłaniająca do refleksji nad życiem, historią ludzkości, nad śmiercią i nad tym, co będzie po ostatnim oddechu. Książka jest doskonale wydana. Mamy duży format, twardą oprawę, spektakularne złocenia, jakościowo bardzo dobry papier, dbałość o kolory - to jest po prostu cacko! Tutaj wszystko jest spójne i dopracowane do perfekcji. Pozycja IDEALNA na prezent UWAGA dla każdego, nie tylko dla dziecka. Wiedza nie tylko ważna, interesująca, ale także praktyczna, ponieważ w dzisiejszym świecie kultury i tradycje przenikają się szybciej i mocniej niż kiedyś. Zawsze warto poznać korzenie i wizje, jakie snuje człowiek - istota świadoma bliskości śmierci. Podsumowując, jeśli interesuje was życie po życiu, kultura, historia, tradycja, mitologia, folklor i religia - to jest to pozycja doskonała, wprost stworzona dla was. Ja jestem olśniona zarówno wnętrzem, treścią, ilustracjami jak i wiedzą, jaką ATLAS ZAŚWIATÓW jest przepełniony. Chcecie wiedzieć, czym jest MOST CZINWAT? A może BAG NOZ, tajemniczy i upiorny statek znajduje się w kręgu waszych zainteresowań? Lub zastanawiacie się, jak trudna będzie wspinaczka DRABINĄ JAKUBOWĄ? Tutaj odnajdziecie odpowiedzi i zaspokoicie pragnienie wiedzy o duszach, które opuściły ciało. POLECAM! życie po życiu Wydawnictwo Kropka egzemplarz recenzencki

Z oczywistych względów nie jestem docelowym czytelnikiem tej książki. Do oceny staram się więc podejść pragmatycznie. Czy dorastający czytelnik może identyfikować się z Rut? Zdecydowanie. Dorastanie jest tak samo trudne niezależnie od domu, w którym się dorasta. Czy jest trudniej jeśli z jakiegoś względu jest się uważanym za inną-innego? Oczywiście. Rut dodatkowo jest trochę nieśmiała i stara się pokonać swoje własne ograniczenia w zawieraniu nowych znajomości. Kto się z tym nie borykał? Głównym celem tej książki było przybliżenie kultury, obyczajów, świąt żydowskich - i o czywiście książka spełnia to zadanie. Wcale bym sie nie zdziwiła jeśli dzieci zażyczyłyby sobie obchodzenia święta Sukat w ich własnych domach i nie tylko jedzenia, ale też mieszkania w szałasie przez 8 dni! Czy uczy, że "inne" też jest normalne? Stara się. Momentami miałam wrażenie, że Rut używa zbyt dorosłego języka i zabrakło mi dynamiki, może jakichś bardziej ekscytujacych przygód? Wyzwanie LC 2026 styczeń - Przeczytam książkę z imieniem w tytule.

Kociaki pojechały razem z Walerką do Zabrza, gdzie okazało się, że zaginął jej wujek Alojzy. Wujek jest sztygarem i gołębiarzem, bardzo chętnie opowiadał o czarnym złocie. Niestety nie wszyscy chyba zrozumieli, czym ono jest, bo najwyraźniej z tego właśnie powodu został porwany. Porządnie poprowadzone przez koty śledztwo, z licznymi podejrzanymi i poszlakami. Dla nas na czasie, bo akurat niedawno byliśmy w Wieliczce i oglądaliśmy białe złoto ;)

Wszystko co napisałam oceniając pierwszy tomik serii pt."Tajemnica opuszczonego domu" odnosi się w pełni i dokładnie także do drugiego. Fajna, choć daleka od rewelacji dziecięco-młodzieżowa fantasy przygodówka. Część druga, moim zdaniem, nieco słabsza od pierwszej. Mniej zajmująca, mniej dynamiczna. Ogólna ocena pozytywna.

„Książka o górach” to niesamowicie poważna rzecz o zdobywaniu górskich szczytów. Robb wprowadza nas we wspinaczkowy świat od podstaw. Daje krótką lekcję dotyczącą samego merytorycznego i fizycznego przygotowania się. Doradza co powinien zabrać ze sobą każdy wspinacz w góry, co trzeba koniecznie zrobić przed wejściem na szczyt, a czego unikać, by nie ulec wypadkowi. Na kolejnych stronach przytacza historie wspinaczy – alpinistów oraz himalaistów. Jest tu mnóstwo ciekawostek oraz anegdot. Na końcu znajdują się także krótkie noty biograficzne „ludzi gór”. Świetna lektura dla wielbicieli wspinaczek, jak górskich piechurów. Dzięki niej można w bardzo przystępny sposób ubogacić lub ugruntować swoją wiedzę w tym zakresie. Polecam gorąco. Bardzo ciekawa i fachowa lektura.

Arne Lindmo "Trollheim. Tajemnica opuszczonego domu." Odwieczna walka dobra ze złem opowiedziana współczesnym językiem, który z pewnością trafia do młodych czytelników. Adam, chłopiec z rozbitej rodziny przeprowadza się wraz z mamą do Trollheim. To miejscowość - jak mówi Internet - w której zaginęło najwięcej dzieci w historii całej Norwegii. Adam już pierwszego dnia szkoły popada w tarapaty, ale nie pozostaje ze swoimi problemami sam. Towarzyszą mu ekscentryczna Tara i dziwak Tobiasz. Ta trójka stawi czoła złu w najczystszej postaci. A zamieszkujący tytułowy opuszczony dom, wielki troll to tylko preludium do walki o przetrwanie ludzkości. Wciągająca, dość mroczna historia, która pozwala młodemu człowiekowi na zapoznanie się z podstawowymi postaciami z mitologii nordyckiej. Ciekawa lektura. Chętnie zapoznam się z kolejnymi tomami. Polecam. Dla dzieci 9/10+

W latach mojej edukacji szkolnej usilnie zapoznawano nas z mitologią grecką i w niewielkim stopniu rzymską. Gdy będąc już osobą dorosłą poznałam mitologię słowiańską, żal mi było okropnie, że to co cenne i piękne dla naszej kultury w edukacji najmłodszych jest pomijane. Słuszne są tu słowa naszego wieszcza iż "cudze chwalicie, a swego nie znacie". Długo też szukałam książki, która najmłodszym czytelnikom mogłaby przybliżyć słowiański świat. Po przeczytaniu książki "Mali Słowianie" rzec mogę: znalazłam. 9 opowiadań o rodzeństwie które wychowuje się w słowiańskiej rodzinie, urzekły mnie od pierwszej strony. Uczynienie głównymi bohaterami dzieci, czyni tę powieść bliższą najmłodszym czytelnikom. I udowadnia, że dzieci dawniej, jak i dziś jednakowo rozrabiać lubiały. Książka ta to przede wszystkim spotkanie ze słowiańskimi tradycjami, jak choćby postrzyżyny, ze słowiańskimi bóstwami jak boginia Mokosz, z tradycjami i obyczajami zawiązanymi z choćby narodzeniem dziecka. Autorka świetnie oddała i przybliżyła słowiańską mentalność, gdzie stary dziad wędrowny otoczony był respektem i szacunkiem i w gościnie zawsze był mile widziany. A spotkań i przygód dzieci mają w tej książce bez liku. Jedne zabawne, a inne straszne, choćby to z jagodową babą ( dlatego zalecam, aby rodzice najpierw sami książkę przeczytali i podjęli decyzję czy to już odpowiednia lektura dla ich pociechy). Książka zawiera dużo trudnego słownictwa, lecz lektury lękać się nie trzeba, gdyż po każdym rozdziale jest słownik, który te pojęcia wyjaśnia. Także nawet laik sobie poradzi. Sądzę, że jest to jedna z tych pozycji, którą warto wziąć pod uwagę, jeśli swoim najmłodszym czytelnikom chcecie przybliżyć świat słowiańskich bóstw, tradycji i obyczajów.

Niewątpliwie temat tych konkretnych używek jest niezwykle kontrowersyjny. Czy to jednak oznacza, że powinny być tematem tabu? Autorzy tego Nieporadnika zdecydowanie się z tym nie zgadzaj… Lepiej jest wiedzieć, niż nie wiedzieć. Z takiego właśnie założenia wyszli. Dlaczego? Ponieważ niewiedza tworzy wiele błędnych domysłów, mitów i potencjalnych niebezpieczeństw. Dlatego autorzy odpowiadają na takie pytania jak: jaka jest historia nar*otyków, czym jest uzależnienie, jakie są rodzaje tego typu środków z podziałem na działanie zagrożenia czy skutki uboczne, a także jak z tego wyjść, czym może się to skończyć, oraz wiele wiele innych. Już słyszę te głosy oburzenia, że jak można instruować młodzież w takiej kwestii, przecież to prosta droga do tragedii!! Otóż jest dokładnie odwrotnie. Specjaliści są w tej sprawie jednogłośni. Większość młodych ludzi wcześniej czy później zetknie się z tego typu używkami. Uznawanie tego tematu za tabu, powoduje jedynie szkody. Moim zdaniem znacznie lepsze jest, by młody człowiek wiedział, co go może po danym dragu spotkać, niż żeby eksperymentował na ślepo. Lepiej by wiedział czym jest uzależnienie, czym może grozić i jak pogadać o tej sprawie z własnymi rodzicami, niż miałby zorientować się gdy będzie za późno. I co chyba najważniejsze, by wiedział gdzie szukać pomocy w razie problemu, oraz jak pomóc koledze czy koleżance, którzy przegięli, niż wpaść w popłoch gdy każda minuta się liczy. Autor części merytorycznej, to nie teoretyk, tylko praktyk. Sam wspominał że w życiu próbował wszystkiego co się dało, ale od dłuższego czasu jest czysty. Nie ściemnia, nie klepie po główce, tylko wykłada kawę na ławę, żebyście nie popełniali jego błędów. Książka budzi podziw swoją klarownością i szczegółowością opisu, nie epatując przy tym okrucieństwem. Odbiorca ma zrozumieć, a nie uciekać przerażony w popłochu. Każdy z rozdziałów ma w sobie coś wyjątkowego. W pierwszym jest to uświadomienie czytelnika po co ludzie w ogóle to biorą i jaką używki pełnią funkcję. Atutem drugiego jest pokazanie mechanizmu uzależnienia i konsekwencji jakie z nim się wiążą. Trzeci to kompendium wiedzy na temat konkretnych używek. Ktoś cię zachęca do wzięcia, mówiąc że to tylko raz i napewno nie zaszkodzi? Dzięki tej części zrozumiesz jak coś działa, jak człowiek się uzależnia i co dzieje się w trakcie zjazdu. W następnym, poruszany jest kontakt z rodzicami, pokazujący że naprawdę warto rozmawiać. W ostatnim zaś, w zasadzie wszystko, od tego, co faktycznie grozi ci prawnie, przez to w jaki sposób reagować, gdy ktoś, np. przedawkuje, na toksykologii kończąc. Wszystko to, w moim odczuciu, jest ważne. Warto podkreślić, iż wszystkie zawarte w książce treści merytoryczne nie są oparte jedynie na doświadczeniu autora, ale były także konsultowane ze specjalistami. Bardzo ważnym aspektem książki jest jej strona graficzna. W każdym rozdziale znajdziemy mnóstwo ilustracji, przedstawiających zwierzaki w bardzo różnych sytuacjach związanych z danym tematem. Czemu zhumanizowane zwierzęta, a nie ludzie? Autor rysunków mówi wprost, że gdyby chcieć uczynić bohaterami ludzi, to byłoby to zbyt dosłowne, a miejscami wręcz drastyczne. Podsumowując, rodzicu sam przeczytaj tą książkę i daj ją swojemu nastolatkowi. Zamiast zaklinać rzeczywistość, że twoje dziecko nigdy nie weźmie i udawać że temat nie istnieje, pokaż mu czemu nie warto tego robić i że pogadać może z tobą na każdy, nawet tak trudny temat. Naprawdę uważam, że przeczytanie tej książki lepiej zniechęci do brania, niż jakiekolwiek straszenie, że używki to złooo. Co więcej, może przeczytanie tej książki sprawi, że Twoje dziecko kiedyś uratuje komuś życie. Bo gdy inni będą mieli to gdzieś, lub wpadną w panikę, ono w porę zareaguje i będzie wiedziało gdzie ma zadzwonić po pomoc.

Zaskoczyła mnie grubość książki gdy odbierałam ją z biblioteki i trzeba przyznać, że autor porusza naprawdę szeroki wachlarz zagadnień. Pomimo tego "Glutologię" czyta się naprawdę świetnie. Stworzona trochę w formie opowieści angażuje czytelnika w zupełnie inny sposób, wiele ciekawostek przedstawionych w przystępny sposób, dodatkowo ozdobionych ilustracjami, które sprawiają, że nie jest to tylko dawka wiedzy, ale również forma świetnej zabawy. Podczas lektury nie spodobały mi się głównie dwie rzeczy. Pierwsza to przedstawienie badania krwi jako spojrzenie na próbkę przez lupę i stwierdzenie małej ilości żelaza. Wydaje mi się, że mogłoby to zostać odebrane zbyt dosłownie przez co wprowadzać w błąd. Druga przy badaniu wzroku dr Rentgen, w moim odczuciu, myli jakość widzenia ze spostrzegawczością. Ogólnie "Glutologia" wydaje mi się naprawdę ciekawą książką dla młodszego czytelnika. Początkowo przeraziła mnie ilość stron i miałam wątpliwości czy dzieci będą w stanie zapoznać się z tak obszerną pozycją. Pod koniec lektury już nie mam takich wątpliwości. Chętnie zapoznam się z kolejną książką autora.

8/10 Długo myślałem jaką książką zakończyć bardzo udany czytelniczo 2025 rok. Z pomocą przyszła mi moja żona, która podarowała mi „Uczucia i mądrość”. I wydawać by się mogło, że to może być książka dla dzieci. I tak - także dla nich. Jednak to „dorośli” mogą wynieść z niej bardzo odświeżające spojrzenie na to, co dzieje się nie tylko dookoła, ale przede wszystkim w nich samych. W końcu świat uczuć jest tak rozbudowany, że często trudno zawrzeć go w kilku słowach. Czwarty tom poświęcony jest mądrości. Na pierwszy plan wysuwają się również tęsknota i radość. Książka ta pokazuje, że wszystkie emocje w człowieku są po prostu potrzebne i każda ma jakąś wartości. Co więcej każde z tych uczuć może sprawić, że odbudujemy utraconą radość. Naprawdę piękna książka z fascynującymi rysunkami. Na koniec tylko słowo: wszystko z tą publikacją byłoby idealnie, gdyby nie głoszone przez autorkę poglądy. Nie będę się do tego odnosił, bo nie o to w tym chodzi. Szokujące jest jednak to, jak osoby piszące tak piękne książki potrafią wygłaszać tak (grzecznie mówiąc) niemądre poglądy. Mimo to przeczytajcie - nie ze względu na autorkę, ale to, co w książce najważniejsze.

Leksykon dla dziewczynek w wieku około 7 - 11 lat i ich rodziców. Raczej nie dla typowych nastolatek, choć oczywiście próbować można. Podoba mi się samo podjęcie tematu łobuziar w literaturze dziecięcej i młodzieżowej, dodanie bibliografii z podziałem na wiek czytelniczek, pomysły zabaw w stylu każdej bohaterki, zamaszystą kreskę ilustratorki. Nie pasuje mi za to stereotypowo różowe tło okładki, spore uproszczenia w tekście i...Pippi przedstawiona jako dorosła panna, w dodatku opalona na brąz, co w przypadku rudzielca raczej nie jest możliwe. I to, że niektóre postaci wyglądają po prostu brzydko (np. Anda Szemiotówna czy Mary Poppins). Jest to oczywiście książka z tezą, choć pożyteczną. Ucieszyłabym się z czegoś podobnego dla chłopców. Koniec końców i tak wydaje mi się to lepsze niż głośne "Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek", z których autorki chyba zaczerpnęły pomysł. Zamieniły tylko prawdziwe osoby na bohaterki literackie. Z jednym wyjątkiem - u Chutnik i Szmidy jest rozdział o Anne Frank. A dla nastolatek świetnie nadają się oba tomy komiksu "Tupeciary". Pierworodna je lubi, a ona w tematach książkowych bardzo wybredna jest.

Do przeczytania „Zaginionego wieloryba” zachęcił mnie fakt, że jest to patronat @rudaczyta, której rekomendacje zawsze trafiają w mój gust literacki. Książki, które poleca to dla mnie pewniaki, bo zawsze oferują coś wyjątkowego. Tym razem również się nie zawiodłam! Historia Rio i Białej Smugi okazała się poruszającą podróżą, która wciągnęła mnie od pierwszych stron. „Zaginiony wieloryb” opowiada o jedenastoletnim Rio, którego życie wywraca się do góry nogami, gdy jego mama trafia do szpitala. Chłopiec zostaje wysłany do Kalifornii do babci, której prawie nie zna, co budzi w nim złość, samotność i niepokój o mamę. Wszystko zmienia się, gdy poznaje Marinę, która wprowadza go w fascynujący świat wielorybów. Rio odkrywa, że potrafi słyszeć te majestatyczne stworzenia, a miłość do nich rodzi się w jego sercu. Dowiaduje się też, ze jego mama kiedyś również kochała wieloryby, szczególnie jednego, Białą Smugę. Gdy ten wieloryb znika, Rio podejmuje misję, by ją odnaleźć, a ta podróż staje się dla niego sposobem na odnalezienie siebie i pogodzenie się z trudną sytuacją. To wzruszająca opowieść o więzi chłopca z wielorybem, która przynosi wolność im obojgu. „Zaginiony wieloryb” to absolutnie niesamowita książka! Jestem zaskoczona, ze na portalu LubimyCzytac.pl ma tak niewiele opinii, bo zasługuje na znacznie większe uznanie. Porusza ważny problem społeczny i pokazuje, jak dzieci radzą sobie z depresją rodziców, co jest tematem rzadko podejmowanym w literaturze dziecięcej, a tak istotnym w rzeczywistości. Wspaniale, że w opowieści pojawiają się wieloryby, bo ich majestatyczność i symbolika wolności dodają historii głębi. Ilustracje w książce są przepiękne i idealnie oddają emocje i atmosferę, a ich delikatność wzrusza. Choć to literatura dziecięca, uważam, że każdy dorosły powinien ją przeczytać, bo niesie uniwersalne przesłanie o nadziei, miłości i odnajdywaniu siebie. Autorka fenomenalnie łączy emocje chłopca z pięknem natury, co tworzy niezwykłą harmonię. Relacja Rio z babcią, chociaż na początku napięta rozwija się w bardzo naturalny sposób. Książka uczy empatii wobec osób zmagających się z problemami psychicznymi. Temat depresji rodzica jest pokazany z perspektywy dziecka w sposób szczery i delikatny. Powieść zachęca do rozmowy z dziećmi o trudnych emocjach, co jest ogromną wartością. Na pewno sięgnę po inne książki Hannah Gold, bo jej sposób opowiadania historii jest wyjątkowy i pełen serca.

Już podczas swojej premiery na początku zeszłego roku zwróciła moją uwagę, ale sięgam po nią teraz- w zwrotnym dla mnie momencie życia, kiedy dzieją się ze mną i we mnie różne dziwne rzeczy. 🐸ŻABA. MAŁA OPOWIEŚĆ O ŻAŁOBIE 🐸 Koniec życia bliskich osób zawsze zaskakuje. Mimo przewidywalnych okoliczności nie da się na to przygotować, zaplanować sobie smutku czy być może nawet rozpaczy, rozłożyć czucia tak, by nie uwierało. Wtem zjawia się ona - Żaba🐸 - nie mając w planach dokonać nic z powyższych rzeczy, ale pomagając nam przeżyć ten czas i ucząc akceptacji tego przeżywania. Żaba zgadza się na poczucie winy, a nawet zrzucajcie jej na tych, co odeszli. Żaba doradza, aby płakać i krzyczeć, kiedy najdzie nas taka potrzeba, bo akumulowane uczucia wcale nie znikają. Żaba jest z nami kiedy nie potrzebujemy towarzystwa, lecz gdy zajdzie taka potrzeba wypchnie nas do ludzi. Żaba jest żałobą - czasem koniecznym, bywa że niezwykle trudnym, unikalnym…ale przede wszystkim potrzebnym, aby znaleźć się na nowo w starym życiu pozbawionym kogoś ważnego. 🙋‍♀️DLA KOGO🙋‍♂️ Dla małej i dużej osoby, która utraciła kogoś lub coś znaczącego i uważne chciałaby przejść przez proces żałoby ☺️ Magda

Najlepsza ksiazka z zagadkami na jaką się natknęłam! Jak RPG tylko w formie papierowej :D Piękna, kolorowa, zagadki naprawdę na wysokim poziomie - nieoczywiste, nieraz trzeba sie porządnie naszukać między stronami, żeby odnaleźć cel. Ale pomimo tego zagadki nie są przekombinowane. Historie i postacie bardzo wciągające. Mam 30 lat a z mężem bawimy sie przy tej książce cudownie.