Diavola

Wakacje kojarzą nam się zwykle z czasem beztroski, plażą, morzem i wesołymi chwilami spędzanymi z rodziną. Główna bohaterka „Diavoli”, Anna, ma jednak nieco inne doświadczenia – nawet pobyt w przepięknej Toskanii z pewnością nie zrekompensuje jej konieczności przebywania wśród ludzi, do których nie pasuje i którzy otwarcie jej nie akceptują. Jak co roku próbuje jednak przetrwać. A przetrwanie to w tym wypadku słowo klucz, ponieważ stara toskańska willa, w której zatrzymała się rodzina Pace’ów, skrywa pewne tajemnice. I coś ewidentnie skrada się tuż za Anną.

Nawiedzony dom – to już było wiele razy. A jednak dobra powieść o nawiedzonym domu nie jest zła, zwłaszcza gdy autorka bierze ten, bądź co bądź wyświechtany motyw i wykorzystuje w inny, można powiedzieć nawet: świeży sposób (choć to, co kryje się w Villi Taccola, świeże raczej nie jest). Jennifer Thorne umieszcza swoje nawiedzone miejsce w nietypowych okolicznościach: niewielkie miasteczko w sercu Włoszech, upalny letni skwar i piękna pogoda, która zaprasza do spędzenia całego dnia w basenie (jeśli akurat nie pływają w nim jakieś martwe ciała). Obudowuje to dodatkowo licznymi odniesieniami do sztuki – jesteśmy w końcu w kolebce cywilizacji, we Włoszech, które przecież trzeba nieco pozwiedzać i zobaczyć te starożytne i renesansowe malowidła oraz rzeźby. I właśnie z takiego krajobrazu Jennifer Thorne wydobywa niepokojące cienie, zwidy, głosy, i pokazuje, że ducha można zobaczyć wszędzie.

„Diavola” nie jest jednak typowym horrorem, który można sprowadzić do tego, że coś gdzieś straszy. To w dużej mierze także ciekawe studium rodziny, która niby jest razem, niby co roku wyjeżdża na tego typu wakacje, ale tak naprawdę trzyma się na ostatnich nitkach i nie ma w niej serdecznych relacji. Każdy z Pace’ów żyje niejako osobno, jest odrębną jednostką, choć największą outsiderką jest oczywiście Anna. Anna – trochę dziwna quasi-artystka, która nie wykorzystuje swojego potencjału, pracując w marnej agencji reklamowej, Anna, która zazwyczaj nie zachowuje się zgodnie z oczekiwaniami, Anna, która, jak to stwierdził jej były chłopak, ma w sobie ciemność. Anna, której trudno się dziwić, ponieważ toksyna buchająca z każdego członka rodziny Pace’ów trafiła także do jej krwiobiegu.

Trudno więc tak naprawdę stwierdzić, co przeraża bardziej: duchy, które krążą po Villi Taccola, pukają w okna, podążają za wczasowiczami i szepczą, by zwabić ich do tajemniczej wieży, czy jednak imitacja rodziny, jaką są Pace’owie, którzy skłonni są nie zauważać dziwnych wydarzeń mających wokół nich miejsce tylko dlatego, aby mogli spędzić idealne rodzinne wakacje i powtórzyć taki uroczy wypad za rok. Z pewnością oba te straszydła pracują na niesamowity klimat, który budzi grozę w nieoczywisty sposób. Trudno bowiem czasem oprzeć się wrażeniu, że Anna wolałaby spędzić czas z tym, co nawiedza włoską willę, niż z własną rodziną.

Jeśli lubicie delikatny dreszczyk, ale nie oczekujecie wielkiego straszenia, to w „Diavoli” otrzymacie właśnie to. Powiedziałabym, że to groza w wersji light – dla tych, którzy być może nie czytają zbyt wiele powieści tego typu i chcą zacząć od czegoś, co wzbudza niepokój i jeży włoski na rękach, ale niekoniecznie sprawia, że śpimy z zapalonymi światłami. Oprócz duchów i nawiedzonego miejsca „Diavola” oferuje jeszcze tajemnicę związaną z willą, tematykę trudnych relacji rodzinnych i naprawdę nietuzinkowych bohaterów, z Anną na czele. To przyjemna, wciągająca i warta uwagi lektura, być może idealna właśnie na wakacje w gorących Włoszech.

Sandra Popławska