Diabły

Ciekawe połączenie fantastyki i kryminału. Historia może sama w sobie nie była zbyt szokująca, ale świat jest na tyle rozbudowany i porządnie skonstruowany, że nie przeszkadzało to zupełnie. Chętnie zobaczę co autor przygotuje w kolejnych częściach cyklu.

Epickie zakończenie epickiej trylogii. Muszę przyznać, że choć na początku zdarzały się momenty, w których książka mnie nużyła i męczyła, ostatnie 150 stron całkowicie to wynagrodziło, nie mogłam się od niej oderwać i przeczytałam finał w jeden dzień. Podobnie jak w poprzednich częściach, pojawiają się tu pewne problemy. Opisy bywają powtarzalne, szczególnie te dotyczące przygotowań do walki czy charakterystyki miejsc. Chwilami miałam też wrażenie, że liczba bitew jest zbyt duża, przez co brakuje przestrzeni na oddech między kolejnymi starciami. Dodatkowo cała trylogia obfituje w bardzo dużą liczbę postaci, przez co momentami łatwo się pogubić w tym, kto jest kim i jaką pełni rolę w historii. Być może to po prostu kwestia mojego gustu, taki typ fantasy, skupiony niemal nieustannie na walce, nie do końca do mnie przemawia. Jednak druga połowa książki stanowi prawdziwe zwieńczenie całej serii i pokazuje, że warto było przebrnąć przez wcześniejsze wydarzenia. Wyraźnie czuć narastające napięcie, stopniowe budowanie kulminacji, a finał potrafi zaskoczyć ciekawym zwrotem akcji. Choć ostatecznie dobro zwycięża nad złem, nie wszystkie wątki zostają całkowicie domknięte, co pozostawia czytelnika z przyjemnym niedosytem. Kto wie być może autor kiedyś powróci do świata umarłych bogów i spaczeńców. W całej trylogii wyraźnie widać ogromną fascynację autora historią średniowiecznych krajów nordyckich, ich kulturą, uzbrojeniem i sztuką wojenną. Ta pasja jest odczuwalna na każdej stronie powieści i nadaje jej autentyczności. Na szczególne wyróżnienie zasługuje Orka, świetnie napisana, wyrazista bohaterka. Rzadko spotyka się w fantasy postać kobiety w średnim wieku, która jest matką i której główną motywacją jest ochrona dziecka oraz pomszczenie męża. Pod wieloma względami przypomina Geralt z Rivii. Jej wątek czytało mi się zdecydowanie najlepiej. Równie interesująca jest Elvara, której historia w tej części wypada, moim zdaniem, najciekawiej. To trylogia, która z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom epickich bitew, dynamicznej akcji i rozbudowanych światów fantasy.

Jeżeli ktoś akceptuje, że książka ma elementy powieści młodzieżowej, które przejawiają się w zasadzie w tym, że: - Vis to bohater, który we wszystkim jest najlepszy; - zdarza się, że autor tam gdzie to wygodne idzie na skróty, co momentami jest odrobinę groteskowe ale pozwala pchać fabułę; to naprawdę czeka go rewelacyjna zabawa. Może postacie nie są tak wyraziste i realne jak u Abercrombiego, system magiczny tak spójny i dobrze wyjaśniony jak u Sandersona, a przedstawione zagadnienia moralne i polityczne tak poruszające jak u Martina czy Orsona Scotta Carda ALE ta książka ma mnóstwo innych atutów, a kwestie powyżej wymienione i tak stoją na całkiem niezły poziomie. Z plusów, po pierwsze tempo jest świetne i nie sposób się nudzić, dynamika nie wydaje się przy tym sztuczna. Wątki są zróżnicowane, a wszelkie wyzwania, przed którymi staje Vis bardzo dobrze opisane, przez co z wypiekami na twarzy czytamy jak sobie z nimi poradzi. Poza tym masa zwrotów akcji, które momentami mogą być przewidywalne natomiast w większości są naprawdę ciekawe i nieoczekiwane. Świat jest bardzo pomysłowy, a fabuła ma zadatki na naprawdę epicką opowieść. Czuć klimat starożytnego Rzymu więc jeżeli ktoś to lubi to na pewno setting mu się spodoba. Absolutnie nie nazwałbym tej książki młodzieżówką, niektóre uproszczenia mogą koleć w oczy czytelników nastawionych na realizm ale ta opowieść w żadnym momencie nie jest infantylna czy naiwna. Podsumowując - świetna rozrywka, chcę więcej! Chociaż dodam, że po zakończeniu odrobinę obawiam się, w którym kierunku ta seria pójdzie.

Na temat tej książki powiedziano już chyba wszystko. Powieść drogi przez świat średniowiecznej Francji w czasie czarnej śmierci. Jest w to wpleciony fantastyczny konflikt aniołów i diabłów którzy chcą wydostac się z piekła. Walka ta jest jednak powiedziałbym jedynie tłem dla historii. Ma realny wplyw na wydarzenia i główną oś fabularną ale możnaby z tego wyciagnąć delikatnie więcej, moim zdaniem. Mamy tu mnicha, ekskomunikowanego rubasznego rycerza i małą dziewczynkę która musi się dostać do papieża w Avignionie. Każdy rozdział jest pewną zamkniętą przygodą i każda trzyma bardzo wysoki poziom. Jest tu odrobina patosu, dużo humoru i czasem uderza w bardzo emocjonalne tony. Bawiłem się świetnie i z miejsca polubiłem autora i już zakupiłem kolejne dzieło jego pióra. Szkoda ze Dwa ognie przegapiłem w księgarniach. Książka za granicą zrobiła furrorę ale była wydana z kompletnie inną okładką dlatego jakoś mi uknęła premiera u nas. Trzeba czekać na dodruk niestety ale jest dostępna w bibliotekach!!!

🐉⚔️ Głód bogów autorstwa Johna Gwynne’a to kontynuacja, która nie tylko utrzymuje poziom pierwszego tomu, ale śmiało go podnosi. Od pierwszych stron czuć, że stawka jest wyższa, a świat jeszcze bardziej pogrąża się w chaosie. Autor nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia – akcja przyspiesza, napięcie rośnie, a nad wszystkim unosi się widmo nadchodzącej zagłady. To epicka opowieść, w której bogowie nie są jedynie legendą, lecz realną siłą zdolną zmienić losy świata. 🐉⚔️ Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki Gwynne prowadzi swoich bohaterów. Każda z postaci ma własną drogę, motywacje i ciężar decyzji, które musi ponieść. Orka jest tu prawdziwą siłą natury – jej determinacja i matczyna miłość napędzają ją do czynów brutalnych, ale jednocześnie poruszających. Jej historia pełna jest gniewu, bólu i nieustępliwości, a sceny z jej udziałem należą do najbardziej intensywnych w całej książce. 🐉⚔️ Równie ciekawie wypada wątek Varga, który przechodzi jedną z najbardziej wyrazistych przemian. Z początku zagubiony i zdeterminowany do zemsty, stopniowo odnajduje swoje miejsce w świecie pełnym przemocy. Gwynne pokazuje, że droga wojownika nie jest usłana chwałą, lecz trudnymi wyborami i stratami. To właśnie w jego historii znajdziemy jedne z najbardziej widowiskowych starć, które potrafią zapierać dech i budować prawdziwie epicki klimat. 🐉⚔️ Na tle tych bohaterów pojawiają się kolejne, nie mniej interesujące postacie, które dodają historii głębi i różnorodności. Nawet ci, którzy początkowo wydają się irytujący lub niepozorni, z czasem zyskują znaczenie i potrafią zaskoczyć swoimi decyzjami. Autor świetnie radzi sobie z budowaniem wielowątkowej narracji, w której każda perspektywa wnosi coś istotnego do całości. Dzięki temu świat przedstawiony wydaje się żywy i pełen sprzecznych emocji. ㅤ 🐉⚔️ Ogromnym atutem powieści jest także jej klimat, mocno osadzony w inspiracjach nordyckimi wierzeniami. Mityczne stworzenia, pradawni bogowie i niepokojące wizje nadciągającej katastrofy tworzą gęstą, niemal duszną atmosferę. Gwynne nie boi się brutalności – jego świat jest krwawy, bezlitosny i nieprzewidywalny. Jednocześnie to właśnie ta surowość sprawia, że każda wygrana i każda strata mają ogromne znaczenie. ㅤ 🐉⚔️ Głód bogów to książka, która wciąga bez reszty i nie pozwala o sobie zapomnieć. To historia pełna emocji, dynamicznych zwrotów akcji i bohaterów, którym trudno nie kibicować, nawet gdy podejmują wątpliwe decyzje. Po zakończeniu trudno oprzeć się pokusie sięgnięcia po kolejny tom, bo Gwynne zostawia czytelnika z poczuciem, że najważniejsze dopiero nadejdzie. To epicka fantasy z prawdziwego zdarzenia – intensywna, angażująca i zdecydowanie warta poznania.

Recenzję rozpocznę od najsłabszego elementu układanki jakim jest sam Solomon Kane. Jest to postać jednowymiarowa i nie rozwija się na kartach kolejnych opowiadań. Jest zawsze taki sam i kieruje się identycznymi motywami. Jednak przygody, w których uczestniczy i towarzyszące im lokacje są fantastycznie wykreowane. Miłośnicy grozy, weird fiction z pewnością docenią ten klimat. Jest mrocznie, duszno, brudno, a nieznane zło czai w zakamarkach swoich pradawnych miast, grobowców oraz mrocznej dziczy. Ten zbiór opowiadań to naprawdę świetne rozrywka.

Skrajnie wtórna. Skrajnie przewidywalna. Skrajnie przerysowana. Skrajnie banalna. I przy tym wszystkim bardzo dobra. Bardzo dobry western. Tak jak już napisałem-nic nikogo tu nie zaskoczy, nie ma tu nic nowatorskiego, nic czego w innych westernach byście już nie spotkali. Mam wręcz wrażenie, że autor celowo zebrał tu wszystkie najpopularniejsze schematy tego gatunku. Jedyny sprawiedliwy chce uratować niewinnych ( w tym oczywiście piękna damę). Sam (niemal) przeciw milionom. No może ciut przesadzam, ale na pewno przeciw setkom. Twardy, niezłomny, wiecznie opanowany i bezlitosny super rewolwerowiec. Na dodatek Polak na dzikim zachodzie! Nieustanna akcja. Trup ściele się gęsto a końca nie widać. I tak 90 % czasu. Ale niech Was to nie zmyli. To całkiem dobra książka. Oczywiście jak na ten gatunek. Powiem wręcz, że jest to jeden z lepszych westernów jakie przeczytałem. Może ocena ciut na wyrost, ale była to dobra zabawa. Miomo oczywistych wad: zdecydowanie polecam. Po prostu dobra, prosta rozrywka.

Serducho boli - o ile w przypadku poprzednich części mogłam przez dziesiątki stron czerpać rosnącą satysfakcję z lektury Meekhanu, o tyle tutaj jest mi po prostu smutno. Jest to nadal dobra literatura pod kątem jakościowym - kreacji świata i stylu pisania, uważam Wegnera za najlepszego polskiego twórcę w tym gatunku. Ale ta niewielka objętość i fakt, że dopiero w trzech czwartych poczułam zaangażowanie emocjonalne sprawiają, że mam niedosyt. Ten świat został rozkręcony na zbyt wielką skalę, żeby książka o objętości niespełna 400 stron zaspokajała te lata czekania na kontynuację Każdego martwego marzenia. Nie dam przecież Meekhanowi mniej niż siedem gwiazdek, chociaż tutaj, gdyby nie przywiązanie do serii i zachwyt poprzednimi częściami obiektywnie należy się szóstka. Po cichu liczę, że kontynuacja ukaże się trochę szybciej niż miało to miejsce po piątej części. Ale czuję wielką niesprawiedliwość.

Wspaniałe i ciekawe zwieńczenie. Jedyny minus jak dla mnie - wątek Shallan, Renarina i Rlaina -> sądzę, że był potencjał na coś ciekawszego w porównaniu do epickości zakończeń innych bohaterów.... i wcześniejszych tomów, których ostatnie rozdziały potrafiły wzruszyć i niosły spory bagaż emocjonalny. Dobrze, że jest to dopiero połowa całego cyklu - ciekaw jestem jak za te X lat historia się potoczy dalej

Rok 2141. Ludzkość na ziemi nie może się otrząsnąć po największej pandemii od półwiecza, której nowy patogen infekuje wyłącznie kobiety w ciąży. Grupa immunologów stara się rozpoznać jego naturę i znaleźć możliwe powiązania z rejestrowanymi od jakiegoś czasu na całej planecie wyrzutami neutrin, kładąc kres "Clodis" i ratując gatunek ludzki przed zagładą. Tymczasem populacja Kolonii marsjańskich przekracza sto tysięcy mieszkańców z czego aż 1/3 to rodowici Marsjanie. To właśnie oni pragną zmian dających im lepsze posady w zaawansowanej technologicznie gospodarce na Czerwonej Planecie. Wykonujący często ciężką, fizyczną, niemal niewolniczą pracę pragną transformacji. Nie zdają sobie jednak sprawy z faktu, że ta przeradzając się w rewolucję może zakończyć istnienie Kolonii… Pierwszy tom cyklu „Nowe Wieki Ciemne” to książkowy grubas i to z tych największych, liczący sobie niemal 1100 stron, a każda z nich jest niczym czarna dziura- wchłania czytelnika w swój fascynujący i zagadkowy świat nie dając chwili wytchnienia od panującej wokół niej aury, a ta mieni się w hipnotyzujących kolorach. Książka nie należy do łatwych. Wymaga od czytelnika skupienia i zaangażowania w losy bohaterów, a tych jest tutaj całkiem sporo. Oferuje w zamian fantastyczną podróż do świata skonstruowanego z niezwykłą precyzją, ukazując czytelnikowi nie tylko jego powierzchowny kształt, ale również psychologiczną głębię, w której odnajdzie wszystko, co już na zawsze cechować będzie istotę ludzką. „Kolonia” Maxa Kidruka to na ten moment najlepsza książka, jaką miałem przyjemność czytać w tym roku. Zdumiewająca opowieść przepełniona refleksjami o naturze ludzkiej i jej filozoficznych dylematach na tle imponującej wiedzy autora z dziedziny technologii. A wszystko to inteligentnie zespolone z wyobraźnią Kidruka w genialną całość…

Recenzja Tytuł: Krew nad jasną przystanią Autor: M.L. Wang Gatunek: Fantastyka Ocena: 9/10 Sciona zostaje przyjęta do Magisterium na Uniwersytecie Magii i Przemysłu. Jest pierwszą kobietą, dlatego jej koledzy robią wszystko, żeby odczuła jak bardzo do nich nie pasuje. Kobieta jednak jest tak zmotywowana do działania, że nie zwraca na nich większej uwagi. Przez złośliwość jednego z kolegów nowym asystentem Sciony zostaje woźny. Mimo, że ich początki nie są zbyt dobre, to im bliżej się poznają tym bardziej się do siebie przywiązują. Nagle odkrywają sekret, który zmienia wszystko. Nie wiem, dlaczego tak długo zwlekałam z przeczytaniem tej książki. Powiedzieć, że była genialna i fantastyczna to jak nie powiedzieć zupełnie nic. Fakt faktem początek trochę mi się dłużył, ale gdy już się wciągnęłam… Żałuję, że tak szybko skończyłam. Historia Sciony i Thomila w pewnym momencie nabiera rozpędu i pochłania do reszty. Po pierwszych rozdziałach bałam się, że główna bohaterka nie przypadnie mi do gustu, ale z czasem moje nastawienie do niej się zmieniło. Thomil z kolei zdobył moją sympatię od samej wzmianki o nim. Autorka świetnie przedstawiła cały magiczny system i świat. Wybitnie pokazała jak działa cała magia i jakie są jej początki. Zakończenie mnie zszokowało. Tego kompletnie się nie spodziewałam. To było coś innego. Zdecydowanie wrócę jeszcze do tej lektury, ale nadrobię jeszcze inną książkę M.L. Wang.

Nie będę ukrywać, że rozpoczynając czytanie IV tomu serii, która stała się jedną z moich ulubionych, miałam lekkie obawy: czy czar Żniwiarza nie pryśnie? Czy perspektywy nowych bohaterów mi się spodobają? Czy chcę sobie znowu fundować ten emocjonalny rollercoaster, skoro wszystko było już dobrze i teraz znowu się spieprzy? I wiecie co? Jest jeszcze lepiej niż zapamiętałam z poprzednich trzech części. Darrow dojrzewa, a pióra Pirce’a Browna staje się tylko lepsze. Orbitowałam w jego środkach stylistycznych jak bohaterowie książki w stanie nieważkości. Widziałam wydarzenia jakbym oglądał film. Ale warsztat byłby niczym, gdyby nie genialna, wielowątkowa fabuła i intrygi. Układ Słoneczny po dekadzie od obalenia Imperium bynajmniej nie jest utopią. Autor do bólu prawdziwie wykreował sytuację polityczną ze wszystkimi problemami, jakie mogłoby trafić Republikę po takim czasie, i nie oszczędza bohaterów, którzy już nie podbijają, lecz są u steru rządów. Wciąż pozwala im wątpić i popełniać błędy, a oglądani okiem nizin społecznych, są wręcz tymi złymi. Nie wytrzymam jeśli nie napiszę, że dzieciaki są absolutnie tym, czego można by się było spodziewać po zmieszaniu materiału genetycznego ich rodziców. Dzięki rozdzieleniu narracji na cztery postaci fabuła miała świetną dynamikę, a czytelnik wgląd na różne części Układu Słonecznego i poglądy skrajnie różnych osób. Odczucia, jakie żywiłam do bohaterów zmieniały się wraz z biegiem narracji - w jednych przypadkach na plus, w innych na minus - ale jedno je łączy: wszystkie były jednakowo angażujące i miały swoje momenty. Uwielbiam to uniwersum, jego patetyczny ton, rozdmuchaną do granic możliwości doniosłość opisów i dialogów, tytuły jakimi obnoszą się bohaterowie, legendy i przywiązanie do tradycji. I uwielbiam ciarki jakie miałam przy ostatnim zdaniu ostatniego rozdziału.

Choć przez pierwsze trzy ,,dni" męczyłem się niemiłosiernie i błagałem tylko, aby ta książka w końcu się skończyła, ostatnie dwa ,,dni" były niczego sobie i nawet mnie wciągnęły. Na ogromny, gargantuiczny, olbrzymi plus jest wątek Kaladina i Szetha. Choć rola terapeuty Burzą Błogosławionego nie do końca mi się podoba, dynamika, walka i ogólny klimat Shinovaru bardzo mi się podobają. Na minus klasycznie, do wątku nudnej, niezrozumiałej i fatalnej Shallan, Brandon Sanderson dodał kolejnych dwóch, moim zdaniem, fatalnych, nudnych i nijakich bohaterów jakimi są Rlain i Renarin. Dalinar, Navani w porządku, w całej części działają bardziej nie jako bohaterowie, a postacie, które musiały się tam znaleźć, by wyjaśnić nieco historię całego Rosharu. Adolin - czułem większy potencjał tego chłopaka. Z początku całej serii był nieidealnym rycerzem. Teraz stał się kimś w rodzaju chodzącego ideału mimo realiów tragicznej w skutkach wojny. Choć go lubię, gram gorszego zachowania, jakiegoś nie do końca zdrowego nawyku, pewnej normalności, na pewno by mu nie zaszkodziły.

Cała seria jest niezła. Ciekawie obmyślony świat. Nie jestem pewna czy zrozumiałam jego reguły, ale nie przeszkadzało mi to we wciągnięciu się w historię. Na minus rozwleczone zakończenie, autor chciał domknąć losy postaci, chyba niepotrzebnie. Mimo to godna polecenia.

kontynuacja historii rozpoczętej w Inkubie, chociaż na początku wydarzenia z książki o tym nie świadczą, jednak w miarę jak historia się rozwija dostajemy coraz więcej poszlak łączących te książki. Pan Artur jest mistrzem intrygi i dawkuje ją bardzo powoli, zagęszczając atmosferę z każdą kolejną stroną. I podobnie jak to miało miejsce w Inkubie w końcu wszystkie puzle trafiają na swoje miejsce. Początek jest mało dynamiczny jednak po jakimś czasie książka wciąga niesamowicie, szczególnie gdy powoli zaczyna się dostrzegać połączenie z wcześniejszym Inkubem, który był książką rewelacyjną. I tu należy wspomnieć, że bez znajomości historii z Inkuba, znaczna część Kultora, szczególnie w drugiej połowie książki, może zostać źle zinterpretowana lub zignorowana, a autor jest mistrzem jeśli chodzi o drobne detale. Jednym słowem, aby w pełni docenić Kultora, należy przeczytać wcześniej Inkuba, a jeszcze lepiej, być świerzo po jego lekturze !

Za mną ostatni tom Legend Pierwszego Imperium. Epoka Imperium zakończyła moją cudowną przygodę z Persefoną, Brin, Moyą, Roan i oczywiście Suri. Nie bez powodu wymieniam kobiece bohaterki a pomijam te męskie. Myślę, że to kobiece postacie stworzyły ten cykl a panowie (może prócz Malcolma) mieli drugorzędny wpływ na akcję. Ale to na pewno nie wada. Cała historia była wciągająca, ciekawa, momentami widowiskowa. Bardzo podobał mi się świat bogów i cała kosmogonia przedstawiona w cyklu. Na pewno nie było nudno, czasem rzeczywiście tempo było wolniejsze, ale to nie była wada. Cieszy mnie rola, którą w książce odegrała Brin. To ciekawe zagranie ze strony autora. Na pewno rozpocznę kolejny cykl tego autora. Warto.

Osobiście bardzo lubię książki i filmy o kosmosie – tak odległym i wciąż niezdobytym. Sięgając po tę powieść, miałam nadzieję, że choć w niewielkim stopniu przypomni moją ulubioną książkę science fiction – Solaris Stanisława Lema. I rzeczywiście, były momenty, które naprawdę mnie zaciekawiły i poruszyły. Główny bohater, Mickey Barnes, poszukuje ucieczki z Midardu – kolonii trzeciej generacji. W dość naiwny sposób wpada w długi, których nie jest w stanie spłacić. Po części jest to wina jego przyjaciela, Berta. Chcąc się ukryć i uciec przed konsekwencjami, decyduje się na dość desperacki krok. Bert dostaje się do załogi statku Drakkar, który ma zabrać kolonistów na nową planetę – Mickey postanawia pójść w jego ślady. Nie miał nikogo bliskiego, nie miał do czego tęsknić, więc ucieczka na inną planetę wydawała się rozsądnym wyjściem. Jedyną dostępną funkcją na statku, niewymagającą specjalnych kwalifikacji, było stanowisko „wymienianego”. Mickey od początku nie wzbudził mojej sympatii. W głupi sposób wpadł w kłopoty. Zgodził się na klonowanie samego siebie i wykonywanie bardzo niebezpiecznych zadań, które często kończą się kalectwem lub śmiercią. Jego świadomość jest kopiowana i przenoszona do kolejnych klonów, więc każdy „nowy” Mickey pamięta wszystko z poprzednich żyć. Wmawiano mu, że w ten sposób zyska nieśmiertelność, choć nie do końca zdawał sobie sprawę, jakie misje będzie musiał wykonywać. Punktem zwrotnym w fabule jest przypadek, w wyniku którego zostaje stworzony nowy klon Mickey 8, mimo że Mickey 7 cudem przeżył i wrócił do swojego pokoju. Spotkanie dwóch wersji tej samej osoby staje się źródłem wielu problemów. Racje żywnościowe są ściśle przydzielane, a istnienie dwóch klonów „wymienianego” jest surowo zakazane. Gdyby dowódca kolonii się o tym dowiedział, jeden z Mickeyów zostałby natychmiast wrzucony do odzyskiwacza, czyli uśmiercony. Obaj więc decydują się zachować wszystko w tajemnicy i dzielić obowiązki oraz racje po równo. Dopiero w połowie książki naprawdę polubiłam Mickey’ego 7. Z zamiłowania był historykiem i z ciekawością analizował wcześniejsze próby kolonizacji obcych planet. Wspominał zarówno porażki (spowodowane np. brakiem pożywienia czy trudnymi warunkami), jak i sukcesy, osiągnięte dzięki wiedzy i technologii. Wyróżniało go to, że nie myślał wyłącznie o przetrwaniu ludzi. Interesowało go również to, czy z miejscowymi formami życia da się nawiązać porozumienie. Był w swoim działaniu bardzo ludzki i empatyczny. Dopiero wówczas przestała widzieć w nim lekkomyślnego nieudacznika, a zaczęła dostrzegać człowieka o wielkim sercu. Nie chcę zdradzać wszystkich zawiłości losów bohatera ani zakończenia. Wspomnę tylko, że finał bardzo mnie zaskoczył – pozytywnie. Mickey 7 wykazał się sprytem i odwagą. Nie spodziewałam się po nim takiej przemiany, co było dla mnie przyjemnym zaskoczeniem. Autor próbował opowiedzieć tę historię w lekko humorystyczny sposób. Moim zdaniem, nie do końca się to udało – początek był dość przeciętny i trudny do wciągnięcia się w losy bohatera. Dopiero w drugiej połowie książki akcja przyspieszyła i wtedy naprawdę zaczęłam kibicować bohaterowi. Zakończenie tej książki dające nadzieje dla przyszłych kosmicznych podbojów nowych planet. Jednak chyba cały czas ma negatywne zdanie odnośnie klonowania ludzi. Na koniec chciałabym przestrzec – nie warto oglądać filmu Mickey 17. Książka jest o wiele ciekawsza, bardziej spójna i realistyczna w ramach gatunku science fiction. Ma dobre zakończenie. Filmowa adaptacja wypada niestety bardzo słabo i znacznie odbiega od historii bohatera przedstawionej w książce. Jeśli więc szukacie dobrej książki science fiction na letnie dni – Mickey 7 zdecydowanie warto przeczytać. Dziękuję wydawnictwu za możliwość napisania tej recenzji. Klub Twórczych Mam

Ciekawa wizja ew. spotkania obcych form życia. Tajemnica skąd się wzięli i po co, nic nie jest wyjaśnione, co z jednej strony buduje klimat, z drugiej irytuje, bo chciałoby się znać powód. Główna bohaterka dosyć irytująca, zakończenie nagłe i wydawałoby się proste, jednak późniejsze wydarzenia pokazują, że był w tym pomysł. Otwarta droga do kontynuacji, czy powstanie? Ja czekam.

Lekka, przyjemna. Nie mam właściwie do czego się przyczepić, a to dlatego, że nic mnie tutaj nie porwało szczególnie. Coś brakuje. Jakieś ikry. Procent boskości. Cóż, to coś, co tworzy się chyba samoistnie i autor nie ma na to większego wpływu. Fanom fantasy polecam, ale jeśli szukacie czegoś, co nie pozwoli wam zasnąć, co będzie wiercić dziurę w głowie, to raczej nie znajdziecie tutaj tego, chociaż... Może też kwestia wieku? Młody czytelniku, dla Ciebie to może być mocna przygoda, a to dlatego, że jeszcze sporo historii przed Tobą, a my (i nie chodzi o wiek dosłownie), którzy już przeszli przez tomiszcza i scenariusze opowieści, stajemy się tylko coraz bardziej głodni i pazerni. Dlatego mam nadzieję, że autor nie zrazi się do opinii i będzie dalej pisać, bo warto, bo czemu nie? A ja na pewno sięgnę to trzeci tom, tak trochę dla solidności, tak trochę z ciekawości, chociaż niczego nie oczekuję na tym poziomie.

Historia Alwyna Skryby nabiera tempa... Chciałoby się. Akurat akcja płynie leniwie, gdzie wydawało by się, że krew z roztrzaskanej głowy, uciętej ręki płynie wartko. A krwi tu pod dostatkiem. To zdecydowanie największy atut tej opowieści. Czuć smród, słychać mlaskanie krwawego błota pod nogami i jęki agonii. Wojna na wielu, wielu stronach. Bitwa za bitwą i podstęp za podstępem. Bardzo podobały mi się wątki związane z pobytem Skryby u Kaerytów. Ciekawe plemię, z którego wywodzi się Jutowa Wiedźma. Dowiadujemy się o niej trochę więcej co sprawia, że fascynuje mnie ona jeszcze bardziej. Wojna religijna nabiera rozpędu, wojna polityczna jedna wygasa, druga dopiero się rozpoczyna. Nie do końca wiadomo, po której stronie barykady stoimy. Są wyraźni my i oni, ale którzy to ci dobrzy, a którzy źli? Tylko czy w tej historii świat jest czarno-biały? No właśnie nie. Może czerwony od krwi i flaków. Więc kto sprowadzi drugą Zatratę? My czy oni? A może wszyscy razem? Trzeci tomie. Nadchodzę.