Deyna, czyli obcy

Historia Antoniego Piechniczka, jednego z najwybitniejszych polskich trenerów. Dużo szczegółów z jego kariery najpierw jako piłkarz, potem trener. Bardzo ciekawie opowiedziane, historie o których jako k8bic piłkarski, nie miałem pojęcia. Zabrakło trochę szczegółów takich o których wiedziała tylko szatnia.

W kraju jestem za Legią, więc zawsze miło mi się czyta o jej przeszłości. Dziekanowski to nie jest anonimowa postać, nawet dla tych, którzy jego gry nie widzieli na żywo. W nowych czasach znany jako ekspert tv. Nie można mu odmówić pewnej wytworności, elegancji i doświadczenia, które wyniósł z gry w Szkocji, w Celticu, robiąc podwaliny pod późniejsze kariery Żurawskiego i Boruca. Mnie szczególnie przykuło jego dzieciństwo. Zmagania szkolne, i uwypuklenie czym była piłka w tamtych czasach, dla tych dzieciaków.

Jedna z najlepszych biografii polskiego piłkarza, jakie kiedykolwiek się ukazały. Kazimierz Deyna pokazany bez lukru. Ze swoim pierwiastkiem genialności, ale i ludzkimi ułomnościami. Wiktor Bołba zebrał w całość mnóstwo ciekawych i nieznanych faktów. Dobra sportowa lektura na kilka wieczorów.

Lucjan Brychczy jest obok Kazimierza Deyny jedną z legend warszawskiej Legii. Piłkarz ten, rodem ze Śląska, spędził przy Łazienkowskiej ponad sześćdziesiąt lat swego życia, najpierw w roli zawodnika, a później trenera. Podczas tego czasu był uczestnikiem oraz świadkiem zarówno największych porażek, jak i triumfów stołecznego klubu. W 2014 r. postać Kiciego, bo taki boiskowy pseudonim nosił Brychczy, zapragnęli przybliżyć nam w swej książce Grzegorz Kalinowski i Wiktor Bołba. "Kici. Lucjan Brychczy – legenda Legii Warszawa" to, chciałoby się rzec, typowa autobiografia w formie wywiadu-rzeki, w której indagowany odpowiada na standardowe pytania dziennikarzy dotyczące przebiegu kariery czy życia prywatnego. Gdybym jednak tak napisał, to minąłbym się znacząco z prawdą. Książka oczywiście jest hołdem złożonym postaci Brychczego – którego dryblingami oraz postawą na boisku zachwycali się swego czasu i Tadeusz Konwicki, i Gustaw Holoubek, i Andrzej Łapicki – ale odnajdziemy w niej również wiele ciekawych wątków pobocznych, dotyczących dziejów drużyny z Łazienkowskiej. Podczas lektury momentami można wręcz odnieść wrażenie, że Bołba i Kalinowski chcą, aby czytelnik przez pryzmat jednej z klubowych legend prześledził losy „Wojskowych” od pierwszych lat po II wojnie światowej, aż po czasy nam współczesne. A trzeba przyznać, że jest to historia niezwykła i pod wieloma względami fascynująca. Ktoś, kto kojarzy dzisiejszy futbol (nawet ten w wydaniu krajowym) z luksusem, wielkimi pieniędzmi, poważnymi transferami oraz profesjonalnie przygotowanymi zgrupowaniami, zostanie na początku wspomnień pana Lucjana wrzucony w peerelowską rzeczywistość połowy lat pięćdziesiątych XX wieku, gdzie piłkarze stołują się w barach mlecznych, w ramach premii za wywalczenie mistrzostwa otrzymują zegarki, a zapłatą za przejście z klubu do klubu jest rower. Niektórych też może zszokować fakt, że jedyny element odnowy biologicznej w owym czasie stanowiła kadź miodu, obecna przy drużynie zarówno podczas meczów u siebie, jak i na wyjeździe. Piłkarski światek z czasem jednak zaczął się zmieniać i razem z Kicim tę ewolucję na kartach książki obserwujemy. Mamy więc tutaj opis pierwszych dwóch dubletów zgarniętych przez Legię w latach 1955 i 1956; niezłe wyniki i wysokie lokaty klubu z lat sześćdziesiątych; mistrzowską drużynę z początków lat siedemdziesiątych, w której prym wiedli Kazimierz Deyna, Robert Gadocha i Lesław Ćmikiewicz; kryzys i marazm końcówki lat osiemdziesiątych zwieńczony dwoma Pucharami i Superpucharem Polski; aż wreszcie przechodzimy transformację ustrojową i obserwujemy budowę kolejnej wielkiej Legii, która pod wodzą Pawła Janasa triumfuje na krajowym podwórku w sezonach 1993/1994 i 1994/1995, występując przy okazji także w elitarnej Lidze Mistrzów. Na koniec warto zauważyć, że autorzy zdecydowali się na dość ciekawe rozwiązanie edytorskie. Mianowicie chcąc poszerzyć treść wywodów głównego bohatera, zrezygnowali z klasycznych przypisów na rzecz wtrąceń w samym tekście. Rozszerzenia te dotyczą głównie historii klubu, a wśród nich odnajdziemy wiele anegdot dotyczących albo samego Kiciego, albo osób związanych z zespołem na przestrzeni lat. Po książkę Grzegorza Kalinowskiego i Wiktora Bołby z pewnością powinni sięgnąć wszyscy kibice Legii oraz osoby żywo zainteresowane historią piłki nożnej w wydaniu krajowym. Publikacja powinna trafić również w gusta osób próbujących zrozumieć przemiany mentalności społeczeństwa polskiego w Polsce powojennej oraz fenomen funkcjonowania w przestrzeni publicznej różnych sportowych legend. https://historia.org.pl/2016/05/27/kici-lucjan-brychczy-legenda-legii-warszawa-l-brychczy-g-kalinowski-w-bolba-recenzja/?fbclid=IwY2xjawHECI1leHRuA2FlbQIxMQABHUgTjZiUoCph1kJpsZfN7r_GrpIOhjL3WRsX2yNNAb946QUtjpBBUCWycA_aem_UUWoksr4h_J7MoH6CUZmHg

Lubię książki w tej tematyce bo to zazwyczaj taka luźna, przyjemna literatura gdy ma się ochotę na przeczytanie czegoś o mniejszym kalibrze intelektualnym. Po recenzjach sodziewałem się petardy, więc niestety mam uczucie małego niedosytu. Na pewno kilka tematów można było mocniej rozbudować ale przede wszystkim w pewnych momentach nie wiedziałem dokładnie "w którym roku się znajduję". Czasem miałem uczucie małej chaotyczności. Na pewno jest to dobra książka, dla fanów RTS pozycja obowiązkowa, ale dla mnie raczej tylko jedna z. Mimo to polecam

Pozycję traktowałem jako sentymentalną wycieczkę do czasów gdy Wisła była wielkim klubem, a ich gra w Europie wywoływała wypieki na twarzy. Nie zawiodłem się, choć dostępność fragmentów w internecie jest tak obszerna, że miałem czasem wrażenie, że już to wszystko czytałem. Do tego czyta się ją bardzo dobrze. Nie powiedziałbym, że ma tyle stron - czytając kartki uciekały mi tak szybko, że miałem wrażenie, że czytam jakąś broszurkę. Siadłem do niej na chwilę do popołudniowej kawy, chcąc przeczytać jeden fragment, a zaraz okazało się, że połknąłem 3/4 całości. Polecam - nie tylko fanom Wisły. Jedyny minus, to potraktowanie po macoszemu końcowego okresu ery Cupiała. Końcowym akordem na dobrą sprawę jest ekipa Maaskanta. P. S. Drogi autorze - jeśli to czytasz - jest pewien błąd, który rzucił mi się w oczy wyraźnie, bo skoro się wspomina choć to nie był mus, to raczej wypadałoby nie mijać się z prawdą. Lilian Thuram i Gigi Buffon trafili do Juventusu w tym samym okienku transferowym, a nie rok po roku. Ten krok był możliwy dzięki rekordowej sprzedaży Zidane'a do Realu.

Na początku lat 80, polska reprezentacja w piłce nożnej zdobyła awans (m. in. w dwumeczu z NRD) do Mistrzostw Świata w Hiszpanii, gdzie potem walczyła z powodzeniem z najlepszymi drużynami. Ostatecznie biało-czerwonym udało się zdobyć III miejsce w turnieju Espaňa 82. W tym samym czasie swe największe sukcesy w europejskich pucharach święcił Widzew Łódź, eliminujący takie giganty jak: Manchester United, Juventus Turyn czy Liverpool. I w reprezentacji, i w Widzewie ważną rolę odgrywał, i sporo goli strzelał, niepozorny chłopak z Aleksandrowa Łódzkiego – Włodzimierz Smolarek. Nic więc dziwnego, że jako kilkuletni chłopak chciałem grać z numerem 11 i na boisku być jak Włodek Smolarek. Oprócz powszechnie znanych faktów dotyczących meczów, w książce przeczytamy także wiele o tzw. „kulisach„ polskiej piłki nożnej. Mowa jest między innymi o niepisanej pomocy między Widzewem i ŁKS-em w niektórych meczach derbowych, o sprawie znanej jako ”afera na Okęciu”. Dowiedzieć się można też tego, kto był pomysłodawcą sztandarowego zagrania Włodka Smolarka, polegającego na grze na czas, tj. na przetrzymywaniu piłki w narożniku boiska pod bramką przeciwnika. Autor przytacza także sporo anegdot, np. kiedy w jednym z meczów ligowych sędzia zgubił kartki, a Smolarek je znalazł i po chwili pokazał zaskoczonemu arbitrowi czerwoną kartkę. W opowieści o życiu i meczach, narrator opisuje także wiele postaci ze świata piłki nożnej, z którymi Smolarek miał okazję się spotkać i grać. Są to m. in.: Z. Boniek, W. Wraga, J. Młynarczyk, D. Dziekanowski czy Węgier L. Detari. Bardzo interesujący jest rozdział o polskim futbolu, w którym możemy przeczytać sporo negatywnych opinii Smolarka na temat wychowania młodych piłkarzy w Polsce, boisk „Orlików” czy też nie do końca udanych doświadczeń z obcokrajowcami w polskiej kadrze (choć akurat w tym przypadku przedstawiono i plusy, i minusy). Książka jest bardzo ciekawa. Mnie wciągnęła bez reszty. W pewnych momentach można się wręcz wzruszyć, np. kiedy czytamy o ostatnim meczu Smolarka w reprezentacji Polski. I choć zapewne istnieli lepsi od niego polscy piłkarze (Boniek, Deyna, Lato, Lubański), to właśnie Włodzimierz Smolarek jest moim idolem. (https://historia.org.pl/2015/10/13/smolar-pilkarz-z-charakterem-biografia-wlodzimierza-smolarka-j-perzynski-recenzja/)

Podobała mi się, choć trudno było w nią "wsiąknąć". Dopiero rozdział o trenowaniu Sunderlandu wciągnął mnie bez końca. Właśnie tam te krótkie, rwane, często chaotyczne i emocjonalne zdania świetnie współgrały z historią. Choć była ona przegadana przemyśleniami, to w większości książki mi to nie przeszkadzało. Roy Keane ma swoją własną prawdę, nie boi się komuś dopiec, ale potrafi też przyznać się do błędów. Ach, co do błędów... niestety tłumaczenie na kiepskim poziomie, sam wyłapałem 3-4 pomieszania w faktach.

Mocna, napisana prostym stylem, biografia piłkarza znanego dobrze każdemu polskiemu kibicowi. Radosław Kałużny grał w piłkę w czasach, gdy w zespołach chlało się na potęgę, a taktyka, diety i inne współczesne "fanaberie" jeszcze nie zastąpiły tradycyjnej rąbanki, polowania na kości i kondycji wypracowanej na bieganiu po górach. W takich realiach Kałużny radził sobie znakomicie: 3 gole z Białorusią, występy w Lidze Mistrzów, wiele lat w Bundeslidze i kadrze. A wszystko to osiągnął pomimo życiowych demonów, które goniły go przez całe życie - od samego dzieciństwa. "Powrót taty", choć ma momenty autentycznie dramatyczne i wzruszające, nie zawodzi jednak pod kątem sztandarowego elementu piłkarskich biografii, a więc barwnych anegdot. Sam Kałużny dziś chętnie komentuje w mediach aktualności wokół polskiej kadry. To dobra wiadomość, bo znaczy, że chyba wreszcie poukładał sobie życie osobiste, oby już na stałe.

I jeszcze jedna publikacja, na której widnieje nazwisko Pana Stefana Szczepłka. Bodaj najlepsza w Jego dorobku. Widać, że koncepcja napisania biografii znakomitego piłkarza była przemyślana. Dobór zdjęć i materiałów źródłowych jak najbardziej akuratny, bardzo ładnie komponują się z tekstem. Inna rzecz, że Autor potrafi przelać swoją wiedzę i doświadczenie na papier, a Jego zafascynowanie grą Kazimierza Deyny jest niezwykle wyraźne. A nie jest łatwe pisać obiektywnie o człowieku, którego się niezwykle ceni. Zwłaszcza gdy bohater był osobowością dość zamkniętą w sobie. Chociaż jest to pośrednio opowieść o Legii Warszawy z lat 1966-78, kiedy „Kaka” grał w koszulce tego klubu. Pamiętam, że zabrałem tę książkę na wyjazd do mojego ulubionego Sanoka. Ciepła i słoneczna wiosna, a ja zatopiony w lekturze w rozmaitych zakątkach tego miasta, czego chcieć więcej ? Polecam.

Mark Halsey - jeden z najlepszych sędziów najlepszej ligi na świecie jaką jest Premiership. Sędzia którego życie może być pięknym przykładem że nie wolno się poddawać i zawsze walczyć o swoje. Historia człowieka który wychowywał się bez biologicznego ojca, który przeżył ciężką chorobę swoją jak i swojej najbliższej rodziny a przy tym nie dał się złamać pomimo faktu że bardzo wiele osób rzucało mu kłody pod nogi. Książka opowiada właśnie o tym jak Mark dostał się na sam szczyt. Kto mu pomagał a kto wręcz przeciwnie. Jak to wygląda na górze według niego, dużo brudów zostało też ujawnionych co próbowali zatuszować coraz to nowymi kontraktami które nie pozwalały mówić jak to wygląda od wewnątrz. Dodatkowo Pan Halsey opowiada o zmaganiu się z chorobą o przyjaźniach nawiązanych podczas swojego sędziowania z takimi osobami jak Jose Mourinho. Książkę czyta się bardzo przyjemnie, lekko, wrażenie jakby to była rozmowa a nie książka. Polecam nie tylko sędziom do poczytania!

Kolega polecił i pożyczył mi tą książkę jako historię polskiego Adriano z Interu Mediolan, który także miał ogromne problemy z alkoholizmem. Jednak jak się okazuje nie aż takie jak Igor Sypniewski. Wielka szkoda, że alkohol zaprzepaścił jego niebywały talent do piłki nożnej, ze spokojem mógł grać w lepszych klubach niż Panathinaikos i Malmö FF, a także w reprezentacji Polski gdzie zagrał tylko dwa mecze towarzyskie. Ten niespełniony talent, który strzelił gola Arsenalowi Londyn w Lidze Mistrzów i grał też na Old Trafford niestety teraz już może grać tylko na boisku gdzieś daleko stąd…w niebie.

Ocena tej "biografii" zależy od tego, czego się po niej spodziewać. Jeśli traktuje się ją jako źródło informacji, to redaktor tej książki powinien wylecieć na zbity pysk za ilość nieprawdziwych informacji w niej zawartych. Dla kogoś, kto nie znał Wójta i jego sposobu bycia ta pozycja może być odpychająca. Ja traktuję ją jako studium "wybujałego ego" i w tej kategorii czyta się ją świetnie. Z przymrużeniem oka należy traktować dużą ilość opowiedzianych w niej historii, niektóre są tak wybujałe, że prędzej bym uwierzył, że Wójo lądował na Księżycu przed Neilem Armstrongiem. Nie zmienia to jednak faktu, że książkę czyta się fantastycznie, przez 90% czasu mając banana na gębie. Bardzo mnie śmieszyły rozdziały z jego arabskich podbojów, gdzie po "spektakularnych" sukcesach zaraz dziwnym trafem zmieniał drużynę. Odrobinę się to nie klei. Ciężko mi sobie wyobrazić, aby jakiekolwiek negocjacje/rozmowy w dzisiejszych czasach mogłyby być prowadzone na modłę Wójta i szczerze wątpię, aby on sam je wtedy tak prowadził, ale trzeba mu oddać, że to sprawia, iż od książki ciężko się oderwać. Polecam

Jedna z najlepszych autobiografii związanych z piłką nożną, jakie czytałem. Fascynująca postać, która przez tyle lat pracy na najwyższym poziomie musiała przeżyć wiele interesujących i niespodziewanych momentów. Na szczęście umiejętnie podzielił się nimi z czytelnikami. Jako fan Spurs czytałem z zaciekawieniem wszystkie rozdziały i jeszcze bardziej doceniłem Harry'ego Redknappa.

Książka o tematyce interesującej nie tylko dla fanów piłki nożnej, ale i dla innych, których ciekawi historia. Wiadomym jest, że temat II wojny światowej został przewałkowany w literaturze na milion różnych sposobów, jednak muszę przyznać, że o kwestii futbolu w okupowanej Polsce dotychczas nie czytałem, przez co zbyt wiele też nie wiedziałem. Wbrew pozorom jest tu wiele do opowiedzenia i niestety autor książki tematu nie wyczerpał. Skupił się on jedynie na Warszawie (przede wszystkim na Żoliborzu, gdzie wówczas mieszkał) oraz poświęcił trochę zbyt wiele miejsca kronikarskim opisom z dokładnymi wynikami meczów, klubów i zawodników, zamiast bardziej skoncentrować się na całej atmosferze, w jakiej wtedy odbywały się zawody piłki nożnej. Na plus jednak dość interesujące fakty o polskiej piłce nożnej przed i w trakcie II WŚ, a także wycinki z pamiętnika młodej Warszawianki, które pozwalały czytelnikowi lepiej wyobrazić sobie ówczesne realia. Książka godna polecenia (także ze względu na niewielkie rozmiary), choć trzeba przyznać, że robi apetyt na inne publikacje na podobny temat.

Ocena z mojej strony raczej jest zawyżona, bo Dennis to mój ulubiony piłkarz z dzieciństwa i przemawiają za nią sentymenty. Pozycja bardziej dla wielbicieli piłki nożnej. Mimo to polecam nawet po to, by poczytać o pięknych golach z Newcastle czy Argentyną w 98' z perspektywy ich autora.

Przeczytałem wersję ebookową. Książka zaczyna się ciekawą przedmową Mateusza Borka, po czym - zgodnie z nazwą polskiego wydawnictwa - otrzymujemy istną kopalnię wiedzy nt. niemieckiego futbolu. Wydawało mi się, że co nieco wiem na ten temat, byłe jednak w srogim błędzie. Autor zawarł historię niemieckiego futbolu od zarania jej dziejów, przez obie wojny światowe, finały MŚ i ME, powstanie Bundesligi, rywalizacje niemieckich klubów w pucharach (ale także między sobą, jak np. Bayernu z Borussią Mönchengladbach), po rok 2013. Język jest przystępny, gratulacje dla tłumacza, Piotra Żelaznego. Na końcu dołączono trochę statystyk (mistrzowie Niemiec, finały europejskich pucharów z udziałem niemieckich drużyn itp.). Zdarzyły się niestety Autorowi 2 pomyłki, spieszę z wyjaśnieniem: str. 83 - może nie błąd sensu stricte, ale sposób, w jaki Autor opisał mecz z Anglią na Wembley w 1972, sugeruje, że był to turniej finałowy Euro, a w rzeczywistości było to 1. spotkanie z dwumeczu w ramach eliminacji (ćwierćfinał). Wygrana RFN nie dawała im jeszcze awansu do turnieju finałowego (choć, oczywiście, znacznie ją przybliżyła). str. 261 - wg Autora Niemcy na mundialu w 1990 od ćwierćfinału nie zdobyli bramki z gry; nie jest to prawda, udała im się ta sztuka w półfinale z Anglią (1:1, k. 4:3) Polecam tę książkę każdemu entuzjaście historii piłki nożnej.

Dla mnie rewelacja, szybko i przyjemnie się czyta. Książka raczej dla starszych kibiców pamiętajacych tamte czasy. Szkoda mi Pana Andrzeja na ostatnim mundialu (tym w Hiszpanii) faktycznie pokrzywdzony przez Piechniczka, " grzał ławę". Andrzej Szarmach wielka i ważna postać w Polskiej piłce. Warto przeczytać.

Ciekawa autobiografia trenera, od którego odwrócili się w pewnym momencie prawie wszyscy. Doskonale ukazuje, jak rozkapryszeni i beznadziejni potrafią być piłkarze oderwani od finansowej rzeczywistości. Domenech spowiada się, głównie z ostatnich lat prowadzenia kadry Francji, kiedy to piłkarze zbuntowali się przeciwko niemu w RPA.

Książka miazga. Dla fana piłki wychowanego na kanale DSF i meczach Bundesligi lat 90 i 00 to nostalgiczna podróż w czasie. To jedna część.. Druga to oczywiście tragiczna historia Roberta Enke, człowieka któremu choroba zabrała tak wiele. Ostatnie 100 stron wbija w fotel i aż chce się płakać, że tak wiele osób pomimo ogromu włożonej pracy nie było w stanie zapobiec nadchodzącej tragedii. Pouczająca i wzruszająca. Autorowi Ronaldowi Rengowi należą się wielkie brawa.