Delegacja do spraw beznadziejnych

Bardzo mi sie podobało budowanie napięcia. Czuć tą naturę, czuć w tej książce jej wpływ. Niestety głównie na końcu. Jeżeli chodzi o zakończenie, to nie wstrząsneło mną. Było dobre. Poprostu, troche zabrakło mi klimatu? Tak naprawdę ostatni rozdział wrzuca nas w akcje i my nie wiemy co sie dzieje. Nie pasuje mi tam chyba ten przeskok czasowy. Rozumiem, on był potrzebny żeby pokazać jak to sie skończy tak całkowicie. Ale wciąż średnio mi to pasuje. Kolejną rzeczą jest to, że jego ojciec troche nie stara sie o niego. I jakby to może mieć sens, ale to jest coś czego my możemy sie domyślić, a nie że jest powiedziane, albo chociaż zasugerowane. Generalnie postaci ciekawe, nie jedno wymiarowe. Zmieniają się. Poza tam dwoma z bardziej głównych, którzy w zasadzie są po to, aby być. Jedna ma jakieś próby pogłębienia, ale przynajmniej do mnie to nie trafiło. Przygoda bardzo faina, polecam na zimowe dni, czuć klimat śniegu i zimna.

Eliza Żaczek nie dostaje się na studia dziennikarskie i absurdalnie dziwnym zbiegiem okoliczności trafia w pewne magiczne miejsce. Od teraz jej życie będzie się toczyło zgodnie z rytmem pracy w Instytucie Absurdu. Okazuje się bowiem, że zagadka pojawienia się bohaterki w tym miejscu to dopiero początek spraw, z którymi niedoszła studentka będzie musiała się uporać. A z każdym dniem jest coraz ciekawiej… „Instytut Absurdu” to opowieść, która zafundowała mi totalną odskocznię od poważnych tematów. Naprawdę! Fajnie słuchało się tego audiobooka, choć chwilami czułam lekkie poirytowanie naiwnością głównej bohaterki, ale to chyba było nieuniknione, bo narracja jest prowadzona tylko z perspektywy Elizy. Mimo wszystko, uważam tytuł za naprawdę udany debiut i z pewnością sięgnę po kontynuację. To taka historia do posłuchania w jeden dzień, nieskomplikowana, idealna na poprawę humoru, bo co jak co, ale absurdów w niej nie brakuje!

Jedna z lepszych książek jakie przeczytałam, fajny powiew świerzości. Książka bardzo, bardzo wciągająca, nie mogłam sie oderwać od czytania przez świetnie rozwiniętych bohaterów i ciekawą, tajemniczą historię. Cieszę się że toksyczne relacje wreszcie nie zostały idealizowane i chwalone. Książka warta uwagi.

Trzymajcie się! Zapnijcie pasy i nie czytajcie/ słuchajcie w miejscach publicznych - lektura grozi niekontrolowanym parskaniem śmiechem! Żeby nie było, że nie ostrzegałam... To niesłychane, że dobiliśmy nareszcie do brzegu, tu bowiem kończy się nasza historia. I jeśli nie byłam pewna, czy "Słowalkiria" może mnie jeszcze czymś zaskoczyć, a w powietrzu wyczuwałam lekki zapach przesytu i powtarzalności - to trzeci tom, najbardziej pokręconego i oryginalnego cyklu w galaktyce, udowodnił, że co się nie da jak się da, a cytując klasyka oraz bohaterów książki "potrzymaj mi piwo. i smoka". Po prawdzie brak mi słów by opisać to jak świetnie się bawiłam. W trakcie lektury nie da się przewidzieć niemal niczego. Kto z kim i dlaczego oraz jak to wszystko się skończy (i czy to w ogóle ma prawo i możliwość się JAKOŚ skończyć?!). Bomba popkulturowych żarcików, słownokulturowy majstersztyk, i wprowadzenie pojęcia fantastyki na zupełnie nowy, ekstremalny poziom. Autorka garściami czerpie z wszystkiego co jej się nawinie, jakimś cudem tworząc z tego fenomenalną historię, kreując przesympatycznych bohaterów, utrzymując cudowną płynność treści. W tym tomie spotkamy piratów, żołnierzy, bogów, smoki i księżniczki, nie zabraknie też naszych ulubionych postaci. Z minusów - i to jest naprawdę ten jeden jedyny - to ogrom bohaterów pierwszo, drugo i trzecio planowych z początku przytłacza i chwile zajmuje ogarnięcie ich wszystkich. Ja książkę przesłuchałam. Przeczytana została tak genialnie, że nie wyobrażam sobie jej w innej formie. Ale tak na wszelki wypadek kupie jednak wersje papierową, bo to jest seria, której ciężko nie mieć na półce :).

(Opinia dotyczy całej trylogii) Coś zupełnie nowego. Powiew świeżości w dziedzinie fantasy. Zapoznanie ze światem przedstawionym ciężkie do zrozumienia, ale to "normalne dla ludzi, że nie rozumieją" ;) Fabuła wciąga z każdym zleceniem, a im dalej w las tym więcej kropek zaczyna się łączyć. Nie kupili mnie jednak głowni bohaterowie. Niby logicznie myślący, prawie dorośli, a jednak co jakiś czas dziwnie reagowali i postępowali. Ich miłość również. Czasami miałam wrażenie, że są ze sobą z litości, albo z braku możliwości wyboru innego partnera. Książki uważam za dobre, choć można by spokojnie je ogarnąć w jednym dużym tomie, gdyby pominąć wszystko co nic nie wynosiło do fabuły. Szczerze polecam do zapoznania się, ale niestety nie będą miały zaszczytu zakurzyć się u mnie na półce ;)

Antologia bardzo dobrych opowiadań z szerokiego wachlarza gatunków. Katarzyna Czajka-Kominiarczuk - Wszyscy razem 8/10 Małą przestroga przed nadmiernym korzystaniem z najnowocześniejszych dostępnych technologii, w tym przypadku teleportacji. Bardzo dobre opowiadanie science fiction. Aneta Jadowska - Szwedzkie porządki pośmiertne 10/10 „Niektórzy byli, są i będą palantami. I nie zmieni tego nawet śmierć.” Witkacy radzi sobie z nietypową sprawą, nawet dla szamana. Świetne opowiadanie, jak każde, powiązane ze światem Thornu i Torunia:) Jakub Małecki - Modlitwy do strzaskanego kamienia 8/10 Doskonałe opowiadanie zadające pytanie, jak żyć i po co. Smutne, opowiadające o samotności współczesnych ludzi. Zuzanna Sus - Hiobowa (opo)wieść 10/10 Piękna opowieść o życiu i tym, jak toksyczna miłość rani. Andrzej Betkiewicz - Ostatnie żniwa 10/10 Smutne, ale piękne opowiadanie o miłości: do świata, dzieci, męża. Pięknie pokazane koło życia. Przemek Corso - Opętany 7/10 Dobre opowiadanie. Fascynujące zakończenie. Marcin Okoniewski - Alberta ci doradzi 8/10 Bardzo dobre opowiadanie obyczajowe o dorastaniu, poczuciu własnej wartości, o przemocy szkolnej i konsekwencjach, jakie są efektem naszych działań. Grzegorz Gajek - Boginiak 7/10 Opowiadanie na wątkach słowiańskich o sile matczynej miłości. Joanna W. Gajzler - Diabła za rogi 9/10 Doskonałe opowiadanie, będące prequelem cyklu Necrovet. Karolina Kozłowska - GuideOfThe?Past 9/10 Nieoczekiwanie, doskonałe opowiadanie grozy, zupełnie nieznanej mi Autorki (z potencjałem). Mika Modrzyńska - Konsekwencje podrywania lasek spoza swojej ligi na przykładzie procesu leczenia wilkożwactwa 8/10 Zabawne opowiadanie, będące prequelem Welesówny, którą już czytałam. Przestroga, jak kończą niechciane zaloty:) Piotr Mąka - Za płotem 7/10 Przyjemne w odbiorze opowiadanie. Ewa Mędrzecka - Tego nie było w planach 9/10 Znakomite opowiadanie fantasy, szczególnie postać Felicjana, skradła me serce. Niezwykły pomysł, bardzo dobra realizacja. Czekam na więcej:) Autorka z potencjałem i wyobraźnią:) Konrad Misiewicz - Sen domu babci 9/10 Opowiadanie grozy, z niezłym klimatem lęku i niepokojących snów, nawet koszmarów w koszmarze. Coś, co przydarza się każdemu, straszny sen, z którego ktoś nas budzi. A co jeśli nie ma nikogo, by nas zbudził?! Daniel Muniowski - Oszczędności 7/10 Nowatorskie podejście do oszczędzania. Opowiadanie ku przestrodze, z czarnym humorem:) Marcin Świątkowski - Las Falkenrott 7/10 Ciekawe, pełne magii i grozy opowiadanie. Katarzyna Helena Rutkowska, Katarzyna Podstawek - Białe miraże Niestety, opowiadanie zupełnie do mnie nie przemówiło. Nie oceniam. Nie mogłam się na nim skupić, nie ten czas:) Justyna Sokołowska, Robert Jasiak - Zakon ostatniego słowa 7/10 Świetny prequel do Instytutu absurdu. Z pewnością przeczytam:) Adam Szaja 7/10 Piękna opowieść o pięknym człowieku. Milena Wójtowicz - Czupas 10/10 Jak zawsze, spotkanie z Sabiną i nienormatywnymi z Brzega, zasługuje na 10. Edzio jest fantastyczny i mam nadzieję, za panem Zenkiem, że z tej mąki (Sabina) będzie chleb:) Marcin Mortka - Smok, dziewica i salwy burtowe 8/10 Uwielbiam Drużynę do zadań specjalnych Autora, ale widzę, że warto sięgnąć także po inne cykle. Zabawny, lekki język, ciekawa przygoda, wszystko czego potrzeba.

Książkę „Z magią jej do twarzy” jednocześnie chciałam i nie chciałam kończyć czytać, ponieważ oznaczało to z opuszczenie uniwersum cyklu „Między światami”. Niestety wszystko, co dobre, niestety kiedyś się kończy. Tym razem Agata miała tylko jedno zadanie – przygotować się do własnego ślubu. Zdecydowanie do zadań panny młodej nie należy ingerowanie w konflikt między półdemonem a Międzynarodowym Kongresem Iskier. Niestety Agata została w ten problem wplątana, a to pociągnęło za sobą całą lawinę zdarzeń, które mocno rzutowały na przyszłe życie i szczęście głównej bohaterki. Tak naprawdę Agatę albo się lubi, albo nienawidzi. Po trzecim tomie mogę powiedzieć, że jestem naprawdę mocno rozczarowana jej zachowaniem. Już pomijam to, że początkowo kompletnie nie umiała ulokować swoich uczuć, a kiedy już postanowiła to zrobić, to wybrała najgorszy możliwy sposób. Dodatkowo jeszcze przez jakiś czas nie potrafiła się do tego przyznać. Ogólnie główna bohaterka miała bardzo słabe wyczucie czasu. Co do Dawida…lubiłam go przez dwa poprzednie tomy, ale w tym jakoś tak stracił mocno w moich oczach. Znaczy wiem, że jest demonem i jego kompas moralny jest na trochę innym poziomie niż mój, ale no nie. Nie po tym, co nawyprawiał. Po skończeniu tej książki przez jakiś czas bolało mnie serduszko, a samą końcówkę trawiłam przez kilka kolejnych godzin. Nasuwało mi się tylko jedno pytanie: „Jak Agata mogła to zrobić?”. Dostałam taki rollercoaster emocji, że musiałam odczekać kilka dni, zanim w ogóle znów mogłam zacząć myśleć o tej powieści. Mimo wszystko cieszę się, że mogłam zapoznać się z tą historią i tak naprawdę czekam na kolejne tytuły z uniwersum Iskier.

Sięgając po tę książkę, myślałam, że dostanę lekką, trochę dziwną historię o dziewczynie, która używa magii do pieczenia. I w sumie… dokładnie to dostałam, tylko że w dużo lepszym wydaniu, niż się spodziewałam. Bo to jedna z tych opowieści, które brzmią niepoważnie, a potem nagle okazuje się, że mają w sobie więcej sensu, niż wiele „poważniejszych” książek. Historia zaczyna się od… no cóż, trupa w piekarni. Brzmi poważnie, prawda? A jednak Kingfisher tak to podaje, że zamiast przytłaczać, momentalnie wciąga i pokazuje, że nawet w świecie pełnym ciasta i piernikowych ludków, rzeczy mogą być naprawdę niebezpieczne. Najbardziej kupił mnie pomysł na magię. Niby ograniczona, niby mało spektakularna, a jednak daje ogromne pole do kombinowania. To fajnie pokazuje, że nie chodzi o to, jakie masz zdolności, tylko co z nimi zrobisz. I właśnie w tym tkwi cały urok tej historii - w kreatywności i takim trochę „radzeniu sobie jak się da”. Bo tutaj nie ma wielkich zaklęć ratujących świat jednym ruchem ręki, tylko są pomysły, improwizacja i czasem bardzo dziwne rozwiązania, które… o dziwo działają. Mona jako bohaterka wypada bardzo naturalnie. Nie jest idealna, nie jest superbohaterką i przede wszystkim wcale nie chce nią być. Momentami jest zmęczona tym wszystkim, zirytowana i zwyczajnie przestraszona. I trudno się jej dziwić, bo nagle z życia, w którym największym problemem było ciasto, trafia w sam środek czegoś dużo poważniejszego. W książce mocno wybrzmiewa to, że zrzucanie odpowiedzialności na dzieci jest po prostu niesprawiedliwe, nawet jeśli dzieje się to w świecie pełnym magii. Całość ma bardzo przyjemny, lekki styl i sporo humoru, który naprawdę trafia. To nie są żarty na siłę, tylko takie sytuacyjne, czasem absurdalne momenty, które same w sobie są zabawne. Dużą robotę robią też postacie drugoplanowe, szczególnie te najbardziej „nietypowe”. Ciężko nie uśmiechnąć się przy scenach z ożywionymi wypiekami czy zakwasem Bobem. To właśnie takie detale budują klimat i sprawiają, że ta historia ma swój własny, bardzo rozpoznawalny styl. Jeśli chodzi o fabułę, to nie jest ona szczególnie skomplikowana i raczej nie zaskakuje na każdym kroku, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Ta książka broni się klimatem, pomysłem i bohaterami, a nie skomplikowaną intrygą. To taka historia, która z jednej strony jest lekka i przyjemna, a z drugiej przemyca coś więcej. Trochę o odpowiedzialności, trochę o strachu, a trochę o tym, że nawet rzeczy, które wydają się mało ważne, mogą mieć ogromne znaczenie. I że czasem to właśnie te „niepozorne” umiejętności okazują się najbardziej przydatne, kiedy wszystko zaczyna się sypać. No i nie oszukujmy się, trudno nie polubić świata, w którym magia pachnie świeżym chlebem, a każdy wypiek jest małą przygodą samą w sobie.

Ciekawy pomysł na fabułę i świat przedstawiony. Połączenie mitologii, bogów i nadnaturalnych mocy, związane z różnymi miastami i polityką. Czasem pojawiają się pewne niedociągnięcia, ale nadal akcja i postacie wydają się interesujące. Szkoda, że ta opowieść nie jest zamknięta w jednym tomie, a mogłaby. Książka nie jest bardzo długa, do szybkiego przeczytania, nawet w dwa dni. Krótkie imiona bohaterów zapadają w pamięć i nie ma z nimi dużego problemu. Nawet dobra opowieść.

Bardzo denerwuje mnie to jak wciągnęła mnie ta seria, a zarazem jak mnie irytuje!!! Nie wiem czemu męscy autorzy potrafią stworzyć charyzmatycznych męskich młodych bohaterów, którzy nie są nastolatkowo głupkowaci, irytujący a zarazem mają charyzmę. A kobiece autorki tworzą tylko głupiutkie, naiwne i zbuntowane nastoletnie bohaterki. Jak to jest? Na serio dziewczyny w wieku 17/21 zawsze są głupiutkie, irytujące i stereotypowo zbuntowane na świat dla zasady? Wg mnie nie… Duży minus za konstrukcję bohaterki, w 1 części się buntuje na dar, w kółko gada to samo, a jej motywacja jest mega niewiarygodna. W jej wieku każdy marzy by być wyjątkowy i mieć dostęp do innego świata. Ted nie reprezentuje niczego czym może kogoś oczarować, nie mogę jej jednak odmówić poczucia humoru i fajnych ripost. Mimo wszystko jest bardzo dobra chemia między bohaterami 🤯 nie wiem jak, ale jest super. Dla Witka i tego univerum warto przymknąć oko na minusy, ponieważ mimo wszystko bardzo fajnie się czyta. Tak jak wspomniałam, może nie chce, ale mnie wciąga! Podoba mi się świat demonów, taki „Instytut absurdu” tylko opiekują się jedynie kwestiami demonów. Prowadzone jest też śledztwo zaginionej przyjaciółki, odkrywany jest świat demonów oraz rozwiązywane są sprawy innych podopiecznych. A to wszystko przeplatane jest 2 planem: domem i szkołą bohaterki, na duży plus. Te wątki nie są traktowane po macoszemu, mama i rodzeństwo oraz biznes wnosi fajną dynamikę do akcji! - bohaterka + uniwersum + demony +Mazury +Witek +postacie poboczne mama, rodzeństwo, salon

„Cmentarz osobliwości” Pauliny Hendel to dokładnie ten typ książki, który przypomina, dlaczego w ogóle sięga się po fantastykę. Hendel od dawna robi swoje – i robi to dobrze. Po świetnej serii „Żniwiarz” było jasne, że ma wyobraźnię, ale tutaj idzie krok dalej. Tworzy świat, który jest dziwny, trochę niepokojący, ale jednocześnie wciągający. Pomysł na sam cmentarz, dusze „odpracowujące” swoje winy i cały ten system funkcjonowania rzeczywistości po śmierci – to nie jest kolejna kalka. To jest coś świeżego. Może nie wszystko jest od razu wytłumaczone jak w podręczniku, ale szczerze? To akurat działa na plus. Jest lekki chaos , ale chcesz czytać dalej, żeby zrozumieć więcej. Główny bohater-Maximus to nie żaden bohater bez skazy – raczej ktoś, kto ma swoje za uszami i musi się ogarnąć w sytuacji, która go przerasta. I właśnie dlatego łatwo go kupić. Styl? Lekki, obrazowy, bez zadęcia, czyta się szybko.Chociaż uczciwie – są fragmenty, gdzie tempo trochę siada i można poczuć lekkie „ok, jedziemy dalej”, ale na szczęście książka szybko wraca na właściwe tory. To jest dobra fantastyka, która daje frajdę z czytania. Hendel ma jedną ogromną przewagę – ona ma pomysły. I potrafi je sprzedać. „Cmentarz osobliwości” to świetny przykład: ciekawy świat, solidna historia i klimat.

,,Wszystko co lśni" czyli idealne połączenie prawdziwej historii i magii. Paryż. Dwór Marri Antoniny bawi się w najlepsze, podczas gdy biedni głodują i ledwo wiążą koniec z końcem. Nie powinno być dla nikogo zdziwieniem, że bunt powoli narasta w sercach biednych mieszkańców miasta miłości. W tym świecie Camille jest zmuszona opiekować się swoją młodszą, ukochana siostrą. Razem walczą o przetrwanie w tych ciężkich czasach. A brat pijak i hazardzista nie pomaga im tylko podkopuje pod nimi co raz głębsze dołki. Camilla, która jako jedyna z rodzeństwa odziedziczyła po matce magię, robi wszystko aby ich utrzymać przy życiu. Gdy ich brat przekracza pewną granicę, Camille ma dość. Chce ratować siebie i Sophie za wszelką cenę. Sięga wtedy po mroczną magię, która pozwala przybrać jej nową tożsamość. Staje się owdowiałą baronessa, które ma szczęście w kartach. Powoli nawiązuje tam znajomości i mimo początkowej niechęci do szlachty, zaczyna część z nich lubić. Problem pojawia się, gdy jako biedna dziewczyna poznaje konstruktora balonów, w którym się zakochuje i to nawet z wzajemnością!! Tylko naukowiec nie jest zwykłym chłopcem, jak się mogło na początku wydawać... Jest kimś ważnym w tym świecie. A Camille nadal jest tylko córką drukarza. Magia może i jest zakazana we Francji, jednak dwór w Wersalu aż nią kipi. Niestety nie ma tylko dobrych magów. Są też, którzy mają mroczne zamiary i nic ich nie powstrzyma aby dopisać swego...

⭐⭐⭐⭐/⭐⭐⭐⭐⭐ ☀︎Książka "Akademia magii" pozytywnie mnie zaskoczyła. Gdy siegałam po nią nie spodziewałam się, że będzie tak dobra. A najbardziej nie spodziewałam się tych plottwistów na końcu. Dosłownie czytałam tą końcówkę z otwartą buzią, po prostu nie umiałam w to uwierzyć. Pierwszy raz czytałam książkę z motywem dystopi i wiem, że napewno nie ostatni raz. ☀︎Styl pisania Marysia jest płynny i ogromnie ciekawy. Mimo wielkości czcionki udało mi się przeczytać tą ksiażkę w 5 godzin co dla mnie to jest wyczyn. ☀︎Noemi jest główną bohaterką, która czasami jest cicha jak myszka a nagle tak kompletnie z nikąd zaczyna się kłócić, tego chyba troszkę nie rozumiałam. Mimo tego uważam, że jest dość odważną bohaterką, jednak miała czasami dwubiegunowe zachowania. Czasami zachowywał się jakby tylko ona ponosila jakąś tragedię. Nie rozumiałam tego dlaczego ona miała pretensje do Christiana i cały czas zadawała mu pytania mimo, że widziała, że on sam nie wie o co chodzi. ☀︎Christian co do niego miałam dość mieszane uczucie, okłamywał Noemi. Nawet w połowie książki zaczełam się zastanawiać czy on nie trzyma z tymi ludźmi z Rady. Dalej nie umie zrozumieć dlaczego ona na ten bal przyszedł z tą rudą laską. Były momenty gdy go uwielbiałam, za to że jednak zachowywał zimną krew, i nie zawsze dawał ponosić się emcją. Słodkie było to jak on sie martwił o Noemi. ☀︎Sky na początku nie zbyt przypadła mi do gustu, myślałam, że gdy Noemi się z nią zaprzyjaźni to Sky wkopie ją w jakieś kłopoty, ale tutaj się okazuje, że ona jest jedna z najlepszych postaci w tej książce. Dzielna martwi się o swoją siostrę, wiedziała od początku że tamci ludzie są źli. ☀︎Podsumowując książka była naprawdę dobra polecam osobą, które lubią książki z motywami: -Magii -Dystopi -Szkoły -Odkrywania tajemnic Gorąco polecam, i wiem, że to nie ostatni raz gdy sięgam po twórczość Marysi🍃🌲🔥💦

Poprzednie tomy czytałem dawno i mało pamiętam z historii co trochę zabieralo przyjemność z czytania. Alea z Erin bliźniaczki które zamieniły się miejscami, i poznały świat istot nadprzyrodzonych przeżywają kolejne przygody, rozsterki, zdrada, śmierć, odrobina romansu, niezły enemies to lovers.dużo poczucia humoru. Wyraziści bohaterowie. Jest to przyjemna fantastyka z za szybkim zakończeniem, potrzebuje kontynuacji na wczoraj, tak nie można kończyć trylogii 😁

Jeju, jak ja się na tej książce stresowałam! Tu sytuacja w pracy, tu wątek romantyczny... Wszystko mogło się skończyć albo bardzo dobrze, albo bardzo źle. I to jest bardzo duży plus jak bohaterowie są realnie przedstawieni, ale... Czy na pewno ja ich lubię? No właśnie nie wiem, bo sęk w tym, że oboje mają swój bagaż emocjonalny. I niepewność Florki i jej brak asertywności mogą mocno rezonować z trudnościami Bastiana. I to jest z jednej strony ultra słodkie, jak on bardzo się dla niej stara i jak się nią opiekuje i martwi się żeby, nie sprawić jej krzywdy, ale mimo, że bardzo doceniam jego starania to i tak troszkę mnie to triggeruje - jak często pije, jak traci kontrolę nad emocjami... I tutaj to może się przeistoczyć w piękną, budującą relację, która im dwojgu przyniesie wiele dobrego! (I na to mocno liczę). Ale może też pójść w bardzo złą stronę, bo Florka nie stawia granic, a Bastian jest wybuchowy i to połączenie może doprowadzić do bardzo nieprzyjemnej, przypadkowej sytuacji, która skrzywdzi ich oboje (i tego się boje). Dlatego czytając byłam w maksymalnym skupieniu, a mój overthinking działał na najwyższym poziomie - a tak, przypominam, jest to książka raczej cozy XDDDD Summa summarum nie wiem co myśleć... Bo sama fabuła była wciągająca, podobała mi się ogromnie kreacja smoków, wyjaśnienie fabularne ich zatrzęsienia. W ogóle bardzo lubię ten świat i uwielbiam gabinet weterynaryjno-nekromantyczny. Ale same wątki relacyjne? Mam zagwostkę i chyba jak na razie bardziej mi się podobały w pierwszej części, ale to dlatego, że tu mnie zwyczajnie stresowały. Również to, że z bezpiecznego emocjonalnie miejsca pracy (pod względem relacji pracowniczych) to miejsce stało się źródłem niepewności bohaterów tutaj miało dla mnie znaczenie. I uważam, że autorka bardzo realnie i przemyślanie oddała realia opisanych sytuacji, tylko nie jestem pewna czy byłam emocjonalnie gotowa na ich czytania hahahaha. Jeśli więc zastanawiacie się po pierwszej części czy sięgnąć? To ja bardzo polecam sięgnąć, bo jest inaczej niż w pierwszej części. Więcej się dzieje, bohaterowie mają swój rozwój, sytuacja w pracy się zmienia. NO I SĄ SMOKI! Ja mimo mieszanych odczuć nie żałuję, że sięgnęłam po tą część i będę kontynuować czytanie serii, ale wiem już na co bardziej się nastawiać.

Ciekawa intryga, która z łatwością wciąga czytelnika. Natomiast mi udało się przewidzieć kto stanowił największe zagrożenie, zresztą sam kulminacyjny moment był bardzo pospiesznie przedstawiony. Miałam wrażenie że najbardziej trzymająca w napięciu scena, która wyjaśnia całą intrygę, do której odkrycia dążyliśmy, trwała stronę czy dwie. Było to dla mnie nieco rozczarowujące. Dodatkowo nie czułam, żeby główna bohaterka zachowywała się jakby naprawdę miała 17 lat, może poza scenami romantycznymi, gdzie jednak była dużo śmielsza i mniej wycofana. Swoją drogą ta zmiana, z początkowo nieco zamkniętej, zdystansowanej względem innych zamieniła się (jak dla mnie w sekundę) w dziewczynę, która bez problemu jest w relacji romantycznej z Axelem, otwarcie mówi mu o swoich uczuciach, emocjach jakie jej towarzyszą. Rozumiem skąd ten zabieg i co on miał na celu, ale jego uzasadnienie dla mnie nie istnieje. Szczególnie kiedy na koniec główna bohaterka uważa że wymyśliła naprawdę sprytny plan, któremu jednak daleko do tego, aby być sprytnym. Ty ponownie miałam wrażenie, że zachowuje się nieodpowiednio do swojego wieku, brakowało mi w niej większej dojrzałości na przestrzeni całej historii. Mimo wszystko książka jest warta przeczytania, gdyż jest lekką, przyjemną i wciągającą historią, którą czyta się naprawdę szybko.

Porównując poprzednią książkę tej autorki "Zagłada puka do drzwi", ta pozycja, mimo bardzo krótkiej formy, jest zdecydowanie mniej ciekawa. Trochę mi się dłużyła. Zakończenie, które mogło być niesamowicie emocjonujące, rozegrało się błyskawicznie i bez polotu. Mimo wszystko, sam pomysł na wariację na temat baśni o śpiącej królewnie jest interesujący.

Książka bardzo ciekawa i moja ocena jest bardzo bilska 10 . nie dałam 10 ponieważ było jedno niedociągnięcie które innym mogło by się wydawać normalne i nie uznawali by tego za niedociągnięcie fabularne ale moim zdaniem tak było. Kocham autorkę poznałam ja na targach i mam podpisaną pierwszą część nie mogę się doczekać następnego spotkania by mieć podpisaną również i tą część. Gorąco polecam

Najlepsza część ze wszystkich póki co. Była poważniejsza, nie taka słodka jak poprzednie części i fajny klimat halloweenowy. Ponawiam to, co wcześniej mówiłam, że chciałabym się dowiedzieć więcej o tych bohaterach, zwłaszcza o Izie. No i znowu się powtórzę, że fajnie jakby te postacie były bardziej pogłębione bo trochę są pisane na zasadzie Florka i jej znajomi dobrzy, inni bohaterowie albo dobrzy albo źli, nic pomiędzy. Trochę czasami gryzła mi się ta cozy otoczka z anatomicznymi opisami procedur oraz tymi cięższymi tematami. Nie chodzi mi o to, że nie powinno być takich tematów, ale bardziej o balans albo lepsze wyczucie w pojawieniu się takich elementów w całości historii. Bo trochę czasem wychodziło to po łebkach, ale może to dlatego bo nadal o tym świecie wiem za mało i jakoś nie umiem tego wszystkiego połączyć. Na plus relacja Florki i Bastiana, może nie ma giga chemii, ale podoba mi się jak ze sobą rozmawiają i jak się traktują.

Nie wyobrażałam sobie wiele po tej pozycji. Jak zawsze przeglądając komentarze zauważyłam, że wielu osobą książka się nie podobała - wiadomo każdy szuka czegoś innego - dlatego podeszlam do niej z dystansem. I się pozytywnie zaskoczyłam. Powinnam zacząć od tego że ująło mnie przedstawienie głównej bohaterki. W dobie wszechobecnie przedstawianej pustej piękności, wyskakujacej z każdej strony książek, tutaj tego nie uświadczycie. Główna bohaterka jest szpetna. Postawmy sprawę jasno, nie jest pięknością, a nawet jest określona po prostu brzydką. Dodatkowo jest kuternogą. Jest niepelnosprawna. I to mnie kupiło. Ja serio mam dość tego, że w każdej książce każdy jest piękny, cudowny, powabny, zgrabny, wszystko mu wychodzi i wszystko potrafi i pomyka niczym łania na górskich szczytach i ochom i achom nie ma końca nad wspaniałością tworzonych bohaterow. To dla mnie zaburzanie rzeczywistości i chyba dlatego tak mi się spodobała Kissen. Ma wady, pełno wad które są po prostu ludzkie. Jest wycofana i butna ale nie jest przy tym przesadnie chamska. Okazuje troskę tym na których jej zalezy. Przeżyła traumę. I ja jej wierzę. W jej potrzebę zemsty, w nienawiść do bogow i bożków. Wierzę w jej sceptycyzm i brak zaufania. Bardzo fajnie zostało to nakreślone. Ilość przekleństw które wypowiadała mi nieco przeszkadzała ale to indywidualne podejście. Elo nie polubiłam: dla mnie to taki jojczek który próbuje zbawić świat. Nie pokazał żadnych ciekawych cech charakteru. Dodatkowym plusem jest fakt że nie jest to romantasy. Jedna scena zbliżenia wynikająca z samotności, desperacji i strachu. I może małej nadziei na lepsze jutro.  Bez nagłych, rozdmuchanych, wyjętych z powietrza wybuchów uczuć bo tego po prostu nie było. I tak miało być. Podobał mi się świat opisany przez Autorke tak samo jak pomysły na różnych bogów. To bardzo proste : są bogami. Egzystują jeśli są czczeni i miłowani. Bez tego znikają. Robią więc wszystko żeby ludzie ich kochali bo tym się żywią- jak pijawki krwią. Podobał mi się koncept religijny tego wszystkiego -ukazanie ile są w stanie dać ludzie i co są w stanie poświęcić, jak mocno są w stanie zaprzedać dusze żeby bogowie uczynili ich pięknymi, bogatymi i spełnionymi. Żeby spełnili ich życzenia. Jasne, mogłabym się przyczepić do niektórych rzeczy. Mdłe, słabo wykreowane postacie poboczne. Nie zapamiętałam ich imion. Bywało nudno. Główna oś fabularna z motywem drogi została poprowadzona bardzo...zachowawczo. Zabrakło w tym wszystkim większych emocji. Mało co mnie zaskoczylo. Nie zmienia to jednak faktu że byłam ciekawa kreacji kolejnych bogów których mogłoby być więcej. Mój idol to bożek drobnych kłamstwek :) i z tego powodu sięgnę po drugą część.