Dasz radę, Nataszo

"Miód na serce" odkrywa przed czytelnikiem kilka historii, których finał ma być plasterkiem miodu na nasze serce. Być może fabuła nie jest odkrywcza i gdzieś już czytaliśmy te opowieści, to jednak potrafią nas wzruszyć i sprawić, że głębiej się przyjrzymy własnym decyzjom.

"A między nami wspomnienia" G.Gargaś Historia napisana dwupłaszczyznowo oparta na wspomnieniach. Bardzo lubię takie historie. Ada traci wszystko co najważnoejsze w życiu , w pożarze ginie jej 6-letni syn . Ada obwinia się o to i przez to rozstaje się z ukochanym. Odwiedz swoją ukochaną babcię Marię w Sopocie. Babcia opowiada jej o swoim życiu podczas wojny, o swojej miłości do Franza ( niemieckiego oficera, który miał kwaterę w ich domu ). Historia ta opowiada o stracie i wielkim uczuciu i otym,że najważniejsze to móc kogoś kochać. Czy Ada zaakceptuje swoje życie i swoje uczucia? Jakie wnisoki wyciągnie z życia babci? Tego dowiecie się sięgając po tę książkę. Polecam.

Moje drugie spotkanie z autorką zdecydowanie uznaję za udane. Pierwsze było średnia, ale z kolei w książce „Wybacz mi” strony przewracały się same i nie mogłam się doczekać, aż zasiądę z książką na kanapie. Ludwika ma jedną tajemnicę, która skrywa od lat przed córką Klaudią. Córka od wielu lat wraz z mężem Piotrem i dwójką dzieci: Mateuszem i Katarzyną, mieszkają w Londynie. Klaudia nigdy nie była tam szczęśliwa, ciągle tęskniła za ojczyzną tym wszystkim, co znała przed wyjazdem. Może gdyby jej małżeństwo było lepsze to wszystko byłoby łatwiejsze. Wypadek matki sprawia, że Klaudia wraca do Polski opiekować się kobieta. Nie wie jednak, że wkrótce dowie się o czymś, co zmieni jej życie na zawsze. Czy bohaterowie powieści wybaczą sobie wzajemnie błędy? Już dawno żadna książka nie wciągnęła mnie tak jak ta. Czułam zainteresowanie już od pierwszych stron, a styl autorki był lekki przy poważnych tematach, ale jednocześnie nie prześmiewczy. Gabriela Gargaś zdecydowanie podeszła do tematów z wrażliwością i empatią. To, co jeszcze mi się podobało w tej powieście, że historia Ludwiki, mimo, że była ważna to nie zdominowała tej książki. Znalazło się też miejsce na opowieść Klaudii czy jej dzieci Mateusza i Kasi. Klaudia po przyjeździe do Polski przeszła dużą metamorfozę. Przestała być bojącą się sprzeciwić mężowi kobietą. Zaczęła wierzyć w siebie i że może budować swoje życie od nowa nawet w wieku lat czterdziestu. Myślę, że wiele jest takich Klaudii – kobiet, które pozwoliły się zdominować przez mężów, a dzieci nie traktują ich poważnie. Dlatego też wiele kobiet może utożsamić się z główną bohaterką. Dobrze, że Klaudia odnalazła swoje życie i mogła zacząć żyć tak jak tego chciała, a niewiernego męża kopnęła w cztery litery. Sama historia rodziny Ludwiki i Sary jest bardzo smutna i przygnębiająca. Ludwika żyła z najcięższym brzemieniem karą, z jaką może żyć człowiek. Trochę jej współczułam, bo ona w młodości zrobiłaby dla swojej siostry Sary wszystko, a z kolei Sara mimo swojej miłości do niej nie potrafiła odwdzięczyć się tym samym i że zwykłej zazdrości zniszczyła jej życie, a także swoje i Klaudii. Uzyskać przebaczenie od kogoś jest trudne, ale wybaczenie sobie moim zdaniem jest jeszcze trudniejsze. Bo to my żyjemy ze swoim sumieniem, które często jest najsurowszym sędzią. „Wybacz mi” to opowieść o stracie i zaczynaniu od nowa, o przebaczeniu na które nigdy nie jest za późno, a przede wszystkim o tym, że w naszym życiu najważniejsi dla siebie powinniśmy być my sami. "Są chwile, na które z niecierpliwością czekasz, i takie, które bolą. Takie, które chciałavyś, by się nie kończyły, i takie, o których chcesz jak najszybciej zapomnieć. Chwile, z których składa się twoje życie." ~ Gabriela Gargaś, Wybacz mi, Poznań 2016, s. 107.

Jeszcze raz, Nataszo" to kolejna przeczytana przeze mnie ksiażka jednej z moich ulubionych autorek powieści obyczajowych - Karoliny Wilczyńskiej.   Tytułową bohaterkę, Nataszę, poznajemy w momencie, gdy jak sama mowi - staje się kobietą bogatą, niezależną i wolną. Pozornie. A to wszystko za sprawą otrzymanego właśnie rozwodu. Aby pozbyć się wspomnień związanych z byłym już mężem, Natasza postanawia spalić odnalezione stare zdjęcia. Każdy kolejny rozdział powieści to rozwinięta historia powstawania poszczególnych zdjęć. Dzięki nim poznajemy historię głównej bohaterki od poziomu jej dzieciństwa przez rozterki młodej dorosłej aż do mkmentu rozwodu. Są to historie bardzo emocjonalne. Od poczucia ciągłej rywalizacji z nieżyjącym już bratem, przez spełnianie oczekiwań ludzi, którzy ją otaczali na poszczególnych etapach życia. Natasza właściwie nie wie kim jest i czego chce od życia. Bo jak umieć odpowiedzieć sobie na takie pytania kiedy całe życie podporządkowane było zadowalaniem wszystkich wokół.  Jest to dla mnie powieść o tym, do czego doprowadzamy zapominając w życiu o sobie samym, o swoich potrzebach i marzeniach. Daje jednak nadzieję, że nigdy nie jest za późno na ułożenie życia po swojemu. Póki to życie mamy.  Książka stanowi pierwszy tom cyklu Jeszcze raz, Nataszo. 

Anna Karpińska "Przekonaj Mnie, Że To Ty" wydawnictwo Prószyński i S-ka. .... Obudziłam się po jakimś czasie oszołomiona środkami uspokajającymi. W perspektywie miałam na głowie przygotowania do pogrzebu i zaledwie kilka dni do wyjazdu do Hiszpanii. A teraz siedzę z mamą na tarasie,a ona mi mówi,że tacie zależało na moich studiach! -Mamo,chodźmy spać.Obie jesteśmy wykończone.-Zdobyłam się na jedyne sensowne zamknięcie dzisiejszego dnia. Jutro podejdę do tematu ponownie. -Obiecaj mi,że przemyślisz sprawę studiów.-Dobiła mnie na koniec. -Obiecuję. Nie mogłam odpowiedzieć inaczej. -Śpij dobrze,córciu -Ty też,mamuś. -Nigdy nie myślałam,że będzie mi aż tak źle-wyszeptała,wsparłszy się w progu o futrynę. ....... Opowieść obyczajowa pokazana z dwóch stron Edyty która marzy o wyjeździe do Hiszpani i jej matce, Urszuli która trochę pogubiła się w życiu. Obie kobiety spotyka tragednia umiera ojciec i mąż w młodym wieku ciężko im się z tym pogodzić.Ulka wpada w depresje i nie zdaje sobie sprawy jak to wpłynie na życie jej córki.Kobieta prowadzi pensjonat w Krynicy,jej córka nie wyobraża sobie żeby całe życie być w jednym miejscu lecz rezygnuje z wyjazdu tylko ze względu na mame. Do Ulki odzywają się koleżanki o pomoc w organizacji spotkania klasowego co przyjmuje z radością.Edyta ma zająć się grupą Hiszpanów dzięki czemu będzie mogła przypomnieć sobie język który pokochała. Wszystko zaczyna się zmieniać właśnie od tych spotkań. Czy matka z córką dogadają się? Czy Edyta spełni swoje marzenia? Kim jest Daniel i Miłosz? Jest to książka która pokazuje,że trzeba walczyć o swoje oraz,że nie zawsze przyjaźń jest szczera. Autorka pokazuje nam jakie są przeżycia po stracie bliskiej osoby i jak mało potrzeba żeby zrozumieć problem. Czyta się przyjemnie a kubek herbatki tylko umila czas.

„Marzenia szyte na miarę” Karolina Wilczyńska „Marzenia szyte na miarę” to drugi tom niezwykle ciepłej i lubianej serii Stacja Jagodno. Autorka po raz kolejny zabiera czytelnika do świata zwyczajnych ludzi i ich codziennych trosk, pokazując, że nawet z pozoru drobne gesty i rozmowy potrafią odmienić życie. Tamara i Marysia stopniowo odbudowują swoją relację. Trudne doświadczenia sprawiły, że na nowo zaczęły ze sobą rozmawiać, a dziś potrafią wspólnie cieszyć się małymi rzeczami. Wzajemne wsparcie i bliskość stają się dla nich źródłem siły. Ogromnym oparciem dla Marysi jest Kamil — chłopak, który pomaga jej w nauce i z życzliwością rozwiązuje codzienne problemy. Rozmowy z nim pozwalają dziewczynie oswoić lęki i obawy, które od dawna skrywała gdzieś w głębi serca. Tamara z kolei staje przed trudnym wyzwaniem — chce pomóc ukochanej babci Róży, jednocześnie mierząc się z wymagającą pracą. Jej relacja z córką wyraźnie się poprawia, jednak prawdziwą burzę emocji przynosi konfrontacja z matką. W chwili napięcia padają słowa, które przez lata były tłumione. Ta bolesna rozmowa na zawsze odmieni życie doktor Ewy. Czy będzie to zmiana na lepsze? Tego autorka nie zdradza od razu. Książka porusza ważny i trudny temat relacji między matkami a córkami. Jedne więzi próbują się odbudować i zmierzają ku partnerskiej bliskości, inne — długo tłumione — wybuchają, raniąc jeszcze mocniej. Na szczególną uwagę zasługuje jednak historia pani Zofii. To kobieta, która z miłości do jedynej córki i wnuków gotowa jest poświęcić wszystko. Zaślepiona uczuciem nie dostrzega, jak bardzo jest wykorzystywana, poniżana i obarczana winą za cudze niepowodzenia. Dla Kasi Zofia jest wygodnym wsparciem, nigdy jednak docenionym. Trudno pozostać obojętnym wobec tej relacji. Czy pani Zofia w końcu przejrzy na oczy i zawalczy o siebie? W tej historii nieocenioną rolę odgrywa babcia Róża — jej mądrość, spokój i dobre rady pomagają Zofii odnaleźć w sobie siłę. Oczywiście nie zabraknie komplikacji, ale wybuchowa i szczera Tamara oraz pełna ciepła babcia Róża potrafią stawić im czoła. W książce pojawiają się również dwie niezwykle intrygujące bohaterki — zubożałe hrabianki. Ich los porusza wrażliwe serce Marysi, która za wszelką cenę chce im pomóc. Pozostaje jednak pytanie: czy duma pozwoli hrabiankom przyjąć wyciągniętą dłoń? Ogromnym atutem powieści jest ukazanie zwyczajnej codzienności prostych ludzi. Nie ma tu przesadnego lukru — jest prawdziwe życie, pełne trosk, emocji i niełatwych decyzji. Autorka pięknie porównuje ludzkie życie do szycia — czasem trzeba coś dopasować, czasem spruć, a niekiedy odważnie uszyć wszystko od nowa. Karolina Wilczyńska doskonale pokazuje, jak ważne są rozmowy, empatia i wsparcie drugiego człowieka. Każda postać wnosi do historii coś istotnego i nie jest jedynie tłem wydarzeń. Uwielbiam styl autorki — lekki, ciepły i niezwykle przyjemny w odbiorze. Po zakończeniu lektury zostaje przestrzeń na osobistą refleksję. Z całego serca polecam tę pokrzepiającą historię, która ogrzewa serce i dodaje otuchy.

"Czy niewypowiedziane słowa mogą wpłynąć na ich życie i związki?" Kolejna z książek, która trafiła do mnie przypadkiem. Poznajmy historię dwóch par: Łucji i Andrzeja oraz Hanii i Mariusza. Te dwie pary z pozoru nic nie łączy. Dopiero sięgając głębiej widać różnicę między osobowościami w związkach. Łucja - kobieta pełna pasji, z klasą, ciągle rozwijająca się. Z zawodu doktor. Jej mąż - Andrzej - zupełne przeciwieństwo żony - wieczny narzekacz, niedowartościowany mężczyzna, aktualnie zajmujący się prowadzeniem apteki. Hania - grzeczna, poukładana, często pod wpływem, zwłaszcza męża. Mariusz - maminsynek, rozpuszczony, wrażliwy. Te dwie pary, na początku wydają się mieć poukładane życie. Dopiero z każdą kolejną stroną książki można zauważyć, że nie wszystko jest takie, jak mogłoby się wydawać. Ta książka to bardzo ciekawa pozycja. Pokazuje jak daleko można się posunąć, gdy w swoim związku brakuje zrozumienia i uzupełnienia. Czy jeśli zrobimy o krok dalej, to minie ekscytacja lub wręcz przeciwnie - zostaną podjęte inne kroki ? Bardzo ciekawa i lekka pozycja. Czytałam ją już jakiś czas temu, myślę, że do niej wrócę i spojrzę na nią zupełnie innym okiem. Polecam!

Można rzec, że to taka współczesna historia Kopciuszka, z tą różnicą, że uciśniona w małżeństwie kobieta nie czeka na księcia, ale sama bierze sprawy w swoje ręce i zaczyna w końcu żyć :-) Rezygnuje z luksusów, markowych ubrań, na rzecz posiadania własnego zdania i wolności 🤩 świetna historia, niejednej kobiecie może dodać sił w podjęciu decyzji o życiowych zmianach 🙂 polecam bo czyta się bardzo dobrze 😉

Ścieżki przeznaczenia splatają się we Lwowie. "Tajemnicza i poruszająca. Z przepięknym Lwowem w tle". – Magdalena Kordel Nina nie może uwierzyć, że dostała w spadku kamienicę. I to we Lwowie! Kiedy staje przed jej bramą, nie domyśla się jeszcze, z jakimi tajemnicami będzie musiała się zmierzyć. Historia słynnej primabaleriny prowadzi ją śladem rodzinnych sekretów, a piękny, stary Lwów staje się coraz bliższy sercu. Okazuje się, że Nina może tu odnaleźć klucz do własnej przeszłości. Nina bardzo chciała poznac przeszłość Irmy, starszej pani, która bardzo lubia i od której własnie dostała kamienicę. Zawsze myslała. ze jest to osoba samotna, a po przyjeździe do Lwowa poznaje jej córke i innych jej znajomych. Poznaje tajemnice jej życia, poznaje własna matkę. Teraz juz wie, dlaczego dostała kamienicę...no i znlazła zrozumienie i miłośc. Tak wiele sie zmieniło w jej zyciu...ale kiedy dowiedziała sie, ze bedzie miec blizniaki, u boku ukochanego szuka stabilizacji...tak we Lwoowie w swojwj ukochanej kamienicy...

Niezwłocznie sięgnęłam po kontynuację serii z Igą i Wiktorem, ciekawa ich dalszych losów. Radość Igi mąci nieprzychylność przyszłej teściowej oraz ciągła walka z uzależnionym ojcem, nie pomaga też brak wsparcia ze strony partnera. Ich uczucie zostanie wystawione na poważną próbę. W tej części autorka pochyla się również nad drugoplanowymi postaciami cyklu. Janek spotyka wreszcie miłość, która wywraca jego świat do góry nogami, a i Amelia w końcu daje się przekonać, że ona też ma prawo do szczęścia. "Wszystkie kolory nieba" Krystyny Mirek to lekka i bardzo przyjemna opowieść o nowych początkach i o tym, że mimo niepowodzeń, warto walczyć o swoje szczęście. Zakochanym nie będzie łatwo, są bowiem tacy, co sądzą, że lepiej wiedzą, co dla nich najlepsze. Myślę, że książka spodoba się wielbicielom ciepłych i uroczych powieści obyczajowych, kochających szczęśliwe zakończenia. Dużą wagę przywiązuję do miejsca akcji, tutaj jest to Kraków nad Wisłą, opisany tak uroczo, że zapragnęłam powtórnie go odwiedzić. A to przecież jeszcze nie koniec...

Krystyna Mirek od lat sprawnie czaruje nas historiami obyczajowymi, po które sięgają nie tylko kobiety, ale i mężczyźni. Tym razem sama zapragnęłam zmierzyć się z kolejną opowieścią, której premiera odbyła się w 2016 roku. „Większy kawałek nieba” to pierwsza z trzech części cyklu IGA I WIKTOR. Nazwa jest nieprzypadkowa, bo tak właśnie na imię mają pierwszoplanowi bohaterowie- tak różni, a tak bliscy sobie jednocześnie. Co więcej, pisarka nie przesadziła z dawką słodyczy- opisana historia może zdarzyć się naprawdę i uwierzą w to odbiorcy, którzy przeczytają wszystkie rozdziały. Jestem tego pewna. Współczesny, malowniczy Kraków i restauracja przynosząca olbrzymie dochody. Jej właściciel, Wiktor, dba nie tylko o wszelkie kwestie formalne, ale także o swoich pracowników. Na czele załogi stoi przecudowna pani Wanda- kucharka z zamiłowania, ale też kobieta znająca życie i wszelkie charaktery ludzkie. Czy praca z nią będzie łatwa? O jakich mądrościach możemy się dowiedzie? Warto samemu to zweryfikować, żaden czytelnik nie odczuje utraty czasu. Do załogi pracowników restauracji nieoczekiwanie dołącza Iga- kobieta, która doskonale wie, czym jest przysłowiowy wiatr w oczy. Życie z ojcem alkoholikiem, brak matki i nieustające upokorzenia to jej chleb powszedni. Iga jednak nie poddaje się i robi wszystko, by móc odsunąć się od świata patologii. Co da jej zatrudnienie w lokalu Wiktora? Czy bardzo mocne różnice społeczne (on bogaty-ona biedna) mają jakąkolwiek rację bytu? Wszak mężczyzna jest już w trzyletnim związku Z Natalią- uosobieniem piękna, bogactwa. Przyszła teściowa też się nią zachwyca. Bardzo zaciekawił mnie też wątek Oliwiera- nastoletniego syna Wiktora. Autorka idealnie podkreśliła, że młodzież z tak zwanych bogatych domów nie musi emanować szczęściem. Ponadto, permanentny brak rodzica u boku także tworzy ogromne spustoszenie w głowie Oliwiera. Jakim jednak naprawdę jest chłopakiem? Czego pragnie i o czym marzy? Czy są to wyłącznie dobra materialne? Celowo nie ujawniam wszystkich wątków czy też nie opisuję każdego bohatera, tym bardziej drugoplanowego. Sama cieszę się, że przeczytałam akurat tę powieść- lekki język, znane wszystkim problemy nie pozwalają nudzić się czytelnikowi. Wręcz przeciwnie- „Większy kawałek nieba” to historia, która daje odpoczynek, ale też zmusza do delikatnych refleksji. Inne walory książki to wygodny format mieszczący się w każdej torbie, choćby podróżnej, a także odpowiednia czcionka, która nie męczy oczu. Nic dodać, nic ująć, mimo lekkiej powtarzalności tematu. Jeśli jednak ktoś szuka czegoś mądrego, a przy okazji stuprocentowo obyczajowego, to książka Krystyny Mirek okaże się strzałem w dziesiątkę. Wiem, że na pewno sięgnę po kontynuację.

Finalna trzecia część o perypetiach Iwony i jej rodziny . Agata, córka Iwonki – bohaterki znanej z „Nie zmienił się tylko blond” i wnuczka Haliny z książki „Nieszczęścia chodzą stadami” – wraca do rodzinnego domu na wakacje. Niestety szybko okazuje się, że nie ma tam ani odrobiny prywatności. Postanawia więc zamieszkać u dziadków, by w spokoju rozkoszować się urokami lata. Nic jednak nie idzie tak, jak zaplanowała. Nadmierna kontrola ze strony nadopiekuńczej babci Halinki , popycha dziewczynę do " zainwestowania w siebie " i odcięcia się na czas wakacji od rodziny Pełna bezpretensjonalnego humoru, lekka opowieść o dziewczynie, która, chcąc uwolnić się od nadopiekuńczej rodziny, na zawsze zmieniła swoje życie. Ja również tak jak bohaterka książki w rozmowie o swojej pasji jaką jest czytanie , uważam , że czytanie ma sprawiać nam przyjemność , a nie być drogą przez mękę . Ja także szukam w czytanych książkach relaksu , czasami dreszczyku emocji i wszystkiego tego , co obecnie ludzie zatracają w dobie smartfonów , sieci społecznościowych i wszechogarniającej nas masy złych informacji .

„Pozytywka” Agnieszki Lis to spokojna, życiowa historia o tym, że przeszłość potrafi wracać, nawet jeśli bardzo byśmy chcieli ją zostawić za sobą. Akcja rozgrywa się we współczesnych realiach, w zwyczajnej przestrzeni, jakby obok nas. Bohaterowie w tej książce są wykreowani bardzo realistycznie. To nie są postacie z bajki ani przerysowane charaktery. To ludzie tacy jak my, z problemami, wątpliwościami i emocjami. Niosą w sobie przeszłe doświadczenia, które wpływają na ich zachowanie i relacje z innymi. Styl Agnieszki Lis jest spokojny i prosty. Autorka pisze tak, że czytelnik może łatwo wejść w historię, bez trudnych słów i zbędnych opisów. Nie ma tutaj zawrotnych akcji, jednak historia od początku do samego końca trzyma nas w napięciu. „Pozytywka” to trochę opowieść o złudzeniach i tym, że życie rzadko wygląda tak, jak sobie wyobrażamy. Zaczyna się bajkowym ślubem, pełnym nadziei i obietnic, ale z czasem widać pęknięcia w małżeństwie, drobne napięcia i niedopowiedzenia, które prowadzą do niepokoju i powolnego rozpadu relacji. Zabrakło rozmów, zrozumienia, może nawet prawdziwej miłości. Autorce udało się bardzo dobrze pokazać pozory szczęścia. Nawet jeśli z zewnątrz wszystko wygląda pięknie, są markowe ubrania, wygodne życie, rozwój zawodowy, to w środku mogą kryć się żal i samotność. Główna bohaterka musiała stawić czoła wszystkiemu, co ją złamało, zmierzyć się z bólem, stratą i własnymi lękami. Ta historia pokazuje, że prawdziwa siła kobiety nie polega na tym, by wszystko mieć pod kontrolą, ale na tym, by wstać i iść dalej, mimo ran i trudności. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów, robi to w sposób bezpośredni i prawdziwy, tak że czytelnik czuje te emocje razem z bohaterką. „Pozytywka” to książka dla osób, które lubią literaturę obyczajową i historie bliskie życiu. Było to moje kolejne spotkanie z twórczością autorki i z pewnością nie ostatnie .

„Cappuccino z cynamonem” to kolejna historia, w której autorka oddaje głos zwyczajnemu życiu – i to czuć od pierwszych stron. Nie ma tu wielkiej sensacji ani dramatów rodem z filmu, jest za to codzienność: małżeństwo, rutyna, zmęczenie, drobne rozczarowania i pytania, które z czasem zaczynają coraz głośniej wybrzmiewać. Patrycja i Sebastian są parą, którą bardzo łatwo spotkać w realnym świecie. Dziecko, praca, obowiązki, problemy dnia codziennego – wszystko niby funkcjonuje, ale gdzieś po drodze gubi się bliskość. I właśnie ten moment pęknięcia, decyzja Sebastiana o odejściu, uruchamia lawinę zdarzeń, które zmuszają Patrycję do przewartościowania całego swojego życia. To, co w tej książce działa na plus, to realizm emocji. Rozwód nie jest tu pokazany jako jednoznaczne zło czy dramat jednego dnia, ale jako proces – bolesny, dezorientujący, pełen sprzecznych uczuć. Patrycja nie jest idealna, popełnia błędy, ma swoje słabości i momenty zawahania. I to sprawia, że jest wiarygodna. Podobało mi się też wsparcie przyjaciółek – ten kobiecy mikroświat, który potrafi być trochę chaotyczny, trochę zabawny, a trochę bardzo potrzebny w trudnym momencie życia. Jest tu lekkość, jest humor, są drobne intrygi, które łagodzą cięższe tematy. Z drugiej strony – to nie jest historia, która porwała mnie całkowicie. Momentami miałam wrażenie, że fabuła idzie dość przewidywalnym torem, a niektóre wątki mogłyby być poprowadzone głębiej. Czytało się dobrze, płynnie, ale bez tego „czegoś”, co zostaje w głowie na długo. I znowu – jak w wielu ostatnich lekturach – życie napisało tu najlepszy scenariusz. Bez upiększeń, bez magii, za to z konsekwencjami wyborów i pytaniami, na które nie zawsze są proste odpowiedzi. To książka raczej do spokojnego popołudnia niż do emocjonalnego rzutu w wir uczuć. Podsumowując, „Cappuccino z cynamonem” to przyzwoita, obyczajowa historia o zaczynaniu od nowa, o wątpliwościach i o tym, że nawet po trzydziestce można (i trzeba) zadać sobie pytanie, czego się naprawdę chce od życia. Dla mnie 6/10 – czytało się całkiem dobrze, ale bez większego zachwytu. Taka książka jak tytułowe cappuccino: przyjemna, ciepła, z nutą cynamonu, choć niekoniecznie taka, po którą sięga się drugi raz.

Autorka porusza ważny temat przemocy domowej i z tego względu oceniam tą książkę wysoko. I choć na początku bardzo mi się podobała, to z każdą kolejną stroną zaczynała mnie drażnić. Przecież nie może skończyć się tak banalnie.... Niestety. Zakończenie mocno mnie rozczarowało.

Wzruszyła mnie bardzo ta opowieść. Jak każdy z nas w obliczu śmierci by postąpił? co by zrobił ze swoim życiem>? nikt tego nie wie dopóki sam tego nie przeżyje. Hania ma ciężkie doświadczenia życiowe począwszy od dzieciństwa aż do momentu gdy na swej drodze spotkała Piotra. Zupełnie różni ludzie, z innych światów a tak dobrze im się ze sobą rozmawiało. Czy z powodu dziwnych zbiegów okoliczności uda im się dogadać? #WyzwanieLC2025

Patrząc na tak smakowite babeczki, które widnieją na okładce książki "Igraszki z losem" autorstwa Agaty Kołakowskiej nie mogłam postąpić inaczej jak po nią sięgnąć. Czy lektura miała słodki smak? Leszek jest czterdziestoletnim kawalerem. Uczuciowa stagnacja, która trwa już dość długo, stała się dla niego nielada problemem. Chciałby coś w tej kwestii zmienić, ale jest pewien, że żadna kobieta nie zechce takiego zwykłego faceta jak on. Na co dzień pracuje w małym sklepiku z pieczywem i wyrobami cukierniczymi, który cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem. Wieczory spędza samotnie w małym mieszkaniu, nie posiada sportowego auta w garażu. Zwyczajnie nie ma czym zaimponować. Ciepło oraz wrażliwość jaką emanuje Leszek dostrzegają trzy znajome kobiety, dla których stał się najlepszym powiernikiem osobistych trosk. Doskonale wiedzą, że zostaną wysłuchane o każdej porze. Pewnego dnia spotyka na swojej drodze... cygankę. Tego co usłyszał z jej ust nie brał na poważnie, ale z czasem zaczął odczuwać dziwny niepokój... "Igraszki losu" to moje pierwsze spotkanie z twórczością Agaty Kołakowskiej. Szata graficzna przyciąga, ale dla mnie najważniejszy jest opis fabuły, który mocno mnie zaintrygował. Mimo tego, że książka nie jest wydawniczą nowością zawiera w sobie ostatnio modny w literaturze obyczajowej element zaczerpnięty z fantastyki. W tym przypadku mowa o tajemnej mocy dzięki, której życie innych osób poprawia się na lepsze jeśli o nich dobrze pomyślimy. Sposób w jaki autorka przedstawiła ten wątek dodał całej tej historii takiego fajnego smaczku. Nie jest nachalny, ani przesadzony. Miałam obawy, że może być przytłaczający, ale nic takiego się nie dzieje. Jeśli chodzi o bohaterów to mamy tutaj same ciekawe osobowości z głównym bohaterem na czele. Mam nadzieję, że w przyszłości będę częściej trafiać na powieści, w których mężczyzna będzie grał przysłowiowe pierwsze skrzypce. Leszek to normalny facet, i właśnie tą normalność traktuje jak swoją największą wadę. Sam uważa siebie za życiowego niedorajdę i nieudacznika. Ta niska samoocena niszczy go wewnętrznie. Ma problem z docenieniem samego siebie, kim tak naprawdę jest, bo właśnie to powinno być najważniejsze dla drugiej osoby. Nie jakieś tam dobra materialne. Chwilami drażniło mnie to jego użalanie, bo z drugiej strony ileż można. Z niecierpliwością czekałam na moment, aż w końcu zdobędzie się na odwagę i zawalczy o siebie, a nie o innych. Ada ma 30 lat i jest sama. Po cichu marzy o pięknej miłości niczym z komedii romantycznych. Najbliżsi wywierają na nią presję, a ona żeby ich uszczęśliwić decyduje się na desperacki krok. Zamiast wsparcia od rodziny musiała wysłuchiwać drażliwych uwag na swój temat. Tak po ludzku było mi żal tej dziewczyny. Mirella jest jej przeciwieństwem. Ma wszystko: dobrą pracę, piękny dom, urocze dzieci i ukochanego męża u boku. Po prostu bajka, ale jak jest naprawdę wie tylko ona. Irena jest najstarszą z kobiet. Razem z Ryszardem tworzy małżeństwo z długoletnim stażem, w którym miłości niestety już dawno nie ma. Gdy niespodziewanie uśmiechnął się do niej los ma nadzieję, że w końcu zazna prawdziwego szczęścia. Niestety ta radość nie trwała zbyt długo... Trzy bohaterki, trzy zupełnie inne historie. Wszystkie szalenie interesujące, i bardzo prawdziwe. My kobiety możemy się z nimi szybko utożsamić ze względu na problemy, z którymi przyszło im się zmierzyć. Książkę można podzielić na dwie części. Osobiście ta druga, która toczy się pół roku później bardziej przypadła mi do gustu. Zdecydowanie więcej się w niej dzieje i akcja nabrała tempa za sprawą biegu wydarzeń. Całość czyta się lekko i przyjemnie. W dużej mierze przyczynił się do tego prosty język i styl. Jest to historia, która zmusza do refleksji i zastanowienia się nad własnym życiem. Autorka pokazuje nam co tak naprawdę powinno być dla nas ważne. Okazuje się, że miły gest, dobre słowo, zwykły kawałek ciasta może zdziałać cuda. Przy okazji pomagając innym nie zapominajmy o sobie, bo całego świata niestety nie damy rady zbawić. Polecam wam serdecznie tę książkę, bo swoją treścią zasługuje na uwagę. "Igraszki z losem" to mądra i w inteligentny sposób napisana powieść, która pokrzepi i da nadzieję na lepsze jutro.

,, Przychodzi w życiu taki czas, że człowiek zaczyna się zastanawiać, po co żyje. Co ma jeszcze do zrobienia? Do zaoferowania? Czym może jeszcze zaskoczyć wszystkich dookoła?" Powieść przedstawia nam dwie przyjaciółki Majkę oraz Monikę oraz dwóch przyjaciół Kubę oraz Pawła. Ich życia na pozór różne i niezależne od siebie łączy jedna wspólna cecha - poszukiwanie siebie. Jest to opowieść, która otula nas jak ciepły kocyk w zimowy wieczór, pokazuje nam, że trzeba walczyć o siebie, o swoje marzenia, ale przede wszystkim o miłość - prawdziwą miłość. Książka pozwala czytelnikowi na odnalezienie cech wspólnych z bohaterami i pozostawia refleksję... Czym mogę jeszcze zaskoczyć wszystkich dookoła? Czy to co robię jest zgodne z moimi marzeniami ?

Nie mój gatunek, ale podoba mi się serio. Myślałem, że będzie to jakiś romans, a tu pozytywne zaskoczenie. Fajna, taka życiowa. O tym, że w związku ważne są rozmowy, mówienie o problemach, o potrzebach. O tym, by jakiekolwiek nieporozumienia wyjaśniać, naprawiać to, co kuleje. Paweł i Marianna oddalili się od siebie, nawet bardzo. Nie wynika to tylko z faktu, że jedno z nich miało romans, ale życie w jednym domu, bez rozmów, jak zwykli lokatorzy. To jest już murowany kryzys w związku, nie tylko małżeńskim. Jak na pierwszą książkę pani Magdaleny, którą przeczytałem, to mi się podoba. Sam przerabiałem nie dawno to samo, miała problem, a nie rozmawiała o tym, nie słuchała także. Nie można tego w sobie dusić. Skoro ona i on są ze sobą, to niech psiakrew troszczą się o siebie wzajem! Bo inaczej miłość wygasa. Podzielam uwagę końcową pani Majcher. Drogie panie, róbcie cykliczne badania. Szybciej diagnozujesz i życie ratujesz. Tak jakoś to szło. Rewelacja. Przeczytana jednym tchem. Jednego dnia.

Anna sprzedaje ubezpieczenia, jednak z całego serca nienawidzi swojego zajęcia. Pewnego dnia, za przyczyną wiarołomnego narzeczonego, jej życie osobiste wywraca się do góry nogami, sprawy zawodowe również się komplikują. Kobieta stawia wszystko na jedną kartę i zmienia pracę. Zajęcie znajduje przypadkiem – i nie jest przekonana, że mu podoła. Bezduszna korporacja farmaceutyczna wysoko podnosi poprzeczkę i Anna musi dać z siebie wszystko, by jakoś odnaleźć się w nowych realiach. Skomplikowany system relacji międzyludzkich oraz intrygi wewnątrz firmy mocno dają jej się we znaki, a do tego wymagający klienci, dalekie wyjazdy i szkolenia pogłębiają jej frustrację, ale jednocześnie wywołują ducha walki. Czy przyzwyczajona do spokojnej pracy agentka ubezpieczeniowa poradzi sobie w korporacyjnym tyglu, gdzie non stop coś się dzieje i gdzie w wyścigu szczurów do końca nie wiadomo, kto przyjaciel, a kto wróg? Czy Anna nareszcie znajdzie pocieszenie w miłości? Anna dała rade i nieoczekiwanie dla samej siebie szybko robi kariere. Awansuje, przy okazji pozbajac kolejne osoby, które cos knują. Kiedy pozbaje Grzegorza i cos zaczyna ich łączyc, znowu pojawiaja sie intrygi. Artur, przyjaciel tez okazała sie nieodpowiednum facetem. W zaszadzie dzieki swojej pewnosci siebie została wyróżniona i odniosła sukces. Teraz moze spokojnie pracowac...