Dama Kameliowa

Totalny majstersztyk. Dzikie namiętności ukryte pod wyrafinowanym stylem listów. Intrygi, spryt, hedonizm, libertynizm, który jednak pęka przed największą z sił: PRAWDZIWĄ MIŁOŚCIĄ. Genialna Markiza de Merteulil, która myśli, że kontroluje wszystko. Nawet własne uczucia. I przegrywa

Anna Karenina Lew Tołstoj, znajdujemy się w XIX wiecznej Rosji w latach 70. Akcja zaczyna się w Moskwie. Poznajemy Stiepana Arkadjicza oblonskiego, naczelnika urzedu oraz jego małżonkę Darię dolly Aleksandrowną oblonską w trakcie ogromnej awantury, która jest efektem odkrycia przez dolly niewierności męża. Stiepan zajmuje stanowisko urzędowe, jest duszą towarzystwa i uwielbia otaczać się kobietami. No cóż Dolly okropnie cierpi z tego powodu ale z natury uległa jednak wybacza mężowi. Wkrótce potem do Moskwy przyjeżdża pociągiem siostra oblonskiego Anna Arkadiewna Karenina. Szybko wpada w oko hrabiemu Aleksiejowi Kriłłowiczowi wronskiemu oficerowi kawalerii. Choć Wroński już zalecał się do siostry dolly, Kitty, od pierwszych chwil zakochał się i zaczął zalecać się do Anny. Anna co prawda mając męża i syna w Petersburgu nie bardzo te zaloty odtrąca. Wkrótce jednak czując że sytuacja robi się napięta i czując że sprawy mogą się za daleko posunąć postanawia wrócić do domu, do Petersburga. Wroński wyjeżdża za nia- wyznaje jej miłość i jak można się spodziewać wkrótce wdają się w romans. Wróćmy do biednej Kitty, która pragnąc zamążpójścia z wronskim odrzuca oświadczyny Konstantego Dmitrijewicza Lewina ziemianina i intelektualisty, filozofa, zakochanego życiem na wsi. Po opuszczeniu Moskwy przez Wrońskiego, Kitty ciężko choruje z rozpaczy. Jednak po dojściu do siebie dochodzi do wniosku że to właśnie Lewin jest miłością jej życia i na całe szczęście zakochany po uszy Lewin daruje jej tamto upokorzenie i ponownie się jej oświadcza, tym razem z pozytywnym skutkiem. Żyje im się dobrze, niedługo na świat przychodzi ich pierworodny. Wróćmy znowu do naszej głównej bohaterki Anny. No co. Tak jak można się było spodziewać nowe życie u boku kochanka nie bardzo przypada do gustu ludziom z towarzystwa. Anna jest potępiana na każdym kroku i nikt nie chce jej zapraszać na spenty. W między czasie rodzi córeczkę Wrońskiemu. Wazne są tutaj sny Anny, w której zmora jest zapowiedzią czegoś złego. Po bardzo burzliwych latach Karenina dochodzi do wniosku, że postąpiła źle ulegając namiętnościom tracąc szacunek, a zyskując wieczne potępienie- uważając że nie było to warte świeczki. Dochodzi do tragedii. Ciężkie i zawiłe dzieje w powieści dotykają definicji moralności, wierności, rodziny, społeczeństwa, wiary, egzystencji. Porównanie i kontrast życia w mieście i na wsi. Powieść porusza życie w społeczeństwie wyższej rangi gdzie konwenanse społeczne, zasady, zakłamanie są podstawą funkcjonowania. Za to walka o własne pragnienia kończą się tragedią. Bardzo duża symbolika powierzchowności zepsucia sztuczności. A przeciwstawienie się temu pokazuje jak spektakularny może być upadek z "wysokiego konia". Obowiązkowe. Polecam gorąco. P xx

Ja jestem fanką tej powieści, gdyż generalnie dobrze czyta mi się książki utrzymane w konwencji naturalizmu, swoistego studium społecznego. Na pewno jest to świetny przegląd paryskiego społeczeństwa XIX wieku - wraz z całym jego brudem i upadkiem moralnym - a tytułowa Nana jest tu postacią ciekawą i niejednoznaczną.

„Świat to zwierciadło ukazujące każdemu odbicie jego własnej twarzy. Zrób nadąsaną minę, a świat odpowie ci posępnym, nieżyczliwym wzrokiem. Śmiej się z niego i z nim razem, a okaże się przyjemnym i wesołym kompanem.” „Targowisko próżności” - W. M. Thackeray to przykład pięknej, monumentalnej, klasycznej literatury. Głównymi bohaterkami są dwie młode kobiety Amelia Sedley i Rebeca Sharp, które poznały się na pensji i zaprzyjaźniły. To dwie skrajnie różne osobowości, z różnym klasowym pochodzeniem i zupełnie odmiennym podejściem do życia. Ich życie jest pełne zmian, od dobrobytu do niemal ubóstwa. Z przeciwnościami losu również radzą sobie w zupełnie inny sposób. Losy bohaterek obserwujemy z tłem historycznym, społecznym i obyczajowym XIX wieku, z całą plejadą znakomitych, złożonych postaci, od najszlachetniejszych do bardzo moralnie zepsutych. Jak sugeruje tytuł powieści, świat, który przedstawia nam autor jest próżny, pełen fałszu, obłudy, kłamstwa, intryg i pozorów. Jest to słodko-gorzka literatura. Czytając kolejne strony, czytelnik może mieć ochotę potrząsnąć niemal każdą postacią w tej książce, ku opamiętaniu lub pobudzeniu do życia. Zdecydowanie mogę polecić osobom, które lubią literaturę klasyczną i nie przeraża ich objętość książki (844 stron).

Co za język, jak to się wspaniale czytało. Prawdziwa uczta. Powieść obyczajowo psychologiczna, o moralności i pozycji kobiety w XIX wieku, o żądzach, niespełnieniu, zatraceniu się w utopijnej hedonistycznej mrzonce. Nie potrafię ocenić Emmy jednoznacznie, z obecnej wiedzy psychologicznej prawdopodobnie cierpiała na depresję lub chorobę dwubiegunową. Uwikłała się w spiralę kłamstw i iluzji życia, której nie mogła ciągnąć. Czułam emocje całą sobą.

Do "Nędzników" zbierałam sie naprawdę długo. Bałam się zmierzyć z taką monumentalną klasyką, ale muszę przyznać, że warto było. W ocenie powieści trzeba wziąć pod uwagę, że powstała w innej epoce, więc i styl pisania był inny. Obszerne, bardzo dokładne opisy historii, kultury i obyczajów Francji składają się na fakt, że powieść ma aż 4 tomy (a właściwie tomiszcza). Opisy rewolucji francuskiej i czasów poprzedzających są bardzo ciekawe i naprawdę pozwalają wyobrazić sobie w jakich czasach przyszło żyć bohaterom i dlaczego podejmowali takie decyzje a nie inne. Współcześnie jesteśmy przyzwyczajeni do szybkiej akcji w książkach, do rozwijania wątków i lepszego lub gorszego zamykania ich. W "Nędznikach" akcja toczy się przez kilkadziesiąt lat. Poznajemy wielu bohaterów, których losy są ze sobą połączone. Nie raz łza mi się zakręciła w oku, nie raz czułam przerażenie i współczucie dla tych nędzników. Czy książki czytało się łatwo? Absolutnie nie... tyle ile się namęczyłam, to moje 😉 Wspomniane już przeze mnie opisy historii przeplecione są akcją, a to wszystko jeszcze przeplecione jest rozważaniami wewnętrznymi bohaterów. Ody do miłości, zatracenie w wierze, cierpienia wewnętrzne... to wszystko składa się na powieść trudną do przeczytania. Czasami potrzebowałam kilku dni na oddech, czasami akcja wciągała jak w najlepszym thrillerze. Czy warto było się pomęczyć? Absolutnie tak! W tej książce jest wszystko! Piękna, niewinna miłość, miłość destrukcyjne, ludzkie upodlenie, a także tyle cierpienia, że w naszych czasach naprawdę trudno sobie to wszystko wyobrazić. Prawdziwa przyjaźń, romantyczna miłość, bohaterstwo i honor ponad wszystko, oddanie sprawie - to wszystko to główne wątki dzieła. Reasumując, to był naprawdę ciężki czytelniczo miesiąc, ale nie żałuję i polecam.

„Królowa Margot” Aleksandra Dumasa to barwna powieść historyczna opowiadająca o intrygach, miłości i przemocy w XVI-wiecznej Francji w cieniu nocy św. Bartłomieja. Dumas mistrzowsko łączy realne wydarzenia z dynamiczną fabułą oraz pełnymi pasji postaciami, co sprawia, że książka wciąga od pierwszych stron. Narracja jest szybka i pełna dramatyzmu, a bohaterowie – zarówno historyczni, jak i fikcyjni – są złożeni i żywi. Powieść świetnie oddaje ducha epoki oraz polityczne gry ówczesnego dworu, choć współczesny czytelnik może znaleźć w niej elementy przerysowane dla efektu. Klasyk wartościowy dla miłośników historii i literatury przygodowej, choć momentami styl może wydawać się XIX-wieczny i gęsty.

KsiążkoweBajdurzenie na yt przypomniał mi o tej pozycji (swoją drogą, to kanał Książkowego również polecam). Wróciły wspomnienia o oglądanym baaardzo dawno temu filmie. Przeczytałem z bardzo dużą przyjemnością. Zdecydowanie jest to coś więcej niż romans, więc można polecić każdemu.

Książka dość odważna jak na czasy, w których była pisana. W sposób absolutnie bezpośredni, bez przysłowiowego owijania w bawełnę, z pełną szczerością i naturalnością przedstawia dylematy dotyczące ludzkiej cielesności, połączenia miłości fizycznej z duchową, jedności ciał i dusz. Oprócz głównej osi fabuły, którą stanowi romans tytułowej lady z pozornie nieprzystępnym samotnikiem- gajowym Oliverem, w książce mamy okazję zapoznać się także z realiami życia w rozwijającej się przemysłowo Anglii Środkowej, życia pośród kopalń, między ludźmi buntowniczymi, nieprzychylnie nastawionymi do "stanu wyższego", hrabiów, baronetów, wyrafinowanych dam i pretensjonalnych gentlemanów. Szeroko poruszana jest również kwestia znaczenia pieniędzy, materializmu, wzbogacania się i sławy. Na uwagę, myślę, że zasługują bohaterowie drugoplanowi, równie ciekawie sportretowani, jak i ci wiodący, a mowa tu oczywiście o skarbnicy lokalnych plotek- pani Bolton i pełnej sceptycyzmu oraz niezależności siostrze Constance Chatterley- Hildzie. Mimo przeszkód, braku wsparcia ze strony społeczeństwa, mimo "łamania" pewnych społecznych, ogólnie przyjętych, reguł- Oliver i Constance rozwijają między sobą relację wyjątkowo głęboką, wyzbytą emocjonalnych i cielesnych zahamowań, tematów tabu, przepełnioną namiętnością, zaufaniem, dziecięca szczerością. W zgiełku i mroku dusznego, zadymionego angielskiego Midlands, Connie ucieka od zimnego, zapatrzonego wyłącznie w siebie, zaborczego męża sir Clifforda, by paść w ramiona doświadczonego przez życie pana Mellorsa. Historia ta nie jest zdecydowanie bajką w stylu Disneya, nie mamy tutaj "i żyli długo, i szczęśliwie", wręcz przeciwnie- zakochani muszą stawić czoła licznym przeciwnościom, wrogom ich miłości, prostym plotkarzom i własnym małżonkom, gdyż sama kwestia rozwodu nie jest tak klarowna i łatwa do urzeczywistnienia. Nie uciekają oni jednak od odpowiedzialności. Ich relacja poddawana jest próbie, mimo to nie boją się przyznać przed światem, że pomimo zerwania z wszelkimi konwenansami, ustalonymi normami, życiem uporządkowanym nie ustaną w walce o wspólną, lepszą przyszłość.

Dla miłośników literatury XIX wieku pozycja obowiązkowa. Współczesnego czytelnika może czasem nużyć to, że akcja z reguły nie idzie zbyt szybko. Dickens tu daje sobie czas na dokładne zapoznanie nas z postacią oraz realiami XIX-wiecznej Anglii. Ja spędziłam dobry czas z tą lekturą

Król opisów przyrody tym razem oprowadza nas po dolinie Blackmoor. Obserwujemy zachody i wschody słońca, poznajemy tajniki pracy na gospodarstwie mlecznym, a także przyglądamy się młockarni parowej! Jednakże to wszystko jest tłem opowieści o złamanym młodym życiu "kobiety czystej". Młodziutka straumatyzowana wieśniaczka szuka pocieszenia w pracy dójki. Niestety, jej uroda tak olśniewa pewnego idealistę, że jest zdeterminowany zdobyć ją na żonę. Niestety, Tess chcąc być w zgodzie ze swoim sumieniem, a także (tak mi się wydaje) chcąc pozbyć się potwornego ciężaru natury psychicznej, wyjawia prawdę o swojej traumie ukochanemu. Tess jest niezaradna życiowo, co jest konsekwencją wychowania przez rodziców równie niezaradnych, co biednych. Oddana "krewnemu" ku polepszeniu warunków ostatecznie moralnie "upada". Hardy głęboko krytykuje ten rodzaj zacofanej moralności, dowodząc, że cała wina leży po stronie oprawcy. Nieszczęsna Tess jest jedynie obiektem — zarówno dla uwodzicielskiego Aleca, jak i namolnego Angela. Dziewczyna jest doprowadzana przez obu na skraj załamania, co skutkuje tragedią. Tess d'Urberville, podobnie jak inne powieści Thomasa Hardy'ego powstawała w odcinkach. Jednakże pismo, które zamówiło powieść, nie chciało opublikować jej ze względów obyczajowych. Ostatecznie pismo Graphic podjęło się druku 24 odcinków w 1891 roku. Punktem wyjścia historii, rzekome pochodzenie od znamienitego rodu jest ponoć oparte na rodzinnej anegdotce, a grobowce rodziny Turberville, która poniekąd użyczyła nazwiska, możemy znaleźć w Bere Regis. Postać Tess jest bezpośrednim nawiązaniem do Marthy Brown, skazanej za zabójstwo brutalnego i wiarołomnego męża. 9 sierpnia 1856 roku w niezwykle deszczową sobotę zgromadził się blisko czterotysięczny tłum oczekujący na egzekucję. W tej dojmującej ciżbie znalazł się wówczas szesnastoletni Thomas Hardy, na którym dramatyczna śmierć młodej kobiety wywarła niebagatelne wrażenie; wiele lat przechowywał wycinek prasowy opisujący ów smutny koniec nieszczęsnej. Po latach Hardy pisze*: "Pamiętam jej drobną figurę na tle nieba, gdy wisiała w mglistym deszczu, a także to, jak obcisła czarna jedwabna suknia podkreślała jej sylwetkę, gdy poruszała się w półobrotach raz w jedną, raz w drugą stronę. (...) Choć nakryli jej twarz kapturem, widziałem jak przez mokry od deszczu materiał przebijały rysy jej twarzy." Ten epizod tak zaintrygował pisarza, że Martha Brown doczekała się uwiecznienia w postaci słodkiej, niewinnej Tess d'Urberville. Jak wspomina wieloletnia przyjaciółka pisarza, Lady Hester Pinney "jego sympatia dla tej nieszczęśliwej kobiety była niezwykła". Historia** jednakże nie kończy się na tym niezwykłym hołdzie - niedawno archeolodzy natrafili na pozostałości (w tym czaszkę) prawdopodobnie właśnie Marthy Brown; nieformalny cmentarz przywięzienny ma wkrótce zostać zamieniony na domy mieszkalne i centrum handlowe, a ludzkim szczątkom zostaną wyprawione godne pochówki. Jak odebrałam powieść? To był mój reread po blisko dwudziestu latach. Pierwszego Hardy’ego przeczytałam będąc na pierwszym roku studiów, pamiętam dobrze, bo niemal zostałam wyrzucona z lekcji logiki za czytanie pod ławką (w liceum miałam zresztą bardzo podobne przeżycia 😉 Oczywiście obejrzałam ekranizację Polańskiego (milion lat temu) i miniserial z Gemmą Arterton (moim zdaniem doskonała Tess!). Chociaż nie było zaskoczenia nad treścią, złapałam się na pobożnym życzeniu, żeby “tym razem było inaczej”. Szkoda mi tej niezaradnej dziewczyny, tak nieobutej w brutalnym świecie, że szkodzącej sobie. Porażająca była mentalność ludzi, którzy we wzięciu siłą nie widzieli nic zdrożnego, a oprawca stawał się niemal właścicielem pokrzywdzonej. Wydaje mi się, że część mężczyzn mylnie brała kobiety za bóstwa, wyidealizowane i uprzedmiotowione. Jakiś czas temu oglądałam film o Effie Grey, gdzie wspaniale było pokazane takie zderzenie ideału z człowiekiem z krwi i kości. Widać sympatię Hardy’ego dla Tess. Oczywiście biorąc pod uwagę pierwowzór postaci nie mogło być mowy o happyendzie. Autor przeciwstawia się podwójnej moralności wiktoriańskiego społeczeństwa, chcąc obudzić świadomość w czytelnikach schyłku XIX. wieku. Jest jeszcze jedno, co przyciąga mnie do prozy Thomasa Hardy’ego. Budowanie nastroju za pomocą świata przyrody i krajobrazu. To oraz opis życia i działań, które stanowią zapis zapomnianych zwyczajów. Hardy wkłada w usta wieśniaków anegdotki, które zasłyszał z pewnością mieszkając w Higher Bockhampton. *Healey, T. - Zbrodnie w afekcie, Warszawa 1991 **http://www.theguardian.com/books/2016/feb/19/thomas-hardy-tess-of-the-durbervilles-bones-found-at-prison

Rozważna i romantyczna to powieść o ludziach dobrych, choć niedoskonałych. Jane Austen z niezwykłą subtelnością pokazuje świat rozmów, wizyt i balów, w którym dramat nie rozgrywa się w spektakularnych scenach, lecz w listach, spojrzeniach i przemilczeniach. Największą siłą książki jest jej równowaga — to nie opowieść o konflikcie rozsądku z uczuciem, lecz o dojrzewaniu do połączenia obu tych postaw. Marianne porusza swoją intensywnością i bezbronnością młodości, a jej cierpienie budzi prawdziwe współczucie. Elinor natomiast imponuje godnością i umiejętnością zachowania formy nawet wtedy, gdy sama przeżywa głęboki ból. W miarę lektury widać, że obie siostry przechodzą przemianę: romantyczność uczy się rozwagi, a rozwaga dopuszcza uczucie. To właśnie ta subtelna przemiana nadaje powieści dojrzałość. Choć świat przedstawiony bywa oderwany od brutalnych realiów epoki i skupia się na problemach klasy uprzywilejowanej, Austen nadaje tym troskom prawdziwy ciężar emocjonalny. Jej największym talentem jest jednak domykanie historii — trzymanie czytelnika w napięciu aż do ostatnich stron i pozostawienie go z poczuciem ładu oraz spokoju. To powieść stateczna, ale nie chłodna; romantyczna, ale nie egzaltowana. I właśnie w tej harmonii tkwi jej siła.

Wróciłam do niej po latach. Pełna realizmu XIX wiecznej Francji w bardzo wyraźny sposób pokazuje co było "najważniejsze" - pieniądze, pozycja społeczna, koneksje. "Towarzyszyłam" Rostignacowo z którym przeżywałam kolejne jego rozważania, decyzję. Nie zgadzałam się z jego postępowaniem, miałam ochotę podpowiedzieć - nie rób tego :) Podobnie jak przy Zbrodni i karze, wraz z bohaterem idzie się przez proces czynów, wątpliwość, decyzji.

Nigdy bym nie pomyślała, że zakocham się w literaturze polskiej. Od zawsze kojarzyła mi się z czymś wymagającym, nużącym i narzuconym w postaci lektur szkolnych. Po „Trędowatą” sięgnęłam przypadkiem, choć niewiele brakowało, aby ta książka nie pojawiła się w moim życiu ze względu na uprzedzenia. Ale trafiła do moich rąk i po prostu przepadłam. Nic mnie tak dawno nie urzekło. Już od pierwszej strony czułam, że to coś dla mnie. Przepiękne opisy przyrody, kwieciste słownictwo, natura będąca częścią wydarzeń – istna magia. Helena Mniszkówna zauroczyła mnie malowanymi piórem pejzażami Głębowicz, Słodkowiec i świata. Przejawiała się w nich niezwykła wrażliwość pisarki. Postaci zostały ukształtowane w sposób równie genialny – każda z nich posiadała swoją głębię, indywidualne cechy i styl myślenia. Waldemar skradł moje serce, a Stefanii trudno było nie polubić. Z przyjemnością śledziłam ich losy, kibicowałam rodzącemu się między nimi uczuciu. W bardzo ciepłych barwach wspominać będę także Trestkę czy Ritę, cudowni bohaterowie. Zostawiła we mnie ta powieść jakąś pustkę, bo chciałabym ją zatrzymać przy sobie wiecznie, ale zmusiła do refleksji. Jej temat pozostaje nieustannie aktualny. Dzisiaj też nie trudno być w oczach innych „trędowatą”. Choć Stefcia walczy z uprzedzeniami klasowymi, to współcześnie ludzie też padają ofiarą stereotypów czy uprzedzeń. Zakończenie tej książki powinno być lekcją, że traktowanie kogoś jak „trędowatego” przynosi realną krzywdę. Gesty czy słowa potrafią zniszczyć. I wtedy lekarstwem nie będzie w stanie być nawet największa miłość. Pokochałam tę powieść całym sercem. Polubiłam wielu bohaterów. Śmiałam się, płakałam, złościłam. Myślę, że to ten typ literatury, o którym nie trzeba wiele pisać, a należy przeżyć. Na długo ze mną zostanie jako udana podróż czytelnicza w realia przełomu XIX i XX wieku. Już czuję, że tęsknię. A dopiero ją zamknęłam. Polecam z całego serca 🤍

"Dziwne losy Jane Eyre" to całkiem przyjemny klasyk. Akcja nie spieszy się, a przyjemność czytelnik odnajduje w kwiecistych zwrotach i urzekających opisach natury. Losy tytułowej bohaterki, kiedyś oparte na doświadczeniach samej pisarki, dziś są już pewną egzotyką dla osób urodzonych prawie dwieście lat później. Dla mnie był to miły audiobook (dzięki uprzejmości Wolnych Lektur), którego niespieszna akcja towarzyszyła mi przy codziennych czynnościach. Mimo znacznych różnic kulturowych świata bohaterki i mimo naprawdę antypatycznych postaci męskich (i ta różnica wieku!), całościowo książkę oceniam pozytywnie.

To, co najbardziej cenię w tej książce, to nie sama historia (choć ta jest również bardzo interesująca), ale czynione przez autorkę obserwacje świata i natury ludzkiej. Czasem zdarzało mi się myśleć: "Rzeczywiście tak jest!", jakbym dopiero zdała sobie z pewnych rzeczy sprawę. Nieczęsto autor potrafi tak trafnie i błyskotliwie opisywać rzeczywistość.

Zaczęłam tę książkę jeszcze w wakacje zeszłego roku. Czytałam… odkładałam… próbowałam wrócić i nic. Po prostu mnie nie wciągnęła. W końcu stwierdziłam, że dam jej ostatnią szansę — w wersji audiobooka. I mam wrażenie, że tylko dzięki temu dotarłam do końca tej historii. I teraz tak: ✨ Opowieść o dwóch miastach — uwielbiam. 🎄 Opowieść wigilijna — klasyk, który zawsze działa. A Wielkie nadzieje… no nie. Coś tu do mnie nie przemówiło. Momentami historia leciała mi gdzieś w tle, fabuła była dla mnie mało porywająca, a całość — szczerze? trochę dziwna. Mam przepiękne papierowe wydanie, ale nawet ono nie uratowało tej relacji. Czegoś mi zabrakło: emocji, tempa, zaangażowania. Może to po prostu nie ten Dickens dla mnie 🤷‍♀️

Książka, choć trochę się już zestarzała, to w moim odczuciu była innowacyjna, szczególnie na swoje czasy. W niespotykany, bardzo plastyczny sposób opisuje niezdrowe relacje nadopiekuńczej i zaborczej matki z synem. Pani Morel to kobieta dość wykształcona, która popełniła mezalians i tkwi w nieszczęśliwym małżeństwie, w miejscu bez perspektyw, z pozbawionym ambicji mężem pijakiem. Niespełniona w małżeństwie, całą swoją miłość i oczekiwania przelewa na synów. Książka bez akcji, głęboko psychologiczna, pokazująca relacje od miłości do nienawiści, mocno dotykająca tematyki awansu społecznego Ciekawe postaci bohaterów, nie tylko pani Morel i jej syna, ale także ojca czy Miriam, dziewczyny Pawła. Relacje między bohaterami mocne, głębokie, nieoczywiste. Na plus także opisy przyrody, a właściwie beznadziejnego górniczego krajobrazu Środkowej Anglii na początku XX wieku. Klasyka literatury angielskiej, aż się prosi o wznowienie i bardziej uwspółcześnione tłumaczenie.

Największą siłą tej książki jest dla mnie zdecydowanie postać Hany. Młoda Kanadyjka, która zostaje w opuszczonym klasztorze, by opiekować się tajemniczym pacjentem. Ogólnie dynamika Hany, pacjenta, Caravaggia i Kipa jest niesamowicie hipnotyzująca. Podobało mi się, jak ich historie nawzajem się przenikają. Mimo pięknej poezji i wrażliwości, książka nie jest idealna. Muszę przyznać, że czasami byłem zmęczony stylem pisania autora. Jego podejście jest niesamowicie liryczne, ale te długie, rozwlekłe opisy (całe szczęście okazjonalnie), te nagłe przeskoki w czasie i perspektywie, wymagały mocnego skupienia. W każdym razie dobrze mi się ją czytało i bywały momenty, że można było się wzruszyć. Wartościowa książka, która zostawia w głowie wiele do przemyślenia.