Daleka Tęcza

Książka, niemalże dokładnie dzieli swą objętość po równo, miedzy dwa opowiadania: „Daleka Tęcza” i „Próba ucieczki". Skupię się na pierwszym opowiadaniu, bo ono wywarło na mnie największe wrażenie, choć i drugie opowiadanie jest warte przeczytania i ma w sobie wiele wartościowych elementów, m.in. ciekawą fabułę, dobrą narrację i zaskakujące zakończenie, jednak poziomem nie dorównuje „Dalekiej Tęczy”. Pierwsze opowiadanie ukazuje nam świat przyszłości na planecie Tęczy, która to planeta niemalże bliźniaczo przypomina ziemię, zamieszkana jest w przeważającej mierze przez naukowców, głównie fizyków, ale i biologów, którym jak w laboratorium, stworzono idealne warunki do prowadzenia różnorakich eksperymentów, w szczególności eksperymentów związanych z badaniami nad energią. Jak wiadomo energia, to produkt poszukiwany od zarania ludzkości i opanowanie jej przez człowieka, oraz wykorzystanie jej potencjału drzemiącego we wszechświecie, jest marzeniem chyba każdej wysoko rozwiniętej cywilizacji, lecz niekiedy prowokuje to sytuacje, w których rozpoczyna się balansowanie na granicy życia i śmierci, zwłaszcza gdy badana dziedzina jest nie do końca poznana i przewidywalna. Powyższe opowiadanie tj. „Daleka Tęcza” skojarzyło mi się z badaniami, prowadzonymi współcześnie w Europejskiej Organizacji Badań Jądrowych CERN w Szwajcarii na przedmieściach Genewy, w którym to ośrodku prowadzone są badania nad wytworzeniem przez człowieka sztucznej czarnej dziury, obiektu niezwykłego pod każdym względem i niepoznanego, również pod żadnym względem, jeśli oczywiście chodzi o jego wewnętrzną strukturę. Czarna dziura to obiekt o tak dużym oddziaływaniu grawitacyjnym, że nic co zostanie przez niego wchłonięte, nie będzie w stanie się z niego wydostać, nawet światło. Sam wielki Stephen William Hawking, największy autorytet w dziedzinie fizyki teoretycznej i matematyki od czasów słynnego Alberta Einsteina, ostrzegał przed prowadzeniem takich eksperymentów, które po wymknięciu się człowiekowi spod kontroli, byłyby w stanie doprowadzić do zagłady ziemi, po prostu, mogłaby zniknąć, wchłonięta przez czarną dziurę, rozrastającą się w tempie wykładniczym . Wracając do opowiadania, to muszę przyznać, że stoi na najwyższym z możliwych poziomów, jest tu niemalże wszystko, co winno znaleźć się w wybitnym opowiadaniu, jest coś dla szarych komórek i jest coś dla serca, poznajemy ciekawych ludzi, wraz z ich życiowymi rozterkami, słabościami, tęsknotami i lękami, poruszamy się w hipotetycznym świecie przyszłości, ale na tyle bliskim i tak realistycznie i kunsztownie przedstawionym przez autorów, że niemalże namacalnie odczuwamy jego istnienie, znajdujemy się mentalnie obok bohaterów opowiadania, czujemy ich bliskość, prawie że fizycznie, przeżywamy wraz z nimi wszystkie rozgrywające się wydarzenia i to w moim mniemaniu dowód na wielkość tego opowiadania, które zaliczam do perełek gatunku: Sci-fi. Szkoda, że autorzy nie poszli tym tropem i nie stworzyli obszerniejszego dzieła na kanwie tego opowiadania, a może się mylę, może nie byłoby tego efektu, może by się zbytnio rozwlekło, nie przyciągając należycie uwagi czytelnika...może. Polecam, pozycja obowiązkowa, dla każdego miłośnika gatunku: Sci-fi.