Czarolina - 3 - Tajemnica mojego pochodzenia

Nola na swoje ósme urodziny dostaje od taty pozytywkę po swojej mamie. Dziewczynkę bardzo cieszy ten prezent, szczególnie, że nadal mocno tęski za zmarłą rodzicielką. Przyglądając się prezentowi zauważa, że ze środka… ktoś do niej macha! Dziewczynak w mniej więcej jej wieku zachęca Nolę aby ta weszła do pozytywki, a nawet podpowiada w jaki sposób ta ma to zrobić. Nola trafia w ten sposób do Pandorii, zupełnie fantastycznego świata. Będzie tam próbowała pomóc mamie swojej nowej koleżanki Andrei i jej brata Igora, którą strasznie boli brzuch, a także pomoże rodzeństwu rozwikłać zagadkę truciciela! Jest to pierwszy tom serii komiksów, i dostajemy zaledwie garść informacji o bohaterach i o świecie, jednak całość została przedstawiona w taki sposób, że chce się poznać więcej! Jakie prawa rządzą Pandorią? Jakie umiejętności magiczne posiadają jej mieszkańcy? I co na celu ma władca tej krainy, który wydaje surowe nakazy i zakazy? Fantastyczna opowieść o stracie, ale też o przyjaźni i akceptacji, ilustrowana przepięknymi obrazkami z pewnścią przemówi do dzieciaków!

Zaczęło się fantastycznie. Nordycki folklor, magia, akcja, tajemnice. Ale zakończenie szóstego tomu pozostawia wiele do życzenia. Niczego nie wyjaśnia i mogę tylko czekać na drugą serię. Dałabym 7/10, ale zakończenie zbytnio mnie zirytowało po całym dniu czytania.

Bardzo mnie zaskoczyła. Z reguły nie patrzę na opisy komiksów, tak też było w tym przypadku. W związku z tym spodziewałam się jakiejś fantastycznej historii. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że jej to zwykła historia trzech sióstr. Mimo to jest świetnie opowiedziana. Śliczne obrazki, serdecznie polecam dla czytelników w każdym wieku. :)

Czas na podsumowanie drugiego tomu z serii "Czarolina". Pierwszy mi się podobał, choć miałem drobne zastrzeżenia. Głównie odnośnie postaci z dalszego planu, które nie przykuwały tak bardzo uwagi. Ten tom to nieco poprawia, choć nadal całość to jechanie po kliszy i oklepanych schematach. Moją uwagę przykuło jednak coś innego. Ostatnia scena, dająca nadzieję na bardzo, ale to bardzo interesującą kontynuację. Nie ma się co oszukiwać. To lekka seria, wydaje mi się, że skierowana głównie do fanek i fanów Harry'ego Pottera. Szczególnie tych młodszych wiekiem. Odnajdą się zapewne tutaj błyskawicznie pośród magicznych stworzeń, opisów ich anatomii, tryby życia i tak dalej. Pierwszy tom świetnie zaczął ten element, a drugi tylko pogłębił. I tutaj przechodzimy do Czaroliny i finalnej sceny. O tak, jest naprawdę obiecująco. Jeśli seria zostanie solidnie poprowadzona, to zapewne cały ten wątek, a co za nim idzie przeszłość głównej bohaterki i jej więź z magicznymi istotami może być interesująco poprowadzony. Natomiast obok tego leci wątek zamieniania istoty żywe w szklane posągi. Był to główny motyw pierwszego tomu i tutaj znajduje swój finał. Czy ciekawy? Cóż, dla mnie raczej neutralny i przewidywalny, ale dla młodszych odbiorców być może będzie zaskakujący. Szkoda tylko, że nadal postacie z drugiego planu potrafią irytować, głównie mam tutaj na myśli rówieśników Czaroliny, a całość jest przedstawiona trochę na skróty. Mimo wszystko polecam sięgnąć po tą serię. Jeśli jeszcze tego nie zrobiliście, a lubicie magiczne światy, to warto. Jeśli czytaliście pierwszy tom i przypadł wam do gustu, to zapewne macie już obecny na półce i wyczekujecie kontynuacji.

Detektyw Wisienka i Pan Tajemnica w rolach głównych oraz wyjątkowy, majestatyczny i tajemniczy Oscar. Pani detektyw zainteresowała mnie swoim śledztwem. Byłem ciekaw co będzie dalej. Odłożyłem komiks w połowie czytania a po powrocie zobaczyłem na okładce lwa i tytuł "Skamieniałe Zoo". Tak oto odkryłem tajemnicę przed Wisienką. Zoo jest niezwykłe! Ale to nie jedyna tajemnica do odkrycia. Jest jeszcze m.in. coś a raczej ktoś: "Zmęczony. Oscar jest zmęczony leży snem zmorzony". Ładne rysunki, ciepłe kolory i niesamowita historia. Na końcu gdy przeczytałem: "Po długim życiu Oscar zmarł w rezerwacie przyrody w promieniach afrykańskiego słońca" i zobaczyłem ostatni rysunek z Oscarem, spadł obraz ze ściany. Odłożyłem komiks i poszedłem go ponieść. Przedstawiał afrykańską sawannę o zachodzie słońca z kilkoma drzewami i wielkim niebem. Niesamowite :)

Bardzo ciekawy, widzę tutaj wiele nawiązań do innych dzieł kultury. Chętnie bym przeczytała te historię jako zwykłą powieść bo ma naprawdę duży potencjał. Tak po za tematem, widzę podobieństwo między Madame C a Morticią Addams i to, że jest przedstawiona jako wampir jest genialne!

Któż nie zna przygód słynnego Sherlocka Holmesa? Czy to z książek, czy z filmów, czy z szeroko rozumianej pop-kultury, myślę, że to nazwisko każdemu przynajmniej obiło się o uszy! Sama dość wcześnie sięgnęłam po utwory Artura Conan Doyla opisujące przygody tego słynnego detektywa. A teraz uroki kryminalnych śledztw odkrywa moja córka, z która czytamy komiksy o przygodach siostry Sherlocka! Dziewczyna ze swadą próbuje doścignąć brata w rozwiązywaniu zagadek, jednocześnie chowając się pod samym jego nosem. Tym razem zajmuje się sprawą zaginięcia lady Alistair. Wygląda na to, że młoda arystokratka popadła w trudne towarzystwo i stała się ofiarą podstępu. Jednakże Enola dzięki swojemu sprytowi i łatwości odnajdywania się w różnych niespodziewanych sytuacjach dotrze do sedna tej sprawy. Tylko czy przy okazji sama nie wpakuje się w niebezpieczeństwo? Czy tropienie zaginionych to zajęcie odpowiednie dla młodej kobiety? No cóż, czasem trzeba zawalczyć o swoje marzenia i o swoje prawa! Nieodmiennie zachwycam się też stroną graficzną tych książek, a moja córka pochłania kolejne tomy praktycznie jednym tchem i woła o kolejne!

Poprawna komiksowa adaptacja niezłej powieści młodzieżowej. Siłą rzeczy skrótowa, ale nie aż tak jak się obawiałam. Kreska niezła, chwali się ręczna robota grafika, ale mnie nie porwała. Nie dla tego, że mam coś jej do zarzucenia. Po prostu nie moja estetyka. Polecam nastolatkom.

7 na 10, bo pierwszy tom przygód czarodziejek nie jest moim ulubionym. Ale bawiłam się świetnie. Dorastałam z tą serią i co dwa tygodnie biegałam do kiosku po nowy numer, by dowiedzieć się, co działo się w kolejnych częściach komiksu. Dlatego bardzo się cieszę, że W.I.T.C.H. został wydany na nowo i w tak ładnej oprawie. Będę czytać dalej :)

Kolejna ciekawa opowieść z serii Młodzi Tytani, po przeczytaniu której zupełnie inaczej będzie się patrzeć na kreowaną przez Michelle Pfeiffer Catwoman ;) Selina dorastała w, delikatnie mówiąc, niezbyt komfortowych warunkach. Kolejni mężczyźni, sprowadzani do domu przez jej mamę, nie nadawali się do stworzenia pełnej rodziny: w grę wchodziło nadużywanie alkoholu i przemoc. Szalę goryczy przepełniła sytuacja, kiedy aktualny partner matki doprowadził do śmierci kociaka, przyniesionego przez Selinę do domu. Dziewczyna postanowiła uciec i zacząć żyć na własną rękę - kryjąc się między śmietnikami, oddając drobnym kradzieżom. Doprowadziło ją to ostatecznie do grupy wyrzutków, parających się kradzieżami na większą skalę. Ale to nie będzie tylko opowieść stricte przygodowa, taka właśnie w stylu DC. Czytelnik pozna znacznie głębiej rys psychologiczny Seliny/Catgirl, zrozumie jej ambiwalentny stosunek do Bruca Wayne'a oraz to, dlaczego tak bardzo stara się uciec od bliższych relacji. Dlaczego ostatecznie decyduje się chodzić jak kot - własnymi ścieżkami. Jedynym, co trochę przeszkadzało mi w lekturze, to kolorystyka ilustracji, utrzymana w szaro-niebieskiej tonacji. No, ale w końcu cała opowieść toczy się w tytułowym blasku księżyca, więc jest to pewnie celowa aranżacja, którą ostatecznie da się przełknąć ;)

Kolejny tom komiksu o Adelce, który przeczytałam z wielką frajdę i zaśmiewałam się przy każdej historyjce. Adelka jest według mnie małym introwertykiem, ale inteligentnym i bardzo pomysłowym. Każdy z tomów zaczyna się mottem, że Adelka lubi nikogo, nie lubi całej reszty. W tym tomie Adelka mówi jeszcze ostrzej: „Piekło to inni”. Oczywiście toleruje swoich rodziców, gdyż nie ma innego wyjścia. Możemy się dowiedzieć, kto jest dzikim zwierzęciem w domu Adelki. Toleruje też zakochanego w niej Gotfryda. Naprawdę interesująco wyglądała ich zabawa w lekarza. Reszta to wrogowie, których trzeba zwalczyć’ Przykładem może być historyjka ze szkoły Nauczycielka pyta się na lekcji -Adelko, sprawdźmy, czy powtórzyłaś materiał…. Wymień jednego słynnego tyrana - Pani! – odpowiada Adelka Zawsze świetnie bawi mnie czarny humor Adelki, jej sarkazm i szalone pomysły, chociaż czasami lekko sadystyczne.

Nie czytałem książki, nie oglądałem serialu, nie słyszałem o tym dziele totalnie nic. Rozumiem ciężką historię, ale też specjalnie się w nią nie wczułem, zabrakło tu komiksowego sznytu, a bardziej to przypomina odzwierciedlenie oryginału niż chęć stworzenia komiksu. Rzecz dobra, ale nie rewelacyjna. Ciekawe zastosowanie kolorów.

To taki komiks niby dla dzieci, a tak w rzeczywistości jego docelowym odbiorcą jest dorosły. A konkretnie rodzic. Żeby sobie poczytał, z ulgą westchnął, że jego pociecha wcale taka najgorsza nie jest, a nawet od czasu do czasu się roześmiał. Adelka jest istotą dość przewidywalną, ale tak to już jest, gdy autorzy narzucą swojemu bohaterowi dokonywanie jedynych słusznych wyborów dla czarnego charakteru. A ona biedactwo jedynie nie lubi kotów. Oraz idiotek. Naprawdę można to zrozumieć. I wybaczyć. A już zacięcie eksperymentatora należy wręcz pochwalić. I naśladować. Czego nie można powiedzieć o podejściu do mężczyzn. Zbyt feminizmem trąci. A może nawet o sadyzm zahacza. Lektura dość przyjemna, kreska również, lecz nie zmusza do okrzyków zachwytu. A szkoda. Polecam. Tak delikatnie. 

Główny punkt ciężkości w trzeciej części komiksu zorientowany jest wokół wzajemnego odsunięcia się od dziewczyn w roli Czarodziejek i rozłamu przyjaźni spowodowanego przez zamknięcie się w sobie Cornelii, która otoczyła najwyższą troską ukochanego Caleba nieszczęśliwie przemienionego w lodowy kwiat z niemożnością jego odczarowania i przywrócenia mu ludzkiej postaci. Co więcej, to wzajemne odsunięcie się od dziewczyn zaczyna silnie oddziaływać na samo Serce Kondrakaru i źle wpływa na równowagę magicznego świata.. Jedna z członkiń Bractwa Kondrakaru bardzo nieufnie podchodzi do obecnych młodych Strażniczek i próbuje swymi manifestacjami podburzyć Radę, udowadniając jej, że wybór tych konkretnych nastolatek było z ich strony błędem i mimo częściowej racji, bo przecież dziewczyny ciągle się kłócą, mają jakieś niedopowiedzenia, tak Luba nie zdaje sobie sprawy z powagi konsekwencji decyzji, jaką podejmuje przeciwko Radzie. Swoimi czarami sprowadza do ich wymiaru problem, nie w pełni świadomie powołując do życia Migotaurusa, istotę, która zagraża samej Wyroczni, a Strażniczkom osłabia i w końcu zabiera moce, sprawiając, że w sytuacji, kiedy ich najbardziej potrzebują, są bezsilne, a przez to zmuszone są do kooperacji w człowieczej formie.  Na domiar złego budzi się Nerissa, była Powiernica Serca Kondrakaru, istota żądna zemsty, która nie cofnie się przed niczym, aby odzyskać swoje dawne moce, które te ku jej szczęściu wszystkie skumulowane są w postaci Caleba. Wystarczy je mu tylko odebrać a, że Czarodziejkom wymazano częściowo wspomnienia, chłopak nieprędko doczeka się pomocy koleżanek, które w swoim ludzkim wymiarze właśnie rozpoczynają nowy rok szkolny. Hau Lin przedstawia przyjaciółkom nowego chłopaka, Matt (sympatia Will) po raz drugi mylnie interpretuje sytuację, w jakiej widzi Will z innym chłopakiem, myśląc, że ta poznała kogoś nowego..  Czy Czarodziejki W.I.T.C.H. będą umieć przezwyciężyć wzajemne żale i odłożą na bok prywatne ambicje i niesnaski? Czy uda im się naprawić błędną decyzję ambitnej członkini Bractwa, która nieodpowiedzialnie przyczyniła się do zburzenia równowagi jej świata? Czy Cornelli uda się wyjść z rozpaczy, a Caleb powróci do swojej dawnej postaci? Jak potoczą się dalsze szkolne i miłosne przygody każdej z dziewcząt?

W tej części komiksu Strażniczki zastanawiają się, choć robi to w przeważającej mierze Cornelia, najbliższa (była?) przyjaciółka Elyon, jak właśnie mogą pomóc swojej rówieśniczce, która utknęła w równoległym świecie, ale z czasem przekonują się, że Elyon wcale nie ma złych intencji. Oczywiście, dziewczyna została wplątana w pewien rodzinny spisek, ufając, że jej brat pozwoli jej odnaleźć zaginionych rodziców i odkryć jej prawdziwe przeznaczenie, ale sama dziewczyna była niewinna, wręcz w zagubieniu sama próbowała zrozumieć, jaką ona w tym wszystkim odgrywa rolę. Widzi, że nie ma obok siebie prawdziwych i szczerych osób, które w tych trudnych chwilach mogłyby ją wesprzeć. Na szczęście, kieruje się głosem swojego serca i wybiera to, co najlepsze dla niej i jej bliskich. Zaś po drugiej stronie, Strażniczki początkowo nie rozumieją, jakie intencje ma Elyon, sądzą, że dziewczyna stanowi zagrożenie, które należy usunąć. Z czasem sprawy nabierają magicznego obrotu... Zaś w prawdziwym świecie Irma próbuje rozgryźć testy z języka francuskiego, dzięki którym będzie mogła wziąć udział w szkolnym przedstawieniu, który to zresztą organizacji podejmuje się sama Hay Lin, która z oporem poszukuje twórczej inspiracji. Cornelia dywaguje nad tajemniczym rysunkiem mężczyzny, który podarowała jej Elyon jeszcze za czasów przyjaźni, stwierdzając, że dziewczyna jeszcze spotka na swojej drodze tajemniczy i późniejszy obiekt jej westchnień. O Taranne nie było za wiele, nie poświęcono jej wątków. Zresztą kolejny raz już jest tak o niej trochę cicho, trochę jakby odgrywała drugoplanową i nieangażującą w tle rolę. Zaś Will od przeprowadzki do miasta kompletnie nie potrafi porozumieć się z mamą. Kobiety ciągle przysłowiowo drą koty. Strażniczka nie spodziewa się, że jej mama szykuje za jej plecami kolejną życiową rewolucję, która tym sposobem stawia pod znak zapytania przyjaźń dziewczyn i dalszy sens istnienia Czarodziejek i kontynuowania ich magicznych misji.  (Niemniej, przy tej fabularnej, niemagicznej części, spędziłabym przyjemnie, na wesoło czas. Był nawet taki moment, kiedy na moich ustach zagościł delikatny uśmiech. Chyba opisy prywaty Czarodziejek bardziej do mnie przemawiają, a przynajmniej trochę wprowadzają humoru.) Nie wiem, czy to jest świadomy zamysł, czy tak było od początku, czego nie jestem świadoma, ale zastanawiam się, dlaczego drugi już tom w większej jednak mierze poświęcony jest Will, która w swoich przygodach i perypetiach stawiana jest na pierwszym miejscu? I w tym przypadku pomijam jej kluczową rolę, jaką odgrywa jako "przewodnicząca" Strażniczek, która dzierży w dłoniach jednak największą odpowiedzialność, czyli serce Kondrakaru. Mam raczej na myśli te opisy z codziennego życia przyjaciółek. Może w kolejnych tomach uwaga z prywatnego życia zostanie skierowana na inną Czarodziejkę? 

To jedna z tych ksiażek, które naprawdę warto mieć na domowej półce bibliotecznej. Przepięknie wydana, duży tekst, każda historia poprzedzona ilustracją, jakościowo świetny papier i te historie.. Każda porusza inną strunę, dostarcza radości ale i smutku i refleksji. Każda porusza ważną tematykę jak przyjaźń, miłość, rywalizacja, żądza. Wiele godzin dyskutowałam z córką o wartościach i jak dane historie mogły sięinaczej potoczyć. Niezwykle barwny język. Polecam serdecznie.

Muszę przyznać, że zaskoczyłam się wykonaniem tej powieści graficznej. Rysunki są piękne, bardzo przyjemnie przyswaja się historię F. Herberta. Nie mam niestety na tą chwilę porównania na ile jest ona oddana oryginalnej powieści. Jednakże dzięki temu komiksowi jestem pewna, że łatwiej będzie przyswoić mi książkę Diuna. Z wielką przyjemnością sięgnę po drugą księgę.

Napisana ładnym językiem i w niezwykle żywy sposób historia pewnej dzielnej i dobrej dziewczyny. Przeżywane przez nią przygody zarówno ekscytują, jak i wzbudzają refleksję ... nad konstrukcją świata ... obecnością cierpienia ... braku litości ... Wątki baśniowe przetykają się tu z realistycznymi. Całość utrzymana jest w niezwykle baśniowej konwencji. Ta (i kolejna jej część!) warta lektury! Polecam!

Bardzo wiele dzieje się w tym tomie, w szczególności w kontekście życia uczuciowego każdej z dziewcząt, zaś jeśli chodzi o funkcjonowanie jako Czarodziejki w magicznym wymiarze, następuje przełom, właściwie rewolucja, która mocno wstrząśnie Kondrakarem! Strażniczki są przekonane, że udało im się ostatecznie pokonać byłą opiekunkę Serca Konrakaru , Nerissę, ale w dalszym ciągu kobieta znajdująca się po ciemnej stronie mocy szuka sposobu na dokonanie zemsty poprzez osłabianie dziewcząt, manipulując ich zmysłami, ukazując się im we snach. Młode Strażniczki chyba nie do końca zdają sobie sprawę z tego, jakie czyha na nich niebezpieczeństwo, jak wielką zemstę planuje Nerrrisa, a pragnie ona uderzyć w najczulsze miejsce z ogromną siłą i nienawiścią. Więcej, spotkanie z byłą Strażniczką Kadmą nie wnosi wiele nowego, kobieta jest zdystansowana i nie do końca ufa sprawie, zresztą, nie chce powracać do wspomnień sprzed lat i do rozłamu, jaki się dokonał pomiędzy dawnymi Strażniczkami.  Will zaczyna powątpiewać w swoją rolę, wybranie jej na Piątą, na opiekunkę Serca jest dla niej ciężarem, boi się, że tego nie udźwignie i nie okaże wystarczająco wsparcia dla swoich koleżanek. Will wie, że Serce to wielka odpowiedzialność, również za w ogóle istnienie wielu magicznych istot i światów. Tym więc dużym zaskoczeniem okazuje się otrzymanie osobistego Serca Kondrakaru Piątej z innego wymiaru, dzięki któremu Will zwiększa swoje szanse na pokonanie Nerissy, która to skradła jej Serce, a moce dziewcząt są wątpliwe, szwankują i często zawodzą, nawet na tyle, że przez chwile zapominają o wydarzeniach z próby unicestwienia Królestwa i o pełnionych rolach Strażniczek! W życiu osobistym dziewczyn również wiele się dzieje interesującego. Hay Lin poznaje chłopaka, którego dziadek jest naukowcem między innymi studiującym kosmos i gwiazdy,a jego wiedza okaże się dziewczętom niezwykle przydatna. Cornelia odnajduje się w nowej dla niej rzeczywistości po decyzji Caleba o rozstaniu i powrocie do Meridianu, dziewczyna szuka nowych zajęć, aby zagłuszyć swoje myśli, odegnać miłe wspomnienia i zapomnieć o chłopaku, niestety, jest to bardzo trudne dla nastolatki.  Will i Matt ponownie się mijają, a pewne niedopowiedzenia zwiastują nieporozumienia, chociażby związane ze znaczeniem pewnych bliskich osób, a co do nich, po wielu latach nieobecności, powraca ojciec Will, tylko ten niestety nie do końca ma uczciwe intencje i zamiary wobec dziewczyny i jej matki. Irma zaś wykazuje się odwagą i dzięki swojej mocy ujarzmiania wody, pomaga zakamuflowanemu w postaci starszego pana, powrócić mu do jego naturalnej morskiej postaci. Taranne coś śmielej wyznacza swoje granice i stawia się swojej mamie i na jej oczach, składa pocałunek prosto w usta swojej sympatii. Dziewczyna dostrzega, że im więcej wyzwala się w niej złości, tym większa iskra ognia w niej płonie, którą może być jej coraz trudniej kontrolować..

Bardzo cenię Mirkę Andolfo za świetne rysunki w komiksach. Jednakże jej scenariusze do takich serii jak „Wbrew naturze” czy „Sweet Paprika” były dla mnie rozczarowaniem. Jak będzie w przypadku trzeciej serii tej autorki? Akcja rozgrywa się w XIX w. W małym amerykańskim miasteczku Woodsburgh dochodzi do serii tajemniczych zabójstw. W tym samym czasie do miasteczka przybywa elegancka Lady Hellaine, która skrywa pewien sekret. Pierwszy tom bardzo dobrze przedstawia poszczególnych bohaterach. W scenach codziennego życia pokazane są ich relacje i cechy charakteru. Dzięki temu czytelnik może się z nimi zżyć i z zainteresowaniem śledzić ich losy. Przy czym jednak część bohaterów to dosyć ograne klisze fabularne. Wątek nadnaturalny jest na razie bardzo niejasny. Wiele jest tu niedomówień, a czytelnik musi samemu sobie pewne rzeczy dopowiadać. Podoba mi się taki zabieg, chociaż trochę boję się, że w kolejnych tomach będzie to dosyć łopatologiczne wyjaśnione. Jak to zawsze bywa u Mirki Andolfo tutaj również dużym plusem są rysunki. Mimika postaci dobrze oddaje ich nastroje, a stroje z epoki są dobrze odwzorowane. Minusem jednak są dla mnie trochę za bardzo wyidealizowane wizerunki kobiet, chociaż w paru miejscach ma to swoje uzasadnienie fabularne. Moim zdaniem pierwsza odsłona serii to na razie rozstawianie pionków, które dopiero później odegrają pewne role. Czytelnik po lekturze dostaje więcej pytań niż odpowiedzi. Udaje się przy tym jednak na tyle podsycić zainteresowanie, że na tom drugi można czekać z niecierpliwością.