Czarne żagle czterdziestu mórz

Dla kogoś, kogo interesuje historia to na pewno obowiązkowa lektura. Jeśli tylko przebrnie się przez trochę "archaiczny" język polski i trudne nazwiska węgierskie ;) Oczywiście to poniekąd fikcja literacka, ale zawsze to jakś propozycja jak naprawdę mogły wyglądać tamte wydarzenia...

Książka znaleziona w biblioteczce rodziców, pięknie wydana w latach 70 tych ubiegłego wieku. Książka składa się z dwóch części, w pierwszej bohaterem jest Bogusław X książę pomorski, który wprowadził na swoich ziemiach wiele reform, musiał mierzyć się z wieloma problemami, nie wyłączając rozterek sercowych i okrucieństwa Inkwizycji. W drugiej części bohaterem jest jego nieślubny syn Krzysztof, ocalonych przed okrucieństwem Inkwizycji, wychowany z dala od ojca, walczący o polskie Pomorze, a także o zakończenie okrucieństwa Inkwizycji. Autor wykorzystał wydarzenia historyczne jedynie jako tło akcji, nie można swej wiedzy historycznej opierać na tej książce. Lektura książki sprawiła jednak że pewne wiadomości znane ze szkoły odświeżyłam sięgając do bardziej naukowych źródeł. 😀

" Wykonujemy rozkazy; jeżeli każą nam spalić jakąś wioskę, to ją palimy. Jeśli każą nam szarżować... ruszamy do ataku. Jeśli każą nam zabijać kobiety i dzieci, mordujemy je. " s. 166 Książka brutalna, do bólu prawdziwa, opisująca walkę i codzienne życie dragonów, przymusowo wcielonych do francuskiej armii. Jeszcze niedawno uczuli się jak dosiadać konia, wsiadając i zsiadając z beczek, a chwilę po tym walczą w bitwach następujących jedna po drugiej z szybkością wystrzału z muszkietu, a gdyby jeszcze tego było mało, to na końcu masz powtórkę z filmu " Złoto dla zuchwałych ". No i co ? To mało ??? Świetna książka !!! POLECAM !!!

Dobra jako materiał dla poszukiwaczy podobieństw obecnych czasów ze średniowieczem historycznym. Pomimo poważnej tematyki, miejscami trochę czyta się jak kreskówkę o "pomorskich gumisiach", albo jak o animowanych bohaterach z super mocami. Przez większość czasu jednak, w mojej opinii, klimatycznie tej książce najbliżej jest do gry komputerowej - taktycznego RPG'a - np. "Battle Brothers" (co według mnie nie jest pejoratywne w odniesieniu do opowieści z wartką akcją). Jest tam też coś dla badaczy warstw i relacji społecznych.

Są takie motywy i wątki, które mnie stalą przyciągają i nie znalazłam z nimi książki, która kompletnie by mi się nie podobała. Ale są też tematy, które wciąż mnie zawodzą, a jednak szukam kolejnych tytułów, wierząc, że w końcu jakiś mnie zadowoli. Tak sięgnęłam po ,,Litwina i Andegawenkę” Stefana Kuczyńskiego. W końcu za czasów autora nie było jeszcze szału na ,,Koronę Królów”, a pisarz podobno był specjalistą od mediewistyki. Akcja zaczyna się w momencie, gdy Jagiełło jest jeszcze młodym księciem i ma dziedziczyć po swoim ojcu. Nie ma wiele czasu na przebywanie ze swoją młodzieńczą miłością Pojatą, ponieważ trapią go waśnie między członkami rodu, konflikt krzyżacki i ponaglania o przyjęcie chrztu. W tym czasie na Węgrzech na świat przychodzi Jadwiga, córka króla Ludwika. Od dzieciństwa przekonana, że wyjdzie za Wilhelma Habsburga i zostanie arcyksiężną w Wiedniu, po śmierci ojca Jadwiga zostaje wybrana na króla Polski, a jej nowi poddani nie chcą austriackiego pana. Wspominałam już, że ostatnio odwykłam od takiego ,,staroświeckiego” sposobu pisania i chwilami raziły mnie własne uwagi narratora czy mieszanie tekstu fabularnego z fragmentami z kronik. Jednak ogólnie ,,Litwin i Andegawenka” było przyjemną lekturą, a opisy świata średniowiecznego czy dokładna archaizacja tworzyły klimat i naprawdę pozwalały sobie wyobrazić to wszystko. Autor bardzo dużo miejsca poświęca Litwie, zwraca uwagę na to, jak chrystianizacja i unia z Polską były postrzegane w tym kraju, podkreśla autonomię Litwinów i ich przywiązanie do własnych korzeni. Również wszelkie intrygi w rodzinie Jagiełły opisane były ciekawie. Bardzo fajnie wypada też część ,,węgierska”. Autor oddał sprawiedliwość dość niedocenionej Elżbiecie Bośniaczce, ukazał ją jako silną kobietę i matkę, która chce pokazać, co potrafi i być prawdziwą królową, ale zarazem jest kochająca i opiekuńcza wobec małych Jadwigi i Marii. Sama Jadwiga przez większość czasu była tu naprawdę ludzka, rzeczywiście zachowywała się jak dziecko, które jest czasami naiwne, które nie ma idealnego przygotowania do władzy i najchętniej zostałoby z mamą. Pozytywnie zaskoczył mnie brak wielkiej love story z Wilhelmem (przypominam, że on nie był dokładnym rówieśnikiem Jadwigi – więc jeśli oburza nas jej ślub z Jagiełłą, to wizja siedemnastolatka zalecającego się do dwunastolatki także nie jest zbyt smaczna i moralna). Tutaj jest pokazane, że ta dwójka naprawdę się nie znała, że małżeństwa dzieci i cała ich otoczka to było coś złego, a nie pięknego. Jeśli ktoś jest przyzwyczajony do wizji Wilhelma jako rycerza na białym koniu piszącego wiersze dla swojej Jadwini, to zapewne ten obraz księcia może go zgorszyć, ale dla mnie to był po prostu nastolatek i jestem w stanie wierzyć, że chłopak w tym wieku mógł mieć podobne zachowania i myśli, gdy kręciła się przy nim młodsza dziewczynka. Niestety, całość mocno zniszczył bardzo sentymentalny wątek miłości Jagiełły do Litwinki Pojaty. Król nie był romantykiem, słynął raczej z chłodu i ukrywania uczuć, natomiast tutaj jest takim Werterem i Kordianem w jednym, który chce zrezygnować z władzy dla ślubu, każdy kawałek ziemi kojarzy mu się z Pojatą… Było to ckliwe, cukierkowe i niszczyło realistyczny, surowy klimat książki. A już opis Pojaty idącej do ślubu jak kloszard, bo przecież ona chce tylko miłości, a nie błyskotek, czy Władek prawie zrywający z abstynencją dla niej, to odruch przysłowiowego ,,rzygania tęczą”. W dodatku z historii wiemy, że trzecią żoną Jagiełły była Elżbieta Granowska, którą poślubił z miłości, natomiast tutaj mamy powiedziane, że jego serce będzie już zamknięte. Wielkim minusem jest także niesmaczna i absolutnie niepotrzebna scena praktycznie gwałtu małżeńskiego oraz stereotypowe przedstawienie średniowiecza jako czasów nieuświadomienia. W ogóle zakończenie mocno podkopało niezły początek, działalność polityczna i religijna Jadwigi praktycznie nie istnieje, wszystko jest bardzo uproszczone i streszczone. O ile pierwsza połowa ładnie zrywała ze stereotypami na temat króla-kobiety, tak końcówka znowu sprowadziła Jadwigę do kobiety, która została sławna i święta, bo miała złego starego męża. Swoją drogą, obraz Jadwigi w popkulturze to dla mnie ten sam trop co serialowa wersja pani Alicent Hightower, jeśli ktoś potrzebuje kontekstu 😉 Trochę żałuję, że ta książka nie wykorzystała w pełni swojego potencjału i za bardzo poszła w fikcyjne wątki i cierpiętnictwo. Na pewno dla dowiedzenia się czegoś o tych czasach i poczucia klimatu bardziej polecam ,,Litwina i Andegawenkę” niż współczesne powieści o Jadwidze, ale ostrzegam, że jeśli nie lubicie sentymentalnych romansów, to będziecie zgrzytać zębami. ,, Święta i coraz rzadsza jest szczera miłość między ludźmi…”

Najsmutniejsza chyba część cyklu. Autor może tego nie precyzuje, ale Królestwo Kongresowe było dość wrednym państwem. Udawało normalny organizm państwowy, w dodatku teoretycznie najbardziej demokratyczny w Imperium Rosyjskim, które nigdy niczego wspólnego z demokracją nie miało. Tymczasem panowała w nim tajna policja (i to niejedna), rządziły strach i kłamstwo oraz szalony Wielki Książę . I w tym wszystkim oni – sfrustrowani bohaterowie kilkunastoletnich walk o Polskę. Już tym zmęczeni. W dużej mierze pogodzeni z wyrokiem losu, który nie doprowadził ich tam, dokąd chcieli. Inni wciąż marzący o niewywalczonej pełnej wolności. Az tu nagle wszystkim spadło nagle na głowę Powstanie Listopadowe. Część się sprawdziła po raz kolejny, nieliczni zawiedli. Wszyscy w sumie jednak przegrali. Na długo.

Książkę tę przeczytałem już ileś lat temu, więc nie mam jej świeżo przed oczami. Pochłaniałem z zaciekawieniem wiele lektur Gąsiorowskiego, toteż nie spodziewałem się, iż mimo że spodoba mi się pod względem literackim, zawiedzie mnie przez tytuł nieadekwatny do treści. Spodziewałem się obszerniejszego wycinku z życiorysu Bema, którego ślady odkrywałem później w Tarnowie (polecam!). Tymczasem tam było, o ile pamiętam, samo powstanie, więc zatytułowałbym ją "Powstanie listopadowe". Wtedy dałbym też więcej gwiazdek. Zatem: superlektura pod złym tytułem. Mój ulubiony powieściopisarz historyczny raz zrobił mnie w konia!

"Szymona Kobylińskiego gawędy o broni i mundurze" to pozycja opatrzona tytułem niezwykle adekwatnym. To zbiorek prawie stu ilustrowanych kart, z których każda została opatrzona taką samą ilością tekstu. Trudno zatem oczekiwać od niego zbyt wielu informacji, tym bardziej że autor nie przykłada większej wagi do trzymania się tematu. W jego narrację wkradło się również trochę błędów i stereotypów (uzbrojenie Słowian wynikało z ich przekładania obrony nad atak; zasada działania broni palnej jest taka sama jak w chwili jej powstania; w 1939 Polska miała tylko nowoczesny sprzęt, ale przez złe zarządzanie było go zbyt mało i inne). Mimo to, nie zabrakło miejsca na sporą ilość ciekawostek, a rozdział o polskim inżynierze/artylerzyście (jak na złość, zapomniałem jego nazwisko) i prekursorze broni masowego rażenia. Nie mógłbym zapomnieć o ilustracjach – w większości przypadków są dobre, ładne (chociaż ubogie kolorystycznie – zwykle czarno-czerwono- białe) i czytelne; wyjątek stanowią ostatnie strony, na których autor chciał zamieścić jak najwięcej z modeli sprzętu i typów mundurów, tworząc mało wyraźny miszmasz. Nie wpływa to zbytnio na moją ocenę – to bardzo ładny, lekki w odbiorze album, w sam raz na jeden dzień.

Czytałem w późnym dzieciństwie z sympatii do Orlątka i miłości do Wiednia. Zaskakująco dobra lektura, chociaż wiele scen dla bardziej obeznanych może wydać się po prostu zbiorem słynnych anegdot i historii z okresu - mimo wszystko to właśnie tutaj są one najlepiej opisane. Do dziś jeśli mam cytować chociażby słynny dialog między bohaterskim Friedrichem Stapsem i Napoleonem, czy też genialną rozmowę Metternicha w Dreźnie, wybieram właśnie wersję i tłumaczenie Dackiewicz.

Pierwszy tom książki o największej bitwie morskiej pierwszej dekady minionego stulecia,napisany przez jej uczestnika. I trudno jest tak naprawdę określić jej gatunek literacki. Z jednej strony są to bowiem na pewno wspomnienia Aleksieja Nowikowa, z drugiej literatura faktu,jeśli chodzi o opisy poszczególnych osób, szczególnie z dowództwa, poszczególnych okrętów czy wydarzeń (w tym rewolucji 1905 roku w Rosji). Z trzeciej wreszcie zaangażowana publicystyka, czasami w duchu wielkoruskiego nacjonalizmu (historia rosyjskiej floty żaglowej), czasami tzw. realnego socjalizmu (wstęp czy opisy organizacji rewolucyjnych na statkach). Niekiedy określa się książkę jako „powieść dokumentalną” ale równie dobrze można nazwać ją fabularyzowanymi wspomnieniami. Tym niemniej książka powinna podobać osobom zainteresowanym historią, szczególnie Rosji, Dalekiego Wschodu czy wojen morskich. Autor bowiem najlepiej wypada tam, gdzie beznamiętnie pisze o faktach jak również zachowuje krytycyzm w stosunku do dowództwa floty oraz cara i kół rządzących. Wystarczy wspomnieć, że tzw. II Eskadra Oceanu Spokojnego, czyli rosyjska flota bałtycka (z nieśmiertelnym krążownikiem „Aurora” – uświęconym udziałem w przewrocie bolszewickim 12 lat później, na Morzu Północnym zatopiła kilka brytyjskich kutrów rybackich, biorąc je za …. japońskie torpedowce. Przy okazji ostrzelano kilka własnych okrętów, m.in. zabijając kapelana na wspomnianym krążowniku. Zatem zaletą są realistyczne fragmenty książki, zaś wadą wspomniane fragmenty publicystyczne. Warto jednak poznać okoliczności rejsu niemal dookoła świata w celu … no właśnie. Tom pierwszy kończy się przed kluczową bitwą, ale autor stawia jedno zasadnicze pytanie – czy to w ogóle miało sens,do tego jeszcze z tymi ludźmi. No ale cóż – dla Rosjan (z wyjątkiem wąskiej grupy elity intelektualnej) jednostki nigdy nic nie znaczyły. Odświeżenia wymaga też przekład Władysława Broniewskiego. Dziś nikt nie używa słowa „elektrykarz” i inaczej piszemy nazwy własne, m.in. Abukir czy Zatoka Kotorska. Jednym słowem dla miłośników historii całkiem dobra przekąska przed daniem głównym, czyli opisem bitwy w drugim tomie.

B. Królikowski jak zawsze w swojej formie, świetnie pompując napięcie z opisem każdego dnia posuwającej się, błędnej kampanii w głąb Mołdawii w 1620 r. Narastające problemy kwatermistrzowskie, rozprężenie, zbytnia pewność siebie i optymizm, wreszcie pierwszy szok, panika i próba jej powstrzymania, ułudna nadzieja na bezpieczny odwrót... wydarzenia nieszczęsnej wyprawy wojennej zostały tu bardzo dobrze nakreślone. Gdybym jakiś utwór muzyczny miał oddać nastrój pierwszej połowy książki, byłby to "The Oil" Hansa Zimmera.

Autor, krakowski publicysta, dziennikarz i pisarz. Jeden ze współzałożycieli Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej. Był członkiem Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. Książka nawiązuje do okresu największej polskiej klęski narodowej, czasów Potopu. Ciekawa fabuła spisana przystępnym językiem oraz ilustracje Zygmunta Chmielewskiego gwarantują przyjemną lekturę. Moja rekomendacja ma na celu przypomnienie, zapomnianego już autora i jego książek. POLECAM !!!

Nie jestem fanem zbeletryzowanych biografii, ale trzeba przyznać, że Graves'owi wychodzi to dobrze. Ciekawe losy bizantyjskiego wodza z czasów Justyniana Wielkiego. Rozmach, dużo wielkiej polityki, spory religijne, barbarzyńcy, stosunki społeczne. Zachodzę w głowę dlaczego ta książka jest tak dużo mniej popularna niż 2 tomy o Klaudiuszu. Gorąco polecam. Czytałem z 10 lat temu.

Klasyczny romans rycerski wpisany w historyczne czasy Ludwika XI. Walter Scott tworząc postać młodego, szkockiego rycerza Kwintyna Durwarda chciał pokazać nie tylko szlachetne przymioty, takie jak wierność, waleczność i odwagę. Chciał przede wszystkim uświadomić swoim czytelnikom, że Szkocja i Szkoci zawsze byli dzielnym narodem, gotowym na wiele, żeby osiągnąć swoją nagrodę.

Książka napisana z dużą dozą wyobraźni, nie musisz wszystkiego brać dosłownie. Feliks Dzierżyński, Polak z zacnej rodziny szlacheckiej, w istotny sposób zredukował liczebność ludności Rosji sowieckiej i dał początek dalszym redukcją. Maładiec. W niektórych rosyjskich środowiskach dalej czczony. I tak trzymaj. POLECAM !!!

Dawno nie czytałem tak dobrej książki. Wciągająca akcja, szacunek dla autora za mrowie wątków historycznych sprawnie wplecionych w fabułę. Majstersztyk! Warto też sięgnąć po jakby pierwszą (ale nieco słabszą) część tej powieści pt.: "Straceńcy". Warto zajrzeć na forum Pana Samochodzika, gdzie dyskutuje się także o Paukszcie: http://pansamochodzik.net.pl/viewtopic.php?t=692 Jest też m.in. wywiad z synem pisarza: http://pansamochodzik.net.pl/viewforum.php?f=137

Przeczytana w 80-latach, zaraz po obejrzeniu filmu w kinie. Ekranizacja jest znakomitą komedią, ale książka bije go na głowę. Czytając nie mogłem powstrzymać się od śmiechu… Domownicy dziwnie mi się przyglądali dopóki sami nie sięgnęli do książki, z wiadomym efektem…

Sięgnąłem po tę powieść po wypowiedzi europosła Patryka Jakiego, który porównał dzisiejszą sytuację Polski z tym co działo się za Sasów. Przeczytałem z wypiekami na twarzy czasem tracąc orientację, czy czytam o współczesnej Polsce czy o czasach wcześniejszych o 300 lat. A swoją drogą - Za Sasów należałoby czytać jako wstęp do Hrabiny Cosel.