Warneńczyk

" Wykonujemy rozkazy; jeżeli każą nam spalić jakąś wioskę, to ją palimy. Jeśli każą nam szarżować... ruszamy do ataku. Jeśli każą nam zabijać kobiety i dzieci, mordujemy je. " s. 166 Książka brutalna, do bólu prawdziwa, opisująca walkę i codzienne życie dragonów, przymusowo wcielonych do francuskiej armii. Jeszcze niedawno uczuli się jak dosiadać konia, wsiadając i zsiadając z beczek, a chwilę po tym walczą w bitwach następujących jedna po drugiej z szybkością wystrzału z muszkietu, a gdyby jeszcze tego było mało, to na końcu masz powtórkę z filmu " Złoto dla zuchwałych ". No i co ? To mało ??? Świetna książka !!! POLECAM !!!

Bardzo ciekawa i bardzo informatywna ksiazka. Niezbednik do poznania prawdziwego pirackiego zycia jak i wielu niezwyklych postaci. Jednoczesnie duzo tu rozwazan jezykowych (!), jak i dlugich dysput na tematy niespecjalnie zwiazane z glowna trescia, swego rodzaju teorii piractwa, co moze odstraszyc niektorych od czytania. Polecam.

Czytałem w późnym dzieciństwie z sympatii do Orlątka i miłości do Wiednia. Zaskakująco dobra lektura, chociaż wiele scen dla bardziej obeznanych może wydać się po prostu zbiorem słynnych anegdot i historii z okresu - mimo wszystko to właśnie tutaj są one najlepiej opisane. Do dziś jeśli mam cytować chociażby słynny dialog między bohaterskim Friedrichem Stapsem i Napoleonem, czy też genialną rozmowę Metternicha w Dreźnie, wybieram właśnie wersję i tłumaczenie Dackiewicz.

Książka napisana z dużą dozą wyobraźni, nie musisz wszystkiego brać dosłownie. Feliks Dzierżyński, Polak z zacnej rodziny szlacheckiej, w istotny sposób zredukował liczebność ludności Rosji sowieckiej i dał początek dalszym redukcją. Maładiec. W niektórych rosyjskich środowiskach dalej czczony. I tak trzymaj. POLECAM !!!

Autor, 1888- 1967, pisarz, poeta, historyk literatury, znany przede wszystkim jaka twórca powieści historycznych. Jego debiutancka powieść " Warneńczyk " z 1921 r. miała w zamierzeniu autora " wskrzesić w Polsce rodzaj powieści historycznej ". Moim zamierzeniem jest przypomnienie pisarzy, którzy przez komunistyczne władze okupacyjne i ich kontynuację w osobie Lewackiej - Nowackiej zostały skazane na zapomnienie. Pisarz więcej zrobił dla polskiej kultury niż taki np. Miłosz czy Szymborską, nie wspominając oczywiście o tej tam ... wiesz... noblistce z lewackiej łaski. POLECAM !!!

Autor ( 1771 - 1832 ),wolnomularz, jego domeną były powieści historyczne, często z pogranicza szkocko - angielskiego XVII/ XVIII w. Jego twórczość odegrała kluczową rolę w stworzeniu gatunku powieści historycznej, wielu uważa go za jej wynalazcę !!! I chwała mu za to !!! Uwielbiam autora i jego książki, ich niezapomniany styl i klimat, malowniczy język, piękne opisy szkockich krajobrazów, ponadczasowe ideały: honor, lojalność, przyjaźń i poszukiwanie wolności. POLECAM !!!

Książkę tę przeczytałem już ileś lat temu, więc nie mam jej świeżo przed oczami. Pochłaniałem z zaciekawieniem wiele lektur Gąsiorowskiego, toteż nie spodziewałem się, iż mimo że spodoba mi się pod względem literackim, zawiedzie mnie przez tytuł nieadekwatny do treści. Spodziewałem się obszerniejszego wycinku z życiorysu Bema, którego ślady odkrywałem później w Tarnowie (polecam!). Tymczasem tam było, o ile pamiętam, samo powstanie, więc zatytułowałbym ją "Powstanie listopadowe". Wtedy dałbym też więcej gwiazdek. Zatem: superlektura pod złym tytułem. Mój ulubiony powieściopisarz historyczny raz zrobił mnie w konia!

Wielbiciele przygód czterech pancernych i psa Szarika z przyjemnością sięgną po tę pozycję, ponieważ można by ją zatytułować: " Czterej pancerni - jak to naprawdę było". Przymanowski z właściwą sobie swadą i poczuciem humoru snuje gawędy o żołnierskim życiu w szeregach Dywizji im. Tadeusza Kościuszki. Uważny czytelnik od razu zauważy bohaterów, którzy później stali się pierwowzorami słynnej pancernej czwórki, a ich perypetie również przydarzyły się komuś naprawdę. To słodko-gorzkie opowieści, wywołujące momentami szczery śmiech, momentami wzruszenie, ale też często gorycz świadomości, że ich bohaterowie nie wrócili do domów po wojnie. Polecam wszystkim jako antydepresant - na dobre i smutne dni.

8,5/10 Bardzo dobra lektura w temacie Kozaczyny. Cała historia została przedstawiona nie tylko spójnie i dokładnie, ale i lekko, czasami nawet z odrobiną humoru. Lecz najlepsze, co ta lektura może dać, to obiektywizm. Autor brutalnie rozprawia się z nieudolnością tamtejszej Rzeczpospolitej, która zupełnie nie potrafiła poradzić sobie z kłopotem, jaki sprawiała im Kozaczyzna. Nietrudno dzięki tej narracji było kibicować tamtejszemu dzielnemu narodowi ukraińskiemu, jednocześnie doceniając geniusz Chmielnickiego. Ta książka znacznie wzmocniła moje zainteresowanie tematem Kozaczyzny, dlatego mocno ją polecam.

Naprawdę cenna poznawczo pozycja traktująca o wojnie z Zakonem Krzyżackim, której kulminacyjnym momentem była słynna Bitwa pod Grunwaldem. Książka to dobrze napisana, szczegółowa, tłumacząca rozmaite konteksty i starająca się zdroworozsądkowo trzymać ziemi na odcinku faktów, interpretacji danych źródłowych. To po prostu kawał dobrej historycznej roboty. Z minusów pozycja lekko zalatuje latami w których powstawała i była wydana co widać w niegroźnej czołobitności względem wkładu braci Moskali w działaniach na odcinkach wszelakich, niemniej mając tego świadomość, i biorąc to w nawias, naprawdę można się tutaj pożywić. Polecam.

Jak na swoją objętość i rodzaj tematyki książka jest bardzo dobra. Autor omawia w niej historię konfliktów Polski z Państwem Krzyżackim od jego początków do lat 30-tych XV wieku. W książce można znaleźć wiele ciekawych informacji i interesujących tez autora. Jest to też dobra pozycja dla czytelników zainteresowanych tym fragmentem naszej historii, ale będących dopiero na początku zdobywania swojej wiedzy historycznej. Szkoda, że autor nie pociągnął tematu i nie opisał dalszych konfloktów Polski z Zakonem (Wojna 13-letnia).

B. Królikowski jak zawsze w swojej formie, świetnie pompując napięcie z opisem każdego dnia posuwającej się, błędnej kampanii w głąb Mołdawii w 1620 r. Narastające problemy kwatermistrzowskie, rozprężenie, zbytnia pewność siebie i optymizm, wreszcie pierwszy szok, panika i próba jej powstrzymania, ułudna nadzieja na bezpieczny odwrót... wydarzenia nieszczęsnej wyprawy wojennej zostały tu bardzo dobrze nakreślone. Gdybym jakiś utwór muzyczny miał oddać nastrój pierwszej połowy książki, byłby to "The Oil" Hansa Zimmera.

Książka znaleziona w biblioteczce rodziców, pięknie wydana w latach 70 tych ubiegłego wieku. Książka składa się z dwóch części, w pierwszej bohaterem jest Bogusław X książę pomorski, który wprowadził na swoich ziemiach wiele reform, musiał mierzyć się z wieloma problemami, nie wyłączając rozterek sercowych i okrucieństwa Inkwizycji. W drugiej części bohaterem jest jego nieślubny syn Krzysztof, ocalonych przed okrucieństwem Inkwizycji, wychowany z dala od ojca, walczący o polskie Pomorze, a także o zakończenie okrucieństwa Inkwizycji. Autor wykorzystał wydarzenia historyczne jedynie jako tło akcji, nie można swej wiedzy historycznej opierać na tej książce. Lektura książki sprawiła jednak że pewne wiadomości znane ze szkoły odświeżyłam sięgając do bardziej naukowych źródeł. 😀

"Szymona Kobylińskiego gawędy o broni i mundurze" to pozycja opatrzona tytułem niezwykle adekwatnym. To zbiorek prawie stu ilustrowanych kart, z których każda została opatrzona taką samą ilością tekstu. Trudno zatem oczekiwać od niego zbyt wielu informacji, tym bardziej że autor nie przykłada większej wagi do trzymania się tematu. W jego narrację wkradło się również trochę błędów i stereotypów (uzbrojenie Słowian wynikało z ich przekładania obrony nad atak; zasada działania broni palnej jest taka sama jak w chwili jej powstania; w 1939 Polska miała tylko nowoczesny sprzęt, ale przez złe zarządzanie było go zbyt mało i inne). Mimo to, nie zabrakło miejsca na sporą ilość ciekawostek, a rozdział o polskim inżynierze/artylerzyście (jak na złość, zapomniałem jego nazwisko) i prekursorze broni masowego rażenia. Nie mógłbym zapomnieć o ilustracjach – w większości przypadków są dobre, ładne (chociaż ubogie kolorystycznie – zwykle czarno-czerwono- białe) i czytelne; wyjątek stanowią ostatnie strony, na których autor chciał zamieścić jak najwięcej z modeli sprzętu i typów mundurów, tworząc mało wyraźny miszmasz. Nie wpływa to zbytnio na moją ocenę – to bardzo ładny, lekki w odbiorze album, w sam raz na jeden dzień.

Po książkę tą sięgałem z mieszanymi uczuciami. Serial nigdy nie zdołał mnie przyciągnąć, nie jest to też mój ulubiony okres w historii. Nie przepadam też za okresem, w którym została ona napisana. I niestety odcisnęła ona na powieści swoje piętno. Akcja zaczyna się na Pomorzu Gdańskim w przeddzień zagarnięcia go przez Krzyżaków. Tam poznajemy Gniewka, ruszającego skoro świt aby poszukać bursztynu wyrzuconego przez Bałtyk. Poznajemy jego sielskie marzenia i dziecięce pragnienia, które przerywa nagłe dostrzeżenie Brandenburczyków ciągnących na Gdańsk. Chłopak ostrzega swoją wioskę a z niej zostaje wysłany z ostrzeżeniem do sędziego pomorskiego i kasztelana gdańskiego. Polska jest u schyłku swego rozbicia dzielnicowego, najważniejszy gród na wybrzeżu ma więc tylko kilku rycerzy do ochrony. Dlatego, nie mając innego wyjścia decydują się ściągnąć Krzyżaków do obrony przed Brandenburczykami. Łamią oni jednak traktat i dokonują rzezi mieszkańców i zajmują całą krainę. Gniewka na własnym grzbiecie wynosi jeden z rycerzy i postanawia usynowić. Dalej mamy już typową historię młodzieżową, jak Gniewko rośnie wielki, silny, sprawny, zdobywa posłuch u samego Łokietka i poznaje dziewczynę o którą konkuruje - skutecznie naturalnie - z samym Kazikiem, później zwanym Wielkim. Naturalnie w międzyczasie potyka się z Niemcami takimi czy śmakimi, ma tajne misje, tropi zdrajców i ogólnie sporo fajnych, przyciągających rzeczy, ale jednocześnie nic odkrywczego. Fabuła jest tu w porządku. Cierpi co prawda na teatralność, mając na przestrzeni jakichś 20 lat chyba tylko ze tuzin postaci. Nie kończy się też, co bardziej urywa po walnej bitwie. Możliwe że miał to być pierwszy tom trylogii, albo cyklu, ale nic z tego nie wyszło. O bohaterach nie ma tu za bardzo co pisać, są oni bowiem prości i mało wyraziści. Może to być spowodowane nastawieniem powieści na młodzież, ale też przesadnie to nie razi. Przynajmniej nie na poziomie bohaterów. Tym czym razi jest piętno czasów powstania - środkowa komuna. W jej to efekcie książka pełna jest zachwytów nad chłopstwem, jego szlachetnością, odwagą, poświęceniem dla dobra kraju i w ogóle i w szczególe. Na szczęście nie robi tego kosztem rycerstwa, choć miejscami, zwłaszcza mając odrobinę wiedzy historycznej można przewrócić oczami z zażenowania. Co więcej pani Korta cierpi na podobny problem jak większość autorów filmów fantasy i historycznych, uznając że zbroja to po prostu taki błyszczący rodzaj ubrania. Do tego stopnia, że opisuje jak to Krzyżacy w ciężkie płyty zakuci byli tylko powolni, a chłopi w płótnach i z gołymi klatami wyżynali ich ot tak sobie. Ani słowa o śmierci setki chłopstwa za jednego rycerza, czy bezskutecznie dobijających się od blach ataków siekierek i pałek... Drugim widmem epoki jest fakt, że w książce istnieje bardzo jasny podział na dobro i zło - dobrzy są Polacy, źli Niemcy. Nie licząc jednego zdania, każdy Niemiec w książce to drań, złodziej, morderca, okrutnik i po prostu skur***n. Nie pałam miłością do naszych zachodnich sąsiadów, ale nawet dla mnie było to przesadne. To wszystko to jednak tylko małe pryszcze przy największym problemie powieści - stylu pisania. Całość bowiem opowiedziano stosując czas teraźniejsze. Gniewko nie pojechał, nie zamachnął się mieczem, nie wypuścił strzały. Gniewko jedzie, macha i puszcza. Jest to po prostu epicko drażniące! I choć po jakichś stu stronach idzie do tego przywyknąć to i tak pozostawia niesmak... Oprawa jest solidna jak to dawniej. Mój egzemplarz za cztery lata będzie miał trzy dekady i jedynym śladem używania są pozaginane rogi okładki. Poważniejszym problemem jest to, że tusz się trochę rozmazuje, ale jest nadal czytelna. Podsumowując, Gniewko, syn rybaka jest znośną pozycją, szczególnie ciekawą dla wielbicieli powieści średniowiecznych, lub stylu pisania w czasach PRL. Jeśli jednak chcieliście podarować tą książkę swojemu dziecku to lepiej sami uprzednio ją przeczytajcie, czy poziom chłopofilii i niemcofobii nie będzie za duży dla Waszej pociechy...

Powieść opisuje ostatnie bodajże, 12 lat panowania księcia Bolesława Chrobrego. Obok głównej postaci występuje Mieszko Lambert i jego żona Rycheza. Charaktery postaci oddane są szybko i skrótowo. Akcja nie wchodzi w wątki poboczne, nie ubarwia lektury opisami. Nie mamy szerokiego przekroju warunków życia, sposobu myślenia i działania ludzi tamtej epoki (w tym wybitny był Gołubiew "Bolesław Chrobry"). Akcja jest wartka. Oprócz wojen, głownie z Cesarzem, mamy sceny dworskie, a nawet małżeńskie. Apropo scen dworskich. W opisach występują wszędzie "zamki". Kraków, Gniezno,Poznań, Ostrów Lednicki (nazywany Lednogórą) - wszędzie są zamki, sale, krużganki i nawet "baszty". Nasze skromne palatia zostają tutaj zamkami. Gdyby tak powieść umieścić ok. 200 lat później to proszę bardzo. Tymczasem widziane własnym okiem palatia piastowskie nijak nie pasują do wrażenia z książki. Ale cóż, prawo autora. Samo państwo polańskiego księcia wybija się na kraj obecny w kulturze światowej, w mierze większej niż pozwala na to sądzić historia. Mieszko Lambert odwiedza Konstantynopol, skąd przywozi mapę świata. Podstawowym tematem dyskusji są relacje polityczne państw ościennych - Czechy, Ruś, Cesarstwo, Rzym i papieże, wikingowie, Węgry, nawet Brytania. Co więcej, na dworze mieszka dyskutuje się o wyprawie wikingów do Ameryki i Perskich teoriach nad kulistością ziemi. Słowem, cały świat. A w środku kraj pełen puszcz, a w nim spolonizowana Rycheza (dobra Niemka) i nieudani synowie Bolesława. Ciekawie ujęty jest Bezprym. Wygnany, a jednak pojawiający się na dworze. Okryty zmową milczenia. Wyklęty? Powraca na ostatniej stronie jako osoba godna swojego ojca, wzniecając niepokój czytelnika o los królestwa po 1025 roku. Czyta się szybko i przyjemnie. Język nie jest sztucznie archaizowany. Nie ma nadmiaru dygresji, scen społecznych, wylewnego przedstawiania charakterów. Ułatwia to skupienie na książce, ale też nieco zubaża warstwę pejzażu ówczesnych czasów. Warto, warto przeczytać. Polska pierwszych piastów jest okryta romantyczną legendą puszcz, misjonarzy, pogańskiego swarożyca, drewnianych grodów i pierwszych kontaktów "ze światem". I w tej powieści jest to odczuwalne. Ach jak by to było urodzić się wtedy....

Autor, krakowski publicysta, dziennikarz i pisarz. Jeden ze współzałożycieli Niezależnego Komitetu Historycznego Badania Zbrodni Katyńskiej. Był członkiem Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce. Książka nawiązuje do okresu największej polskiej klęski narodowej, czasów Potopu. Ciekawa fabuła spisana przystępnym językiem oraz ilustracje Zygmunta Chmielewskiego gwarantują przyjemną lekturę. Moja rekomendacja ma na celu przypomnienie, zapomnianego już autora i jego książek. POLECAM !!!

Książka wydana w 1974 r, klasyczna powieść historyczno - przygodowa, łącząca fikcję literacką z faktami historycznymi. Bardzo mi się podobała !!! Opisuje wydarzenia poprzedzające bitwę pod Grunwaldem, konflikt z Krzyżakami, przygotowania do bitwy i bitwę. POLECAM !!!

Szczerze mówiąc, nie mam lektury na świeżo - dodaję opinię, by zrównoważyć dość nijakie inne oceny na LC. Moim zdaniem książka zdecydowanie zasługuje na uwagę; dużo opisów życia i knowań we Francji Ludwika XIV. - Generalnie mamy tu ciekawą perspektywę oficera muszkieterów (co oznaczało wtedy bardzo wysokie stanowisko na dworze); zatem ani najwyższą (króla czy ministrów), ani niską (człowieka "z ludu"), ale rzadziej opisywany poziom pośredni; aspirujących nuworyszy. Samo to jest ciekawe. - Przewijają się też ważne postaci z dworu francuskiego, jak Fouchet czy Colbert; obserwujemy praktykę rządów królewskich na codzień. Samo śledztwo jest jak dla mnie bardzo logiczne i przekonujące, budzi też współczucie dla ofiary króla, mimo nieobecności taniego sentymentalizmu. Dla miłośników "Trzech muszkieterów" Dumasa jest to zaś obowiązkowa lektura uzupełniająca. Polecam zresztą każdemu.