Czarne tango

Ciekawa fabuła, a tło akcji – ludobójstwo w Rwanie zapewne było inspiracją. Autorka daje sporo tematów do przemyśleń, zgłębia naturę okrucieństwa człowieka i sposoby jego relatywizowania. Niestety na minus muszę zapisać sposób pisania, według mnie drętwy, bez polotu. Mnogość postaci też nie służy fabule, próbowałam zapamiętać i wyłapywać korelacje, a na koniec okazało się, że to było zbędne, wprowadza tylko zamęt w akcji. Podsumowując uważam, że jednak jest to wartościowa lektura. Ocena trochę na wyrost, daję szansę autorce za fabułę.

Vera Mattson nie znosi, kiedy uczniowie pobliskiej szkoły obierają drogę na skróty przez jej ogródek. Mimo ostrzeżeń, dzieci z uporem przebiegają pod jej oknami, a wiek Very nie pozwala jej na to, aby w końcu je pogonić. Pewnego dnia jeden z chłopców nie wraca do domu. Ostatnią osobą, która go widziała była Vera. Kilka dni później policja znajduje ciało młodej Łotyszki. Późnym wieczorem kobieta wychodziła z pracy i została potrącona pod nadjeżdżający samochód. Jednak obrażenia niektóre z pewnością nie mogły być spowodowane przez jadące auto. " Miodowa pułapka" zaskoczyła mnie i to bardzo,znakomicie napisana fabuła, trzymała w całkowitym napięciu mnie. Akcja świetna po prostu, Unni Lindell to norweska pisarka, która jest następną autorką skandynawskich kryminałów,która wydała rewelacyjny kryminał, z zainteresowaniem czytałam go, nie mam powodu do krytyki i nie widzę minusów w książce, przypadła mi do gustu trudno było się mi oderwać od niej. Tak wciągnięta,zaintrygowana byłam bohaterami tego kryminału, tym co się wydarzy i jak się skończy. Uwielbiam "Czarną Serię" wydawnictwa Czarna Owca te kryminały czytać wciągają niesamowicie. Porządny,dobry kryminał,dużo się dzieje intrygi, morderstwa. Czyta się rewelacyjnie,wciąga do samego końca!!!

Kolejna powieść ukazująca śledztwa Martine Poirot, belgijskiej sędzi śledczej z miasta Villette. W noc miejskiego festynu zamordowano trzy nastolatki, szybko wychodzi na jaw, że ta wstrząsająca zbrodnia kryje za sobą znacznie więcej, niż się na początku mogłoby wydawać. W sprawę potencjalnie zamieszanych może być wiele osób, w tym brat Julie Wastia, asystentki Martine. Okazuje się także, że wydarzenia z przeszłości rodziny głównej bohaterki (matka Martine była podczas II wojny światowej wywieziona do niemieckiego obozu koncentracyjnego) mogą odcisnąć piętno na toczącym się śledztwie. Skomplikowana intryga kryminalna jak się okaże przybierze nieoczekiwany kierunek. Ponownie warto!

Druga część książki „36 tydzień” dziejąca się po 16 latach. Wciągnęła mnie zdecydowanie bardziej niż część 1 i podobała mi się także bardziej! Rozlewu krwi nie ma, za to są elementy obyczajowe, oraz historia może wręcz nieprawdopodobna by przydarzyła się jednej rodzinie! Jednak, jest możliwa. Co więcej dostajemy także tło/ rozwiązanie historii sprzed 16 lat!

Z balkonu mieszkania na szóstym pietrze wypada 57-letnia kobieta w średnim wieku.Czy to wypadek, czy samobójstwo, ktoś dostrzega cień mężczyzny w czapce za jej plecami.Następnie po jakimś czasie znika w niewyjaśnionych okolicznościach młoda dziewczyna Lili Aniela Rudek sprzątaczka zatrudniona na lato do sprzątania przy kempingu w Moss.Dziewczynę nękało i gnębiono nocami takie złe przeczucie, że jest przez kogoś śledzona.Za jej oknem domku przesuwał się i przechodził tajemniczy cień tego samego mężczyzny.Czy to nie jest czasami przypadek, że właściciel owego kempingu zamieszkuje ten sam blok, co zabita tam starsza kobieta. Cato Isaksen razem z nową jego pracownicą grupy śledczej Marian Dahle podejmuje się prowadzenia sprawy zabójstwa tej kobiety, a Marian Dahle to osoba bardzo impulsywna, empatyczna nie darzy sympatią policjanta Cata Isaksena i nie koniecznie ona uznaje regułę drogi służbowej. Mimo nieporozumień między nimi co wynikają z tego, muszą oni ustąpić i rozwiązać zagadkę kryminalną odnaleźć zabójcę, żeby nikomu nic już nie zrobił i nie zabijał. Po "Miodowej Pułapce", który był bardzo świetnym kryminałem, Unni Lindell zaskoczyła mnie swym genialnym skandynawskim kryminałem,wciągająca historia, trzymająca w doskonałym napięciu..szybko akcja rosła,z każdą stroną czytanej książki, zaskakująca, niezła fabuła..znakomity policjant Cato Isaksen, zaś Marian Dahle to taka wredna, denerwująca idiotka jak mi działała na nerwy, irytująca baba, stale kłóciła się Catem o coś drażniła mnie.Książka wzbudzała we mnie emocje, powodowała mnóstwo strachu, przerażenia. Trochę trudna, zagmatwana zagadka do rozwiązania,z zapartym tchem czytałam ten kryminał. "Człowiek Mroku" to świetny,zdecydowanie mocny kryminał z Czarnej Serii..Lindell i tym razem spisała się rewelacyjnie jest znakomitą norweską pisarką, dla której poświęcił super chwile i zagwarantowała mi moc zagadek, dała mi olbrzymią satysfakcję podczas czytania nie rozczarowała mnie książka przeczytałam ją z zainteresowaniem.

Nie miałam wysokich oczekiwań i .. zainteresował mnie ten kryminał tak, że przeczytałam szybciutko. Historia wstrząsająca i przerażająca, choć może zdarzyć się niestety wszędzie. Rozwiązanie.. domyślałam się :) Zaskoczyły mnie wątki poboczne i nieco zasmuciły, że nie wszystkie zostały do końca rozwiązane. Mam jeszcze 2 książki tej autorki .. zobaczymy co będzie dalej.

W połowie lektury uświadomiłam sobie, że to już koniec opowieści z Hammarby. A dla kogoś, kto zżył się z bohaterami tak jak ja, nadchodzi przykra konieczność pogodzenia się z faktami. Z końcem opowieści można było się zatem spodziewać doprowadzenia do rozstrzygnięcia wątków osobistych kilkorga policjantów z grupy dochodzeniowej Sjöberga. Jednak to, iż jeden z kolegów zostanie uwikłany w prowadzoną sprawę kryminalną już tak oczywiste nie mogło być. Być może to tylko moje złudzenie, że tutaj najpełniej i tak po ludzku - z wadami i lękami - zostają pokazani współpracownicy Sjoberga. Być może sprawia to fakt, iż nie jeden z nich poczuje smak winy. I tak jak poprzednio znów możemy przyglądać się sprawie mając różne punkty odniesienia, jakie czynią bohaterowie składający przebieg zdarzeń w całość. Zresztą będzie się to odbywać, jak do tej pory, na dwóch poziomach - prywatnym i zawodowym. A ponieważ to już trzecie spotkanie, to autorka pozwoliła sobie szerzej zająć się postacią Conny'ego Sjöberga i wyjaśnić traumatyczne przeżycia jego rodziny oraz to, co jest podstawą uporczywie pojawiających się co jakiś czas snów. Zresztą tak sprytnie poukładała wydarzenia z planu prywatnego, że odpowiadają tematycznie wydarzeniom śledczym. Nagle teraźniejszość i przeszłość składa się na jedno pasmo zdarzeń. A wszelkie nawiązania do przeszłości budują obraz dzisiejszych zdarzeń, w ciąg których zostają wplecione jeszcze losy mało popularnego w komisariacie - Einara Erikssona. Dopiero teraz dowiadujemy się skąd w Erikssonie tyle skrytości, tej specyficznej dla niego niechęci ni to do kolegów, ni to do wydawanych rozkazów. W toku prowadzonego śledztwa przedstawienie ze szczegółami jego sylwetki, powoduje zmianę spojrzenia kolegów oraz czytającego na tego nieuprzejmego człowieka. Można śmiało powiedzieć, iż Einar staje się bohaterem tej części na równi z komisarzem, gdzie oboje podążając drogami przeszłości dochodzą do wyzwolenia się od tajemnic. Tym razem nie tylko finał znajdzie śledztwo, ale również pewien etap ich życia. Każda z części trylogii odnosi się do zbrodni dokonanych na młodszych bądź starszych dzieciach, co naprawdę działa na wyobraźnię i powoduje, iż wzbiera w czytelniku gniew wymierzony bezpośrednio w sprawcę. To uczucie może być na tyle silne, iż początkowo, samo okrucieństwo czynu, przysłania nam taktyczne podejście sprawcy. Śmierć dzieci zawsze wywołuje silne emocje. Bez względu czy jest to śmierć zamierzona, czy przypadkowa, trudno o wybaczenie takiej winy, jak i trudno o pokonanie w sobie odruchu zemsty. Tutaj te czynniki są mocno wyeksponowane i płynnie poprowadzone na różnych poziomach na przykładzie kilku postaci. Również i tym razem, poprzez akcję i nakreślenie okrutnej zbrodni, Carin Gerhardsen zaprezentowała mroczną stronę ludzkich poczynań, kondycji psychicznej oraz braku akceptacji dla zdarzeń z przeszłości, gdzie krzywda bierze górę nad życiem poszkodowanych, by zatruć ich jadem i podsycać chęć zemsty. Sięgamy w przeszłość, by zgłębić tajemnice naszego istnienia. Sięgamy w przeszłość, by wyjaśnić tajemnicę zbrodni. Sięgamy w przeszłość, poddajemy się próbie rozgrzeszenia, by wyzwolić się od win. "Kołysanka na śmierć" daje nam klucz do rozwiązania, być może niejednej przeszkody, jaka zalega na naszej drodze. Na pewno pobudza do refleksji nad własną przeszłością, skrywanymi niechęciami, poczuciem nieukojonego żalu, winy albo brakiem zgody na przebaczenie. Autorka z dużą wprawą skupia się w swoich książkach na wyjaśnieniu postępowania ofiar oraz sprawców. Przez co czasami można odnieść wrażenie, że ważniejsze od tkania samej intrygi kryminalnej są czynniki bazujące na emocjach, które ostatecznie doprowadzają morderców do eksplozji. Takie podejście na pewno nie odbiera lekturze niczego, przez co mogłoby się poczuć znużenie bądź narzekać na nieefektywnie poprowadzoną fabułę. Zresztą, jak w rasowym kryminale, tak i w przypadku "Kołysanki na śmierć" śledztwo jest prowadzone metodyczne, ale przy znacznie większym nacisku na podłoże psychologiczne. Trzeba przyznać, że Carin ma prawdziwy dar wyciągania na światło dzienne - z każdego! - cech negatywnych. Jakby chciała ostrzec przed ewentualnością, że nawet z pozoru dobry człowiek, taki, który wydaje się, że by nie mógłby wyrządzić krzywdy, jest jak najbardziej zdolny - w sprzyjających warunkach - do okrutnych czynów. Umiejętność manipulacji, zacierania śladów i sprawiania korzystnego wrażenia nie jest obce również stróżom prawa. Dlatego z taką ciekawością obserwujemy zdarzenia, w jakie uwikłani są policjanci prywatnie. Na początku, jeszcze w pierwszej części mogło się wydawać, iż są to wątki planu pobocznego, ale później już łatwo było dostrzec ten balans, który zyskują wydarzenia kryminalne dzięki zaprezentowanym zdarzeniom z życia Petry Westman, Jensa Sandéna czy Einara Erikssona. Poszerzenie fabuły właśnie o te elementy, którym również nadano nutę sensacyjności, by móc obserwować bohaterów na różnych poziomach, daje akcji więcej dynamizmu oraz pozwala odbierać policjantów, jako tak samo zagubionych, popełniających błędy obywateli, jak cała reszta społeczeństwa.

Książka ciekawa i szybko się ją czytało. Ale pomimo tego nie wzbudzała większych emocji. Wielu bohaterów sprawiło, że byli oni obojętni, żadnego nie dało się szczególnie polubić. Może byłoby inaczej gdybym czytała serię po kolei. Zakończenie ciekawe, ale jakby brakło jeszcze dalszego ciągu, niby wszystko jasne, ale niektóre wątki są urwane.

Książka trzyma w napięciu od samego początku, a rozwiązanie zagadki morderstwa jest zaskakujące. Nieco trudności sprawiło mi połapanie się w plątaninie szwedzkich imion, nazwisk i miejsc, ale i tak oceniam pozycję wysoko. Bardzo dobrze napisany kryminał, podobało mi się to, że wszyscy bohaterowie mają pogłębione portrety psychologiczne.

Doskonała książka,super napisana. Wciąga od pierwszych stron do końca,,mnie zaintrygowała i wciągnęła przeczytałam z wielką przyjemnością przy kubku pysznej kawki, mnie się bardzo podobała. Chętnie przeczytam z czarnej serii następną książkę bo jestem ciekawa, wciągają, żeby czytać!!!

Od pierwszego tomu ten cykl bardzo przypadł mi do gustu i dlatego dawkuję siebie go w czasie, a co za tym idzie sprawdzam na ile - po miesiącach przerwy - zapadli mi w pamięci bohaterowie i wydarzenia z ich życia prywatnego, które tutaj mają swoją kontynuację. Tak, na pewno należy czytać tę serię kryminalną z zachowaniem kolejności, żeby nie pozbawić się sensu pewnych wydarzeń oraz samego podejścia do sprawy głównych bohaterów. Poza tym zauważamy, jak sytuacje prywatne oddziałują na tok myślenia policjantów, co wnoszą do śledztwa, a co ewidentnie usypia ich czujność. Podoba mi się to, iż prowadzący śledztwo nie są przedstawiani jako superbohaterowie, ani degeneracji totalnie załamujący się pod wpływem przeżyć. Spodobało mi się długie wejście do akcji właściwej. Zanim dojdzie do morderstwa na promie poznajemy dobrze relacje miedzy młodymi uczestnikami wyprawy oraz zostaje wstępnie nakreślona sytuacja w pewnym domu, zanim i tu, na lądzie, dochodzi do tragedii. A dalej możemy się tylko domyślać, jak potoczyła się droga zakończona kolejnym zgonem. Mozolne prowadzone kontrola osób z promu w poszukiwaniu jednego z poszukiwanych oraz sprawdzanie poszlak w sprawie morderstwa kobiety z dzieckiem, daje akcji dwutorowość i niewiele wytchnienia czytelnikowi. Nasze zaangażowanie będzie nagrodzone poprzez wcześniejsze, niż to potwierdza tekst, odkrycie faktów. Gerhardsen sygnalizuje, co mogło się zdarzyć, nieco krążąc w temacie kto mógł wyrządzić krzywdę, jednak robi to w dość subtelny sposób, dając czytelnikowi możliwość pójścia wspólnymi tropami snując przy tym własne hipotezy. I za dostarczanie takiej możliwości cenię sobie kryminały autorki. Trzeba przyznać, że można się poczuć oszołomionym, bo przecież jest tu nagromadzonych kilka rodzajów przestępstw oraz wątków dotyczących wydarzeń w prywatnym życiu policjantów, a mimo to nie odczuwałam przesady. Wręcz przeciwnie. Rozpracowywane śledztwa, kolejni podejrzani oraz dalszy ciąg wydarzeń z Petrą Westman w roli głównej oraz rzucenie konkretnego światła na to, co dzieje się w życiu jej kolegi, Jensa Sandensa, daje mocną kompilację tego, co mogłoby dziać się w każdym innym miejscu, mając przy tym wymiar wiarygodnych poczynań środowiska policyjnego. Zazwyczaj tak jest, że gdy bada się wątki dotyczące np morderstwa wychodzą na jaw inne drobne przestępstwa osób podejrzanych lub nawet przypadkowo trafiających na listę zainteresowania śledczych. Również w "Najmroczniejszej ciemności" jedno zdarzenie prowadzi do zlokalizowania innych nieprawidłowości, choćby tych dziejących się w ramach stosunków rodzinnych. Zatem wychodzimy od wypadku ulicznego oraz morderstwa, co zdaje się nadawać całości prosty tor i z góry wyznaczony kierunek, w którym się to wszystko potoczy. A jednak. Z dwóch równoległych linii oznaczających dwa samodzielne śledztwa zaczynają powoli odchodzić rozgałęzienia, gdzie trafiamy na przemoc seksualną, uprawianie nierządu, alkoholizm i zaniedbywanie małoletnich, kazirodztwo, przemoc domową. Jest to naprawdę sprytnie etapami wplatane w treść bez uszczerbku dla głównych wątków, a przy tym podpowiada, jakie motywy przyświecają ludzkim postępkom oraz wyjaśnia perfidne zagrywki przestępców. To czego brakuje wielu powieściom kryminalnym to pełnokrwiste postaci, bohaterowie, którzy rzeczywiście żyją, są autentyczni w swym postępowaniu. To takie persony nadają rytm fabule, tworząc zarazem szkielet opowieści i będąc legarem podnoszącym treść na wyższy poziom. I tak, bardzo chciałoby się, żeby drugi tom dał wszelkie odpowiedzi na brutalną rzeczywistość, z jaką musi dalej zmagać się Petra czy wyjaśnienia, jak głęboko Conny zabrnie w spełnianiu swoich fantazji i co dalej z córką Jensa. Ale myśląc przyszłościowo, aż się człowiek pali, żeby zacząć swój romans z kolejną częścią serii.

Opinie czytelników tego portalu nierzadko przyprawiają mnie o opad szczęki:) ckliwe romansidła Jodi Picoult albo wypociny Stiega Larssona dostają po dziesięć gwiazdek, a przyzwoity kryminał zostaje zjechany od góry do dołu. Gęsta atmosfera, niebanalne postaci sprawiają, że trudno się oderwać od lektury, choć brak tu klasycznej zagadki kryminalnej, sprawca jest oczywisty od początku, nie szukamy odpowiedzi na pytanie "kto?" lecz "dlaczego?"... Styl Erikssona przywodzi mi na myśl Mary Wesley, szczególnie "Bez kolejki".

Stary dobry kryminał. Stary ma tutaj podwójne znaczenie, bo rok wydania to 2011, ale też styl jest niespieszny i po prostu trochę retro. Nie ma spektakularnych zwrotów akcji. Niby nic się nie dzieje, niby wszystkie karty rozdane, niby sprawa jest już przesądzona a na końcu szast prast i się zdziwiłam. Lubię ten klimat. Czytam drugi raz, bo to dobra seria.

Muszę przyznać, że jako wielbicielka wszystkich kryminałów, a zwłaszcza szwedzkich byłam bardzo optymistycznie od razu nastawiona do tej lektury. Początek był wciągający, potem atmosfera trochę opadła, aż do momentu, w którym nie mogłam się oderwać od czytania i chęci sprawdzenia swoich podejrzeń - "kto zabił"? W kolejce czeka kontynuacja kryminału tej autorki - dam sobie chwilę, na przeczytanie innych tytułów, ale już niebawem za pewne sięgnę po kolejną książkę Camilli Ceder...

[...] Biblia uczy, że prawda nas wyzwoli. Tak sobie myślę, że Jezus musiał nie zdawać sobie sprawy z pewnych życiowych realiów. [...] wciąż szokuje mnie mrok, jaki skrywa w sobie ludzka natura. 𝐖𝐂𝐈Ą𝐆𝐀𝐉Ą𝐂𝐀 𝐂𝐀Ł𝐀 𝐒𝐄𝐑𝐈𝐀 ⵑ 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ⵑ Została mi jeszcze dwie części, muszę koniecznie je przeczytać.

Obowiązkowy must have! Zbiór 17-stu opowiadań szwedzkich pisarzy, m.in. Henninga Mankella, Hakana Nessera, Stiega Larssona czy duetu Borjlind. Krótkie, jedne pełne przemocy, inne zaś nadziei opowiadania kryminalne mistrzów pióra spod niebiesko- żółtej, skandynawskiej flagi. Moje ulubione opowiadanie:a nie był to łatwy wybór "Super mózg" Stiega Larssona. Gorąco polecam! Warto mieć ten zbiór w swojej biblioteczce. Niech "Ciemna strona" Was skusi.

Hakan Nesser- Kobieta ze znamieniem. Trzecie i jakże udane spotkanie z tym autorem. Mocny, zimny, perfekcyjny kryminał. No może prawie perfekcyjny było jedno dość poważne potknięcie, ale o tym potem. Zimna, styczniowa pogoda świetnie odzwierciedla charakter zabójcy. Zabójcy ofiary. Zemsta po latach taki jest motyw zbrodni, motyw jakże stary, stary jak świat, ale Hakan Nesser pokazał to w inny sposób. Pokazał tą zbrodnię z całkiem innej perspektywy. Trzydzieści lat temu została popełniona zbrodnia na kobiecie. Oni tych czterech jeźdźców apokalipsy nic sobie z tego czynu nie robiło, mało tego ! Ułożyli sobie życie w sposób idealny można powiedzieć. Mieli rodziny, zarabiali dobre pieniądze, żyli luksusowo . Życie jak w bajce. Żadnych wyrzutów sumienia nie było z ich strony. Potem nastąpiła złość, a nawet nienawiść w stosunku do mściciela , co za tupet prawda ! Żadnej skruchy. Żadnego nawet głupiego,, przepraszam ‘’, żadnego zadośćuczynienia, a gdzie tam, przecież oni nic takiego nie zrobili. Ofiara ? Jaka ofiara zwykła dziwka. Dziwka ! Oprawcy żyli jak pączki w maśle. Ofiara jak to bywa w życiu bardzo często, a nawet prawie zawsze ma zrujnowane życie. Depresja. Alkoholizm. Narkotyki. Myśli samobójcze. Brak chęci do życia, brak perspektyw i dziecko…..które przychodzi nie z miłości, ale z gwałtu. Zbiorowego gwałtu. Pokonana przez świat, pokonana przez reguły, które rządzą tym światem, wyznaje córce prawdę. Jaką była matką ? Myślę, że na początku tego dziecka nie chciała mieć, próba aborcji, próba poronienia, ale koniec końców pokochała swoją córeczkę. Życie samo życie, pisze najlepsze scenariusze. Dylemat. Zemsta czy powinna się dokonać ? Czytelnik zostaje postawiony pod ścianą . Jest na bezdrożu. Pan Bóg nie śpieszył się z karą, więc córka musiała wyręczyć Pana Boga w tym momencie. Czy słusznie ? Czy tak to powinno się odbywać ? Czy …czy miała prawo i czy miała nawet obowiązek dokonać aktu zemsty ? Zemsta słodka zemsta. Powoduje euforię. Orgazm przelewający się przez całe ciało. Zaczyna się w mózgu , a potem przelewa się przez całe ciało. Zemsta również tak jak powoduje euforię, spala, zemsta niszczy. Zemsta rzuca na kolana. Perfekcja prawie idealna. Jednym z najpoważniejszych błędów jakie zauważyłem w książce jest moment kiedy zabójca zostaje przyłapany z magnetofonem przy słuchawce telefonicznej. Przecież wiadoma sprawa, jeżeli telefon był ,,publiczny ‘’ umieszczony w budynku mieszkalnym, to prędzej czy później ktoś może zauważyć i zapamiętać nasze dość dziwne, osobliwe zachowanie. I tak błąd popełniła nasza mścicielka. Trochę to dziecinne. Autor niepotrzebnie zastosował w swojej książce ten wariant . Zepsuł cały idealny obraz. Idealna zimna jak stal perfekcja. Zakończenie. Innego nie mogło być. Zakończenie jest swoistym ukoronowaniem całej książki. Jak dla mnie idealne. Nie jest to typowy kryminał. Tutaj kryje się coś więcej. Odwieczne pytania. Czy i jak mamy postąpić, czy mamy prawo, czy możemy czy ……no właśnie. Reasumując. Mimo wszystko, pomijając większe i mniejsze potknięcia pisarza uważam książkę ,, Kobieta ze znamieniem ‘’ za naprawdę bardzo dobrą lekturę. Wisienką na torcie było brak jakichkolwiek danych o zabójcy. NN. No Name. Tajemnica do końca. To mi się podoba !

Sophie była wdową wychowującą syna i kobietą chowającą się w samotności. W enklawę spokoju gwarantującego izolację od świata uczuć. Wydawało się jej, że ten stan trwa już wieki i na wieki pozostanie. Jednak nie dla jej serca, rządzącego się swoimi, niezależnymi od rozumu prawami, które uznało, że to wystarczająco długo, by zatęsknić za czymś spontanicznym i nieprzemyślanym. Wydawało się jej, że umówienie się na spotkanie z byłym pacjentem szpitala, w którym pracowała jako pielęgniarką, będzie zwykłą randką. I było. Tyle że Hector, którego zaproszenie przyjęła, nie był przeciętnym człowiekiem i nie był zwykłym mężczyzną. Należał do elity świata przestępczego. Był dobrym człowiekiem według jego przyjaciół i bardzo niebezpiecznym, bezwzględnym, wyrachowanym przestępcą według szwedzkiej policji, która, wykorzystując nawiązującą się znajomość pary, zaproponowała kobiecie współpracę. Agentka Gunilla pozostawiła jej wybór, apelując do jej moralnego serca – postąp właściwie i ignorując potrzebę serca namiętnego. Sophie, zwykła kobieta z systemem wartości charakterystycznym dla pielęgniarki, mającym ogromne znaczenie dla jej dalszego postępowania i podejmowanych działań, stanęła na skrzyżowaniu interesów międzynarodowych grup przestępczych i szwedzkiej policji. Wbrew swej woli znalazła się na linii strzału frontu wojny o wpływy, w której stawką była władza, pieniądze i życie. Bezbronna. Jednak to właśnie ona była jedynym, stałym punktem odniesienia w powoli rozwijającej się akcji. Wielowątkowej, ale linearnej w czasie. Ogromny wpływ na tak poprowadzoną fabułę miała profesja scenarzysty autora. Losy bohaterów poznawałam w miarę upływu czasu, będąc tak samo zaskakiwaną rozwojem wydarzeń, jak oni sami. Nigdy nie wiedziałam, z której strony nadlecą kule, kto pierwszy uderzy w twarz na odlew (płeć kobieca nie chroniła przed agresją), pod czyją nogą rozpadną się drzwi w na pozór spokojnym miejscu i kiedy dowiem się o zdradzie. Wspólność przeżywanych emocji w jednym czasie i miejscu wiązała mnie podwójnie z poszczególnymi bohaterami, pozwalając na budowanie ich obrazu fizycznego i profilu psychologicznego. To było bardzo niebezpieczne. Nic tak nie zbliża i nie wiąże, jak wspólne przeżycia i zrozumienie motywów postępowania, którymi można później wytłumaczyć najokrutniejsze przestępstwo. Sophie była jedynym jasnym punktem moralnym ukazującym mroczność duszy i pokrętność wypaczonej logiki innych. Przynajmniej tak wydawało mi się na początku powieści, ale na początku wiele mi się wydawało. Niejednoznaczność charakterów postaci to pułapka, w którą wpadałam bardzo często. Linearność mi w tym nie pomagała, raczej przypominała naprzemiennie przeplatany sekwencjami kadrowymi film z wartką akcją, po której następowało wyciszenie, ale pełne napięcia. Ono nie znikało nigdy. Przenosiło się z dynamiki akcji na dynamikę szarpiących bohaterami emocji i myśli. To warstwa psychologiczna była najważniejsza w tym thrillerze, pozostawiając warstwę sensacyjną w roli koniecznej bazy do opowieści o ułomności ludzkiej natury. Niezbędnego tła do ukazania nieprzewidywalności człowieczej psychiki w walce ze słabościami w rozpaczliwym odnajdywaniu się w ekstremalnej rzeczywistości. Autor, w odróżnieniu od scenariusza, wykorzystał możliwości, jakie stwarza powieść i rozbudował brawurowo warstwę psychologiczną, analizując szczegółowo stany wewnętrzne (uzewnętrzniane w zachowaniu i myślach) kreowanych bohaterów. Dzięki temu postępowanie Hectora z czasem zaczęłam uważać za uczciwe (sic!), a Gunilli, przedstawicielki prawa, za podłe. A między tymi hybrydowymi skrajnościami autor jeszcze umieścił bardzo ciekawe w swojej różnorodności spektrum policjantów, przestępców i zwykłych ludzi wplątanych w wydarzenia, wymykających się jednoznacznemu zaszufladkowaniu. Na dodatek wszystkich umieścił w mechanizmach wpływów, zmiennych priorytetach otoczenia, zależnościach międzyludzkich i nieobliczalnych, chwiejnych emocjach indywidualnych, dyktujących ostateczny wybór moralny. Nieprzewidywalny. Do końca nie byłam pewna niczego i nikogo, tak jak zmienna jest psychika ludzka. Autor, decydując się na debiut prozatorski, który jest pierwszą częścią trylogii o Sophie Brinkman i Hektorze Guzmanie, pokazał, że nie tylko potrafi szkicować i syntetyzować, ale również szczegółowo analizować stany człowieka, których w scenariuszu filmowym nie można pokazać, a jedynie zasugerować. Skrupulatnie, z premedytacją i do granic możliwości wykorzystał tę szansę, jaką dała mu powieść. Być może dlatego zwolennicy klasycznej sensacji mogą być zawiedzeni, a amatorzy thrillerów psychologicznych zachwyceni. naostrzuksiazki.pl

W mroźnych mrokach Fińskiej zimy w małym miasteczku zostaje popełnione makabryczne przestępstwo. Klimat tej książki jest niezwykły. Dzięki niej można poznać realia życia Finów w mrokach zimy. Wymiar depresji i przygnębienia spowodowanego brakiem światła. Ludzie są w stosunkach chłodni i specyficzni. Tajemnice są zakopane głęboko w śniegu, a największym problemem jest niechęć do radzenia Sobie z problemami. Alkohol leje się strumieniami, a radzenie Sobie z problemami również psychicznymi niemal niemożliwe. Wątek kryminalny nawiązuje do innej znanej zbrodni i tylko główny bohater jest w stanie Sobie poradzić z rozwiązaniem zagadki. Detektyw Kari Vaar jest idealnym śledczym dąży do prawdy jednocześnie walcząc w Sobie z emocjami związanymi ze sprawą. Sposób jego do dochodzenia do rozwiązania oraz podejście w śledztwie czynią go jednym z Moich ulubionych charakterów literackich. Najlepszą częścią książki jest mroźna i surowa zima tworząca doskonały nastrój, a opisy potęgują efekt. Do tego na uwagę zasługuje wątek Somalijski oraz religijny. Zamierzam kontynuować podróż z detektywem Vaardą po Finlandii i zimowych krajobrazach zbrodni.

Chociaż temat przewodni wyjątkowo straszny i okropny, to książka nieziemsko wciągająca. Czytelnik razem z Irenką przemierza Kopenhagę i Goeteborg w poszukiwaniu mordercy-psychopaty i razem z nią rozlicza ciężkie decyzje, których konsekwencje mogą być bardzo poważne. Polecam!! :)