Córka Alchemika

"Różany labirynt" Titanii Hardie zaintrygował mnie swoim tytułem i opisem wydawcy zamieszczonym na okładce. Miałam nadzieję odnaleźć w tej powieści magiczny klimat średniowiecza z jego zagadkami, tajemnicami i misterną siecią poplątanych ścieżek, które w końcu doprowadzą do satysfakcjonującego rozwiązania. Po części tak właśnie się stało, chociaż muszę przyznać, że dawno nie miałam takiego problemu z oceną przeczytanej książki. Wszystko zaczyna się od osobliwego średniowiecznego labiryntu znajdującego się w katedrze Chartres we Francji, a zbudowanego około 1200 roku. Można go oglądać do dziś i jest to jedyny taki unikat zachowany w oryginale. Podobne znajdowały się min. w Sens, Reims, Arras, Amines i Auxerre. Umieszczony na posadzce gotyckiego kościoła jest udostępniany w całej swojej okazałości w piątki poza Wielkim Piątkiem w okresie od Wielkiego Postu do Wszystkich Świętych. Wytyczona przez niego droga zaprasza do pielgrzymowania, ale także odgrywa bardzo dużą rolę w medytacjach. W naszej wyobraźni może przywoływać pielgrzymkę do Jerozolimy, a nawet do Raju. Na drodze życia, której symbolem jest kamienna ścieżka labiryntu, można poszukiwać także samego siebie. Labirynt w katedrze w Chartres po dziś dzień intryguje, porusza wyobraźnię i inspiruje do wielu interpretacji. Ma charakter symboliczny i wielowymiarowy podobnie jak powieść pani Hardie. Właśnie z tym osobliwym średniowiecznym zabytkiem związana jest przeszłość, teraźniejszość i przyszłość rodziny Staffordów, w których rękach znajduje się klucz do rozwiązania zagadki z odległej przeszłości na podstawie pewnych szesnastowiecznych dokumentów oraz średniowiecznego skarbu. Nie trudno się domyślić, że ta osobliwa i skomplikowana łamigłówka spędza sen z powiek również osobom postronnym, a nawet członkom pewnej organizacji fanatyków wiary - ludziom, którzy nie przebierają w środkach by osiągnąć swój cel. To dla tej sprawy ginie w niewyjaśnionych okolicznościach Will Stafford, a jego rodzina stara się podążać niebezpieczną drogą jego fascynacji by raz na zawsze odkryć prawdę o szesnastowiecznym skarbie. Temat podjęty przez autorkę może intrygować, a nawet fascynować czytelnika. Niestety sposób przekazu zupełnie mi nie odpowiadał. Chrześcijańska kabala, Corpus Hermetica i inne typowo filozoficzne tezy zostały przedstawione w zupełnie nieprzystępny sposób. Stanowią one dość obszerne fragmenty i wydają się być niemalże cytowane z tekstów naukowych. Takie mądre, suche wynurzenia ubrane w monologi konkretnych postaci ciężko jest czytać. Zamiast ciekawić budzą znużenie i znudzenie. Do tego książka wydrkowana jest małą, drobną czcionką, która nie pomaga w przyswajaniu filozoficznych tez. Sposób prowadzenia wydarzeń także nie do końca mi odpowiadał i brnęłam przez nie wytrwale przez pierwszych dwieście stron. Na szczęście w drugiej części książki jest już dużo lepiej, wydarzenia nabierają tempa, pojawia się coraz więcej zaskakujących interpretacji i robi się dużo ciekawiej. Podobali mi się natomiast bohaterowie, którzy zyskali sobie moją sympatię. Wśród nich znalazła się przede wszystkim Lucy - kobieta po przeszczepie serca, która z zapamiętaniem i konsekwencją pragnie wyjaśnić średniowieczne tajemnice wykorzystując do tego zdobyte informacje i... własną intuicję, czy może raczej pamięć komórkową. "Różany labirynt" to ciekawa opowieść, symboliczna, pogmatwana, ale frapująca i rozbudzająca zainteresowanie. Trochę mało było średniowiecznej atmosfery tajemniczości i magii, ale za to całe mnóstwo zagadek, intryg i zupełnie niespójnych wydawałoby się elementów wymagających dopasowania. Zakończenie nie wzbudziło we mnie żadnej euforii, ale mimo to cieszę się, że przebrnęłam przez tę w sumie niełatwą opowieść wymagającą maksymalnego skupienia i przeczytałam ją do końca. Jeśli możecie poświęcić lekturze więcej czasu i lubicie nieoczywiste historie pełne zagadek i filozoficznych tez, przez które usilnie próbuje przeniknąć atmosfera średniowiecza to polecam "Różany labirynt". Jest to lektura dla zdecydowanie bardziej wymagających czytelników.

♀️“Córka kata” to pierwszy i niestety jedyny wydany w Polsce tom całkiem potężnej, siedmioczęściowej serii. Po raz pierwszy czytałam ją ładnych parę lat temu i tak naprawdę od tego czasu chyba nigdy nie wypadła mi z głowy, do tego stopnia, że teraz (po re-readzie) bardzo mocno rozważam skompletowanie wszystkich części po angielsku. ♀️Kiedy myślę, jak mogłabym opisać tę książkę, to przychodzi mi do głowy, że to klimatyczny kryminał osadzony w siedemnastowiecznym bawarskim miasteczku. W Schongau zaczynają umierać dzieci. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że przyczyny śmierci nie są naturalne, a ginące dzieciaki mają jeden wspólny mianownik – często były widywane u miejscowej akuszerki, a na plecach wytatuowany mają tajemniczy symbol. Społeczność szybko wydaje wyrok – za wszystko odpowiada Marta Stechlin, która najwyraźniej jest czarownicą i ma jakieś konszachty z diabłem. Co w takiej sytuacji? Jest tylko jedna słuszna opcja – akuszerka powinna spłonąć na stosie. ♀️Jakub Kuisl, schongauski kat nie wierzy jednak w jej winę. Postanawia zrobić wszystko co w jego mocy, żeby ocalić ją przed śmiercią. W jego działaniach towarzyszy mu Simon – syn miejscowego medyka, który nie zważa na konwenanse, otwarcie zadaje się z katem, a dodatkowo jest blisko z jego córką. ♀️Co ciekawe, Kuislowie to udokumentowany historycznie ród bawarskich katów, a co więcej – sam autor jest ich potomkiem. Podczas czytania widać, że Pötzsch zrobił porządny research i mimo że sam przyznaje, że nie odwzorował realiów tamtych czasów w stu procentach, to kreacja świata i tak zasługuje na pochwałę. Mimo mrocznego i ciężkiego klimatu, całość nie jest też przeładowana brutalnymi i obrazowymi scenami, dzięki czemu całość jest wyważona i świetnie się czyta.

Książka Heretycka królowa Michelle Moran to jedna z tych historii, które pamiętam mimo upływu czasu. Czytałam ją już dawno, a jednak wciąż mam wrażenie, jakby jej świat był gdzieś blisko mnie. Autorka tworzy tak barwne opisy, że naprawdę czułam się, jakbym stała obok bohaterów i widziała wszystko na własne oczy. Podobał mi się jej styl, lekki, a jednocześnie pełen szczegółów, które budowały klimat tamtych czasów. Fabuła wciągnęła mnie od początku i prowadziła płynnie przez całą opowieść. To jedna z tych książek, które czyta się z przyjemnością i które zostają w pamięci mimo upływu miesięcy czy lat. Dla mnie to piękna, poruszająca historia, do której wracam myślami do dziś. Jeśli ktoś lubi książki, które przenoszą w zupełnie inny świat, ta zdecydowanie jest warta przeczytania.

Epicka, wielowątkowa powieść o miłości i poświęceniu, rozgrywająca się w fascynującej, egzotycznej scenerii, fenomenalnie opisanej. W tle ciężkie, momentami bardzo brutalne wydarzenia historyczne. Fabuła wciska w fotel, książki nie da się odłożyć. Dostajemy cały kalejdoskop przeróżnych odcieni romansu, przyjaźni, zemsty, wybaczenia, bólu i poświęcenia. Świetne zwroty akcji, niesamowicie barwne i klimatyczne opisy. Dla mnie strzał w 10tkę!

Powieść, która łączy w sobie wątki romansu, historii, sensacji. Młoda Julia Jacobs po śmierci ciotki Rose odkrywa, ze zostawiła jej klucz do tajemnej skrytki, która notabene znajduje się w Sienie we Włoszech. Tylko udając się tam ma szanse poznać co się w niej znajduje. Może gdyby nie fakt, ze ma szanse poznać losy swojej wcześnie zmarłej matki to by tam nie pojechała. Jednak gnana żądzą ciekawości Julia postanawia lecieć do skąpanej w słońcu Sieny. Tam przez przypadek również odkrywa pamiętnik, w którym spisane są losy miłości dwojga ludzi Guiletty i Romea. I tu zaczyna się najfajniejsza cześć. Powieść jest prowadzona w dwóch płaszczyznach czasowych. Obecnej, która opowiada losy Julii i przeszłej, gdzie toczy się fabuła o zakochanej parze. Dzięki temu, ze są dwie czasoprzestrzenie to autorka pozwala nam poznać średniowieczną Sienę jak i tą obecną. Ponadto bardzo skrzętnie wpłata historie shekspirowskiej miłości Romea i Julii. Dzięki temu powieść staje się ciekawsza. Jest to nie tylko książka o poszukiwaniu swojej nieznanej przeszłości ale także o miłości, strachu, zaangażowaniu. Każdy z tych bohaterów jest na swój sposób wyjątkowy i wyrazisty. Dwie siostry bliźniaczki są tak od siebie różne jak ogień i woda a każda z nich wprowadza swój klimat do powieści. Polecam książkę zarówno osobom zakochanym w romansach jak i tym, którzy lubią przygodę, szybkie zwroty akcji. Każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Realizm magiczny jest to dość nowe pojęcie, z którym ostatnio miałem okazję się spotkać. Trudno go nawet nazwać osobnym gatunkiem literackim to bardziej taki nurt, do którego można przypisać wszystkie książki o fabule realistycznej, czyli konkretne miejsca i zdarzenia są po części prawdziwe, ale znajdziemy tam również elementy pochodzące z legend albo wierzeń różnych narodowości. W końcu czasami jeden artefakt o bardzo symbolicznym znaczeniu to trochę za mało żeby patrzeć na dzieło jak na czystą fantastykę. Ciekawi Was pewnie, czemu o tym piszę. Już pędzę z wyjaśnieniami. Książka, która ostatnio trafiła w moje ręce znakomicie pokazuje ile można ukryć w sekretach i niedopowiedzeniach. Zapraszam na recenzję „Zaginionej księgi z Salem” autorstwa Katherine Howe. Connie Goodwin jest absolwentką Harvardu. Wakacje spędza porządkując rodzinny dom, który ma zostać sprzedany oraz zbierając materiały do swojej pracy doktorskiej. Całkiem przypadkowo w jej ręce trafia tajemniczy klucz oraz kartka z imieniem i nazwiskiem, które stają się pierwszym elementem łamigłówki ukazującej jej osobisty związek z uzdrowicielkami, które w Salem zostały skazane na śmierć za uprawianie czarów. Muszę powiedzieć, że książka ta jest jednym z większych zaskoczeń ostatnich miesięcy. Nie spodziewałem się trafić na coś tak ciekawego i dobrze napisanego poza fantastyką, która jest dla mnie taką oazą spokoju i pewności. No wiecie psychologowie nazwaliby to pewnie strefą komfortu. Ja lubię jednak wychodzić poza jego granicę, chociaż tym razem skusił mnie chyba sam tytuł. Całość została napisana w bardzo przyjemny i lekki sposób. Mamy tu ogólnie dwie linie czasu. Teraźniejszą, w której dzieje się cała akcja książki oraz retrospekcje w znakomity sposób przedstawiające jak się żyło w Salem w XVII i XVIII wieku. To tutaj możemy zobaczyć, z jakimi problemami musiały zmierzyć się kobiety o otwartych umysłach. Kurcze, trochę za dużo chyba zdradzam jednak trudno mi nie napomknąć o elementach, które sprawiały, że całość udało mi się dość szybko przeczytać. Chwilami nawet trudno mi się było od niej oderwać i nawet nie zauważałem, kiedy na zegarku pojawiała się już trzecia godzina. Jednak z niektórymi książkami tak jest. Zwłaszcza, gdy mają one chociażby po części tło fabularne nakreślone przez prawdziwe wydarzenia. Mówię tu oczywiście o przeszłości. Autorka dużo uwagi poświęca poszukiwaniu informacji, które na pierwszy rzut oka nie są takie łatwe zwłaszcza, gdy znajdują się one w starych księgach, a te niejednokrotnie potrafią przejść z rąk do rąk. Mnie jednak bardziej poruszyło ile można dowiedzieć się czytając między wierszami, a zwykła lista przedmiotów domowych może powiedzieć bardzo dużo o osobie, do której one należały. „Zaginiona księga z Salem” to znakomity przykład lektury do poduszki na takie długie zimowe wieczory. Mimo dość pokaźnej objętości nie przytłacza czytelnika informacjami i trudnym słownictwem, chyba tylko cztery pojęcia zostały tu wyjaśnione, za co jestem wdzięczny. Czasami trudno jest przeskakiwać między fabuła, a słownikiem. Traci się wtedy taki czytelniczy pęd, a alfą i omegą to ja na pewno nie jestem żeby wiedzieć wszystko. Całość posiada dość miły czasami delikatni mroczny klimat, a zagadka, którą musi rozwiązać bohaterka staje się naszą własną przygodą. Więcej recenzji na blogu: Link w profilu.

Za sprawą wspaniałej powieści „Nefertiti” Michelle Moran na jakiś czas przeniosłam się ponownie do świata starożytnego Egiptu a dokładnie na dwór Amenhotepa IV, który po koronacji przyjął imię Echnaton na cześć boga słońca Atona. Towarzyszką faraona, jego królową, matką szóstki córek, wsparciem, doradczynią a w końcu współwladczynią była piękna, ambitna i często bezwzględna Nefertiti, jego kuzynka. Narracja prowadzona jest przez przyrodnią siostrę Nefertiti- Mutnodżmet. To z jej perspektywy poznajemy historię. Dowiadujemy się o dorastaniu obu sióstr w Achmim, ich przeprowadzce do Teb, o małżeństwie Nefertiti oraz szale Echnatona, który owładnięty wizją stworzenia nowego państwa najpierw pomaga bratu i ojcu odejść na tamten świat, detronizuje dotychczasowe bóstwa, z Amonem na czele, niszczy jego kapłanów i wynosi na ołtarze nieznanego ludowi boga Atona. To właśnie jemu buduje świątynie a w końcu całe wielkie i pełne przepychu miasto na pustyni – Amarnę. Miasto to ma stać się symbolem potęgi i władzy a nawet boskiej mocy samego Echnatona i jego dumnej, próżnej i ambitnej żony. Intrygi pary królewskiej, ich ślepota na los całego kraju, krótkowzroczność, pycha oraz nieznajomość ludu doprowadzają do strasznego końca, którego nikt nie mógł przewidzieć. Powieść Moran to nie książka ściśle historyczna. Pewne fakty zostały tu zmienione, pewne historie dopowiedziane. Zresztą wiele spraw po dziś dzień nie zostało wyjaśnionych i na zawsze zostały one już zasypane piaskami Egiptu. Autorka jednak stworzyła książkę fascynującą, wciągającą i trzymającą w napięciu, która wspaniale przedstawia życie dworskie, układy, konszachty, gry polityczne. Pokazuje też trudną sytuację rodziny królewskiej, która w obliczu nieobliczalności Echnatona i świadomości spustoszeń, jakie jego rządy mogą przynieść, jest zmuszona grać na dwa fronty. Natomiast Nefertiti została przedstawiona jako ta, dla której władza jest wartością najwyższą a jej spryt i umiejętności dopasowywania się do sytuacji pozwalają jej przez długi czas tę władzę utrzymać oraz stać się jedną z najpotężniejszych kobiet w historii Egiptu. Ta książka i historie tam przedstawione naprawdę przenoszą czytelnika w inny świat. Niby inny ale tak naprawdę człowiek pozostaje wciąż ten sam a jego natura i dążenia wcale tak się nie zmieniają. Różnią się tylko okoliczności i możliwości. Bardzo polecam ❤️ Zapraszam na: https://swiatymiedzykartkami.pl

"Papieżyca Joanna" to opowieść o sile kobiet, o łamaniu konwenansów i zasad, o wytrwałości i wierze we własne możliwości. Joanna, odważna marzycielka, zbuntowała się przeciw surowym regułom, które zabraniały kobietom dostępu do nauki. W klasztorze w Fuldzie, przebrana za mężczyznę, zgłębiała tajniki wszelkiej wiedzy, w tym medycznej. Po kilku latach stała się słynnym lekarzem. Jednak przełomem w jej życiu nastąpił, gdy wezwano ją do umierającego papieża… Czyta się świetnie, szybko, można zarwać noc ...

Bardzo fajna książka. Gatunek to raczej powieść historyczna, ale w sumie to małą granica z gatunkiem więc, różnie bywa. Książka bardzo mi przypadła do gustu, pomimo ilość stron. Czyta się miło, a jednocześnie z zapartym tchem razem z bohaterką przeżywa się każdy dzień. Szczerze polecam.

Książkę czytała dawno, a namówiła mnie na nią bibliotekarka z gimnazjum. Nie za bardzo przepadam za książkami historyczno-dokumentalnymi, ale nie jestem pewna czy tak można określić tą opowieść. Autorka dodała bowiem trochę literackiej fikcji. Czytałam ja dość długo jak na mnie, ale głownie z powodu poruszenia. Nie jest o książka, którą można od tak połknąć w całości. Do pewnych wydarzeń trzeba dojrzeć, przemyśleć. Po mimo wielu lat, nadal ją pamiętam. Wywarła na mnie ogromne wrażenie. Polecam bardzo serdecznie wszystkim, zwłaszcza kobietom.

Lubię takie książki, gdzie przeszłość splata się z teraźniejszością. Podobał mi się romans bohaterki z XVIII wieku i ten współczesny też. Dużo przygód, tajemnicza książeczka, która doprowadziła do rozwiązania sekretów rodzinnych. Dobrze się czyta, chociaż nieraz trochę mnie nużyły niepotrzebne opisy nic nie wnoszące do toczącej się akcji.

Choć książka nie przedstawia sielanki, była dla mnie niezwykle satysfakcjonującą lekturą. Połączenie historii, sztuki, tajemnicy, zaburzeń psychicznych i malarstwa to tematyka, która jest mi bardzo bliska i fascynująca. Mimo sporej objętości, czytało się ją błyskawicznie. Całość, wraz z motywem listów, tworzy coś naprawdę wyjątkowego.

Opis tej książki jest bardzo mylący, bo właściwie nie ma tu czarów, a i przesądów czy zabobonów jest niewiele. Tworzą co najwyżej jakieś niejasne tło, więc osoby, które oczekiwały mistycznych klimatów, mogą poczuć się rozczarowane. Książka opowiada o życiu kobiet w czasie I wojny światowej i zaraz po niej, samotności, potrzebie miłości, mierzeniu się z oczekiwaniami społecznymi, dokonywaniu wyborów i przekraczaniu granic moralnych. Po przeczytaniu nie da się uniknąć rozważań dotyczących tego, co nie jest złem, a co już się nim staje. Autorka świetnie pokazuje tę płynną, nieuchwytną granicę. Chyba najlepszym opisem będzie wypowiedź głównej bohaterki - "Dokonałam wyboru i wybrałam siebie". Poza tym bardzo wciąga i czyta się błyskawicznie. Myślę, że warto przeczytać.

Dobra rozrywka na nudne popołudnie. Nie zachwyciła mnie, ale nie żałuję, że przeczytałam. Książka w klimatach słynnego "Kodu Leonarda da Vinci". Autorzy jednak nie błysnęli ogromną wiedzą jak Dan Brown. Poszukiwanie kryształowej tabliczki trochę przypominało przygody Indiany Jonesa. Upadłe anioły to też nic nowego. Trochę zaskoczył mnie wątek równoległych światów. Jakoś mi to nie pasowało do całości. No i chwała za to, że w roli demonów nie wystąpiły jakieś ohydne maszkary z rogami czy coś w tym rodzaju. Polecam dla zabicia czasu.

Piękna książka. Niesamowita silna bohaterka Gypsy. Akcja książki dzieje się w czasach poszukiwań złota. Gypsy wyrusza z bratem i jego przyjacielem na poszukiwanie złota. Cały czas pokonuje przeciwności losu. Dokonuje niewłaściwych wyborów i płaci za to wysoką cenę aczkolwiek nigdy nie poddaje się. Jest silna, bardzo silna. Jest bardzo dobrym przykładem dla mnie kobiety że siła jest w każdym człowieku nawet tym najsłabszym który okazuje się najsilniejszym. Nie da się oderwać od czytania dopóki się nie skończy czytać. Wypożyczona z biblioteki. Nie znalazłam jej do kupienia a jest to książka którą chcę mieć w domowej bibliotece.

Autorka napisała w Posłowiu (...) większość bohaterów powieści stworzyłam sama, to jednak na jej stronach pojawiają się również postaci autentyczne. Starałam się, by ich obecność w książce była wiarygodna i zgodna z kontekstem wydarzeń historycznych". Słowa Christine Trent pozwoliły mi ,między innymi, poznać historię Madame Tussaud i jej gabinetu figur woskowych. Moim zdaniem powstała całkiem interesująca książka, dzięki której przeniosłam się do Francji za panowania Ludwika XVI.i Marii Antoniny i XVIII-wiecznego Londynu. Lalki tworzone przez Claudette zgodnie z panującą modą, wykorzystywane do ich ubiorów materiały, a także opisy wyposażenia domów i pałacowych wnętrz doskonale oddały klimat epoki. "Lalki Królowej" uświadomiły mi też jak okrutni byli dla swych władców przywódcy rewolucji francuskiej i do czego zdolny jest zdesperowany lud. Polecam :)

Towner, jak i pozostałe kobiety z jej rodziny, potrafi odczytywać przyszłość z koronek. Nie chce jednak nigdy więcej wykorzystywać tej umiejętności, ponieważ wiąże się ona z tragicznymi wydarzeniami z przeszłości i śmiercią jej siostry bliźniaczki. Piętnaście lat temu wyjechała z Salem z myślą, że już nigdy więcej tam nie wróci. Los jednak zadecydował inaczej. Kiedy w tajemniczych okolicznościach znika jej cioteczna babka Eve, kobieta zmuszona jest przyjechać do rodzinnego miasta i stawić czoło wydarzeniom sprzed lat, o których tak bardzo chciała zapomnieć. Do ,,Wróżb z koronek" trzeba być cierpliwym i nie można się zniechęcać na samym początku. Myślę, że wiele osób mogło chcieć zrezygnować po paru stronach, bo mi samej przeszła przez głowę myśl by dać sobie spokój i odłożyć książkę. Cieszę się jednak, że tego nie zrobiłam i kontynuowałam czytanie, bo jest to świetna opowieść. Dziwna i zarazem fascynująca historia, w której nie zawsze wiadomo co jest prawdą, a co jedynie wytworem wyobraźni bądź snem. Mroczna i momentami budząca niepokój. Wciąga w świat czarownic i przesądów, a także lęku i rodzinnych dramatów. Informacje dawkowane są po trochę, w niewielkich ilościach. Powoli składamy sobie wszystko w całość i odkrywamy co tak naprawdę się wydarzyło. Po drodze jednak często zbaczamy z głównej ścieżki i gubimy się w urojeniach oraz halucynacjach. Książka porusza trudne tematy, takie jak choroba psychiczna i przemoc w rodzinie, więc na pewno nie jest to lekka lektura. Warto ją jednak przeczytać, bo mimo że nietypowo napisana, całkowicie pochłania i trzyma w napięciu do ostatniej strony.

Pierwszy raz jestem wściekła, że nie przetłumaczono książek jakiegoś autora/autorki. Dla mnie ta historia jest nie tyle wciągająca, co urzekająca. Da się przewidzieć niektóre wydarzenia, intrygi, ale stworzono świat niespotykany w innych książkach, a przecież jest ich tak wiele. Uwielbiam takie perełki. Książkę przeczytałam parę razy i pewnie za jakiś czas znów do niej wrócę. Polecam.

Piękna, tajemnicza i bardzo klimatyczna książka, która pozwala nam się przenieść w dwa równe światy oddzielone ramą czasową ponad stu lat. Poznajemy dwie historie, dwie niezwykłe bohaterki i płyniemy przez pięknie nam obrazujące Francję w różnych czasach opisy, by dotrzeć do łączącego wszystko zakończenia. Rok 2007 – Meredith Martin wybiera się w podróż, by napisać bardzo szczegółową biografię Claude'a Debussy'ego. Przy okazji ma zamiar zbadać swoją własną przeszłość. Poszukując śladów swojej rodziny, natrafia na coraz dziwniejsze zagadki powiązane z niezwykłą talią kart tarota. 1891 r. - Leonie Vernier zostaje uwikłana w tajemnice swojego brata. Razem opuszczają Paryż, by na jakiś czas zamieszkać z ciotką. W czasie zwiedzania terenów posiadłości młoda dziewczyna odkrywa tajemniczy grobowiec. W tej okolicy działy się okropne rzeczy. Czy historia może się powtórzyć? Obie historie czyta się bardzo przyjemnie i obie trzymają w ciągłym napięciu. Opisy pozwalają wczuć się w klimat i główne bohaterki. Pojawia się magia i pytania, czy mamy do czynienia z powieścią fantastyczną, czy w końcu wszystko jakoś logicznie się wyjaśni. Poruszonych jest wiele wątków i tematów zwłaszcza w tej części, która dzieje się dawniej. Mamy wątki romantyczne, motyw zemsty, podążanie za historią, trochę wróżbiarstwa, motywów okultystycznych i muzykę. Momentami miałam wrażenie, że nawet trochę jest wszystkiego za dużo i niektórych książka może po prostu znużyć. Jednak dałam się wciągnąć i przeżywałam każdą chwilę, choć czytałam powoli, dawkując sobie tę opowieść. Może jedynie zakończenie odrobinkę mnie zawiodło. Spodziewałam się mocnego elementu zaskoczenia. Czegoś, co zwieńczy całość wspaniałej treści. Może nie było złe. Zakończenie współczesnej części powieści nawet mi się podobało, jednak w samym motywie fantastycznym wydarzeń z przeszłości dużo mi brakowało. Mimo tego książkę oceniam wysoko i z przyjemnością sięgnę po inne dzieła autorki, szczególnie z serii, do której należy „Grobowiec”, gdyż nie miałam okazji niczego z niej jeszcze przeczytać.

Debiut duńskiego pisarza. Doskonały, muszę przyznać. Zwarty, pozbawiony nużących momentów, thriller. Podobno, bo, jak dla mnie, mało "thrillerowaty". To raczej powieść z morderstwem w tle. Czar starych ksiąg, którymi przepełniony jest antykwariat uśmierconego na wstępie Luki Campellego, tworzy ciekawą otoczkę. Do tego tajemniczy Lektorzy, a wśród nich nadawcy i odbiorcy, którzy nieszczególnie chcą ze sobą współpracować. Jon, młody prawnik, otrzymuje w spadku antykwariat Libri di Luca. Mężczyzna przez wiele lat nie utrzymywał kontaktów z ojcem i odsunął na bok literaturę, ograniczając się jedynie do fachowych ksiąg, związanych z wykonywaną przez siebie profesją. Teraz musi zmierzyć się z przeszłością i podjąć ważną decyzję. Nie czuje ducha antykwariatu, choć wie, jak wiele cennych woluminów znajduje się w miejscu, które pozostawił mu ojciec. Stopniowo poznaje historię Stowarzyszenia Lektorów. Jest zaintrygowany. Nie sprzeda Libri di Luca. Być może przyczyną śmierci ojca nie był atak serca... Kolejna powieść, w której książki mogą okazać się śmiercionośną bronią. Wszystko zależy od Lektora - użytkownika. Trzeba przeciwdziałać złu, by zrobić miejsce dla dobra. Bibliofilstwo w powieściach działa na mnie jak magnes.