Ciotka Sass. Opowieści świąteczne

Bardzo przyjemna książeczka, przeczytana pół na pół z moją córką. Czarownica jest bardzo sympatyczną postacią. Myślę, że jej przygody spodobają się najmłodszym czytelnikom. Rozdziały nie są za długie, więc dziecko się też nie męczy czytaniem. A zakończenie... oooj można się zaskoczyć. Polecam.

Książka jest absolutnie fantastyczna! Poruszyła we mnie coś bardzo głębokiego, coś nienazwanego. Znacie to uczucie, gdy oglądając film, słuchając jakiegoś konkretnego utworu muzycznego lub po prostu rozmyślając nad kawą albo widząc czyjś uśmiech, czy też w końcu czytając właśnie książkę, ma się uczucie spokoju i jednocześnie podziwu, to uczucie, że rzeczy są takie jakie mają być i wszystko jest w porządku, i ta harmonia nie jest w statyczna, ale bierze się z tej niesamowitej pomysłowości ludzi i świata? To właśnie ta książka daje taki zachwyt, każdą jotą.

Zakochałam się w Tonji iw każdym z mieszkańców Glimmerdalen (i w autorce też). Ta niesamowita, genialnie napisana powieść jest dla każdego najlepszym sposobem na życie, na uśmiech, na pozytywne nastawienie do tego, co dzień daje... na łapanie chwili w rude kędziorki i na lubienie i zimy i lata i sanek z kierownicą i gburowatego właściciela Ośrodka Wypoczynkowego, który w regulaminie zakazał przyjazdu z dziećmi. jak tak w ogóle można? Tonja jest jedyną !!! dziewczynką, jaka mieszka w Glimmerdalen i dlatego nie ma się co dziwić, że jej Najlepszejszym!!! przyjacielem jest 74letni Gunnvald. Ta mała łobuziara kocha wszystko (z niewielkimi wyjątkami), a nad ryzykiem nigdy zbyt wiele się nie zastanawia. Gorzej wychodzą jej sporadyczne spotkania z psami bo te to mija szerokim łkukiem, jak nie szerszym od najszerszego. ona i psy to nie, ale jeśli Tonja ma uratować Gunnara, to i pies jej nie zatrzyma... NIESAMOWITA. WSPANIAŁA powieść. CUDOWNA terapia. Fantastyczny ubaw i miłość do każdego bohatera, sytuacji, czy słowa - ta książka nie odkleja się od serca.

Różowe środy? Z czym może kojarzyć się różowa środa? Na pewno z czymś miłym, przyjemnym, na co czekamy, choć zdawać by się mogło, że wymarzonym, ulubionym dniem na przyjemności, relaks i zabawę są weekendy, a więc sobota i niedziela. Czas, kiedy jest wolne od szkoły, w wielu wypadkach od pracy, kiedy można iść się pobawić, potańczyć i wyspać, spotkać z rodzina, przyjaciółmi, wyjść na rower, na spacer, na lody, do kina, na pływalnię czy do stadniny, by zachwycać się końmi. Ale to właśnie środa w barwie różu, jest ulubionym kolorem pewnej niezwykłej cioci, jest bardzo ważnym dniem dla Sary. Sara to dziewczynka raczej skryta, taka która nie biega za modą, czy trendami panującymi, by się komuś przypodobać, a szczególnie dziewczynkom, jej rówieśniczkom, które bardzo upodobały sobie naukę jazdy konnej. Praktycznie cały ich świat krąży wokół kucyków. Jeśli ktoś ma taką pasję i zamiłowanie, to proszę bardzo, ale Sarze takie hobby nie odpowiadało, nie czuła tej magii, tego uwielbienia. Była parę razy w stadninie, ale bez większego zachwytu. Zatem w wolnych chwilach, na podwórku, czy w szkole nie miała zbytnio z kim porozmawiać, więc czuła się odtrącona, samotna. Bardzo dobrze czuła się w domu, w swoim pokoju, tylko mama często wymagała od niej rzeczy, które Sarze nie sprawiały radości, matka narzucała swoje zdanie, byłą apodyktyczna surowa i sztywna, a ojciec zapracowany i nieobecny. Dlatego tak bardzo Sarę cieszyły środy!! Środa była dniem zarezerwowanym dla Cioci Huldy, wyjątkowej, niezwykłej, jednej jedynej takiej na świecie. Jest młodszą siostrą mamy Sary. Wielką radością i szczęściem, były dla nich obu te środowe spotkania, kiedy to Sara mknęła na rowerze do domu, w którym miała swój różowy pokoik Ciocia Hulda. Oprócz niej w tym niezwykłym starym domu z dzikim ogródkiem mieszkali przyjaciele: Horst, Willi, Jupp, którzy mieli jakieś trudności i żaden nie umiał sobie radzić samodzielnie. Dlatego też do tego domu przychodzili opiekunowie, jak Klaus, którzy pomagali w rozmaitych czynnościach. Ciocia Hulda jest jedyną i ulubioną ciotką Sary, do tego po prostu najweselszą, najmilszą osobą, jaką Sara zna. Hulda zawsze znajdzie czas, potrafi wysłuchać, interesuje ją wszystko, o czym Sara jej opowiada, inni dorośli nie poświęcają Sarze czasu i uwagi. Ciotka Hulda rozumie wszystko. Sarze często jest bardzo smutno, gdy jej rodzice, zwłaszcza tata źle wypowiadają się na jej temat, tłumacząc, że jest opóźniona w rozwoju, "coś jakby pluszak", że wariatka, upośledzona umysłowo. Sara bardzo to przeżywała, nie godziła się na słowa i jeszcze bardziej lgnęła i kochała swoją ciocię. Ciocia Hulda jest uprzejma dla ludzi, dla nieznajomych, zawsze znajdzie sposób, żeby ich zagadać, zadawać pytania, bo lubi wiedzieć. Nie boi się opowiadać też o sobie. Nie lubi hałasu, krzyku, uspokajają ją spokojne rozmowy, spacery i powtarzane rytuały, takie właśnie, jak środa z Sarą. Tymczasem matka Sary wymyśliła dla córki kurs tenisa w środę, na który ta wcale nie chciała chodzić Zatem Sara musiałaby pożegnać się z odwiedzaniem cioci na poczet nauki w grę, która absolutnie ją nudziła. Matka nie mogła zrozumieć dlaczego Sara jest taka uparta. Biedna Ciotka Hulda nie mając swojego stałego rytmu dnia, poczuła się zagubiona, wystraszona, niespokojna, więc dostała ataku i zamknęła się w swoim pokoju. Na wieść o tym matka Sary postanowiła bez uzgodnienia z nikim przenieść, a właściwie wywieźć Huldę na wieś, do innego ośrodka, w którym opieka byłaby profesjonalna. Matka uważa, że Hulda kompletnie sobie nie radzi w "normalnym" świecie i wymaga stałej opieki i nadzoru. Jak wybrnąć z tak trudnej sytuacji? Matka Sary, chce dla obu jak najlepiej, sama nie ma siły i nie chce opiekować się upośledzoną siostrą, to strasznie przykre, smutne i bolesne. Co zrobi ciocia Hulda? Co wymyśli Sara? Ułożyła ciekawy plan, który doczytacie w tej niezwykle pięknej i wzruszającej książce, pełnej dobroci, mądrości oraz poświęconej osobom niepełnosprawnym, tym że czują, myślą i też niekiedy świetnie sobie radzą! Koniecznie przeczytajcie jakie były dalsze losy i przygody Sary i jej ukochanej Ciotki Hildy! Jestem ogromnie poruszona przeczytaną książką, podróżą do duszy i serca drugiego człowieka, który pragnie żyć, kochać, decydować sam o sobie. Hilda nauczyła mnie, że można cieszyć się ze wszystkiego, że można kochać ludzi, o tym jak twórcze mogą okazać się rozmowy z nieznajomymi. Ona wie, że jest chora, ale pomimo to, chce sama stanowić o sobie, aby nikt jej nie przestawiał jak pionka i mówił, co jest dla niej dobre, a co nie. Sara z kolei, pokazała, jak pięknie potrafi opiekować się swoją niepełnosprawną ciocią, umiała przeciwstawić się naporowi rodziców i pokazać im zupełnie inną drogę, inne rozwiązanie.. Na szczególną uwagę zasługują postacie poznane w książce: Julia pielęgniarka, Pestka - dziewczyna zagubiona i smutna, Kali, który jest bezdomny i Szczur - utalentowany Punk, który maluje piękne obrazy, dodatkowo chłopak z pociągu - argumentator. Piszę o nich, żeby nie zapomnieć, żeby zawsze, kiedy będę chciała sobie przypomnieć, wejdę na zapisaną recenzję. Bardzo polecam do przeczytania tę książkę, jest i wesoła, ale też totalnie rozczulająca. W wielu miejscach płakałam ze wzruszenia. Idealna książka na prezent, albo w podróż. Uczy, bawi i wzrusza. Warto liczyć się ze zdaniem każdego człowieka, szanować każdego bez względu na to kim jest, czy bezdomnym czy punkiem z wielkim irokezem czy przede wszystkim taką Ciotką Hildą - osobą z niepełnosprawnością umysłową, ale jakże miłą, dobrą i kochaną. Miłej lektury :)

Podróżnicza, filozoficzna książka dla dzieci starszych. Większy format. Twarda lakierowana oprawa . Czcionka wyrazista większa czarna lub biała w zależności od tła. Akwarelami malowała Maria Ekier. Treść dotyczy podróży chińskiego złocistego kota do krajów europejskich drogą morską. Kot pod Murem Chińskim był małym filozofem , myślicielem, skończył nauki , między innymi szkołę sztuk walki. Często próbował rozstrzygać rozmaite problemy, które innym z jego rodzeństwa nie przyszłyby nawet do głowy. Był poważny, skromny, spokojny , samotny, zaszczyty nie przewracały mu w głowie. Próbował rozwiązywać różne zagadki tego świata. ,,Na przykład taką : jeżeli na statek załaduje się dziesięć worków ziemniaków, w każdym z worków zmieści się dziesięć garnców, a w każdym z garnców dziesięć ziemniaków, to jak nazywa się sternik?’’. Myślało się kocisku abstrakcyjnie niemało. Był ciekawy świata , podsłuchując co opowiadają Manda-Ryni / nazwa własna w książce/. Zdecydował się na odważną podróż do Europy dwoma statkami , z przesiadką. W jaki sposób dostał się na pokład statku? Czy podróż była ciężka? Jakie przygody po drodze przebywał? Z kim się zaprzyjaźnił? Czym zaimponował większości? Czy zdecydował się powrócić kiedyś do Chin? O tym wszystkim przeczytacie sami. UWAGA! Jest jeden wielki minus w tej historii, gdyż około jedna trzecia książki opiera się na opisie i strategii krwawych , nieprzyjemnych walk kota ze szczurami. Sceny są drastyczne. Młodsze dzieci zaczęły płakać i nie mogłam ich uspokoić. Małe bały się rozlewu krwi, a przedszkolaki chciały ,żeby szczurów nie zabijano, bo to żywe stworzenia .Stwierdziły ,że można było inaczej je sprowadzić ze statku jak w znanej bajce ,, Flecista z Hameln’’ z podań ludowych ,spisanych przez braci Grimm. Poza tym to książka ma wspaniałe i mądre przesłania, żeby nie być zadufanym we własnej pysze, gdyż można wiele stracić i przegapić w życiu. Trzeba umieć docenić godnego przeciwnika i traktować go po rycersku, kierować się w życiu pokorą, być szlachetnym. Można cieszyć się ze zdobywanych prawych zaszczytów, chłonąć mądrość, zrozumienie, ale nie robić się z tego faktu dumnym ponad miarę, samolubnym. Honory i medale są mało znaczące i powierzchowne. ,,Każdy musi najpierw sam doświadczyć, zanim uwierzy’’. Bardzo dużo mądrych słów padło w tej historii. Szkoda by było, żeby dzieci ich nie poznały. Według własnego uznania, możecie ominąć brutalny fragment z walkami , resztę im przeczytać. Ogólnie polecam tę mądrą książkę.

Troszkę dziwna historia, z według mnie mało przekonującą postacią Świętego Mikołaja. Czytałam z zaciekawieniem mając nadzieję, że w końcu nastąpi jakiś moment, który sprawi, że ta książka dołączy do grona moich ulubionych świątecznych historii. Niestety nic takiego nie nastąpiło. Cała fabuła wydaje się trochę na siłę opisana, a już w szczególności rozwiązanie problemu. Szczerze mówiąc, jestem troszkę zawiedziona tą książką, ale być może adresaci tej książki, czyli młodsi czytelnicy, spojrzą na nią łaskawszym okiem.

Rozkoszna ramotka. Staroświecka narracja, mnóstwo wydarzeń, ale nic się nie dzieje, bo bohaterka zamiast osobowości ma potrzebę zadowalania otaczających ją dorosłych. Dziecko się wynudziło, ja podziwiałam ilustracje (doprawdy bardzo stylowe), czysty eskapizm, jeśli ktoś gustuje w przesłodzonych wyrobach cukierniczych.

Przyjemna, klimatyczna opowieść o sile wyobraźni. Czytając ją faktycznie łatwo przenieść się w czasy naszych babć. Opisy postaci bardzo plastyczne. Jedyne co mnie raziło, to kilkukrotnie wzmianki o tym jak to dzieci "dostały w skórę" - dziś nie do pomyślenia, w tamtych czasach pewnie na porządku dziennym... Za to odjęłam gwiazdki - inaczej pewnie byłaby mocna 8.

Kochani klasyka ! Co prawda dopiero teraz, w wieku 30 lat nadrabiam zaległości ale było warto. Mary to opiekunka Michasia i Janeczki. Znalazła się w domu Bansków w magiczny sposób. Przyleciała na parasolce. W książce znajdziemy jednorożca, gwiazdy które schodzą z nieba, zwiedzimy księżyc :) Polecam www.zaczytanasowka.pl

Tej książki się nie czyta. Tę książkę się pochłania! Leci się przez kolejne strony, kolejne przygody bohatera. Z zachwytem, z zapartym tchem, z podziwem dla autora Johna Boyne'a. "Lekkie życie Barnaby'ego Brocketa" to opowieść o chłopcu, który ignorował grawitację i unosił się w powietrzu. Rodzice i inni dorośli zakładali mu plecak z obciążeniem, ale czasem coś się popsuło i Barnaby znów wzbijał się do góry. Latał niezależnie od woli i nie potrafił przestać. Niestety jego rodzice tego nie tolerowali. Chcieli być normalni, przeciętni, niewyróżniający się. A ich syn ewidentnie zwracał na siebie uwagę. Schować więc go! Albo się pozbyć... To też opowieść o normalności i inności, o akceptacji i obcinaniu skrzydeł. Co znaczy "normalny"? Czy "nienormalny" jest gorszy? Bardzo ciekawa książka. Intryguje, fascynuje, skłania do refleksji. Do rodzinnego czytania, do wieczornych rozmów. Polecam! https://bajdocja.blogspot.com/2023/06/lekkie-zycie-barnabyego-brocketa.html

Grzeczna, wzorowa Strusia i niegrzeczny Łysol - gadający pies. Pies z absurdalnym poczuciem humoru i z kreatywnością wymykającą się jakimkolwiek ramom. Oboje przeżywają historie, które są trudne do przewidzenia. Zabawne, niedorzeczne, takie trochę bardzo nie z tego świata. Czytałem synowi przed snem. Obiecałem po jedynym rozdziale dziennie a stanęło na trzech 🙂 Książka bogata w ilustracje w formie komiksu. Zabawna, wciągająca, absurdalna z sytuacjami nie do przewidzenia. Podam tylko jeden przykład. Kto by pomyślał, że można sprzedać szkołę? . A można. I to razem z panią dyrektor i dziećmi. Gadający pies dużo może. Nie wiem czy chciałbym takiego mieć. Syn też zwątpił. Stwierdził, że woli milczące zwierzątka. Polecam. Doprawdy niezła rozrywka na koniec dnia.

Wyjątkowa, przejmująca, napisana z wykorzystaniem elementów surrealistycznych, co nadaje jej charakteru bajkowego. Choć historia tu opowiedziana nie jest bajkowa. Temat przemocy domowej, a właściwie przemocy wobec dzieci jest tematem trudnym. Jak przygotować dzieci na takie wydarzenia? Kolejna po "Spacerującym z książkami" książka dla dzieci ze znakiem zapytania... wydaje mi się, że to pozycja bardziej do wspólnego czytania

Pierwsza część to typowa bajeczka dla dzieci o magicznej krainie, ale druga to już świat rzeczywisty. To jak się łączą oba te światy jest bardzo ciekawe. Sama historia w sobie jest dosyć ujmująca i niesie przesłanie dla każdego inne. Miło się to słuchało, a element zaskoczenia w drugiej części mocno na plus. Polecam to ciekawa pozycja dla młodszych i starszych.

Są takie bajki, które czyta się dziecku na dobranoc z wielką przyjemnością. Są pisane prostymi zdaniami z wielkim ładunkiem emocjonalnym. W pewnym momencie doszłam nawet do wniosku, że czytam ją bardziej dla siebie niż dla córki ;). Obie się wzruszałyśmy. Bardzo polecam. Zdaje egzamin nawet przy dziecku z ADHD które zwykle traci skupienie przy trzecim zdaniu zwykłej bajki :)

Świetna historia łącząca bajkowość, świat przygód, świat zwierząt, i czas wakacji (rzecz dzieje się na farmie, myślę, że wiejskie wakacje są wspólnym doświadczeniem wielu dzieci). Całość o przyjaźni, empatii i o różnicach nie przeszkadzających we wspólnym życiu zwierząt w stodółce i wzajemnej pomocy.

Powszechnie wiadomo, że anioły są potrzebne, żeby czuwać nad zabłąkanymi dziećmi, ratować je z opresji, wskazywać właściwą drogę, wspierać i przekazywać ważne wiadomości. Ale anioły nie są ideałami, bywają leniwe, dzikie, płochliwe i nie zawsze pojawiają się na wezwanie. Dlatego ktoś, dawno temu, próbował założyć hodowlę aniołów, aby w razie potrzeby były pod ręką. Swoje rady i spostrzeżenia spisał w formie poradnika. Hodowla nie jest łatwa, po drodze czyhają liczne pułapki. Anielnik musi być usytuowany w odpowiednim miejscu. Trzeba go chronić przed wandalami, deszczem, owadami i drapieżnikami. Kolejne wyzwania to na przykład trening bujania aniołów i unikanie sytuacji (rzadkich), w których mogłyby być agresywne. Nie wiadomo jak Grzegorz Kasdepke wszedł w posiadanie tego niezwykłego poradnika, ważne, że chciał przedstawić nam jego treść. Jeśli więc ktoś chciałby zająć się hodowlą aniołów, powinien przeczytać dokładnie wszystkie wskazówki i cenne porady. Główną bohaterką powieści jest jedenastoletnia Marta, która wraz z młodszym bratem i rodzicami mieszka kątem u ciotki Irenki, siostry ojca. Rodzice Marty często się kłócą, atmosfera bywa napięta i drażliwa, a świadkami sprzeczek są dzieci. Zapracowany ojciec ma wyrzuty sumienia, że nie zapewnił rodzinie godnego życia, sfrustrowana matka topi niezadowolenie w alkoholu i nie potrafi zapanować nad atakami złości, ciocia Irenka też nie jest zadowolona ze swego życia, więc bywa złośliwa. Marta tęskni za rozmowami i rodzinnymi spacerami, czuje się osaczona przez rzeczywistość, w dodatku musi wciąż zajmować się organizowaniem zabaw dla czteroletniego brata. Pewnego razu dziewczynka stojąc na balkonie wypatrzyła w oddali coś niezwykłego… zobaczyła na niebie anioły krążące nad zaniedbanymi ogródkami działkowymi. Oczywiście mimo zakazu, aby nie zapuszczać się nigdy w tamte rejony, wyrusza by z bliska zobaczyć anielnik. Jednak zanim tam dotrze, wpadnie wraz z bratem w niezłe tarapaty. Nie będzie sielsko i anielsko, będzie groźnie i strasznie jak w horrorze. Jak skończy się wyprawia Marty? Jak na zniknięcie dzieci zareagują rodzice? Czy Marta zobaczy anioły? Co takiego będą miały jej do przekazania? Czy dorośli coś zrozumieją i zawalczą o lepsze życie? W dramatycznej historii, która rozegrała się na terenie zaniedbanych ogródków działkowych nie da się nie zauważyć nawiązania do bajki o Jasiu i Małgosi. Baśniowego i trochę strasznego klimatu dodają tej opowieści niepokojące ilustracje. Ponadto co kilka stron znajdziemy szczegółowe informacje hodowli aniołów. Cytowane fragmenty starego poradnika hodowcy aniołów mają charakter naukowy, są uzupełniane ilustracjami oraz opatrzone nazwami w języku łacińskim łacińskimi, jak w starych książkach lekarskich lub zielnikach. Połączenie baśniowego tematu z naukową powagą daje momentami efekty komiczne. Z kolei przygody Marty wzruszają i skłaniają do refleksji. Doceniam wartościowe przesłania zawarte w tej książce, jednak czegoś mi tu brakowało. Może spójności obydwu części, staranniejszego dopracowania wątku obyczajowego, nie aż tak banalnego zakończenia? W moim odczuciu nie jest to najwybitniejsze dokonanie literackie tego pisarza. Powieść rekomenduję dla dzieci w wieku 10+. Tym nieco młodszym powinni ją przeczytać dorośli i przy okazji porozmawiać z dziećmi na temat opisanej historii. Przeczytane w ramach wyzwania czerwcowego 2025. (4) Książka, której bohaterem jest dziecko.

"Mała Nina" to książka pisana z perspektywy dobrodusznej, pomysłowej, ciekawej świata dziewczynki. Rezolutna, ośmioletnia Nina wraz z przyjaciółką Luizą przeżywa przeróżne przygody, psoci i dojrzewa. W książce są nieduże, dość ładne rysunki przedstawiające wizerunek głównej bohaterki. Przez dziewięć rozdziałów mamy okazję ją całkiem dobrze poznać. Nina przygotowuje się do chrzestu oraz komunii, i łatwo się domyślić, że uroczystości nie przebiegną zgodnie z planem dorosłych, w związku z krnąbnym charakterkiem dziewczynki. Są też dziecięce pytania - z czego składają się anioły, jak wyglądają, dlaczego mogą latać, gdzie jest Bóg. Nina aktywnie korzysta z życia, bawi się, doświadcza, podejmuje się wielu wyzwań, choć nie zawsze wyciąga logiczne wnioski ze swych błędów. Dużo rozmyśla o wielu ważnych sprawach świata dorosłych. Ponieważ rodzice jedynaczki są po rozwodzie, podwójnie świętuje wszystkie okazje, dostaje dwa razy więcej prezentów i otrzymuje dwa razy więcej uwagi. Dziewczynka kupuje zwierzątko, bo tak jak kumpelka chce mieć świnkę morską, i nazywa ją Wangogiem. Opiekuje się nią (nawet ją chrzci jak statek... szampanem), przygotowuje jej posiłki, zabawia, ale niestety jest świadkiem śmiertelnego wypadku zwierzaka. Dla rodziców to dobry pretekst, by porozmawiać z dzieckiem o trudnych sprawach, jak śmierć, rozstanie, smutek. Od innych opowiadań dla dzieci ta książeczka wyróżnia się bardziej luzackim podejściem bohaterów do życia, humorem, choć jest też kontrowersja dla osób wierzących - profanacja hostii, którą Nina chce wynieść z kościoła i używać jako talizmanu w postaci zakładki do książki. Wszystkie historie opisane są z humorem i refleksją a małej Niny nie sposób nie polubić.

Jak wygląda życie osoby niezwykle malutkiej? Jak z takim wzrostem zakupić makaron, w jaki sposób uzyskać porozumienie z większymi od siebie wronami, czy też odnaleźć się na szkolnej zabawie ? ... Tego wszystkiego doświadczyła maleńka Pani Flakonik. Książka A. Proysen z niezwykłymi ilustracjami Krystyny Witkowskiej zaciekawia, a przede wszystkim pobudza wyobraźnię ... do snucia własnych opowieści ... Inspirująca, nie tylko dla miłośników Pożyczalskich :)

Pięknie zilustrowana i przemyślana książka. Można trochę bliżej poznać dzieciństwo Astrid i zrozumieć skąd wzięły się wydarzenia i zabawy pojawiające się w jej twórczości. Szczególnie wartościowa pozycja dla tych czytelników, którzy znają książki Astrid i lubią jej twórczość.

A mnie się nie podobało. Same opowieści mają sens, owszem, opowiadają o rzeczach trudnych, a jakże, ale w żaden sposób nie mówią jak sobie z nimi radzić. Bliskie mi osoby w różnym wieku rozprawiały się z podobnymi kłopotami jak opisane w książce, ale nie nastąpił nagle gwizd nagle świst para buch koła w ruch i sparaliżowana dziewczynka nie zmieniła się w lokomotywę, nadal pozostała okaleczona i zła na cały świat. Przeczytanie tej ksiażeczki tylko ugruntowało ją w refleksji że wszystko jest do niczego i niesprawiedliwe, a zerowym ratunkiem są złudzenia i malowanie blokowisk na pastelowo. Tak czy siak ksiażka opowiada faktycznie o sprawach problematycznych omijanych przez autorów książek dla dzieci. I super ale mi to nie wystarcza.