Cień bolesnych wspomnień

#opinia Renata Surmacz Wydawnictwo Lucky "Chłopiec bez nazwiska" Renaty Duczyńskiej - Surmacz to historia pełna nostalgii i różnorodnych emocji. Skłania czytelnika do refleksji, do zatrzymania się i do zastanowienia się nad życiowymi priorytetami. Poznajemy w niej dwie siostry. Magda to ta starsza, która po śmierci matki opiekuje się młodszą siostrę Darią. To dla Darii rezygnuje z atrakcji młodzieńczego życia. Łączy je silna więź. Wydawałoby się, że Magda zadanie zastępczej matki wykonuje perfekcyjnie. Sytuacja się jednak komplikuje, bo obie kochają jednego mężczyznę. Czy kobieta zdradzona przez dwie najbliższe osoby wybaczy? Czy miłość może się przerodzić w nienawiść i obojętność? Kim jest Aleksander Marzec? Czy Olek vel Wojtek odzyska swą tożsamość i odnajdzie ojca? Czy Daria i Wiktor rozwikłają zagadkę zniknięcia Magdy? Czy można zakopać przeszłość i uciszyć wyrzuty sumienia? O tym dowiecie się z treści książki. Bohaterowie są autentyczni, bo w życiu takie sytuacje mogą się zdarzyć i się zdarzają. Kompletnie nie polubiłam Darii i Wiktora. I cały czas zastanawiałam się jak mogli być tak okrutni, budując swoje szczęście na cudzym nieszczęściu. Od samego początku kibicowałam Magdzie, dla której życie naszykowało okropny cios. Co spotyka Magdę i jakie to niesie konsekwencje dla innych? Nie zdradzę... W tej książce autorka porusza dużo trudnych i ważnych tematów. Są relacje w rodzinie lub ich brak. Są konsekwencje braku szczerej rozmowy z najbliższymi. "Minęło tyle lat, że wszystkie dawne urazy mogłyby pójść w niepamięć. Gdyby tylko można było porozmawiać. Wszystko sobie wyjaśnić." Pojawiają się różne odmiany miłości. Miłość siostrzana, miłość damsko męska i miłość rodzica do dziecka. Czy "Miłość nie wybiera, miłość wszystko usprawiedliwia." Czy warto wszystko poświęcić w imię miłości? I czy można osiągnąć pełnię szczęścia, wiedząc, że nasi bliscy cierpią? "Przez lata rozdzielenie i poczucie winy zmieniły się w złość, a potem w smutek." "Zmierzenie się ze wspomniniami jest jak wojna. Pustoszy emocjonalnie." Życie jest nieprzewidywalne, pełne wyborów i dylematów. "Życie jest sumą doświadczeń", z których warto wyciągać wnioski. Nikt nie jest doskonały i idealny, ale warto rozliczyć się z przeszłością po to, by odzyskać życie i iść w przyszłość z podniesioną głową. Tylko czy wszystko można wybaczyć, zrozumieć i zapomnieć? Myślę, że takich chłopców bez NAZWISKA jest więcej, bo instytucje zbyt szybko zamykają sprawy i to jest smutne i nieodpowiedzialne. Nie wszyscy ci chłopcy mają tyle szczęścia w nieszczęściu co nasz Wojtek. Myślę, że Was zainteresowałam. Książka jest ciekawa i czyta ją jednym tchem. A ja czekam na kolejną książkę autorki. #współpracabartetowa #czytamipromujępolskichautorów

Dwadzieścia dni. Czy tyle wystarczy na miłość. Czy uczucie, które powstanie w tak krótkim czasie będzie wystarczająco silne by przetrwać lata rozłąki? . Herakles to uwielbiany przez studentów profesor Uniwersytetu Harvarda. Jego historia miała dwie wersje: oficjalną i prawdziwą. Tej prawdziwej nie poznał nawet jego najbliższy przyjaciel. Nadszedł jednak czas by odkryć wszystkie karty i wyjawić, co zdążyło się w tak odległej Polsce. . Los odebrał Joannie wzrok, ale zostawił jej muzykę. W domu, w którym mieszkała z ojcem i babką, wyrywała na fortepianie swoje uczucia. To muzyka zaczarowała młodego chłopaka, który pojawił się w jej życiu jak duch i choć dzieliło ich wszystko, to połączyła ich miłość. . "W cieniu dobrych drzew" to historia, która was oczaruje. Dwoje młodych ludzi rozdzielonych przez los. Wielka miłość, której świadkiem był tylko kot. Uczucie, które narodziło się w cieniu dobrych drzew. I przyjaźń, która trwa pomimo wszystkiego. . Dwoje ludzi, którzy mogliby być naszymi dziadkami lub sąsiadami. To chyba najbardziej w tej powieści sprawiło, że jest mi bliska. Zwłaszcza na końcu, gdy pojawia się słowo o pandemii. Joanna i Herakles zajęli szczególne miejsce w moim sercu i zostaną tam na dłużej. Polecam ją każdemu! . Morałem tej historii jest to, że definiują nas dwie rzeczy dziedziczenie, czyli przeszłość ukryta w genach i nasze tajemnice.

Do zapoznania się z twórczością autorki zachęciły mnie wysokie oceny jej książek oraz ich tematyka. Autorka łączy wątki obyczajowe, romansu z sensacyjnymi. Dopiero rozpoczynam przygodę literacką z jej bogatą i ciekawą twórczością i póki co przeczytałam powieść Aleksandra. Przeglądając dorobek literacki autorki zainteresowały mnie niebanalne i często dramatyczne portrety kobiet. Jedną z takich książek jest „ Aleksandra”. To pogłębiony psychologicznie portret bohaterki, którą czytelnik poznaje w dramatycznych okolicznościach. Kobieta ma zamiar zakończyć swoje życie skacząc z dachu wieżowca. Chciałam poznać przyczyny jej decyzji. Aleksandra już od pierwszych stron opowiada o swoim życiu, o szwagrze z którym przypadkowo wplatała się w romans i nagłym wyjeździe na misję do Nigerii. W książce sporo się dzieje, już w samolocie do Lagos poznaje przystojnego lekarza, w jej ocenie mężczyznę traktującego relacje osobiste powierzchownie i przelotnie, lubiącego flirtować. Jej pierwsze wrażenie było zdecydowanie niepochlebne, a negatywności dodały inne incydenty podczas podróży i w pierwszych tygodniach pobytu na misji. Do połowy uważałam, że książka mnie zawiodła, zbyt wiele romansu i erotyki, miłości od pierwszego spojrzenia, tym bardziej, że akcja toczy się na misji prowadzonej przez zakonnice. Postanowiłam jednak kontynuować lekturę, co było bardzo słuszną decyzją. Akcja zaczęła toczyć się dynamicznie z realiami życia w sierocińcu, zagrożeniami w afrykańskich krajach, porwaniami dla okupu, istnieniem różnorodnej skali grup przestępczych i prześladowań chrześcijan. Losy Aleksandry staja się coraz bardziej zawiłe, tym bardziej, że oczekuje dziecka. Od połowy lektury każda strona przynosi nowe zaskakujące wydarzenia o których warto przeczytać. Wielkie dramaty i nieszczęścia przeplatają się z niezwykłymi więzami chęci pomocy i przyjaźni. Jedynie, co mi przeszkadzało, to zbyt wiele zbiegów okoliczności. Z pewnością jednak sięgnę po dalsze portrety losów fascynujących kobiet.

Zapach Mazur, tom 1, Barwy Mazur, tom 2, Dotyk Mazur. Żółty kajet, tom 3, Dotyk mazur. Pożegnanie, tom 4 Wzruszającą pełna emocji, wciągająca współczesna powieść obyczajowa z wplatanymi wspomnieniami wojennym. Dwa plany czasowe : współczesny i czasy drugiej wojny światowej Mazury - Prusy Wschodnie. Piękna i poruszająca historia Niemców, którzy zamieszkiwali tereny Mazur, opowiedziana w sposób niezwykle interesujący, przez dwie bohaterki powieści, które przeżyły wojenną i powojenną gehennę. Historia tragiczna, pełna bólu i cierpienia, ale też historia o przyjaźni, która trwa całe życie, o miłości, o wybaczaniu i o tym, co w życiu jest ważne. Piękne opisy mazurskich krajobrazów, które pozwalają na krótki moment oderwać się od skomplikowanych losów bohaterek i przenieść się do bogatego w jeziora i lasy rejonu Mazur. Jeśli lubicie literaturę obyczajową z historią w tle, gorąco polecam całą serię.

Czym jest miłość? Czy jest piękna czy bolesna? O tym chyba już każdy z nas się przekonała jaka potrafi być Miłość, a potrafi być naprawdę różna... Antologia "Miłość w pakiecie" to zbiór opowiadań 9 autorek. Przyznam, że nie wszystkie autorki znam z ich twórczości, ale teraz miałam okazję poznać i było to bardzo miłe spotkanie. Oczywiście jak to w antologiach bywa każda historia jest inna, każda czegoś uczy, ale łączy je jedno w tym przypadku Miłość... Autorki ukazały miłość w różnych obliczach w pakiecie ze wszystkim co ofiaruje życie. Czy któraś historia spodobała mi się najbardziej? 🤔 Nie chcę tu wyróżniać nikogo, ponieważ wszystkie historie były wyjątkowe, każda ukazywała miłość, różnią miłość. Wiadomo również, że autorki z większym stażem miały łatwiej, a ja zwróciłam uwagę na dwa opowiadania "Miłość na gigancie" oraz "Miłość w Twoich oczach". Wiadomo, że twórczość Katarzyny Grabowskiej, Wioletty Piaseckiej oraz Anny Stryjewskiej już znam i uwielbiam, dlatego spojrzałam na coś świeżego jak dla mnie :) Miło było mi również poznać twórczość Doroty Śliwy, Melisy Łada, Kingi Ucherek oraz Katarzyny Kieleckiej ☺️ Polecam 😉

Ania dowiaduje się o pozostawionym przez swojego pracodawcę spadku. Ma wybrać, albo przejmie ważne stanowisko w firmie reklamowej, w której pracuje albo odziedziczy gospodarstwo, o którym mało kto wiedział. Kobieta na początku bez wahania wybrałaby firmę, jednak Kazimierz dał jej czas na podjęcie decyzji, a kiedy poznaje bliżej gospodarstwo jak i jej pracownika, wybór nie wydaje się już taki prosty. Zawaliłam sprawę. Jakiś czas temu przeczytałam w ramach booktour drugą część tej powieści...no i dlatego praktycznie nic nie było dla mnie zaskoczeniem. Jednak to tylko moja wina. Wracając do książki. Jest to bardzo ciekawa, świetnie napisana opowieść o ludzkich wyborach. Niby takich oczywistych, a jednak nakłaniających do przemyślenia. Bo czy faktycznie kariera zawodowa wyciskająca z nas wszystkie soki jest tym co chcemy robić do końca życia? Czy jeśli mamy wybór i los postawi przed nami alternatywę nie warto spróbować zacząć od nowa, z nową energią, nowymi ludźmi i w innym otoczeniu? Czy warto trwać z związku, w którym jest się z kimś tylko dla chwilowej przyjemności... Czy za swoje krzywdy i zdradę trzeba się zemścić by odzyskać spokój ducha ? Z wielką przyjemnością przepłynęłam przez tę lekturę i polecam Wam obie części...jednak czytajcie je po kolei, nie tak jak ja 😉.

❤️💛❤️Autorka zaprasza nasz w dalszą podróż przez życie w towarzystwie sióstr Łucji i Felicji. Pierwsza z nich, Felicja, to energiczna i niezależna kobieta z charakterem, która porzuca swoje dotychczasowe życie w mieście, by zamieszkać z ukochanym Andrzejem. Jednak stara miłość nie jest tak idealna, jak w jej wspomnieniach. Kobieta zaczyna się dusić w tej relacji i tęsknić za życiem, które wiodła. Wyrusza więc ze swoim przyjacielem Tobiaszem w spontaniczną, przynajmniej dla niej, podróż do Szkocji, by móc zastanowić się nad tym, co dalej. Łucja natomiast przyjeżdża do babci Michaliny, by zastanowić się nad własnym życiem i odnaleźć spokój. Jej chwilowe zapomnienie, zdrada, niesie szereg konsekwencji. Przede wszystkim doprowadziło do rozpadu małżeństwa, tylko czy ono jeszcze tak naprawdę istniało? W końcu moja najulubieńsza postać - babcia Michalina. To jej dziennik, pełen życiowych mądrości, jest źródłem inspiracji dla obu sióstr. Babcia dzieli się z nimi własnymi błędami wierząc, że będą mogły ich uniknąć we własnym życiu. Tylko czy to jest możliwe? Babcia to most między tym, co było, a tym, co jest i będzie. Babcine mądrości to cenne wskazówki na wagę złota. 💛❤️💛 Powieść porusza wiele życiowych wątków. Mamy tu zdradę, ucieczkę, poszukiwanie siebie. Według autorki życie to jedna wielka niewiadoma. Nic nie jest w nim oczywiste, ani dane raz na zawsze. ❤️❤️❤️Podobało mi się w tej historii to, że autorka nie podaje złotych rad na tacy. Nie ma tu jasnej recepty na szczęście. Dlaczego? Bo dla każdego ono oznacza coś innego. Ukazuje bohaterki w różnych sytuacjach życiowych i pozostawia czytelnikowi ich ocenę. Mamy prawo wybrać źle, mamy prawo do ucieczek, ale musimy pamiętać, że zawsze możemy zacząć od nowa. Jak to mówiła Ania z Zielonego Wzgórza? ,,Jutro jest zawsze nowe i wolne od błędów". Tak mi się jakoś skojarzyło... Polecam tę cudowną, pełną emocji historię o kobiecej sile i determinacji. To spokojna i refleksyjna powieść obyczajowa, przy której spędziłam miłe, pełne zadumy chwile. Polecam🎀

Zdarza Wam się brać udział w konkursach? Ja przyznam szczerze, że kiedyś częściej brałam udział w różnych konkursach, obecnie od czasu do czasu gdzieś się zgłoszę dla frajdy. A trafiliście kiedyś na taki konkurs, gdzie oprócz głównej wygranej (mam na myśli konkursy książkowe) były nagrody pocieszenia? Ja pierwszy raz spotkałam się z czymś takim na profilu autorskim Pani Justyny Chrobak. Mało tego nagrodę pocieszenia można było sobie wybrać. Chętnie skorzystałam z tej okazji i tak oto stałam się szczęśliwą posiadaczką książki "Znikające nadzieje". Książka z dedykacją to nie lada gratka. "Im bardziej chcemy, by czas zwolnił, tym mocniej on z nami igra i przyspiesza, zbliżając nas do nieuniknionych przykrych wydarzeń szybciej niż zwykle". Hanna Starzewska nie miała w życiu łatwo, ale pomimo przeciwności losu jest szczęśliwą mężatką, marzy o dziecku i spełnia się zawodowo. Robi coś dobrego dla tych, którzy nie mieli w życiu tyle szczęścia co ona, prowadzi Fundację "Nadzieja" dla kobiet w trudnej sytuacji. Z dnia na dzień na jej idealnym życiu pojawiają się rysy. Jej mąż Bartosz jej opoka przykładny facet zmienia się w nieobliczalnego potwora. Powrót do domu, który kiedyś był bezpieczną przystanią, obecnie przyprawia Hanię o dreszcze. Podopieczne fundacji zaczynają znikać w niewyjaśnionych okolicznościach, a wolontariusz Szymon niebezpiecznie zbliża się do Hani. W jej życiu sporo się dzieje, aż wreszcie ona sama zaczyna przypominać swoje podopieczne. Stłamszona i zastraszona czeka na nadejście kolejnego ciosu... Miłość bywa głucha i ślepa i chociaż ludzie wiedzą o tym fakcie od wieków, nikomu nie udało się znaleźć skutecznego lekarstwa przywracającego jej słuch i wzrok. "Czy naprawdę miłość do osoby, która nagle i bez powodu zmienia się z kogoś bliskiego w osobistego kata, całkowicie przesłania logiczne myślenie?" Ludzie strzegą swojej prywatności, tworzą pozory idealnych związków i ukrywają dramaty czterech ścian. Wciąż łudząc się, że to, co się dzieje u nich w domu to tylko przejściowe kłopoty. Bo tak łatwiej, wygodniej, prościej, po co kogoś wciągać w swoje prywatne sprawy. Nie ma rodzin idealnych. I ten tekst inni mają gorzej, ja dam radę. Pani Justyna Chrobak w swojej powieści porusza trudne tematy. Pisze o tym, o czym bardzo mało się mówi na co dzień. Przemoc domowa i kobiety, które dla dobra dzieci trwają w toksycznych związkach, nie wiedzą, gdzie się zgłosić, żeby otrzymać pomoc. Czasami tylko nadzieja na lepsze jutro pozwala im wytrwać. " Nadzieja ostatnia umiera, Mówią, że człowiek z niej jest Więc czemu w Tobie jej nie ma? Dlaczego nie szukasz jej? " Maciej Balcar "Nadzieja"

Rita, Jan, Piotr i Tomasz. Jedna kobieta i trzech mężczyzn. Jeden jest jej teraźniejszością, drugi ucieczką, trzeci wspomnieniem przeszłości. Z Tomaszem miała wziąć ślub. Niefortunny incydent w dniu sesji zdjęciowej sprawił, że on trafił do więzienia a ona, w ciąży i w zakrwawionej sukni, uciekła na Mazury. Tam poznała Jana, właściciela ziemskiego. Mężczyzna posiada pensjonat oraz stajnię a Rita kocha konie. Zgadza się za niego wyjść nie wiedząc, że jej nowy mąż ma nietypowe upodobania seksualne. Z początku im się układa, dopóki Jan nie dopuścić do głosu swoich instynktów. Wtedy Rita zaczyna się go bać i odsuwać od niego. Wiadomo, że zrobił jej krzywdę, lecz nie znamy szczegółów. Teraz Rita zajmuje się obejściem i wychowuje dwóch synów, Kubę i Józia. Gwarantem jej bezpieczeństwa jest przyjaciel jej męża, Piotr, z zawodu policjant. Są z sobą blisko, ich dzieci wychowują się razem. Piotr praktycznie sam wychowuje Marysię. Z jej matką nie łączy go już nic, choć formalnie nadal są małżeństwem. Mężczyzna planuje rozwód. Jest jedynym poza podejrzeniami zaborczego Jana i jedynym, z którym Rita faktycznie zdradzała męża. Dopóki nie pojawił się Tomasz. Jej pierwsza i największa miłość odnajduje ją i zatrudnia się w gospodarstwie jej męża. I teraz się zaczyna. Lawirowanie pomiędzy trzema kochankami, kłamstwa, zdrady i poczucie niesprawiedliwości. Rita najchętniej rzuciłaby wszystko i wpadła w ramiona Tomka, ale jej mąż zabrałby jej dzieci, bez których ona nie wyobraża sobie życia. Piotr chciałby być z nią, lecz póki co pilnuje czy Jan nie posuwa się za daleko, czy znów jej nie krzywdzi. Tomek oferuje jej niezapomniany tydzień a później chce wyjechać. Czy ta historia może skończyć się dobrze? Z początku prosta fabuła coraz bardziej się komplikuje. Wygląda to na typowy konflikt tragiczny, w którym nie ma dobrego rozwiązania a jednak autorce udało się mnie zaskoczyć. Brawa za zakończenie.

Zakończenie pierwszego tomu serii Anny Karpińskiej „Kolory szczęścia” było tak dramatyczne, że wówczas poczułam pilną potrzebę natychmiastowego przeczytania ciągu dalszego. Nie było to jednak możliwe, bo ukazał się on dopiero 4 miesiące później. Tak się jakoś złożyło, że nie trafił w moje ręce od razu i zapomniałam o nim. Aż tu ostatnio rzucił mi się w oczy w bibliotece i przypomniał, że przecież wciąż nie wiem, co stało się z ciążą zastępczą Marii i jak potoczyły się losy dwóch małżeństw uwikłanych w tę historię. Na szczęście dość dobrze pamiętałam treść pierwszej części, choć autorka zadbała o to, żeby stopniowo odświeżać pamięć czytelniczki takiej jak ja i powracać do wydarzeń wcześniejszych. Nie mogę powiedzieć, żeby Anna Karpińska czymś mnie zaskoczyła. Fabuła jest przewidywalna, ale właśnie dlatego w pełni mnie usatysfakcjonowała. To, co miało się udać, to się udało, ci, którzy zasługiwali na karę- ponieśli ją, tajemnice zostały ujawnione, a w finale każdy trafił na swoje życiowe miejsce. I o to chodzi w tego rodzaju powieściach. W końcu to nie powieść egzystencjalna na miarę Nobla, czy choćby Nike, ale zwykła opowieść dla kobiet- ma relaksować, wywoływać emocje i dawać wytchnienie po trudach dnia. Przy okazji jednak autorce udało się w nienachalny sposób przemycić trochę ważnych tematów i pobudzić do zastanowienia się nad kilkoma kwestiami. Pierwsza z nich to sprawa rodzicielstwa i tego, jak podchodzi do niego polskie prawo. Matka zastępcza, nosząca w sobie ciążę z in vitro, czyli zrodzoną z materiału innej kobiety i mężczyzny w świetle przepisów pozostaje matką tego dziecka. Nieważne, że cały materiał genetyczny pochodzi od innych ludzi. W dodatku ojcem jest mąż matki zastępczej, chyba że wskaże ona innego mężczyznę. Absurdalne i bardzo nieżyciowe. Potrzebny jest długi proces adopcyjny, by dziecko mogło oficjalnie stać się potomstwem tych, z których materiału powstało. Sporo dowiedziałam się także o procedurach związanych z rozwodami i podziałem majątku. Jak się jest zamożnym i ma się co dzielić to sprawa nie jest łatwa. Nic dziwnego, że w sądach toczą się zażarte boje o uznanie kogoś winnym rozpadu małżeństwa. Jak już zauważyłam w pierwszej części autorka tworzy udane i bardzo sympatyczne portrety kobiece, ale mężczyznom dostaje się od niej po głowach ( oczywiście nie wszystkim). Postaci mężów głównych bohaterek to osoby antypatyczne, ale i schematyczne. W dodatku Anna Karpińska powiela pomysły fabularne i układa losy swoich bohaterek dość podobnie. Obie zawodzą się na mężach, obie też przekonują się, że tuż obok znajdują się wartościowi panowie, którzy tylko czekają na ich łaskawe spojrzenia. Mało tego- obaj nowi wielbiciele mają nawet synów w podobnym wieku. Czyżby chodziło o zaakcentowanie siły pokrewieństwa pomiędzy Marią a Aleksandrą? Jeśli tak to w porządku, choć i tak uważam, że zbyt grube te nici, którymi to uszyto. Mimo kilku zastrzeżeń uważam, że książki tej autorki trzymają dobry poziom w zalewie powieści dla kobiet. Jeśli więc mamy ochotę na coś lekkiego i odmóżdżającego to Karpińska się nadaje. Można czytać bez żenady.

"Słodycz zemsty" to trzecia powieść spod pióra Marzeny Miłek. Jest dla czytelnika ogromną frajdą, ponieważ mamy całą gamę nietuzinkowych postaci, odpowiednie tempo akcji oraz niebanalną fabułę. W książce śledzimy losy bohaterów z kilku perspektyw. Dzięki czemu czytelnik ma lepszy wgląd do fabuły oraz sam potrafi dokonać osądu, która z postaci jest dobra i czy zasługuje na kolejną szansę. Autorka działa trochę na zasadzie kontrastu. Mamy bohaterów, którzy nie zasługują na jakiekolwiek pozytywne słowo, ale również postaci, które wnoszą sporo światła do fabuły. Taka mieszanka to niebywała dawka emocji dla czytelnika. Od dogłębnej nienawiści, po współczucie i radość. Akcja powieści rozpoczyna się w momencie gdy Apirl - główna bohaterka, trafia do więzienia za malwersacje finansowe w rodzinnej firmie. Oczywiście jest ona niewinna, a odsiaduje wyrok, chcąc chronić swojego ojca. Zakład karny zdecydowanie nie jest bajką, o czym szybko się przekonuje. Jednak trafienie tam wcale nie załamuje kobiety, a zachowania, których dopuścił się jej mąż. Odbierając jej dosłownie wszystko, April poprzysięga zemstę. Pomocną dłoń wyciąga do niej Marcus, prawnik, który się w niej zadurzył. Jest miły, uroczy i ma serce jak na dłoni. Z początku wydawać by się mogło, iż stworzą świetną parę, jednak wówczas na scenie pojawią się Deacon, brat Marcusa. Jest on jego totalnym przeciwieństwem i w sumie trudno go polubić na początku powieści, ponieważ jego podejście do płci przeciwnej, pozostawia wiele do życzenia. Jednak nie można mu odmówić seksapilu, urody czy męskości. Kiedy April trafia pod jego dach wszystko się zmienia. Z początku sceptyczny Deacon, dołącza do zaplanowanej zemsty, tym samym zbliżając się do głównej bohaterki. Przepychanki słowne, skrywane pragnienie i dwa silne charaktery, to przepis na ogromną dawkę tarcia między postaciami, więc szykujcie się na to, że będzie gorąco i zabawnie🔥🔥🔥. April to świetnie nakreślona postać. Czytelnik może obserwować jak ewoluowała przez ostatnie pięć lat oraz jest świadkiem tego jak zdeterminowana się stała. Takich postaci brakuje na rynku wydawniczym. Pokazuje czym właściwie jest siła. Nie tylko czysto fizycznym aspektem, ale wytrzymałością i cierpliwością. Bo jak wiadomo, zemsta najlepiej smakuje na zimno 😉 W pobocznych wątkach możemy dostrzec jak zepsuty jest świat, gdy w grę wchodzą pieniądze. Na szczególną uwagę zasługuje historia Margaret i jej siostry. Takie oddanie i wzajemna miłość pokazują, ile znaczy rodzina i jej bezpieczeństwo. Całość powieści napisana jest świetnym językiem, czytelnik nie ma problemów z odbiorem, a jedynie może cieszyć się z tego, co zaserwowała autorka. "Słodycz zemsty" to książka, która wyróżnia się nie tylko ze względu na niebanalny motyw, ale również zachwyca mieszanką emocji oraz wartką akcją. Jeśli lubicie intrygi, rewelacyjnie skrojone postaci, a także wiele pikanterii, ta książka jest idealna dla Was😍.

Jestem absolutnie oczarowana tą powieścią! Dawno nie trafiłam na tak lekką, a tak mądrą książkę obyczajową! To jak „O rety! Wymyśliłam męża” Katarzyny Kowalewskiej, połączone ze stylem pisarskim Małgorzaty Wardy. Historia Liz Doporto, światowej sławy malarki, która częściowo utraciła pamięć, chwyciła mnie za serducho. Dopingowałam tej postaci. Chciałam, by jej się udało! A trzeba zaznaczyć, że autorka skutecznie komplikowała jej życie. Na każdym rogu czyhała trudność, łzy albo chociaż paparazzi. Liz zapomniała 20 ostatnich lat swojego życia. Brzmi jak koszmar, ale Marta Lenkowska chciała kimś potrząsnąć, chciała dać lekcję Liz. A może i nam? Przepiękny język, obrazowe porównania i mnóstwo emocji. Autorka nigdzie się nie spieszyła. Wszędzie dawała wejść w głowę bohaterki. Pokazywała jej plany, działania, ale przede wszystkim ogrom emocji, lęków, bólu. To jest opowieść filmowa. Plastyczna, szczegółowa i z pięknymi krajobrazami. Akcja toczy się głównie w Portugalii, ale bohaterka odwiedza też rodzinny Toruń. Sceny są napisane tak, że wciąż je widzę. Wyobrażałam sobie Lizbonę, wnętrza i obrazy. Czy coś był zmieniła, gdyby to była moja książka? Nie:)! Tutaj wszystko zagrało! Autentyczne relacje, szczere reakcje, bardzo subtelny wątek miłosny, dobry wątek matka-córka, piękne opisy, głębia. Atutem tej historii jest jej lekki charakter. Są ciężkie problemy podane jak chałka z masełkiem.

Zaczęłam ją dosyć spontanicznie z myślą, że gorzej już nie będzie, a bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła! Na początku podeszłam bez większych emocji i większych emocji też nie wzbudziła i byłam pewna że to będzie od kolejny średniaczek do kolekcji. Ale im dalej szłam, tym bardziej była zagmatwana, mroczna, autorka stawiała coraz więcej pytań, a ja coraz bardziej potrzebowałam odpowiedzi. Ostateczny plot twist? Tego się nie spodziewałam kompletnie! Ciężko uwierzyć, że to debiut i z pewnością to nie jest moje ostatnie spotkanie z Maddie :)

Książki o tematyce wojennej bardzo mnie przyciągają i czytam wszystko, co wpadnie mi w ręce. Wiem, jakie piekło zgotowali nam Niemcy, ile cierpień i strat spowodowała niemal każdej polskiej rodzinie chora ideologia Hitlera. Wiem, jak wielka wola walki była w Polakach, aby wyswobodzić się spod okupacji jego i budzi to mój najszczerszy podziw. Ta książka pokazuje natomiast, że po drugiej stronie barykady byli ludzie, którzy nie godzili się na to, co wpajali im naziści, którzy nie wyzbyli się człowieczeństwa, mieli uczucia, pragnęli być szczęśliwi, niezależnie od ich pochodzenia... Wojna dopisała ciąg dalszy do historii Hanny i Hansa, którzy znali się od wczesnego dzieciństwa, sąsiadowali ze sobą i byli praktycznie nierozłączni. Spotkali się po latach w tragicznych okolicznościach. On w niemieckim mundurze, ona - walcząca o przetrwanie w okupowanej Polsce, a więc po dwóch stronach barykady. Przeczytajcie tą piękną historię, pełną emocji i wzruszeń, która tylko potwierdza, że nie ma ludzi na wskroś złych, i tych nieskończenie dobrych.

[Reklama] Wydawnictwo Novae Res Jak bardzo może się skomplikować względnie poukładane życie? Tak bardzo, że cały fundament rozsypuje się w pył. Kelly i Jim to małżeństwo, które przechodzi kryzys. Na szczęście kobieta może liczyć na wsparcie niezawodnych przyjaciół. Ale jakby było mało zmartwień powraca Ryan, szkolna miłość kobiety. Ta historia stawała się coraz zagmatwaną, im głębiej się zaczytywałam. Problemy małżeńskie zaczęły ustępować innym, bardziej przerażającym sytuacjom. Tak bardzo, że w pewnym momencie zaczęłam drżeć w oczekiwaniu na finał tych wszystkich przerażających wydarzeń. Lektura zdecydowanie trzymała w napięciu do samego końca. I okazała się być zupełnie inną, już przypuszczałam. Bardziej przewrotną, zaskakującą i nieprzewidywalną. Autorka nakreśliła fajne postacie. Wyraziste, z indywidualnymi charakterami. Ze skazami, które czyniły ich realnymi i mocno osadzonymi w rzeczywistości. Fabuła została przemyślana i dopieszczona. Wydarzenia prowadzone tak, by wzbudzać coraz większe zaintrygowanie. Zdecydowanie nie można było narzekać na brak nudy. Bardzo dobra lektura. Wciągająca i pobudzająca wyobraźnię. Z misternie utkaną intrygą i umiejętnie wplątaną historią miłosną. Autorka kolejny raz, dzięki lekkości pióra, zapewniła mi rozrywkę i mnóstwo emocji. Polecam

Ignacy jest rozpieszczonym jedynakiem, który korzysta z wszystkich możliwości zabawy. Jego rodzice stwierdzają, że już czas się ustatkować i przejąć rodzinny interes.W tym celu matka Ignacego udaje się do zakonu by tam znaleźć idealną żonę dla syna. Wybór pada na skromną Marlenę, tylko teraz czas nauczyć ją być nie tylko idealną żoną, ale przede wszystkim niezastąpioną kochanką. Historia dzieje się w okresie dwudziestolecia międzywojennego i ukazuje rodzinę, która należy do wyższej elity, ale jak każda rodzina ma czarną owcę, Ignacego. Rozpuszczony, bawidamek i kobieciarz, a co takiego niedobrego chłopca może utemperować. Żona idealna. Za dnia ułożona kobieta dbająca o domowe ognisko, a w nocy wyuzdana kurtyzana. W obecnych czasach to również marzenie niejednego mężczyzny. Ignacego niestety nie dało się polubić, bardzo mnie irytował. Natomiast Marlena z cichej i skromnej wychowanki zakonu przekracza się w kobietę świadomą swojej seksualności i kobiecości, która potrafi wykorzystać by zainteresować sobą mężczyznę, ale również w sytuacjach kryzysowych. Muszę niestety przyczepić do wątku paranormalnego- seksualnego pomiędzy starszymi osobami, gdzieś mi to nie przypadło do gustu. I nie chodzi tutaj o wątek seksu pomiędzy żywym człowiekiem a duchem, ale o staruszków. Może gdyby to były młodsze pokolenie to może inaczej bym na to patrzyła. Ostrzegam książka nie dla osób o delikatnym usposobieniu, duża ilość aktów seksualnych.

Na początku spodziewałam się czegoś innego, no nie wiem jakieś romansidło mi się kołowało a miałam ochotę na cos lekkiego. A tu nic z tych rzeczy. Książka jest nieoczywista ale jakże piękna. Dwa miasta: Miasto, zacofany zakątek ziemi okalany lasem i City gdzie wszyscy są szczęśliwi albo starają się być. Co łączy te dwa miejsca na ziemi, na początku zaginięcie ludzi w Mieście, Zaginęli a może to morderstwo? Dużo się dzieje, miłości i troski nie brakuje. Piękna opowieść. #WyzwanieLC2025

📚 Elsa Carlsson jest specjalistką od zarządzania kryzysowego. Zostaje zatrudniona pod przykrywką w hotelu, jako asystentka dyrektora finansowego, aby dowiedzieć się, co dzieje się z firmowymi pieniędzmi. Mimo, że jest bardzo ambitną profesjonalistką, nie jest w stanie oprzeć się urokowi przystojnego Christoffera Ströma i wybucha pomiędzy nimi romans. Jakie konsekwencje będzie miał ten wybuch namiętności ? 🔥 Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, które przebiegło bardzo pomyślnie. Podoba mi się styl autorki. Opisy są dokładne i interesujące. Wciągające dialogi. Całość podzielona na rozdziały. I tajemnicza "𝑶𝑵𝑨", która wprowadza do fabuły pewną intrygującą niewiadomą. Wzbudza strach i buduje napięcie. Fajny wątek kryminalny wpleciony w fabułę. Sprawia, że całość nie jest tylko zwykłym romansem. A przyznać muszę, że scen erotycznych nie brakuje… Jednak nie są one zbyt wulgarne, czy niesmaczne. Wręcz przeciwnie. Pełne smaku i wyważenia. "𝒵𝒶𝒷ó𝒿𝒸𝓏ℯ 𝓅𝒾ę𝓀𝓃ℴ" to wspaniała historia i przede wszystkim wciągająca fabuła. Wszystko tu jest dopracowane perfekcyjnie. Połączenie romansu biurowego i kryminału okazało się ciekawym posunięciem. Głowni bohaterowie świetnie wykreowani. Jedyne do czego mogę się „przyczepić”: pomiędzy Elsą i Chrisem wszystko działo się zbyt szybko. Zabrakło mi pomiędzy nimi tej przysłowiowej chemii. Autorce udało się wywieść mnie w pole i mocno zaskoczyć. Takiego zakończenia się nie spodziewałam, mimo wielu podejrzeń i spekulacji. Cudowny debiut! Jestem pod wrażeniem. Z niecierpliwością sięgam po drugi tom.

Alex od dawna jest zakochana w Natanie. Wszystko byłoby w porządku gdyby nie fakt, że jest on mężem jej siostry. Kobieta za wszelką cenę stara się ukrywać swoje uczucia. Ale co jeśli Natan zaczyna postrzegać ją inaczej? Książka to typowy pokręcony romans. Alex jest zagubiona w swoich uczuciach i przez to nieszczęśliwa. Dziewczyna chciałaby być dla kogoś ważna i kochana, jednak musi dusić wszystko w sobie. Przez to stała się rozchwiana emocjonalnie i z lekkością podchodziła do mężczyzn pakując się w niepotrzebne związki. Można rzec że była rozwiązła. Przyznam że momentami cholernie mnie wkurzała i miałam ochotę nią potrząsnąć. Jednak z drugiej strony było mi jej szkoda, bo się pogubiła w swoich uczuciach, przez co strasznie skomplikowała sobie życie. Autorka tak sprytnie kręciła jej osobą że miałam stany od ubicia Alex do przytulenia jej 😅 Natan za to w ogóle mi nie przypadł do gustu. Mimo, że sexowny to straszny manipulant i wykorzystywacz.  Jak już wcześniej wspomniałam historia jest pełna przeróżnych emocji. Znajdziemy tu potrzebę miłości, akceptacji, fascynację drugą osobą, nieodwzajemnioną miłość, sexy ale również złość, żal i niedowierzanie. Te złe emocje towarzyszyły akurat mi 😅 Mimo tych wszystkich miłosnych zawiłości, a jest ich sporo, książkę czyta się naprawdę szybko. Mnie ciekawiło co tym razem wymyśli Alex 😉 Końcówka była bardzo fajna, namieszała sporo. Szkoda tylko że to już koniec, bo po takim zakończeniu ja chcę jeszcze.