Chwile, których nie znamy. Opowieść o Marku Grechucie

Konstantin Stanisławski mówił o takich ludziach, że należą do aktorów, którzy lubią sztukę w sobie, a nie siebie w sztuce. Tacy byli i pewnie będą – najwięksi. Taki jest Janusz Gajos. Aktor, który nie eksponuje nachalnie swoich warsztatowych możliwości, raczej stosuje je powściągliwie, w myśl zasady: lepiej nie dograć, niż przegrać. Nie eksponuje też siebie w roli, nie nagina postaci do swojej osobowości, tylko absolutnie podporządkowuje jej charakterowi swoje zachowania.  Nie raz udowodnił, że jest w stanie zagrać wszystko: „prymitywa i zagubionego inteligenta, prostaka i subtelnego intelektualistę, wspaniałego króla i kanalię, bandytę i szlachetnego zwykłego człowieka, schizofrenika i świętego, księdza i pederastę – wszystko, każdą postać”. Gajos wierzy w sztukę metamorfozy, a jego naczelnym dążeniem od lat pozostaje uwiarygodnienie przedstawianego przez niego człowieka. Głośno mówi o tym, że nie traktuje aktorstwa jako specjalnej misji, jako posłannictwa społecznego. Uważa je raczej za zestaw rzemieślniczych umiejętności, które czasem stają się sztuką i znaczą więcej niż tylko sprawnie wykonane zadanie.  O nim samym, o „Gajosie prywatnym” trudno zaś powiedzieć cokolwiek, poza tym, że wydaje się być skromny, pracowity i przyzwoity. I wystarczy, w dzisiejszym świecie to i tak aż nadto. P. S. „Niedzielnych czytelników” niech nie zmyli mnogość obrazków w tej publikacji. ;) To nie jest książka dla wielbicieli komeraży i wątpliwej klasy smaczków towarzyskich. Plotkarze, sensaci i poszukiwacze zakulisowych ciekawostek mogą tę pozycję omijać szerokim łukiem. Miłośnicy rozbudowanych analiz warsztatowych, teatralnych recenzji oraz szeroko pojętych intelektualnych dyskusji będą zaś w pełni usatysfakcjonowani.

Zaznaczę tylko, że nie dla poglądów politycznych kupiłam tą książkę tylko dla samej osoby p. Moniki, która przez większość swojego życia zajmowała się modą, biżuterią sławnych ludzi W. Kruk oraz psychologią. To mnie najbardziej interesowało oraz ile krajów (dzięki tacie Wojciechowi Jaruzelskiemu) zwiedziła. I ile ludzi ze świata kultury (dzięki sobie poznała). Książkę czyta się szybko ponieważ jest napisana również z humorem. Jak to, że są to krótkie rozdziały. Rozmawiałam przez chwilę z p. Moniką jest bardzo sympatyczna osobą. Nie pochwalam żeby nie było jakie osoby zaprasza do swojego programu na You Tube. Widać trochę w którą stronę ma poglądy (nie zgadzam się z nimi). W książce są też opisane jej relacje z rodzicami. I nigdy też nie pozbędzie się tego, że była, jest i będzie córką prezydenta. "Kiedy człowiek płynie po oceanie i woda jest spokojna, można rozkoszować się samotnością. Natomiast w momencie, kiedy zaczyna się sztorm, potrzebni człowiekowi są inni, którzy wyciągną pomocną dłoń."

Właśnie skończyłam czytać książkę. Od lat uwielbiam panią Danutę Stenkę jako aktorkę, to jak prawdziwie gra swoje role, uwielbiam słuchać jej wyjątkowego głosu. Teraz miałam okazję poznać ją od innej,bardziej prywatnej strony. I czuję, że teraz lubię ją jeszcze bardziej. Uważam, że to, że prywatnie jest osobą bardzo skromną, prawdziwą i wciąż nie do końca wierzącą w swoje atuty, a potrafiącą tak dobrze wykonywać swoją pracę, tak wspaniale grać swoje role sprawia, że mogę o niej powiedzieć jedno: Pani Danusiu, myślę, że jest Pani wspaniałą kobietą i wspaniałą aktorką. Jedno,czego żałuję to że nigdy nie miałam okazji spotkać pani Stenki osobiście. Ale kto wie, może kiedyś się uda...

W latach mojej młodości byłam wielką fanką Republiki, a potem Obywatela GC. Faktycznie związek Ciechowskiego z Potocką budził wówczas niemałe zainteresowanie. Grzegorz był żonaty, Małgorzata miała męża i córkę Matyldę. Po latach sprawdziło się powiedzenie ,że karma wraca, ponieważ Grzegorza zauroczyła ich gosposia Ania i tak jak zostawił żonę dla Potockiej, teraz zostawił Potocką dla Ani. Jeśli chodzi o książkę, jest ona złożona z dwóch części, pierwsza to wywiad rzeka Krystyny Pytlakowskiej z Małgorzatą Potocką. Druga część zawiera fragmenty pamiętników Potockiej z roku 1986 i 1990. Przede wszystkim Małgorzata Potocka raziła mnie swoim rozdmuchanym ego, gdyby nie jej rozmówczyni , która zadawała pytania , Potocka uczyniłaby się chętnie bohaterką tej książki, a Grzegorz spadłby gdzieś na dalszy plan. Artystka wciąż podkreślała ile to ona zrobiła dla Republiki i Ciechowskiego, sama siebie wychwalała za inteligencję, obycie i kulturę. Denerwujące to było, natomiast fragmenty z pamiętników Potockiej zawarte były wcześniej w wywiadzie z panią Pytlakowską, więc niczego odkrywczego nie wniosły. Liczyłam,że dowiem się znacznie więcej o Grzegorzu Ciechowskim. Oceniam 7/10.

Stanisława Celińska ,to jedna z moich ulubionych polskich aktorek.Kiedy przeczytałam tę książkę miałam pewien niedosyt .Aktorka opowiada o sobie ,swojej codzienności,pracy na planie filmowym i w teatrze,ale pozostaje jednocześnie jakaś nutka tajemnicy,którą najlepiej skwituje cytat z tejże książki "Nigdy nie pokazuj całej dupy... To głęboka prawda...,tak uważam.Zachęcam do przeczytania tej książki.

" Logika nie ma nic wspólnego z emocjami i uczuciami. Odruchy serca rządzą się swymi własnymi, całkowicie abstrakcyjnymi prawami. " Przeglądając internet , natrafiłam na świetne felietony pana Nowickiego w jakiejś gazecie, to spowodowało, że zainteresowałam się jego twórczością. Przeczytałam m.in. " Droga do domu " świetna rzecz, która potwierdziła jego wrażliwość i uważność na innych. " Mężczyzna i one " jest subiektywnym, do bólu szczerym filozofowaniem pana Nowickiego na temat miłości, kobiet i postrzegania ich przez mężczyzn. Mnóstwo mądrości i prawd życiowych, trafnych ze względu na doświadczenie życiowe pana Jana. Można się nawet uśmiechnąć. Im jesteśmy starsi tym bardziej refleksyjni i zdolni do wyciągania słusznych wniosków. Czuły i wrażliwy człowiek - artysta, a jednocześnie bardzo wymagający i surowy wobec innych. Wszystko to zawarte jest w pierwszej części. Druga część to pytania różnych " kalibrów " wielu kobiet do pana Nowickiego. A trzecia część to felietony z cyklu " Wchodzę w ciemno " Po więcej odsyłam do cytatów, ponieważ nie chcę spojlerować książki. Bardzo ciekawa lektura do czytania na " raty " oczywiście poza wywiadem, który można w całości. Świetne słowo wstępne Kuby Wojewódzkiego czyli kwintesencja postrzegania Jana Nowickiego. " Bo tak na dobrą sprawę prawdziwa miłość może się pojawić dopiero wtedy, kiedy staniemy się zdolni do prawdziwej tolerancji, akceptacji i do nieustannego wybaczania. "

W czasach, gdy niektóre ugrupowania polityczne podsycają w Polakach niechęć do Niemców, przywołując zbrodnie II wojny światowej, lektura tej książki skłania do refleksji: jak my sami zachowalibyśmy się, gdybyśmy odkryli bolesną prawdę o przeszłości własnej rodziny? Czy następne pokolenia powinny odczuwać odpowiedzialność za czyny swoich dziadków i pradziadków? Autorki przedstawiają różne perspektywy, choć punkt wyjścia stanowi poruszająca historia Jennifer, wnuczki Amona Götha. Nie jest to lekka lektura, ale bardzo potrzebna. Polecam

Moim zdaniem historia życia zawodowego i prywatnego Maryli jest fascynująca, a mi osobiście artystka dała się poznać z tej bardzo kreatywnej, pracowitej i zdolnej strony. Nie wiedziałam, że ma w sobie aż tyle talentów - gimnastyka, malarstwo, muzyka. Jednakże jak na taki życiorys, trafił się Maryli bardzo słaby słuchacz. Momentami miałam wrażenie, że Maryla chętnie pociągnęłaby dalej wątek, opowiedziała coś więcej, nie kończyła jeszcze historii ... a rozmówca zmieniał temat, przeskakiwał dalej. Męczyła mnie ta forma i irytował autor.

Dla mnie to pozycja wybitna. Interesuję się historią od lat a nie wszystkie nazwiska znałem. Od razu nasuwa się pytanie a raczej pytania - Dlaczego, do ciężkiej cholery, nie uczono w szkołach o Krystynie Skarbek czy Elżbiecie Zawadzkiej ??? Dlaczego, nie wiem, sala w sejmie, jednostka wojskowa, uczelnia nie nosi imienia żadnej z nich ?? Ciągle są źle widziane ?? Kiedyż nauczymy się cenić, szanować własnych bohaterów ?? Kręcimy różne "Pokłosia" czy "Idy", kręcimy mnóstwo durnych "komedii romantycznych" a na taśmach filmowych brakuje miejsca dla prawdziwych bohaterek.

Uwielbiam Urszulę Dudziak. Jej optymizm i radość życia powinny być dostępne w szczepionce. Ale, I TO WAŻNE! jej życie nie było usłane różami. Swoje przeszła. I to też dla mnie bardzo ważne. Bo to nie jest jakiś bezsensowny optymizm, to jest...jak w piosence (choć NIE Urszuli Dudziak) "wiele dni, wiele lat, czas nas uczy pogody". Tekst Jacek Cygan. Kanoniczne wykonanie Grażyna Łobaszewska.

Mdła i wyrywkowa pierwsza część wspomnień MJ nie wróżyła zbyt wiele dla części kolejnej. Jednak zostałam bardzo mile zaskoczona - w książce jest krew, prawdziwe uczucia i intensywność. Jeśli wcześniej miałam niedosyt anegdot o generalskiej rodzinie, to teraz otrzymałam ich bardzo wiele. Wspomnienia ze wspólnie spędzanych wakacji, młodość rodziców Pani Moniki, rozmowy córki z ojcem, na które nigdy nie było czasu, domowe ukochane psy i koty. Słodko być nie mogło, skoro Autorka, będąc nastolatką, podjęła próbę samobójczą. Słodko nie było i w chwili pisania książki, w której wspomnienia przeplatają się z przygnębiającymi momentami licznych pobytów generała w szpitalu i opisami powolnego odchodzenia. Z książki wyłania się obraz kobiety w rozpaczliwym bezruchu, unieruchomionej sprzecznymi pragnieniami. Z jednej strony chce jakoś buntować się i budować życie na własny rachunek, bez brzemienia nazwiska i wszystkiego, co się z nim dla Polski wiąże. Z drugiej zaś nie może i nie chce wyjść z roli opiekuńczej córki i wojowniczki o dobre imię rodziców. Rozumie teraz znacznie więcej, bo sama już jest matką, i też "hoduje" sobie jedynaka. A czy odnosi się jakoś do spraw publicznych i polityki? Niekoniecznie, chociaż nie zabrakło nawet wzmianki o niezapomnianym "Bluzgu" w wykonaniu Emiliana Kamińskiego... Dominują też przykre wrażenia z kolejnych rocznic stanu wojennego i masakry w "Wujku", podczas których dom generała przeżywał oblężenie przez demonstrantów. Mama Moniki wspomina gorzko wielką samotność, jaką otoczona była rodzina Jaruzelskich w chwili wprowadzenia stanu wojennego. Ale przyczyny tych oblężeń i tej samotności wydają się Autorce jakby niezrozumiałe... Jakakolwiek analiza przyczyn, motywacji, konieczności historycznych takich a nie innych decyzji generała, który przecież przez długie lata i w wyniku świadomego wyboru konsekwentnie realizował określoną linię polityczną, nie należy do tematu tej książki. Ktoś dociekliwy mógłby dopatrzyć się jakiejś podskórnej dumy i zrozumienia dla tych decyzji. Jednym słowem to takie "odpieprzcie się od generała", podane w bardziej eleganckiej formie. Cała książka jest dość elegancka, zdania okrągłe, rozdziały wystudiowane. Czuć dziedzictwo "Tojego stylu", gdzie ładnie podana treść dominuje nad głębszą analizą. Czytałam ze sporym przejęciem, hamując się w duchu przed zakochaniem się w tej rodzinie, tym sztywnym acz serdecznym ojcu, gwiazdorzącej mamie i córce walczącej o przetrwanie w rodzinie silnych osobowości. Na szczęście nie zapomniałam, że to są subiektywne odczucia Autorki, to nie jest źródło historyczne, to nie jest żadne przemyślenie okoliczności dziejowych i nie może wyjść poza format obyczajowych zapisków powstałych z potrzeby serca kochającej i lojalnej córki.

Ewa Demarczyk oczami współpracowników, znajomych, bliskich. Wiarygodna, rzetelna opowieść o wzlocie, rozkwicie i upadku osobowości, która stała się ikoną poezji śpiewanej, jednym z najlepszych, najbardziej charakterystycznych głosów w historii polskiej piosenki, rozpoznawalnej nie tylko za pośrednictwem głosu, ale i scenicznego wizerunku, do którego nawiązywało określenie Lucjana Kydryńskiego – Czarny anioł. Poza tym bohaterka, jak w wielu innych przypadkach, jawi się jako bezkompromisowa, apodyktyczna osoba, daleka od jakichkolwiek kompromisów. Książka napisana za życia Ewy Demarczyk, mimo wszystko pozbawiona jej perspektywy oglądu świata. Z drugiej strony nie ma tu opinii autorek, subiektywnych ocen przedstawionych wydarzeń. Przytoczone są wypowiedzi różnych osób, pozostawiając wyrobienie sobie opinii czytelnikowi. I to jest plus tej książki. Minusem jest to, że przypomina mi film „Wszystko na sprzedaż”, opowiadający o człowieku, który niespodziewanie odszedł i trzeba się zastanowić, kim był, co zostawił po sobie? Nie pojawia się w filmie, choć cały czas jest o nim mowa. I tutaj jest podobnie. Za mało Demarczyk w biografii o Demarczyk, a za dużo ludzi o niej mówiących.

To jest właśnie ta książka, którą warto przeczytać, jeśli naprawdę interesuje nas osoba Gustawa Holoubka. „Wspomnienia z niepamięci”, będące zbiorem luźnych reminiscencji i rozlicznych przemyśliwań na bliskie aktorowi tematy, czyta się szybko, z niesłabnącym zainteresowaniem i – w moim przypadku – z rosnącym zadziwieniem. Że Holoubek to wielki artysta, że na zawsze wpisał się w historię polskiego kina i teatru, że to legenda naszej kultury – to wszystko jest oczywiste. Ale wcale nie było dla mnie oczywistym to, jak bardzo zajmującym, dobrym i inteligentnym był on człowiekiem. Owszem, nie sposób było nie widzieć i nie cenić jego kindersztuby; szacunku, z jakim zwracał się do ludzi, jego dbałości o język ojczysty, wybitnej erudycji, pełnego profesjonalizmu oraz ogólnej życzliwości i widocznej pokory w stosunku do życia, ale w jego „oficjalnym” wizerunku zawsze brakowało mi nutki jakiejś takiej … bo ja wiem… normalności? naturalności? Czegoś, co czyniłoby go mniej księżycowym, a bardziej przyziemnym. Ciągle wydawał mi się bowiem nieco … oddzielny, nieprzystępny, irytująco emfatyczny. A tu szok! „Wspomnienia z niepamięci” pozwoliły mi odkryć Gustawa Holoubka. Tak… dla siebie. Na użytek własny. Książka zaczyna się od pięknego wstępu napisanego przez Jana Holoubka, syna aktora, a dalej czeka na nas siedem wypełnionych po brzegi treścią i okraszonych licznymi zdjęciami rozdziałów, opowiadających o najważniejszych dla Gustawa Holoubka osobach, o przełomowych momentach w jego życiu, o dzieciństwie, o Krakowie, o początkach w teatrze, o religii, kościele, także o wojnie i polityce (ot, choćby rozdział OKUPACJA: traktuje ogólnie o władzy, ale i bardziej szczegółowo, np. o Rosji; o tej nieuzasadnionej, nie dającej się wytłumaczyć tęsknocie Rosjan za ZSRR, nawet – w skrajnych przypadkach – za łagrami [syndrom sztokholmski się kłania]; również o naszej, polskiej, niezrozumiałej, a nawet niezauważanej przez nas państwowości, o jedynych słusznych drogach rozwoju kraju, o odpowiedzialności za kraj… wspaniały wywód). Z autentyczną radością i rosnącą z każdą przeczytaną stroną ekscytacją zaczęłam pojmować, jakim ciekawym człowiekiem był Holoubek, jak nieprzeciętne miał poczucie humoru, jak wiele w życiu przeszedł, na jak wiele tematów miał do powiedzenia nie coś, ale coś autentycznie głębokiego i przemyślanego. Jego gra nie rusza mnie może tak, jak rusza mnie gra moich ulubionych aktorów, czyli Świderskiego, Łapickiego czy Zapasiewicza, ale jego człowieczeństwo, sposób bycia i podejście do życia otworzyło we mnie wiele ukrytych do tej pory „szufladek” i skierowało moje myślenie na wiele nowych ścieżek. I za to jestem cholernie wdzięczna. I także dlatego polecam tę książkę z całego serducha.

Bardzo lubię panią Annę Dymną za warsztat aktorski, dobroć i zdrowy rozsądek, które wyłaniają się z jej wizerunku (dla mnie to po prostu aktorka, której nie da się nie lubić). Aktorka towarzyszy mi na ekranach telewizorów praktycznie od dziecka, dlatego zakupienie tej pięknej biografii było zaledwie kwestią czasu. Duże wrażenie zrobiła na mnie estetyka wykonania tej właśnie książki. Treść jednak nie pozbawiła mnie zawodu. Pozostaje mi jedynie podpisać za głosem niektórych recenzentów. Do połowy nie mogłam nadziwić się wartości tej pozycji. Życie pani Ani bardzo mnie zaciekawiło dzięki bogatej narracji. Szczególne wrażenie zrobiły na mnie jej pierwsze kroki w aktorstwie, praca pod okiem mistrzów, a także relacja z Wiesiem Dymnym. Po dwusetnej stronie niestety powoli zaczęłam się męczyć z tą pozycją. Pojawiło się dużo wtrętów krytycznych do sztuk teatralnych, streszczenia poszczególnych dramatów, biografia zrobiła się też za bardzo przegadana. Pani Anna Dymna gdzieś zniknęła wraz ze swoim życiem.

Kwietniowe wyzwanie LC - biografia, wspomnienie. Piosenki, wśród których żyjemy. Przeniosłam się na kilka nostalgicznych godzin w muzyczne (i nie tylko) wspomnienia, przypomniały mi się Opola, Eurowizje, Teleranki, wesela, rodzinne imprezy. Że Jacek Cygan to facet z klasą, że pisze dużo i dobrze - wiedziałam. Ale nie zdawałam sobie sprawy, że aż tak często się na niego natykałam życiu i że tworzy aż tak dużo. I że aż tak dobrze mu to idzie. W kilkudziesięciu opowiastkach o konkretnych piosenkach ( prawie wszystkie znałam) znalazłam echo mojej młodości i czasów współczesnych, dowiedziałam się czemu napisał tak, a nie inaczej, jak walczył o każde słowo, a w ogóle to wczytałam się w poetyczne teksty, pełne podwójnych i mądrych znaczeń. Słynne pytanie „co autor miał na myśli?” ma tu rację bytu, bo jak się słucha piosenki, to nie zawsze da się wychwycić niuanse w tekście. Minęło kilka dni, z lektury książki pamiętam niewiele, ale to chyba nie o to chodzi. Ważny jest czas, który spędziłam z Jackiem Cyganem i jego poezją. Każdej piosence przyporządkował miejsce, czas, wydarzenia, ludzi, anegdotki, a na zakończenie zamieszczony został pełny tekst piosenki, która była bohaterką rozdziału. Było to tak ciekawe, że wszystkie (!) piosenki odsłuchałam w sieci, niejednokrotnie w kilku wykonaniach. I skonfrontowałam z ciekawostkami, które w książce ujawnił autor tekstu. Zachwyciła mnie po latach ponownie „Laleczka z saskiej porcelany” w wykonaniu Magdy Fronczewskiej. Pamiętacie Dyskotekę Pana Jacka? Powspominałam, ponuciłam z Marylą Rodowicz, Edytą Górniak, Rynkowskim, Krajewskim, Geppert, Kombii, i … mam wymieniać dalej? Ale przede wszystkim spotkałam się ze znakomitym polskim poetą, człowiekiem pozytywnym, któremu obce są negatywne emocje. I cóż mi teraz pozostało? - Na spacer pójdę z psem na smyczy, - Na ławce w parku wypalę fajkę - a potem... całkiem spokojnie wypiję trzecią kawę licząc, że zadzwonisz do mnie, kiedy będę stara. Urocza lektura, wzruszająca, optymistyczna, zabawna i kojąca. Wysoka ocena z powodów sentymentalnych. Poznajcie Państwo bliżej Jacka Cygana, nie: tekściarza, a doskonałego polskiego poetę.

Miłość z kamienia Inna, wyjątkowa, wywierająca wrażenie… - to książka, której długo się nie zapomina, zwłaszcza jak człowiek dużo czyta. Czasami nawet niezłe książki zlewają się w jedną, są podobne i stanowią głównie wypełniacz czasu. Do nich na pewno nie należy utwór Grażyny Jagielskiej „Miłość z kamienia”. Narracja w pierwszej osobie zawsze sugeruje, iż autor to narrator. Czytelnicy przerzucają strony internetowe, by dowiedzieć się, czy to prawda, czy tylko zabieg literacki. Oczywiście sprzyja to tzw. promocji tekstu i wywołuje zainteresowanie wśród czytających. Jeśli chodzi o mnie, akurat w przypadku tej opowieści nie ma to znaczenia. Jest ona po prostu inna, wyjątkowa i robi wrażenie. Jeśli najbliższą osobą jest mąż, który jeździ na wszelkie toczące się na planecie wojny… jeśli przeżywa się wraz z nim zabójstwa, bitwy i ogląda jego oczyma śmierć… jeśli jego życie zdaje się być podporządkowane konfliktom zbrojnym… to samemu można zapaść na zespół stresu bojowego, takiego typowego dla żołnierzy… I co wtedy? Pozostaje klinika psychiatryczna, bo samemu nie da rady zwalczyć się psychicznych kłopotów. Jedna walka wyklucza drugą. Narratorka jest żoną dziennikarza, korespondenta wojennego, którego zawodowe życie polega na sporządzaniu relacji z pola bitew, by świat o nich wiedział. Taka rola takiego człowieka. Ktoś musi pojechać. Ktoś musi zobaczyć. Ktoś musi powiedzieć. Napisać. Przekazać, że gdzieś tak ktoś kogoś w imię czegoś zabija. Jeśli kogoś się kocha, to myśli się o nim, jednoczy w jego doznaniach i wspiera. Wspiera kosztem rozwoju własnej osobowości i własnego spokoju. Nie można go opuścić. Trzeba przy nim trwać, poświęcając samego siebie. Taka jest właśnie miłość z kamienia. O sile uczucia świadczy własny strach przed czymś, w czym się nie uczestniczy cieleśnie, ale czuje się wewnętrznie, to samo, co ten, który widzi. Życie z korespondentem wojennym to balansowanie na linie i odpoczynek na kamieniu, który jest tuż pod liną. Jeśli spadnę, to właśnie w ten kamień mogę uderzyć, a to może się tragicznie skończyć. Książka Jagielskiej nie jest opowieścią o poszukiwaniu wyjścia z traumy, czy terapii psychiatrycznej. Mówi o tragizmie wojny widzianej oczami tej, która w niej nie uczestniczy. Stąd też wyjątkowa siła rażenie tekstu. Czułość nie objawia się trzymaniem za rękę. To proste słowa „No to jestem!” wypowiadane przez ukochanego po powrocie do tzw. normalnego świata. I liczba – pięćdziesiąt trzy wojny, z których relacje wysyła się w świat. Ta sama liczba to licznik czasu oczekiwania, okaleczanie psychiki, szoku, urazy na duszy i w sercu. W tym czasie też toczy się wojnę. Ze sobą, o siebie... Czytelniku, jeśli szukasz lektury, niełatwej i mądrej, sięgnij po tę pozycję. Wczytaj się w każde jej słowo, przeanalizuj budowę każdego zdań, a poczujesz, że świat z czołgami, karabinami i wozami opancerzonymi, jest obok ciebie...

To nie jest wywiad, to luźna rozmowa Artura Andrusa z dwojgiem nietuzinkowych ludzi Marią Cubaszek i Wojtkiem Karolakiem. Więcej jest Wojtka niż Marii, on opowiada o swoim życiu, ona rzuca luźne uwagi, często zupełnie niezwiązane z tematem rozmowy. A tego tematu żadne z trójki nie trzyma się ściśle. Mimo to nie ma chaosu. Wojtek mówi o swoim życiu zawodowym i związku z Marią. Całość przeplatają teksty Marii Czubaszek, rysunki i zdjęcia.

Grażyna Jagielska zmierzyła się z trudnym tematem problemów psychicznych i odważnie przedstawiła własne zmagania z traumą zakorzenioną w jej umyśle. Pisarka , prywatnie żona korespondenta wojennego Wojciecha Jagielskiego żyła w ciągłym leku o życie męża , co fatalnie odbiło się na jej psychice. W szpitalu psychiatrycznym poznała kilka osób z różnymi problemami, samotną i opuszczoną starszą kobietę, żołnierzy z Afganistanu cierpiących na zespół stresu pourazowego, młodego mężczyznę nieprzystosowanego społecznie czy dziewczynę uważającą się za anioła. Te historie bez wyjątku budzą współczucie , każda z tych osób cierpi i nawet jeśli komuś się wydaje, że staruszka przeżywająca śmierci psa przesadza, to nie ma racji. Każdy z nas jest inny, ma inny próg wytrzymałości psychicznej . Nie wszyscy jednakowo radzą sobie ze stresami, to co dla jednej osoby nie stanowi problemu, dla innej może być końcem świata. Takie książki są potrzebne, uświadamiają nam, że tak często nierozumiane problemy psychiczne mogą dotknąć każdego z nas z różnych przyczyn. Nie jest to książka lekka i przyjemna, ale warto ją przeczytać.

„Tyrmandowie. Romans amerykański” to interesująca opowieść o związku i małżeństwie Leopolda Tyrmanda i jego trzeciej żony, Mary. Oprócz wspomnień książka zawiera wiele listów i unikatowych zdjęć. Poznali się w roku 1970. Ona miała zaledwie 23 lata, on – 50. Ona jeszcze robiła doktorat z iberystyki i szukała życiowych wzorców. On, mimo że przebywał w Stanach Zjednoczonych dopiero od czterech lat, miał już tam ugruntowaną pozycję jako dziennikarz i pisarz antykomunistyczny. Zaczęło się od listu, który Mary Fox napisała na adres redakcji. Tak naprawdę wszystko zaczęło się między nimi właśnie od korespondencji, która trwała nieprzerwanie do śmierci Leopolda, bo pisali do siebie podczas każdej rozłąki, jeśli nie listy, to chociaż kartki pocztowe. Po latach wdowa udostępniła te cenne pamiątki Agacie Tuszyńskiej, a także w rozmowach opowiedziała o swoim życiu ze znanym pisarzem. Całość układa się tu w miłosną historię, która początkowo mogła zapowiadać się jako romans, przelotny związek, z których Tyrmand był znany. Okazało się, że spędzili ze sobą 15 lat. Pobrali się, mieli dwoje dzieci i – jak podkreśla Mary – nigdy nie nudzili się w swoim towarzystwie, bo zawsze dużo rozmawiali. Na każdy temat, Dowodem tych rozmów są właśnie listy (to też rodzaj komunikacji). Oboje piszą w nich właściwie o wszystkim, od codziennych drobiazgów i zakupów po wrażenia z przeczytanych książek i obejrzanych filmów. Dużo dowiadujemy się też z książki o żydowskich przodkach obojga małżonków. Bardzo ciekawa jest historia rodziny Foxów, zwłaszcza matki Mary, która prowadziła ekscentryczny tryb życia. Całość napisana i skomponowana jest bardzo ciekawie. Trudno oderwać się od lektury nawet jeśli zna się biografię Tyrmanda. I emocjami czyta się listy. Dziś już mało kto prowadzi taką korespondencję. A szkoda.

Interesujący wywiad - rzeka ze znanym aktorem. W książce ukazuje się jako ciepły, wrażliwy człowiek, który odsłania nam kulisy swojego aktorskiego życia, ale bez pikantnych ciekawostek w stylu brukowego tabloidu. Widać to wyraźnie, że Artur Barciś spełnia się w swoim zawodzie, że to jego pasja i powołanie. Aktor opisuje też swoje przeżycia związane z zachorowaniem na covid, a czyni to tak wyraziście, że należy się cieszyć, jeśli kogoś z nas ten wirus ominął. Ufam, że Artur Barciś jeszcze nie powiedział ostatniego słowa i ujrzymy go w jakiejś kolejnej charakterystycznej roli.