Chorwacja do zjedzenia

Znowu pozycja bardziej prezentowa i dla oczu niż praktyczna. dla osób lubiących czytać o jedzeniu z dużą ilością bombastycznych, górnolotnych przymiotników. Jak w opiniach przede mną same instrukcje nie zostały sprawdzone pod kątem czy mają ręce i nogi i czy trzymając się ich możemy liczyć na obieczny rezultat (ale sprawdzone przez dyletanta kuchennego, a nie przez kogoś z branży, który reszty się domyśli - bo wie jak to się robi). Nie do wykorzystania w domowej kuchni.

Bardzo ładnie wydana książka. Zawiera dużo fotografii i odniesień do serialowych wątków, oprócz samych przepisów, których jest tu oczywiście na pęczki. Podane są one w lekkiej i zabawnej formie, co pozwala myślami powrócić na chwilę do losów Gilmore Girls. Zdecydowanie jest to pozycja dla fanów serialu, a nie stricte książka kucharska, ponieważ wiele z proponowanych dań nie jest niczym szczególnie odkrywczym, ba, często nawet zaskakują swoją prostotą, jednak ta idea wspaniałe odzwierciedla klimat serialu, kto widział - ten wie :)

Ta książka bardzo dogłębnie poruszyła temat jedzenia we Francji. Poznajemy nie tylko przepisy czy metody obróbki różnych produktów, ale też krótkie biografie najważniejszych osobistości związanych z jedzeniem, miejsca, nawet sporo historycznych ciekawostek. Zamierzam wypróbować kilka przepisów z księgi. Wadą tej książki jest jej wielkość i ciężar, to po prostu kloc nad klocami ;) poza tym przyznam, że to dzieło dla prawdziwych koneserów i osób, które naprawdę dogłębnie chcą poznać kuchnię francuską, niekoniecznie pod kątem samych przepisów. Mnie nie wszystko interesowało, ale jestem pod wrażeniem poziomu.

„Kluski to comfort food – jedzenie, które otula i poprawia nastrój. To ciepłe wspomnienia przywodzące na myśl kuchnię ukochanej babci. To temat równie emocjonujący, co bigos czy sałatka jarzynowa – każdy ma swoją faworytkę, nazewnictwo, przepisy i opinię o tym, czym jest, a czym nie jest kluska.” Kluski. Teoria i praktyka. Paulina Nawrocka-Olejniczak @wydawnictwo_marginesy Po książkę „Kluski….” sięgnęłam z sentymentem szukając przepisów na kluski z mojego dzieciństwa. Kluski, które robiła moja babcia nie równały się z innymi kluskami, które do tej pory jadłam czy próbowałam odtworzyć w swojej kuchni. Autorka wertując stare książki kucharskie i gotując według zamieszczonych w nich przepisów pokazuje nam różnice w kuchni z różnych stron Polski przy robieniu klusek jak i przekazuje nam uniwersalne porady jak te kluski przyrządzić. Kluski śląskie, knedle ze śliwkami czy kopytka (dyniowe, szpinakowe) to tylko kilka z wersji klusek które znajdziecie w tej książce kucharskiej. Kluski z ziemniakami, kluski podane z kimchi, z pesto czy z sosem orzechowym są niezłym urozmaiceniem tych starych polskich przepisów. (Mięsożercy niestety nie znajdą w tej książce przepisów z mięsem) Książka została pięknie wydana, twarda oprawa w środku praktyczne porady, zdjęcia, rysunki. Zapraszam Was do zagniatania, lepienia, gotowania, eksperymentowania i najważniejsze do jedzenia klusek!

UWAGA! JEŚLI TĘ KONKRETNĄ RECENZJĘ UZNACIE ZA ZBYT CHAOTYCZNĄ, CZY PRZESYCONĄ NADMIERNYM ZACHWYTEM i EMOCJAMI, TO PRZEPRASZAM, ALE PO PROSTU INACZEJ TUTAJ BYĆ NIE MOGŁO. BO TAKI JEST DOKŁADNIE NEAPOL. SERIO? TAK. SIĘGNIJCIE PO KSIĄŻKĘ, CZYTAJCIE, A PÓŹNIEJ PRZYZNAJCIE MI RACJĘ. QUESTA È NAPOLI!😊 „…w trzy sekundy zrozumiałem, jak prawdziwe są pierwsze słowa w filmie "Passione", że „są takie miejsca, które odwiedzisz raz i wiesz, że to dość, i…jest Neapol…” „Neapol. Łakomym okiem. Przewodnik po mieście i jego kuchni” Bartka Kieżuna to wymarzona książka na ten czas, gdy słońce za oknem świeci coraz śmielej i niemal wszyscy czekamy na cieplejsze dni. W trakcie jej czytania, pierwszy raz miałam taki odruch, by po każdym rozdziale natychmiast podążyć za pisarzem - zrobić, zjeść, wypić, jechać tam, gdzie wiedzie mnie Autor. To tak, jakby książka „żyła”, ruszała się w moich dłoniach i nawet po jej zamknięciu, rozniecała w powietrzu jakiś dziwny czar i smak, przywołując mnie ponownie… Wydawać by się mogło, że Neapolu przedstawiać już nikomu nie trzeba i że napisano o nim wiele poematów, przewodników i powieści, nie wspominając o wizji i fonii, a jednak... Neapol – Neapolis, Nowe Miasto, położone w południowych Włoszech, nad Zatoką Neapolitańską, w samym sercu Kampanii, u podnóża Wezuwiusza. Neapol z pieśni, z obrazów, z literatury. Dokładnie ten sam Neapol, po zobaczeniu którego można już przecież umrzeć...Jeszcze chwila, jeszcze nie teraz, bo Bartosz Kieżun ożywił go dla nas, i to doSŁOWnie, więc z całą mocą żyjmy! 🍋 Bowiem gdy pisze o Garum, naprawdę czujemy w ustach słony smak grubej soli i fetor najlepszych tłustych makreli i sardynek. 🍋 Bowiem gdy zaprasza do neapolitańskich katakumb – wierzymy mu na słowo, że chociaż na powierzchni jest piękniej, to po czaszkę ze ściany chyba też sięgnąć warto…Jak to? Naprawdę można?!? 🍋 Bowiem gdy pisze, że Neapol stoi, póki jajo leży, zerkamy tęsknie na fototapety z Castel Dell’Ovo w tle, bo może taki obraz pasowałby nam do salonu…? Na pewno pasuje! 🍋 Bowiem gdy podaje przepis na prawdziwą neapolitańską pizzę margherita, rozumiemy, że to jedyna pizza, która ma prawo nosić to miano i basta! 🍋 Bowiem gdy kawę podaje za miejską świętość, chcemy natychmiast wypić z jakimś lokalsem czarny napój z puszystą cremą. 🍋 Bowiem gdy pisze, że wbrew ogólnej wiedzy i wierze, w Neapolu dość często pada…otwieramy oczy ze zdumienia i gorączkowo zaczynamy szukać informacji na ten temat. Jak to?!? No i żeby było jasne! To wszystko jest wyłącznie tajemnicą Pulcinelli - Poliszynela (mój ukochany symbol Neapolu), w którego rolę wciela się momentami Kieżun, naciągając na głowę białą, spiczastą szlafmycę…Z tym że jego plotki są akurat jak najbardziej prawdziwe i zaangażowane… Zdaniem historyków i antropologów "Pulcinella jak nikt inny pokazuje dwoistość Neapolu, miasta stojącego zawsze w połowie drogi między bogactwem a nędzą, prawdą a kłamstwem, niedoborem a obfitością". Bo też Neapol to nie jest zwykłe miasto. Neapol mami, wciąga, niepokoi, zaprasza z szyderczym uśmiechem gipsowych główek z gzymsów i prześmiewczym okiem artysty Totò. Zachęca pomimo gwaru, hałasu, brudu, całej tej mafii i lepkich elewacji. Zachwyca lazurowym morzem i ceglastym ciepłem kamienic, nęci najlepszą kawą i prawdziwą pizzą. Korci, uwiera, dotyka i wciąga. Słyszymy dźwigniowy ekspres do kawy, czujemy w powietrzu świeży powiew pościeli tańczącej w tłocznych neapolitańskich dzielnicach, smakujemy najlepsze kule mozzarelli i sfogliatelle frolle, podziwiamy najintensywniejszy błękit włoskiego nieba dostępny śmiertelnikom. „Neapol” to książka, która „ocieka” smakami, aromatami i obrazami. Autor umiejętnie połączył w niej niespieszne spacery po wielu zakątkach miasta, z opisem zabytków, tajemnej historii, architektury, krajobrazów i oczywiście przepysznej kuchni, podsypanej najlepszymi przyprawami świata. „Kilkadziesiąt przepisów i tyleż samo historii z miasta pod wulkanem”. To dla was! Książka w pełni oddaje pasję podróżnika, dziennikarza i fotografa – miesza style, formy i tematy, ukazując miasto tak, jak nikt nigdy dotąd go nie pokazywał. Do tego „podlana” jest sosem z języka włoskiego, którego liczne „wkrętki” znajdziemy w przedstawionych opowieściach. I chociaż języka włoskiego uczyłam się na studiach przez cztery lata i w miarę swobodnie się w nim dogaduję, to te drobiazgowe, niespieszne, do czytania po kolei lub jako osobne opowiastki, przyniosły wiele językowych nowinek. Tanto di capello! Sama miałam to szczęście, by być przelotem w Neapolu, zaraz po całodniowym pobycie w Pompejach. Wenecję, Florencję i Rzym poznałam. Ale to wciąż za szybko, za krótko, za mało, na chwilę...Jednak obraz Zatoki Neapolitańskiej pozostał pod powiekami do dzisiaj…Starczyło czasu na pamiątkowy magnes i przelotne spojrzenie na Wezuwiusz. Tych więc, którzy pierwszy raz jadą do miasta, ogrom kieżunowych historii może przyprawić o istny zawrót głowy oraz zdumienie; zaczarować słowem tak, że natychmiast, gwałtownie, bez zastanowienia zechcą znaleźć się na przykurzonych ulicach, wśród jowialnych właścicieli barów i straganów, z widokiem na dostojny i niespokojny wulkan. Przybyszów powracających do Neapolu po raz kolejny, książka może „zatrzymać” w mieście i okolicach na znacznie dłużej. Jeszcze na koniec maleńka dygresja: na pewno nie jest to typowy przewodnik, mimo że wydawca tak nazwał go w podtytule, i piszę jako ogromny komplement. Jeśli coś nasuwa się na myśl, to „biografia miasta”, miasta ukochanego, jedynego, do którego się wraca. Pełnego muzeów, kościołów, knajpek, barów, katakumb, sklepików i straganów oraz wielu miejsc nieoczywistych. Miasta, które przycupnęło w cieniu dostojnego Wezuwiusza, z widokiem na Castel Nuovo. Miasta ociekającego marmelatta di limone i podlanego limoncello. Kuszącego smakiem casatiello i widokiem pompejańskich fresków. To książka pełna unikatowych rycin, cudownych fotografii i niesamowitych historii, skrzących się na kartkach niczym majolikowe dekoracje. Pełna słońca, pasji, nieraz dosłowności i brutalizmu, naprawdę drobiazgowej wiedzy, która niejednego zbłąkanego podróżnika zaprowadzi w rejony, o których nie śniło się nawet greckim bogom… Trzeba tylko zrobić ten pierwszy krok... Andiamo lontano, a Roma, a Napoli! Bartek przyznaje: „Wtykam nos gdzie się da, bo traktuję każdą otwartą bramę jako obietnicę. Czasem kończy się to niczym, a czasem pozwala wylądować w raju”. Ja już jestem w tym raju... Dzięki, Bartek! 😉 🍋 Zapraszam na moją stronę: https://www.facebook.com/TatraLang/

Dzisiaj książka idealna dla osób kochających kuchnie włoską lub też dla tych, którzy dopiero ją poznają ❤️ ta książka to istna perła wśród tych z przepisami 🤩 Jednak gdy dostajemy książkę prosto z rąk Włocha...myślę, że warto mu i jego przepisom zaufać! Po książkę sięgnęłam głównie ze względu na to, że uwielbiam kuchnię włoską. Od pizzy, po makaron, risotto, desery. Autora znam od dawna i obserwuję na instagramie, bo jego sposób przedstawiania tych przepisów jest śmieszny, przystępny i przyjemny do obejrzenia i powtórzenia. Jednak możliwość posiadania zgromadzonej wiedzy w jednym miejscu jest dla mnie jeszcze lepsza. Muszę zacząć od tego, że ta książka jest absolutnie wspaniale wydana 🤩 dawno nie miałam w swoich rękach takiego cudeńka. Ciężka, bardzo dobrze wykonana. Ilustracje i kolory w środku wręcz zachwycają- wszystko jest dopieszczone na ostatni guzik ❤️ wielkie brawa za świetną oprawę! A co najbardziej przyciągnęło moją uwagę? * przyjemne dla oka wydanie, które jest bardzo czytelne i miłe w odbiorze * Wiele przydatnych informacji i tipów, które pomogą w jeszcze lepszym gotowaniu * Podział na konkretne kategorie posiłków * Piękne zdjęcia krajobrazów oraz zdjęcia dań, które sprawiają, że chce się, żeby to już stanęło przed nami i było gotowe do jedzenia 🤤🤤 Powiem Wam tak: z tą książką- same plusy, zero minusów! Możecie na nowo poznać piękno włoskiej kuchni i na nowo się w niej zakochać ❤️ Po przeczytaniu tej książki jeszcze bardziej czuję potrzeby podróży do Włoch i jej wielu serc, a zwłaszcza tego największego, z którego pochodzi sam Matteo- Rzym ❤️ Muszę przyznać, że mnie najbardziej zainteresował sernik pistacjowy...i on jest najwyżej w liście do zrobienia..🤭🤤 Szczerze polecam! ❤️ ⭐️5/5 ❤️10/10 📖264 strony 📍książka kucharska 🍅premiera

Świetnie wydana - prezentowo istna 10-tka. Początkowe przepisy, śniadania, zupy bardzo, bardzo zachęcające do sięgnięcia i wypróbowania, ale... Potem ę, ą, ę. Nie może być zwykła sól tylko kwiat soli, składniki coraz osobliwsze, techniki przyrządzania też. Adept sztuk kulinarnych skorzysta, w domowej kuchni przepisy mogą się nie sprawdzić. Dołożono żarty, niestety skojarzeniowo monotematyczne i nie pasujące do treści (nawet jeśli sięgają po słówka z żargonu jedzeniowego) really??? A już tekst przy koktajlach, parafrazując - oczywiście wszystkie koktajle można zamienić na bezalkoholowe, ale po co? - przekonał mnie, że przy wszystkich zastrzeżeniach więcej niż 6 nie mogę kliknąć, a się wahałam, bo piękne to tomiszcze.

Jak tylko pojawił się na rynku, wszyscy chcieli go mieć. W końcu po przeprowadzeniu się, stwierdziłam, że może mi się przydać! Kupiłam go, ale nigdy nie miałam okazji czegoś w nim przygotować. Raczej używałam go do podgrzania czegoś na szybko lub do upieczenia gotowych polędwiczek. Z pomocą przyszło Wydawnictwo Znak wraz z książką "Przepisy Air fryer na prawie wszystko". Na początek skusiłam się na przygotowanie bajglowych pizzerinek, a filmik z całego procesu wraz z efektem finalnym znajdziecie na moim TikToku! Bardzo przydatna książka, w której znajdziecie cenne wskazówki, ogrom przepisów na śniadania, przekąski, obiady i desery, a także świetne pomysły, które Was zaskoczą. Są podane czasy przygotowania i pieczenia, dokładne temperatury i przykładowe zdjęcia. Polecam!

Mamma mia! Macie ochotę na podróż do Neapolu? Wystarczy otworzyć tę książkę 📚 🇮🇹 Włochy to nie tylko pizza, lasagne, wino i niezliczone odmiany makaronów, ale i pyszne risotto czy niespiesznie smakowana kawa. To także bogactwo kolorowych warzyw i soczystych cytrusów, z których powstają pełnowartościowe posiłki. A na deser? Rozpływające się w ustach zabajone czy chrupiące ciasteczka, które aż proszą, by zamoczyć je w kawie. "Italia na talerzu" to prawdziwa uczta dla miłośników kuchni śródziemnomorskiej. Czego tu nie ma! To encyklopedia, która rozkłada kulturę włoskiej kuchni na czynniki pierwsze. Na niespełna 450 stronach znajdują się szczegółowe informacje o każdym składniku, który stanowi podstawę włoskiej uczty. Książka zawiera sylwetki włoskich kucharzy, którzy wynieśli tradycyjne przepisy do rangi sztuki, poruszono także wątki kuchenne w malarstwie, kinie i muzyce. Nie zabrakło też flagowych przepisów na kulinarne klejnoty regionów Italii, a całość okraszono wtrąceniami o architekturze czy opisami hoteli serwujących ikoniczne dania. W tej pozycji można się rozsmakować 🍝🍷 Ale ostrożnie - książka waży ponad 5 kg!

Daliście się, kilka lat temu, porwać szałowi Gry o tron? Niecierpliwe oczekiwanie na nowy odcinek i oglądanie po nocy by nie paść ofiarą spoilerów? Ja nie, ale mąż tak i właśnie z jego powodu skusiłam się na nowość wydawniczą, jaką jest "Gra o tron. Oficjalna książka kucharska". Na pierwszy rzut oka zwrócić uwagę możemy na piękne wydanie. Twarda okładka, znakomity papier, zdjęcia tak idealne, że wręcz czujemy unaszący się z nich zapach potraw. Co do samych przepisów są one podzielone według ich pory serwowania oraz specyfiki. Mamy rozdział "Spiżarnia", gdzie opisane zostały bazy potraw, np. wywar z kości, musztarda, syrop z róży. Dalej mamy takie rozdziały jak: Pieczywo, Śniadanie, Dania główne, Przystawki i przekąski, Desery i słodycze, Zupy i gulasze oraz Napoje. Są to potrawy z różnych krain znanych z "Gry o tron", więc są one bardzo różnorodne. Na początku każdego jest kilka słów wstępu opowiadającego jak narrator natrafił na dany przysmak, skąd pochodzi i kiedy jest najczęściej serwowany. Przepis jest napisany w przejrzysty sposób, wyróżniając listę produktów potrzebnych do przyrządzenia potrawy, sposób jej przygotowania, a często również pomocne rady. Na górze przepisu znajduje się szacowany czas przyrządzenia oraz ilość porcji. Są tu przepisy, które łatwo przyrządzić i takie, które mogą przysporzyć trudności ze względu chociażby na dostępność produktów. W dodatku niektóre dania, szczególnie śniadania, nie są czymś co pasuje do naszych dzisiejszych porannych posiłków. Jednak jest to ciekawa pozycja, szczególnie dla fanów "Gry o tron", a każdy znajdzie chociaż jeden przepis dla siebie.

Oto przepięknie wydana książka kulinarno-reporterska. A w niej cudownie proste, dostosowane do polskiej dostępności składników przepisy, które pachną pomidorami, cebulą, ziołami i fetą, a desery pozwalają nam rozkoszować się drożdżami, mlekiem i cynamonem oraz opowieści pełne reporterskiego zacięcia ale i ciepła, które pozwolą poczuć klimat długiej, szczęśliwej greckiej biesiady.

„Niski indeks glikemiczny. Dieta dla zdrowia” to praktyczny i w prosty sposób napisany poradnik, który jest dedykowany nie tylko osobom mającym problemy z wagą, cukrzycą czy tez innymi chorobami, które skutecznie potrafią uprzykrzyć stosowanie diety, ale też dla wszystkich tych, którzy chcą odżywiać się zdrowiej i... mądrzej, a w efekcie czuć się zdecydowanie lepiej. Autorka pokazuje też, że taka dieta o niskim indeksie glikemicznym nie musi być restrykcyjna, pełna zakazów i trudna w realizacji, ale że może być prosta i łatwa do utrzymania oraz przeznaczona dla całej rodziny. Poznałam już kilka publikacji Agaty Lewandowskiej i bardzo mi się spodobały, dodam, że nadal korzystam z kilku przepisów z jej książek. A co to jest ten indeks glikemiczny i dlaczego warto go stosować? "Indeks glikemiczny (IG) to wskaźnik, który informuje nas, jak orientacyjnie wzrośnie poziom cukru (glikemia) po spożyciu konkretnego produktu lub posiłku." Autorka w prosty i przystępny sposób wyjaśnia co to jest IG i do czego służy, ale też dlaczego warto stosować dietę o niskim indeksie glikemicznym. Przykłady komponowania jadłospisu i przygotowywania posiłków są czytelne a dodatkowo wzbogacone w kolorowe tabele i wizualizacje przedstawione jak na... talerzu. Łatwo dowiemy się jak sami możemy wpłynąć na wartość indeksu glikemicznego, które produkty znacząco mogą obniżać IG posiłku, oraz dla kogo szczególnie polecana jest taka dieta. Czy stosowanie diety o niskim IG może pomóc w odchudzaniu? Pewnie tak, chociaż nie powinno się tej diety traktować jako tylko odchudzającej, ale jako zdrowej formie odżywiania. Wszystkie produkty spożywcze możemy podzielić na takie, które mają niski, średni lub wysoki IG. Zawarta w książce tabela IG wybranych produktów pomoże wybrać te, które dla nas byłyby najlepsze. Chociaż wskaźnik IG może się różnić od sposobu przyrządzania potraw, zbyt rozgotowane produkty mają zazwyczaj wyższy indeks glikemiczny. "Smażenie potraw nie wpływa znacząco na ich indeks glikemiczny, a czasem nawet go zmniejsza (chociaż np. smażony ryż ma wysoki IG)." Przepisy, które znajdziemy w tej książce są proste a ich przygotowanie nie przedstawia trudności, a składniki do ich sporządzenia znajdziemy w każdym sklepie. Zresztą nie zawsze musimy trzymać się sztywnych przepisów, jeśli tylko nam na to pozwala zdrowie. Chociaż wiele przepisów można znaleźć w Internecie, lecz dużo łatwiej jest, gdy wszystkie przepisy ma się w jednym miejscu, pod ręką i zawsze dostępne bez szukania. Warto spróbować choć kilku przepisów i przekonać się, jak łatwo można zmienić styl życia przez zdrowe odżywianie. Książkę przeczytałam dzięki Pani Edycie z Wydawnictwa RM.

Parafrazując tytuł oświadczam, że Italia zjedzona! Włoskie jedzenie i kawusia są wyśmienite. Więcej pisać nie wolno, bo byłaby to tylko profanacja smaków, które biorą się z prostoty receptur i nieprzetworzonych składników. Italia do zjedzenia ma jednakowoż w wielu przepisach tajemny składnik, brzmiący cokolwiek (nie, nie egzotycznie) południowo i włosko. To Zatar, czyli mieszanka przyprawowa (nie, nie melanż). Składnik pojawiający się w wielu przepisach dokładnie tak, jak w „Jerozoilimie do zjedzenia” furt i furt w przepisach pojawia się melasa daktylowa. „Italia do zjedzenia” przedstawia nam smaczności dla wszystkich żerców. Przepisy okraszają opowiastki gracko budujące kontekst temu, co ilustrują piękne fotogramy italskiego jedzenia.

Uczta Bohaterów - pięknie wydana i zredagowana książka o przepisach kulinarnych prosto z wieloświata uniwersum D&D. Pierwotnie wybierałem przepisy, z których coś "pichciłem", teraz trzeba było się wgłębić w całość! Uporządkowane przepisy, z podziałem na rasy, ich preferencje żywieniowe, uwarunkowane kulturowo. Kuchnia ludzi, elfów, krasnoludów, niziołków i kuchnia nietypowa ( m.in przepisy aarakokra (ptakoludzie), tabaxi (kotoludzie), gnomów, diabelstw, drakonów. Każdy znajdzie na pewno coś dla siebie. Wszystko napisane przystępnym językiem, każdy przepis prosto objaśniony, z historycznym szkicem, oraz wskazówkami od kucharza. Do tego menu z karczm prosto z wieloświata jako fajne easter eggi. Moje ulubione przepisy póki co: Ogniste chili z niziołka wg przepisu Arkhana Okrutnego, Orkowy Boczek i Quith- pa. Dla mnie bomba!

Zacznę od tego, że książka jest pięknie wydana! Naprawdę wydawnictwo oraz autorki postarały się, aby dopracować tę książkę co do każdego szczegółu! 🩷 W książce są takie informacje czym dokładnie jest tofu, skąd pochodzi, jaka jest jego historia. Co najważniejsze mamy domowy przepis na tofu, dzięki czemu nie będziemy musieli kupować go w sklepie. Myślę, że zrobienie samemu wyjdzie nawet taniej. Przepisy są napisane w sposób prosty, czytelny oraz szczegółowy. Są również bardzo różnorodne. Na przykład tofu pomarańczowe, czy też tofu w morelach. Z racji, że uwielbiam nuggetsy byłam w szoku, że można je zrobić z tofu! 😮 i co najlepsze wyszły bardzo dobre! Przepisy są podzielone na bazę, śniadania, obiady, bowle, przekąski, a co najlepsze także na desery! Jestem osobą, która po prostu uwielbia desery - a szczególnie tiramisu, ktorego tutaj również nie zabraknie! Przepisów jest aż 88, więc myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie! W książce znajdują się też dwie wstążeczki jako zakładki, co uważam za bardzo przydatną rzecz, bowiem często gdy coś robimy może nam się przypadkiem zamknąć książka i będziemy musieli szukać od nowa, a tak możemy zaznaczyć, na którym przepisie dokładnie jesteśmy!

,,Ambasada Śledzia" to krakowska knajpa, w której zupełnie na nowo odkryłam moją ulubioną rybną, zdrową przekąskę. Ich śledź na ostro, kwaśno, w truskawkach(!) czy też śledź bez śledzia sprawiły, że moje kubki smakowe wystrzeliły w powietrze. Oczy otworzyły się jeszcze szerzej kiedy niedawno natknęłam się w księgarni na książkę z przepisami... Receptury na moje ukochane śledzie z krakowskiego wypadu podane na tacy!? Wzięłam bez zastanowienia i nie żałuję tym bardziej, że w książce obok kilkudziesięciu sposobów na przygotowanie tej wyjątkowej i jedynej ekologicznej dziś ryby (serio) dowiedziałam się mnóstwa innych ciekawostek. Całość - co się rzadko zdarza świetnie napisana, przemyślana, miejscami nawet osobista. Warto mieć na swojej półce i sięgać nie tylko od święta, bo śledź to samo zdrowie!

Kolejna CUDOWNA książka od Ottolenghi'ego. Nie tylko świetne i inspirujące przepisy (czekamy na sezon na bakłażany i kalafiory, bo będzie się działo!), ale też pełna cennych wskazówek i informacji skarbnica kulinarnej wiedzy (papryczka chili nie jedno ma imię). Będę korzystać, z resztą jak ze wszystkich jego książek. Zawsze znajdę w nich coś ciekawego.

Michał Korkosz wybrał co ciekawsze, tradycyjne, ale bezmięsne polskie dania i „dodał im pazura”, nieco modyfikując i lekko unowocześniając przepis. Jak sam pisze, jedzenie wspaniałych potraw to nie tylko uczta dla ciała, ale i dla ducha, a ja w pełni się z nim zgadzam. Książka powstała po coś, to nie tylko zbiór przepisów. To przypomnienie, a dla niektórych osób, np. obcokrajowców, wręcz zaprezentowanie tradycyjnych polskich potraw w sytuacji, gdy są one jakby spychane na dalszy plan wobec zainteresowania innymi kuchniami świata. To smaki, jakie chyba każdy zna z dzieciństwa i dodanie im trochę nowego życia. Autor wygrał we wszystkich kategoriach amerykański konkurs na najlepszego bloga kulinarnego i na zamówienie amerykańskiego wydawnictwa wydał tam książkę kulinarną. „Rozkoszne. Wegetariańska uczta z polskimi smakami” to właśnie polska wersja tej książki. całość https://powrot-do-krainy-ksiazki.blogspot.com/2024/08/micha-korkosz-rozkoszne-wegetarianska.html

Ciekawe przepisy, większość dostosowana do młodszych czytelników. Jedynym minusem (chociaż też jednocześnie plusem) jest to, że w dużej liczbie przepisów są składniki, które ciężko zdobyć w lokalnych sklepach (np. melasa, dynia deserowa, syropy kukurydziane) i trzeba szukać w internecie. Minus: trzeba się bardziej przygotować do przepisu, plus: dzięki temu przygotowuje się potrawy bliższe kuchni brytyjskiej i samo doświadczenie jest ciekawsze. Ucięłam jeden punkt, bo część przepisów się powtarza, różnią się np. jednym składnikiem albo są naprawdę bardzo proste (np. na gorącą czekoladę, gdzie trzeba podgrzać kakao albo sos żurawinowy, gdzie wystarczy podgotować żurawinę z cukrem). Natomiast szata graficzna jest przepiękna, ciekawe opisy dań, ciekawostki :) Niby to książka kucharska, ale też przyjemnie się ją czyta

„Poradnik pozytywnego jedzenia” autorstwa Katarzyny Błażejewskiej – Sztur to nie kolejna pozycja o zdrowych dietach, których mnóstwo na rynku czytelniczym. To książka w której dużo jest o kulturze jedzenia w naszym kraju, o braku poczucia wartości u wielu Polek, a także o relacjach z jedzeniem. Autorka uczy nas jak zaplanować swój indywidualny rozkład posiłków oraz wyliczyć zapotrzebowanie kaloryczne. Uczy nas komponować tak swoje posiłki, abyśmy dostarczyli sobie odpowiednich makroelementów, ale również zapobiegali gwałtownym wahaniom cukru w ciągu dnia. Zwraca uwagę na odpowiednie proporcje węglowodanów, białka i zdrowych tłuszczów. Budowanie zdrowych nawyków z dnia na dzień może nie być łatwe. Możesz się szybko zniechęcić. Jednak większe prawdopodobieństwo że Ci się uda jest wtedy, gdy masz plan i odpowiednio się przygotowujesz. I tu właśnie możesz liczyć na cenne rady Pani Katarzyny. Autorka w bardzo oryginalny sposób przekonuje nas dlaczego nie powinniśmy podjadać między posiłkami. Szczerze powiem chyba mój największy problem ostatnio. Lubię sobie tu coś złapać, tam coś chapnąć. I tu mogę liczyć na fajne wyjaśnienie tego dlaczego tak robimy, często nie jedząc z zupełnego głodu, a z innych pobudek. A ja chętnie przetestuję podane tu na tacy proste triki jak nie podjadać. Pod lupę padają tu również fastfoody, ale i tak zwane „zdrowe produkty”, które często traktujemy jako substytut, nie do kończ zdajać sobie sprawy z tego co jemy. Jeżeli masz problemy ze swoją dietą to podstawą będzie zmiana nawyków i rytuałów, a ta książka szczegółowo podaje na to sposoby. Sporo czasu autorka poświęciła w tej książce na temat stresu. Znajdziecie tu informację na temat tego skąd się bierze stres, jak działa na nasze narządy, ale również co ma wspólnego z odżywianiem. Jeżeli próbowałaś już w swoim życiu wielu diet odchudzającym, a one nie przyniosły oczekiwanego skutku to koniecznie przeczytaj wyjaśnienia Pani Katarzyny na ten temat. Nie jestem osobą szukającą diety odchudzającej. Zresztą autorka nie proponuje nam tutaj diety. Proponuje natomiast odżywianie naszego organizmu. A to już dla mnie niezwykle ważne, gdyż wciąż edukuję się i dążę do lepszego zdrowia i samopoczucia. Bardzo podoba mi się rozdział poświęcony omówieniu poszczególnych produktów ich właściwości. Równie ciekawie mi się czytało o minerałach, niedoborach. Chociaż szczerze mówiąc, sięgając po tą książkę spodziewałam się głównie książki z przepisami to oczywiście nie jestem zawiedziona. Mnóstwo tu psychologii takiej właśnie „jedzeniowej”. Myślę, że każda z nas powinna przeczytać, niezależnie od naszej figury i od tego czy czujemy jakiś problem z naszym żywieniem czy nie. Być może ta książka otworzy Ci oczy na coś ważnego, co może mieć ogromny wpływ na Twoje zdrowie i jakość życia.