Brudne czyny

Name: Brudne czyny
Rating: 7,8 (10 reviews)
Author: Marek Hłasko
ISBN: 9788324410965

Marek Hłasko

7,8 / 10

10 ocen

2 opinii

Wydawnictwo Iskry

Wydawnictwo: Wydawnictwo Iskry Cykl: Kaskaderzy literatury (tom 12) literatura piękna

372 str.

Kategoria:: literatura piękna
Format:: papier
Cykl:: Kaskaderzy literatury (tom 12)
Data wydania:: 2021-10-18
Data 1. wyd. pol.:: 2021-10-18
Liczba stron:: 372
Czas czytania: 6 godz. 12 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788324410965

więcej

Brudne czyny to pierwsza izraelska powieść Marka Hłaski i najdłuższa z dotychczas napisanych. Stanowi ona swoistą cezurę w jego twórczości. To utwór człowieka dojrzałego, rozgoryczonego, doświadczonego nostalgią i poczuciem braku. Historia Abakarowa, pałającego żądzą zemsty pilota pozbawionego licencji, oraz Katarzyny, zgorzkniałej artystki tęskniącej za uznaniem, zagubionej w anonimowym świecie.

Średnia ocen

7,8 / 10

2 opinii 10 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Brudne czyny w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,8

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,4

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

8,5

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Brudne czyny

Średnia ocen

7,8 / 10

10 ocen

Twoja ocena

0 / 10

1 ocen

4 ocen

3 ocen

1 ocen

0 ocen

Opinia

1506

1503

CzytNIKTomaszKosik Kosik

21.01.2024

10 / 10

Na półkach:

„Brudne czyny” to druga książka Marka Hłaski, po którą miałem przyjemność sięgnąć. I tak jak było to w przypadku „Wszyscy byli odwróceni. Sowa, córka piekarza” tak samo tym razem była to dla mnie prawdziwa czytelnicza uczta. Autor stworzył historię, która nie tylko mocno wpada w pamięć, lecz daje wiele do myślenia. Historia, którą poznałem, otworzyła moją wrażliwość, a emocje, które towarzyszyły mi podczas czytania, nie uleciały wraz z odłożeniem książki na półkę. Jeszcze długo myślałem o losach głównych bohaterów wykreowanych przez pisarza.
Na kartach książki „Brudne czyny” poznajemy losy majora Abakarowa, byłego lotnika, który tęsknił za swoją ojczyzną. Nie mógł do niej powrócić. Pewnego dnia na jego życiowej drodze staje kobieta, dla której życie również nie było łaskawe. Życie nie szczędziło im smutnych doświadczeń. Jednak te kilka dni, które razem spędzają, zapewniają im wiele radości. Czy jednak szczęście będzie im pisane na dłużej? Warto się o tym przekonać i sięgnąć po „Brudne czyny” książkę, która każdemu czytelnikowi może dać wiele refleksji.
Nie da się ukryć, że „Brudne czyny” to powieść głęboka swym przesłaniem. Atmosfera tej historii przepełnia nostalgią. Historia bohaterów, których poznajemy, jest do głębi przejmująca. Słowa, które wylewają się z kart tej książki mocno trafiają do naszej wrażliwości, otwierają oczy, zadając pytania na wiele kluczowych, życiowych kwestii. Zatem jeśli poszukujecie historii głębokiej, ważnej, dającej do myślenia, to ta książka jest dla Was. Zdecydowanie polecam Waszej czytelniczej uwadze.
Marek Hłasko uderza w nas trafnością swoich spostrzeżeń, przemyśleń. Na pewno ta książka jest ważną pozycją dla ludzi poszukujących sensu życia, sensu istnienia. Jest ona zaproszeniem do filozoficznej dyskusji o życiu. Dyskusji, do której warto przystąpić. Nie ukrywam, że dałem wciągnąć się w historię stworzoną przez autora. Historię nie łatwą, trudną, lecz jakże warto ja poznać. Dlatego też polecam Wam lekturę tej książki.
Książka „Brudne czyny” ukazała się nakładem Wydawnictwa Iskry

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

908 użytkowników ma tytuł Brudne czyny na półkach głównych

Przeczytane 510
Chcę przeczytać 388
Teraz czytam 10

124 użytkowników ma tytuł Brudne czyny na półkach dodatkowych

Posiadam 80
Ulubione 23
Chcę w prezencie 6
Posiadam 5
Literatura polska 4
2018 3
Hłasko 3

Tagi i tematy do książki Brudne czyny

Hłasko literatura wspólczesna

Inne książki autora

Więcej

7,9

Cmentarze. Drugie zabicie psa. Nawrócony w Jaffie Marek Hłasko

4,0

Felietony Marek Hłasko

7,2

Sowa, córka piekarza Marek Hłasko

7,3

Wszyscy byli odwróceni Marek Hłasko

7,4

Brudne czyny Marek Hłasko

7,1

Szukając gwiazd i inne opowiadania Marek Hłasko

6,6

Nawrócony w Jaffie Marek Hłasko

więcej

Marek Hłasko

Książka Marka Hłaski "Wilk" została nominowana w Plebiscycie Książka Roku 2015 lubimyczytać.pl w kategorii Literatura piękna. Prozaik i scenarzysta filmowy. Szybko zyskał sławę najzdolniejszego pisarza młodego pokolenia. Był legendarną postacią, symbolem nonkonformizmu. W życiu osobistym upodabniał się do bohaterów swych utworów, romantycznych, twardych outsiderów, którzy stali się dla jego pokolenia symbolami rozczarowania rzeczywistością lat 50. Jego idolami byli Humphrey Bogart i Fiodor Dostojewski. Jego proza stała się wyrazem sprzeciwu wobec schematyzmu i zakłamania literatury socrealistycznej. Opowiadał o buncie natury moralnej. Znakomicie opisywał środowisko społecznych nizin, w którym panuje beznadzieja i cynizm. Jego bohaterowie żyją marzeniami o zmianie, ale marzenia te zawsze okazują się płonne. W Polsce zakaz druku jego utworów obowiązywał przez 20 lat. Był także współscenarzystą filmów Koniec nocy (1957), Pętla (1957), Spotkania (1957), Ósmy dzień tygodnia (1958) i Baza ludzi umarłych (1958).

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Hłasko nieznany

Marek Hłasko Piotr Wasilewski

Hłasko o swojej prozie: "Piszę protokół z procesu przeciwko człowiekowi, nie człowiekowi w ogóle - to by było śmieszne z mojej strony - przeciwko formom życia, które poniżają człowieka". Hłasko nieznany powinien być bardziej znany. Opowiadanie "Umarli są wśród nas" to bardzo dobry wstęp dla niezaznajomionych z jego twórczością.

Brzoskwinka

oceniła na 9 6 miesięcy temu

Listy

Marek Hłasko Andrzej Czyżewski

Stosy listów, które napisał, zebrane w zbiór, tworzą powieść, jaką sam o sobie stworzył. Powieść o wrażliwym, trudnym chłopcu, dojrzewającym bez ojca w powojennych czasach. Zazdrosnym o ojczyma, zranionym przez matkę. O młodym człowieku, który rozwija talent pisarski, tworzy tożsamość i legendę artysty, amanta, barwnego ptaka, celebryty tamtych lat. Przystojny, piękny, ponadprzeciętny zewnętrznie i duchowo. Los zaoferował mu rzeczywistość szarą, absurdalną, przerażającą. Odważnie „wrzeszczy prawdę”, choć jest świadomy, że to go zniszczy. Nie unika pułapki wszechmocnej władzy, która czyta cudze listy, kontroluje, komu, kiedy i dokąd wolno podróżować, z kim można wchodzić w relacje – artystyczne, prywatne, miłosne. Prosi o azyl w Niemczech Zachodnich, i to błąd – powrotu nie ma. Władza to siła, która decyduje o ścieżkach życia, wystawia na próbę przyjaźnie, upokarza, każe się kłaniać, łamie kręgosłupy i miażdży. „Pisarz bez ojczyzny jest niczym, jest tylko i wyłącznie postacią śmieszną, groteskową /…/ tylko na ziemi, w której człowiek rodzi się, rośnie, kocha i cierpi – istnieje racja pisarska”. Chętnie obejrzałabym film fabularny o nim. Dziwi mnie, że jeszcze taki nie powstał. Wybór, opracowanie i wstęp Andrzeja Czyżewskiego, kuzyna Marka Hłaski, daje dobitne świadectwo tamtych czasów.

Pani_z_biblio

ocenił na 9 6 miesięcy temu

Piękny dwudziestoletni. Biografia Marka Hłaski

Andrzej Czyżewski

Sięgnąłem po tą biografię, gdyż chciałem mieć jasny obraz życiorysu jednego z moich ulubionych pisarzy. Trochę mi pomogła, zważywszy, z ilu udręk miłosnych wyszedł Hłasko. Pozycja wzbogacona o korespondencję i zdjęcia, na których widać narastającą zmianę w wyglądzie, i niekoniecznie ma to pozytywne skutki. Wiem już teraz, że wyjechał z kraju, u szczytu sławy i już nie wrócił. Trochę jest to podyktowane regułami żelaznej kurtyny, o czym wszystkiego dowiemy się na koniec. Znam jego twórczość z polskiej ziemi, powieści izraelskie muszę jeszcze nadrobić, ale teraz już wiem, na co zwracać uwagę.

Dino_Zoff

ocenił na 8 2 lata temu

Drugie zabicie psa

Marek Hłasko

Podsumowując – o ile „sztuka” wykreowana przez Roberta i Jakuba kończy się sukcesem, jej cel artystyczny i materialny zostaje osiągnięty, o tyle zarówno nadzieja, jak i prawda pierzchają z kart utworu szybciej, niż się na nich pojawiają. Bohaterowie nie potrafią zmienić swojego życia, odejść od przyzwyczajeń, pesymizmu i niewiary. Przebłyski nadziei i prawdy to ledwie iskierki w mrocznym świecie Hłaski. Krótkie wybuchy; tak czyste, że wydają się nierealne, zupełnie jakby uczucia pochodziły spoza człowieka i były od niego bardziej odległe niż najdalsze gwiazdy.

lustrokultury

ocenił na 9 11 miesięcy temu

Siekierezada albo Zima leśnych ludzi

Edward Stachura

Już od pierwszych chwil czytając "Siekierezadę" miałem skojarzenia z prozą Myśliwskiego. Postaci mają tutaj taką samą tendencję do dywagowania np. czy przykład idzie z góry czy z dołu. Albo czy lać jodynę na ranę czy wokół rany. Bardzo to w stylu Myśliwskiego właśnie. Bohater w którym należy dopatrywać alter ego Stachury często rozpamiętuje również śmierć Zbigniewa Cybulskiego, która miała miejsce kiedy faktycznie w 1967 roku Stachura jechał do Grochowic na Dolnym Śląsku by tam pracować przy ścince. Tak swoją drogą, czytając opinie czy różne omówienia książki albo filmu często widzę, że wielu umieszcza akcję w Bieszczadach. Nie wiem skąd się te Bieszczady wzięły, gdyż ani w powieści, ani w filmie nie ma o tym ani słowa. Taka ładna pani a do nas ani, ani. Jest to też proza poetycka, więc sporo jest tutaj powtórzeń, które powracają niczym refren, jak chociażby: w tej mgle, tej mgle czy cała jaskrawość. Dla mnie "Siekierezada" najlepsza jest wtedy kiedy Stachura okiełzna ten swój strumień świadomości i pisze o rzeczach bardziej przyziemnych jak praca na zrębie, mieszkanie u babci Oleńki, popijawa w Hoplance czy zabawa w remizie. Obejrzałem też film i jak to zwykle bywa w tego typu prozie opartej na słowie ciężko jest przełożyć ją na język filmowy. Dlatego też ekranizacje książek Myśliwskiego nie mają sensu. Nawet "Pod Mocnym Aniołem" Smarzowskiego bez słynnej pilchowskiej frazy to nie to samo. Tym niemniej uważam, że całkiem dobrze udało się Witoldowi Leszczyńskiemu oddać klimat powieści. Może dzięki temu, że nad scenariuszem pracował razem ze Stachurą, choć czytałem, iż pierwotna wersja scenariusza nie została dopuszczona. Film ma niesamowity klimat a scenę w Hoplance mogę oglądać non stop. Nieliczne dialogi z książki zostały przeniesione niemal 1:1. Także Edward Żentara jako Janek Pradera dobrze wypadł. Może miał coś z głównego bohatera i samego Stachury, gdyż wszyscy skończyli tragicznie.

sebogothic

ocenił na 7 2 miesiące temu

Nawrócony w Jaffie

Marek Hłasko

Według mnie to najbardziej teatralne opowiadanie Hłaski. Czytam dialogi i widzę jak łatwo rozpisać je na kolejne sceny, jak proszą się one o uwagi, didaskalia, podział na role. W swej melancholii i posępności Hłasko oprowadza czytelnika/widza po znojnym i beznadziejnym życiu dwóch znajomych/partnerów od drobnych przestępstw. Obaj przyjechali do Izraela z Polski, obaj szukają łatwego zarobku. Raz oszukają matrymonialne jakąś naiwną kobietę, raz wykonają tzw. "mokrą robotę", innym znów razem kantują na perskich dywanach. Każda okazja dobra, by zyskać na czasie i po raz kolejny prześlizgnąć się bezboleśnie przez kolejny tydzień w Tel Avivie. Pełna przygnębienia i beznadziei atmosfera opowieści dziwnie wybrzmiewa w słonecznej, rajskiej, pięknej Jaffie. Kawałek polskiego piekiełka przeniesiony w inną perspektywę, inny świat. Co zrobić by się nie narobić, jak oszukać, jak mataczyć, jak przebimbać następny tydzień/miesiąc? Ci ludzie z trudną przeszłością, uciekający przed nią, próbują urządzić się w świecie kłamstw, łajdactw i niegodziwości, których sami są projektantami i udziałowcami. Nie ma w nich pokory, skruchy, wszystko obliczone jest na zysk. Gdy trafia im się możliwość uzyskania sponsora w postaci kanadyjskiego misjonarza (który nie ma żadnych sukcesów na polu wiary), postanawiają wykorzystać każdą jego słabość, by polepszyć swój los. Dramat wisi w powietrzu. Hłasko bez zbędnych czułości pokazuje wyrachowanie i okrucieństwo dwóch oszustów, którzy obracając się w szemranym światku gdzieś w okolicach ulicy Allenby, dają świadectwo wielkiej życiowej pustce, bezsensowi i jeszcze większej samotności. W tym świecie nie ma solidarności, nie ma co liczyć na pomoc, wsparcie czy zwykłą ludzką uprzejmość. Pojawia się gorzka refleksja na temat kondycji międzyludzkich związków i zależności. Ja żałuję zaś, że spektakl Teatru Powszechnego na motywach opowiadania powstał tak dawno temu (koniec lat 80.). Grali tam i Gajos, i Lutkiewicz, i Machalica, i jeszcze Pieczka. Scenografię robili Starscy, muzykę Satanowski. Może gdzieś w odmętach internetu błąka się choć nagranie spektaklu. Bardzo chętnie je zobaczę. buchbuchbicher.blogspot.com

BuchBuch

ocenił na 6 7 lat temu

Gorzki smak czekolady Lucullus

Leopold Tyrmand

Kilka w dużym stopniu autobiograficznych opowiadań o wojennych losach Polaka tułającego się po Europie. Są moralne dylematy, są zaskakujące sploty okoliczności, anegdoty, bywa i jazz, i sport. Jak to u Tyrmanda - inteligentnie, z humorem, bez zadęcia, zwyczajnie, życiowo. Odświeżająca lektura. Dobry wstęp do "Filipa", na którego na pewno niedługo przyjdzie u mnie czytelniczy czas.

anodder_chapter

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Opowiadania zebrane

Jan Himilsbach

Janku bardzo mi się podobało. wiele słyszałem o tym, że byłeś znacznie lepszym pisarzem niż aktorem. nie chciałem w to uwierzyć, ale już po lekturze kilku tekstów z początku książki przekonałem się, że to prawda. opowiadania czyta się bardzo przyjemnie. żadne z nich nie męczy. niektóre są z pointą, niektóre bez. tematyka stanowi przekrój twojego życia. od wspomnień wojennych, przez pracę w kamieniarstwie, aż do końcówki lat 80. gratuluję ci bystrości oka i lekkości pióra. wierzę, że to morze alkoholu, które wypiłeś, było znieczuleniem na wrażliwość z jaką spoglądałeś na świat. wierzę również, że bardzo kochałeś psy. tytułowy Baca oraz Fred z opowiadania Walet tylko tę miłość potwierdzają. tak, ty byłbyś w stanie uściskać nieboszczykowi rękę podczas ekshumacji. bardzo polecam zbiór Janka. ponad sześćset stron, można czytać miesiącami, ale na prawdę warto.

Polubic_czytanie

ocenił na 8 1 miesiąc temu

Kaskaderzy literatury. O twórczości i legendzie Andrzeja Bursy, Marka Hłaski, Haliny Poświatowskiej, Edwarda Stachury, Ryszarda Milczewskiego-Bruna, Rafała Wojaczka

Marek Hłasko Jan Marx Edward Stachura Stanisław Stabro Halina Poświatowska Rafał Wojaczek Andrzej Bursa Edward Kolbus Stanisław Stanuch Ryszard Milczewski-Bruno Ziemowit Fedecki Jan Z. Brudnicki

Choć Kaskaderzy literatury zostali wydani jeszcze w II obiegu, w latach osiemdziesiątych nadal zachwyca jak ta antologia polskich pisarzy "wyklętych" jest napisana, jak świeżym spojrzeniem (na na przykład Marka Hłasko, który był wręcz bożyszczem literatury tamtego okresu) się charakteryzuje. To zbiór esejów i wyboru twórczości "kaskaderów" - Bursy, Wojaczka, Hłaski, Poświatowskiej, Stachury i Ryszarda Milczewskiego-Bruna, który czyta się świetnie, obojętnie czy jest się wyposażonym w aparat pojęciowy literaturoznawcy, czy nie.

dróżniczka

oceniła na 8 6 lat temu

Cała jaskrawość

Edward Stachura

Wydaje mi się, że mamy tu do czynienia z kształtowaniem się stylu prozatorskiego Stachury. Prawdziwą "Całą jaskrawość" widzę w jego drugiej powieści. Ale już tutaj mamy ten sposób patrzenia na życie. Jest to też powieść o dużo bardziej optymistycznym wydźwięku. "Do wsi Zagubin, na Kujawy Białe, Gdzie ziemia licha, piachy niebywałe Hej Potęgowa! Hej Witek i Ja"

Jan

ocenił na 7 9 miesięcy temu

Czytadło

Tadeusz Konwicki

W powszechnym rozumieniu czytadło, to książka niezbyt wysokich lotów, którą zwykle zapomina się zaraz po przeczytaniu. Książka Konwickiego nie spełnia jednak tego kryterium do końca. Wprawdzie czyta się ją dość łatwo, ale pod powierzchnią zdań znajdują się głębsze znaczenia. Czy autor celowo nadał jej taki tytuł, który zniechęci przypadkowego czytelnika, a nieprzypadkowy doceni zawartość? Na początku tej książki czułam się zdezorientowana. Śledzimy losy pewnego niemłodego (ale i nie starego) mężczyzny, który trafia na imieniny znajomych. Tam poznaje młodą dziewczynę, która w wyniku pewnych wydarzeń ląduje martwa w jego mieszkaniu. Nie zdradzam tu zanadto fabuły, ponieważ czytelnik dowiaduje się o tym już na samym początku książki. Kto zabił? W wyniku tej zaskakującej dla bohatera śmierci, jego życie zaczyna się toczyć w równie zaskakujący sposób. Rano, po feralnej nocy, budzi go policja. Ale jak zorientowali się tak szybko, że dziewczyna nie żyje? Wszyscy wydają się wiedzieć o głównym bohaterze wiele, jeśli nie wszystko. Skąd? A przede wszystkim, kto zabił, bo przecież nie on. Kolejne wydarzenia teoretycznie rzucają coraz więcej światła na całą sprawę, a jednocześnie coraz bardziej zaciemniają sytuację. Absurdalne wydarzenia następują jedno po drugim. Bohater próbuje cokolwiek zrozumieć (także siebie). W końcu się poddaje i po prostu podąża za przypadkowo spotkanymi (a jednak nieprzypadkowymi) ludźmi, których poznaje w trakcie śledztwa na swój temat. Każdy napotkany człowiek okazuje się mieć drugą twarz, być kimś innym, niż się na początku wydawało. Komisarz policji, który prowadził sprawę tego morderstwa okazuje się być politycznym szurem. Prezydent, czyli kolega z celi o wyglądzie żula, przeradza się w filozofa, zaangażowanego politycznie podobnie jak policjant. I wszystko się ze sobą łączy, a wszyscy się znają. Polska lat 90. Absurd goni absurd. Cały czas miałam wrażenie, ze ledwo nadążam z fabułą, że gdzieś giną mi całe watki. Zupełnie jak głównemu bohaterowi. Ktoś jednego dnia nie żył, drugiego żyje. Później jednak się okazuje jeszcze coś innego. Komisariat policji przypomina miejsce schadzek, gdzie każdy ma wstęp. Wszyscy politykują, filozofują, dociekają. A ja ciągle miałam wrażenie, że pomiędzy słowami kryje się jakiś niedostępny dla mnie sens. Zdania mają podwójne znaczenia, które nie tylko odnoszą się do fabuły, ale i do czegoś więcej. Wydaje się, że wszystko jest jakimś odniesieniem do zmian politycznych w Polsce na początku lat 90. Zresztą wtedy Konwicki tę książkę napisał. Aluzje jednak nie były dla mnie zupełnie jasne. Jakby mi umykał główny sens. Kto zabił? Kogo? I po co? A może wcale nie muszę tego do końca rozumieć i faktycznie potraktować tę książkę jako czytadło?

PrzeCzytana

oceniła na 6 4 lata temu

Mieć i nie mieć

Ernest Hemingway

Nie wiedziałem, że Hemingway jest rasistą, choć zdaję sobie sprawę, że to książka z XX wieku. Pomijając ten fakt, książka jest wciągająca, ALE szkoda że nie ograniczyła się do historii Harry'ego. Bohaterowie dalekoplanowi są zbędni, a ich krótkie historie nie wnoszą nic do głównego wątku.

aliiensuperstar

ocenił na 6 1 rok temu

Siedem dalekich rejsów

Leopold Tyrmand

Siedem dalekich rejsów wydaje mi się powieścią zbyt krótką. Owszem na samym jej końcu autor pozostawia czytelnikowi cały szereg różnorakich domysłów, ale trochę szkoda, że Leopold Tyrmand nie pokusił się o te kilkanaście stron więcej. Powojenne realia czyli mamy pomysł na Polskę w wykonaniu komunistów- wielkie rewolucje gospodarcze, społeczne. Kombinatorstwo, alkoholizm, emancypacja kobiet. Swoboda czyli rozluźnienie w każdej dziedzinie dotyczącej zachowań międzyludzkich. Stary świat runął 1 września 1939 roku, nowy świat i nowa rzeczywistość bynajmniej nie napawa optymizmem.....

Fragola

oceniła na 8 4 miesiące temu

Komu bije dzwon

Ernest Hemingway

Wow! Co za styl! Tak, to mądra i czasami przerażająca książka ale najbardziej ujęło mnie mnie w niej to jak została napisana. Styl autora jest dziwny i śmieszny (absurdalny). Teraz już rozumiem zachwyty Stephena Kinga nad Hemingway'em o których wspomina w swoim „Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika”. Czuć tutaj tę odwagę na którą zawsze tak bardzo liczę sięgając po kolejną książkę. Szczególnie podobała mi się niekonsekwencja w używaniu wymyślonych słów i wstawek w stylu "spanglish" (język zmienia się w zależności od emocjonalnego ciężaru sceny czy dialogu). Dla mnie książka może być o czymkolwiek i napisana przez kogokolwiek - pod warunkiem że ma styl. A tutaj styl wylewa się wiadrami z każdej strony. Do tego dochodzi ta łatwość w zanurzeniu się w świecie przedstawionym - miałem wrażenie jakbym siedział obok bohaterów pijąc z nimi wino z bukłaka gdzieś w jaskini w hiszpańskich górach. Jedna z najlepszych książek jakie przeczytałem do tej pory.

Rafał Piegat

ocenił na 10 6 dni temu

Miłosne gry Marka Hłaski

Barbara Stanisławczyk

Barbara Stanisławczyk - "Miłosne gry Marka Hłaski" Ależ to był wywrotowiec. Od urodzenia, musiał mieć to od urodzenia i działać wedle własnych imperatywów zachowania. Był takim indywiduum, którego się kocha, za talent, urodę, to COŚ, co sprawiało, że "kosił kobiety jak ułan". Książkę czyta się świetnie, oddaje ducha początków PRL, tego całego aparatu władzy, towarzyszy, donosicieli, a z drugiej strony pokazuje świat literacki od kuchni, ponieważ Hłaską interesowali się wszyscy. Ps. Z listu do Osieckiej "Panna Czaczkes" - ...dla innych Paryż, las neonów, orgia świateł i tak dalej. Źle się czuję, marnie śpię, w dzień chodzę jakby mnie byk wyjebał"

Koff

ocenił na 7 4 miesiące temu

Fragmenty winem poplamionego notatnika

Charles Bukowski

Cudowne fragmenty, zbliżające do wiecznie pijanego Bukowskiego, szczerego człowieka, o mimo wszystko, wrażliwym sercu. Ubawiłam się, ale też wzruszyłam. Nie było chyba bardziej autentycznego pisarza w tamtych czasach, a nawet w dzisiejszych... Tęsknię za Tobą, Hank.

Alex

ocenił na 9 1 miesiąc temu

Rzeka podziemna, podziemne ptaki

Tadeusz Konwicki

Raptem 165 stron, ale jak zwykle u Konwickiego, nie jest to łatwa lektura. Teraźniejszość - czyli pierwsze godziny po ogłoszeniu Stanu Wojennego mieszają się ze wspomnieniami młodości spędzanej na mitycznej dla autora Wileńszczyźnie. Próby wywiedzenia w pole UB-ków przeplatają z refleksjami dotyczącymi życia erotycznego bohatera: zmarnowanych lub przegapionych szans na miłość. Realność ponurego, zimowego miasta zderza się z surrealizmem wizji, snów, obrazów w głowie, a także z cieniami szwadronów Wielkiego Brata, latających nad Warszawą stalowymi rumakami. A wszystko to w ponurym, pozbawionym nadziei tonie, pełnym świadomości powtarzalności tragicznych doświadczeń pokoleń Polaków. To znakomita książka, uzupełniająca bardziej znane rozliczenia Konwickiego z polskim losem: "Małą Apokalipsę" i "Kompleks polski" . To być może najlepsza literacka próba opisania emocji kraju w końcowej fazie komunizmu... bez wiary w przyszłość, bez poczucia sensu tak systemu, jak i anty-systemu.

Bartosz

ocenił na 7 1 rok temu

Pożegnanie jesieni

Stanisław Ignacy Witkiewicz

Jestem pod wrażeniem, ta lektura jest zupełnie inna, niż się spodziewałam. Myślałam, że nie zrozumiem i będzie za trudna, a w rzeczywistości jest świetna (choć irytująca). Wiele tu wątków filozoficznych, ale nie niosą prostej konkluzji. Główni bohaterowie wywołują silne emocje, często mocno negatywne. Książka pokazuje świat, który tak naprawdę już odszedł, właściwie w swoim nienasyceniu, egoizmie i samozadowoleniu nie miał szans przetrwać. Chyba chciał go zakonserwować i pokazać jego fragment, zanim całkiem zniknie, żebyśmy zbytnio go nie żałowali. Wiele razy jest wspomniany Husserl. Rzeczywiście, autor pokazuje zdarzenia i emocje bez jednoznacznej ich interpretacji, jak naucza fenomenologia. Postacie są przerysowane, jakby komiksowe, jak z obrazów Witkacego. Cała książka to odjechana artystyczna wizja, która bawi i przeraża. Najbardziej podobały mi się opisy przyrody i gór. W końcu Witkacy wychował się na Podhalu, to się czuje. Nie wiem ile zostanie we mnie z tej książki, mogę stać się po niej bardziej cyniczna, to pewne.

Beingbeauteous

ocenił na 8 2 miesiące temu

Konopielka

Edward Redliński

Do przeczytania tej powieści zachęca mnie Krzysztof Masłoń poprzez swoją wspaniałą książkę pod tytułem "Klątwa sprzeczności" o sylwetkach polskich, dwudziestowiecznych pisarzy. Rzeczywiście, "Konopielka" jest wybitną powieścią. Edward Redliński bardzo umiejętnie przedstawia zacofaną cywilizacyjnie wieś we wschodniej Polsce. Okrasza to swoim poczuciem humoru. Świetny język. Akcja dzieje się w okresie Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, ale odnosi się wrażenie obecności (na pewno mentalnej) w dziewiętnastym stuleciu. Najbliższym dużym miastem jest Białystok, ale o nim tylko się mówi, bo nikt tam nie dociera – wieśniacy żyją w swoim malutkim środowisku. Dużo zamieszania wnosi "uczycielka" z miasta. Wszystko jest ukazane z perspektywy Kaziuka Bartoszewicza.

Miłośnik-Książek

ocenił na 9 1 miesiąc temu

I ślepy by dostrzegł

George Orwell

Od Sasa do Lasa; od wydawać by się mogło tematów błahych, jak np. próba udowodnienia, ze kuchnia angielska nie jest az tak zła, przez recencje kilku książek (w tym- a jakże- "Mein Kampf") po palące zagadnienia społeczne i polityczne - jak los ubogich pacjentów pewnego paryskiego szpitala czy krytyka brytyjskiej recepcji powstania warszawskiego i procesu szesnastu przywódców Państwa Podziemnego w Moskwie. Ta w sumie niewielka książka pokazuje pryncypialny charakter Georga Orwella, niezgodę na otaczającą go rzeczywistość.

kuba

oceniła na 7 1 rok temu

Cytaty z książki Brudne czyny

I dlatego właśnie wymyślili małżeństwo i przysięgę wierności, iż wiedzieli, że nic na świecie nie pasuje tak źle do siebie jak kobieta i mężczyzna".

I dlatego właśnie wymyślili małżeństwo i przysięgę wierności, iż wiedzieli, że nic na świecie nie pasuje tak źle do siebie jak kobieta i męż...

Rozwiń

Marek Hłasko Brudne czyny Zobacz więcej

Więc dlatego wszyscy przegramy; dlatego, że przechodziliśmy obojętnie obok czegoś, kiedy powinniśmy pozostać; i dobrze, że nam to nie będzie wybaczone.

Więc dlatego wszyscy przegramy; dlatego, że przechodziliśmy obojętnie obok czegoś, kiedy powinniśmy pozostać; i dobrze, że nam to nie będzie...

Rozwiń

Marek Hłasko Brudne czyny Zobacz więcej

Cholera mi do tego co śmieszne, a co nie. Ja wolę zginąć na swój sposób, niż żyć i cieszyć się na wasz".

Marek Hłasko Brudne czyny Zobacz więcej

Więcej