Britfield. Utracona korona

Kiedy tylko Enna i Towarzystwo Szmaragdowego Atramentu pojawiła się w zapowiedziach, wiedziałam, że będę chciała się z nią zapoznać. No bo jak oprzeć się historii, w której książki są najważniejsze? Dodajmy do tego magię, niesamowite przygody i tajemniczą okładkę. No nie da się być obojętnym na to wszystko. http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2023/02/26/enna-i-towarzystwo-szmaragdowego-atramentu-kristin-perrin/

Podobała mi się ta nowa opowieść wigilijna. Nie do końca wiem jak ją skasyfikować. Z jednej strony można polecić ją niektórym młodym, z drugiej - dobrze rezonuje z dorosłą osobą, bo odwołuje się już do jej doświadczeń. Może sama była w podobnych sytuacjach jak elfy ;) Oznaczam ją jako duchową, bo zmotywowała mnie do przelania pieniędzy na wigilie dla ubogich i w ogóle zrobiła dużo dobrego w moim sercu <3

Zdecydowanie polecam! Bardzo dobrze napisana i skonstruowana historia. Powieść dla dzieci/młodzieży, ale nie jest z kolei taka infantylna jak spora część z tej kategorii, dlatego też ja jako dorosły czytelnik również bardzo dobrze się przy niej bawiłem 🙂 Ba, nawet nie przewidziałem zakończenia, co daje spory plus 🙂

To jest opowieść o dziewczynce, która straciła swoją matkę i swój dom i która bała się, że straci również ojca – a poza tym bardzo potrzebowała się odnaleźć. To tylko niewielki przedsmak tego, co czeka Was w książce Natashy Farrant „Dzieci z Zamkowej Skały” od Wydawnictwa :Dwukropek. Główna bohaterka Alice po śmierci mamy zostaje wysłana do szkoły z internatem w Szkocji. Alice nie jest tym zachwycona, zwłaszcza, że Akademia Burzliwego Jeziora ma niewiele wspólnego z tradycyjnym systemem nauczania. Założyciel szkoły, Major Fortescue, stawia na naukę przetrwania i odkrywanie młodych talentów. Szkoda, że Alice od początku pobytu w szkole przejawia szczególne zdolności do pakowania się w kłopoty. Towarzyszą jej przy tym dwaj szkolni adepci: Jesse – zwany Kapitanem Pedancikiem oraz złośliwy żartowniś Fergus. „Każda przygoda zaczyna się inaczej i często w miejscach, w których wcale się jej nie spodziewacie…” Pewnego dnia Alice dowiaduje się, że jej ojciec zniknął. Dostaje od niego dwie tajemnicze kartki, które mają być wskazówkami gdzie może go znaleźć. Podążając tym tropem dziewczynka zamierza wyruszyć na poszukiwanie. Coroczny szkolny bieg na orientację zdaje się być do tego wyśmienitą okazją. A towarzystwo Jessego i Fergusa daje nadzieję na powodzenie szalonej misji. Jakie będą konsekwencje tego czynu? Więcej na blogu: https://frankobajanki.pl/dzieci-z-zamkowej-skaly-natasha-farrant/

Urocza, wzruszająca i magiczna była to opowieść. Po pokonaniu nikczemnego Witloofa Kordelia z całych sił stara się odnaleźć ojca. W końcu musi żyć, skoro przesłał jej wisiorek i tajemniczą mapę. I tak oto Kordelia dowiaduje się o Strażnikach Map i zostaje obarczona niezwykłą tajemnicą, niezwykłą i bardzo niebezpieczną...Gdy okazuje się że jej nikczemny wróg uciekł sprawiedliwości i pragnie zniszczyć całą magię, dzielnej kapeluszniczce nie pozostaje nic innego jak spróbować pogodzić zwaśnione rody rzemieślnicze. I choć wydaje się to niemożliwe musi się udać, bo bez współpracy z ich strony Esencja Magii, a z nią i cała magia przestanie istnieć. Młodzi rzemieślnicy okazują się dojrzalsi od swych opiekunów , lecz czy uda im się pokonać zło, musicie przekonać się sami. Naprawdę warto!

Cudze chwalicie, swego nie znacie. Sobie ten przytyk robię. Sobie wymierzam prztyczek w nos. Bo jak to się mogło stać, że wychwalam Redwall (słusznie!), czy Babcię Rabusia (również zasłużenie!), a umknęło mi istnienie Tajemnicy Hotelu Grandspejszyn rodzimej Autorki? Przestrzeni niebanalnie magicznej, niebanalnie ciepłej, niebanalnie dowcipnej i niebanalnie przygodowej. Jasne, o wielu dziełach dla dzieciaków można napisać, że są przepełnione ciepłem i magią, o większości, że kipią przygodą i humorem. Ale, ale – słowo klucz: NIEBANALNIE! W jakim sensie? W tym rzecz właśnie, że tego nie da się łatwo wyrazić, jak to z prawdziwą i wartościową oryginalnością bywa. To trzeba przeczytać. Do lektury!

Benjamin Ripley wraca - z przyjaciółmi! 🎉 Benjamin Ripley wraca i znowu ma po swojej stronie przyjaciół! Ale tym razem nie zmierzy się z Pająkiem - tylko nowym zagrożeniem. 🆕 Ben i jego przyjaciele jadą w góry niby na narty, ale tak naprawdę po raz kolejny ratują świat. 🌍⛷️ Erica z INNEJ strony - królowa lodu NIE umie jeździć na nartach! ❄️😂 Ten tom pokazuje nam teraz Erickę z nieco innej strony. Jak się okazuje, nasza królowa lodu kompletnie nie potrafi jeździć na nartach! Które są jej KRYPTONITEM! 😱⛷️ To jest GENIALNE! 👏 Erica - super szpieg, mistrzyni walki, geniusz taktyczny... Ale narty? Totalna klęska! 🤣 Pokazanie jej słabości czyni ją bardziej ludzką - i to DZIAŁA! ❤️ Fabuła bazowana na Jamesie Bondzie + META HUMOR! 🎬😄 Sama fabuła jest dość mocno bazowana na jednym z filmów o Jamesie Bondzie. To nie nowość (Gibbs często nawiązuje do Bonda), ALE: Tym razem z pewnych przyczyn nawet postacie z tego żartują! 🤣 Więc pojawia się pewien META HUMOR! 🎭 Postacie WIEDZĄ, że to przypomina film o Bondzie - i komentują to! To jest świeże i zabawne! 😂 CAŁA EKIPA razem pod dowództwem dziadka Ericki! 👨‍👩‍👧‍👦 I to pierwszy raz, kiedy widzimy serio CAŁĄ EKIPĘ naszych bohaterów razem - pod dowództwem dziadka Ericki! 👴 Postać, z którą dopiero teraz tak mocno się zapoznajemy, ponieważ spędzamy z nimi niemal całą książkę! 📚 Ekipa radzi sobie świetnie! 💪 A sama ekipa radzi sobie całkiem dobrze. Większość z nich ma swoje wielkie momenty - więc fani tych postaci też będą zadowoleni! 🎉 Nie jest tak jak w tomie 11, gdzie postacie są "wklejone żeby być". 😐 Tutaj każdy ma swój MOMENT DO ZABŁYŚNIĘCIA! ✨ Werdykt "Szkoła Szpiegów. Na nartach" (tom 4) to solidny tom z całą ekipą razem, meta humorem i Eriką na nartach (jej kryptonit!) Plusy: ✅ Erica z innej strony - królowa lodu NIE umie jeździć na nartach (jej kryptonit!) ❄️😂 ✅ META HUMOR - postacie żartują, że fabuła przypomina Bonda! 🎬🤣 ✅ CAŁA EKIPA razem - pierwszy raz serio wszyscy bohaterowie pod dowództwem dziadka Ericki! 👨‍👩‍👧‍👦 ✅ Każdy ma swój moment - większość postaci błyszczy, fani będą zadowoleni! ✨ ✅ Dziadek Ericki - spędzamy z nim całą książkę, poznajemy go lepiej! 👴 ✅ Nowe zagrożenie - nie Pająk, świeżość! 🆕 Minusy: ❌ Fabuła bazowana na Bondzie - ale przynajmniej postacie z tego żartują (meta humor ratuje!) 🎭 ❌ Może nieco mniej świeże niż tom 3 (szkoła dla złoczyńców była bardziej oryginalna) Ocena: ⭐⭐⭐⭐/5 Solidny tom! Nie dorównuje szczytowi (tom 3), ale wciąż bardzo dobry. Erica na nartach to genialne pokazanie jej ludzkiej strony. Meta humor (postacie żartują z podobieństwa do Bonda) świeży. Cała ekipa razem i każdy ma swój moment - w przeciwieństwie do tomu 11, gdzie byli "wklejeni żeby być". Dla kogo: Fani serii (cała ekipa razem!), osoby lubiące meta humor i nawiązania do Bonda, czytelnicy chcący zobaczyć Erickę z innej strony (kryptonit: narty! 😂), dzieci 10-14 lat (narty + akcja = win!) ⛷️ Nie dla kogo: Osoby męczące się nawiązaniami do Bonda (choć meta humor to łagodzi), czytelnicy oczekujący świeżości tomu 3 (szkoła dla złoczyńców była bardziej oryginalna).

Miika nie jest typową myszą. Nie mieszka w mysiej norce, a z wróżką mówiąca wyłącznie prawdę. Przyjaźni się z elfami. Chociaż ma jedną mysią przyjaciółkę, Brawurową Brygidę. Tak bardzo mu na niej zależy, że zrobi wiele, żeby jej nie stracić. A Brygida potrafi mieć szalone pomysły. Jakie przygody przeżyją małe myszki mieszkające w Elfim Jarze, miejscu przepełnionym magią? Matt Haig przenosi czytelników daleko, daleko na północ Finlandii, żeby zaprosić ich do świata pełnego wróżek, elfów, trolli, reniferów i innych fantastycznych stworzeń. Na bohatera tej historii wybiera zwykłą, niepozorną istotę – mysz. Chociaż, jak się przekonamy w toku fabuły, ta mysz wcale taka zwykła nie jest. Autor umieścił ją w opowieści mówiącej o poczuciu przynależności do grupy (bo, jak już wspomniałam, Miika nie żyje w mysim stadzie, dlatego nie umie do końca określić kim jest) oraz o jakości przyjaźni (można dyskutować, czy Brygida jest prawdziwą przyjaciółką). Powiem wam, że sceptycznie sięgałam po tę książkę, bo inna publikacja autora - „Wróżka Prawdomówka” - kompletnie mi się nie podobała. Jednak dużo osób pisało mi, że Matt Haig potrafi tworzyć piękne opowieści, więc postanowiłam dać mu drugą szansę. „Myszka zwana Mikką” robi zdecydowanie lepsze wrażenie. Co prawda jej początek wydaje mi się nieco chaotyczny, ale w toku czytania, wszystko wskakuje na właściwe miejsca. Nie mam też uwag do „mądrości”, jakie autor przemyca w tej publikacji. Nie jestem za bardzo fanką sposobu w jaki powieść została napisana, ale sama treść jest jak najbardziej słuszna. Już tłumaczę, o co chodzi ze stylem książki. Na początku jesteśmy raczeni bardzo wartka fabułą. Matt Haig bardzo szybko wprowadza elementy, które mają pomóc mu rozwinąć historię Miika. To jest na plus, bo dzieciaki raczej lubią dynamiczne książki. Następnie następuje finał w stylu (jak ja to nazywam) Paulo Coelho. Jesteśmy zasypani mnóstwem sentencji, które są nauką wynikającą z poznanej opowieści. Wybierać, zaznaczać, wieszać nad łóżkiem. Ja za takimi tzw. „złotymi myślami” nie przepada. Wolę, kiedy czytnikowi zostanie zostawiona przestrzeń dla własnych wniosków. Jednakże Coelho zawojował rynek książki, więc mniemam, że znajdą się fani takiego stylu. Na koniec chciałabym się jeszcze przyjrzeć imieniu głównego bohatera, bo wprowadziło mały zamęt w mojej głowie. Miika jest chłopcem, czego polski czytelnik może na początku nie zauważyć bo u nas zwyczajowo rzeczowniki zakończone na „a” są rodzaju żeńskiego. Połączenie ze słowem myszka – też rodzaju żeńskiego – i czasownikiem rodzaju męskiego wywołało u mnie jakieś spięcie w mózgu. Myszka Miika zrobił - przyznacie, że to dziwnie brzmi. Nie mam pojęcia, jak wygląda proces wydawniczy i jak wyglądają kwestie praw w zakresie tłumaczenia, ale zastawiam się, czy nie byłoby możliwe jakoś zmieć tego imienia, żeby lepiej pasowało do języka polskiego i jego zasad np. Miiki, Miiko. Czasami warto dawać drugą szansę. Matt Haig zmazał złe wrażenie, jakie pozostawiła jego książka „Wróżka Prawdomówka”.Co prawda nie oczarował mnie aż tak, żeby dostać miano ulubionego twórcy literatury dziecięcej, ale „Myszka zwana Miiką” okazała się przyjemną publikacją. Autor zawarł w niej wiele mądrych „złotych myśli”, czego nie do końca lubię, jednak nie mogę zaprzeczyć, że książka przekazuje dobre wartości. Pozostaje mi tylko zaprosić was do Elfiego Jaru i poznania tej, pachnącej serem, historii.

Kolejna wspaniała książka od Kelly ♥ Podziwiam to, jak ta kobieta potrafi tworzyć historie... Są one charakterystyczne i oryginalne, niestereotypowe, mają w sobie wielkie pole do przemyśleń. Można się na nich wzruszyć, ale i podbudować oraz uśmiechnąć. Moim zdaniem najlepszą zaletą tej książki, jest to, że uwaga zwrócona zostaje na zgoła zwyczajne cechy bohaterów, np. zdolność do snucia opowieści, umiejętność słuchania, skłonność do filozofowania, które są docenione oraz bardzo ważne w pokonywaniu przeciwności oraz odkrywaniu antagonisty. W życiu też jest to bardzo istotne, aby nie zapominać o swoich pozytywnych cechach nawet, jeśli niby nie są spektakularne. Otóż są, pamiętajcie o tym! Tylko za bardzo się je lekceważy ;)

Nadrabiam zaległości w literaturze dziecięco -młodzieżowej sięgając po drugi tom serii detektywistycznej Joanny Jagiełło, którą mój syn ma już dawno za sobą. To powrót do świata Milutek oraz dwójki młodych detektywów: Inki Kos i Filipa Szyszki. Tym razem nad oknem biura w kamienicy przy Rynku 5 pojawia się nowy szyld, a Inka i Filip działają posiadając status pełnoprawnych detektywów. Choć kompromis z tatami dotyczący współdzielenia biura wydaje się rozsądny, szybko okazuje się, że prawdziwe zagadki rzadko dają się rozwiązać zza biurka, a nawet niekoniecznie w samych Milutkach. I tu autorka ponownie zaprasza małych czytelników do wspólnego rozwiązywania zagadek, oferując pięć nowych, intrygujących śledztw, które nie tylko wciągają, ale też bawią i pobudzają wyobraźnię. Na Inkę i Filipa oraz sięgające po książkę dzieci czekają pytania, które od razu rozpalają ciekawość: Gdzie zniknęła walizka pasażerki pociągu? Czy modelka uciekła w sukni słynnego projektanta? Kto niszczy mikołaje w całym miasteczku? Skąd biorą się tajemnicze bałwany w stroju trenera narciarskiego? I dlaczego z biblioteki znikają książki najpopularniejszych autorów? Każda zagadka jest inna, ale wszystkie łączy lekki ton, humor i konstrukcja znana z poprzedniego tomu, dzięki której można samodzielnie próbować dojść do rozwiązania. Humorystycznie brzmią nawet nazwiska bohaterów drugoplanowych: pracownika Warsu – Azi Zumy, projektanta mody – Sergia Garbaniego, właściciela szkoły karate – Pakosława Mocnego, właścicielki kramu ze słodyczami – Teresy Słodycz, czy chłopca nazywającego się Brajan Kluska. Mnie nazwiska bohaterów ponownie rozbawiły i muszę przyznać, że autorka ma wyjątkowy dar do ich tworzenia. Są nie tylko pomysłowe i zabawne, ale też doskonale oddają charakter postaci. Podobnie jak w pierwszym tomie, tekst uzupełniają ilustracje autorstwa Tomka Kozłowskiego. Drugi tom serii to udana kontynuacja. Zapraszająca do wspólnego rozwiązywania zagadek, pozwalająca ćwiczyć logiczne myślenie i spostrzegawczość, zawierająca wątki relacji rodzinnych i sąsiedzkich, promująca współpracę i przyjaźń, a humorystyczny ton opowieści sprawia, że lektura jest lekka i przyjemna. Choć jest skierowana głównie do czytelników w przedziale wiekowym 8–12 lat, czytając ją bawiłam się całkiem nieźle.

Sięgnęłam po te książkę, bo chciałam sprawdzić czy spodoba się moim synom. To historia zagubionego chłopca, którego mama tak bardzo boi się życia, że nie opuszcza ich domu. Wokół niego, odkąd pamięta, piętrzą się góry niepotrzebnych rzeczy, bo tylko one, dają jego mamie poczucie bezpieczeństwa. To także historia jego dziadka, który całe życie snuł wielkie plany, z których nigdy nic nie wynikało... I choć po tym opisie można sądzić, że to będzie smutna opowieść bez happy endu, nic bardziej mylnego. Dla mnie jest to opowieść o nadziei, o wierze w siebie i siłę marzeń, a także o dorastaniu i braniu odpowiedzialności za swoje decyzje. Polecam i wiem, że moim synom też się spodoba ☺️

Święty Mikołaj doskonale odnajduje się w swojej nowej roli. Z ogromnym zaangażowaniem i fascynacją odbiera odpady z różnych domostw. Zawsze dostrzeże potencjał w zbieranych przez siebie śmieciach. Dzięki nim produkuje zrecyklingowane prezenty, co go bardzo satysfakcjonuje. Po części nadal nieoficjalnie pełni funkcję Świętego Mikołaja. Ciągle przecież otrzymuje listy od dzieci, które z uwagą czyta. Stara się spełniać marzenia swoich nadawców, nawet te najbardziej zaskakujące, a czasami wręcz abstrakcyjne. Jeden taki nietypowy list otrzymuje od niejakiej Śnieżynki. Mikołaj jest zaintrygowany informacjami od dziewczynki, bo ona wcale nie prosi w liście o żadne prezenty. Raczej martwi się w pewnym sensie o przyszłość tego świata, prosząc Mikołaja o interwencję w bardzo delikatnej sprawie… Czy i tym razem Mikołajowi uda się spełnić marzenie dziecka? Przed wami naprawdę niesamowita historia, w której Mikołaj lata na miotle, zakłada rodzinę i zupełnie przypadkiem zostaje „ojcem”. Jest jak zwykle zabawnie, zaskakująco, wzruszająco i zupełnie niebanalnie. Polecam gorąco lekturę.

Myślę, że większości z nas Mikołajka nie trzeba przedstawiać. I książki, i filmy o nim są bardzo popularne. Ten bohater to sympatyczny łobuziak, który skradł serce czytelników i widzów. Ma on jednak jeszcze inną, godną pochwały cechę: nie jest samolubem. Sam o sobie mówi: „(...) kiedy będę bardzo sławny, to w kinie będą wyświetlać film o mnie i o moich rodzicach, a wtedy ja, (…), podzielę się sławą (...) z moimi autorami.”1. Bo – pewnie wiecie, a jak nie wiecie to Mikołajek wam to wyjaśni – że, każdy bohater literacki może dumie stwierdzić, iż „poza rodzicami mam jeszcze autorów”2. W książce „Szczęście Mikołajka” Anne Goscinny doprowadza właśnie do spotkania fikcyjnej postaci z jego twórcą. Z publikacji dowiemy się, kim byli autorzy cyklu o „Mikołajku” i jak to się w ogóle stało, że opowiadania z jego udziałem powstały – od pomysłu do gotowej książki. Czym (a może kim) Goscinny i Sempe inspirowali się kreując kolejne postacie i wymyślając ich przygody. Istna skarbnica ciekawostek dla fanów cyklu, a także nieco sentymentalna podróż, dla tych którym wydaje się, że już z niego wyrośli. Fantastyczny jest sposób napisania książki, czyli oddanie głosu Mikołajkowi. To on rządzi, zadaje pytania, komentuje. Rozmawia z autorami, wyrusza z nimi na wycieczki, proponuje tematy, jakie można poruszyć. Przyznacie, że niebanalna forma, a przy tym wspaniały pokłon ku młodym czytelnikom. Dostają książkę z przygodami bohatera literackiego, którego lubią, a przy tym poznają genezę jego powstania. Genialne pomieszanie fikcji z rzeczywistością. Genialny pomysł na „biografię” okołomikołajkową. Lepiej nie dało się tego zrobić. Powiem krótko: „Rewelacja!”. Pomysł, treść, wykonanie – rewelacja. „Szczęście Mikołajka” to książka o tym, jak powstawała ta popularna postać z książek i filmów dla dzieci, napisana w dobrze znany czytelnikom sposób, czyli w formie przygód małego bohatera. Na stronach tej książki spotykają się autorzy oraz ich dzieło, aby przybliżyć nam proces twórczy. 1 Anne Goscinny, „Szczęście Mikołajka”, przeł. Paweł Łapiński, wyd. Znak Emotikon, Kraków 2023, s. 9-10. 2 Tamże, s. 9.

Mimo że już nie zaliczam się do młodzieży to książka mi się bardzo podobała 😊 Rezolutny bohater i ciekawie wykreowany podwodny świat wciągają bardzo szybko i nie wiadomo kiedy książka już przeczytana. Na pewno przeczytam kolejny tom żeby poznać dalsze losy Elka.

Lubię książki z tej serii, bo pokazują zwykłą rodzinę w zwykłych, codziennych momentach w sposób ciekawy, choć pewnie trochę zbyt wyidealizowany. Rodzina z trójką dzieci to fajna odmiana. Książka "Przyjaciele Tuptusia" może być też podpowiedzią dla dzieci i rodziców, jak fajnie bawić się jesienią. Przygody rodzinki ze słonecznikowej 5 podnoszą mnie na duchu i bawią.

Warszawa. Dwójka 12-letnich dzieciaków. I paleta legendarnych osobistości. To musiało się udać! Katarzyna Rygiel stworzyła książkę, w której zakochają się nie tylko najmłodsi. W „Strażniku klejnotu” zetkniemy się z problemami już nie dzieci, a jeszcze nie nastolatków, poczuciem wyobcowania, odrzucenia, pragnieniem przynależności i przyjaźni. Te uczucia stanowią ważną część przedstawionej historii. I prawdziwych dzieciaków. Myślę, że sporo osób odnalazłoby samych siebie pomiędzy tymi stronami, czy to po jednej, czy po drugiej stronie barykady. Z drugiej strony… Może macie ochotę cofnąć się w czasie? Zjeść kolację z królem Zygmuntem III Wazą, posłuchać koncertu Chopina na żywo, towarzyszyć fotoreporterowi powstania warszawskiego, porozmawiać z Julianem Różyckim? Wiecie w ogóle kim był ten szanowny jegomość? Ja mieszkam już ładnych parę lat w stolicy i dopieram poznałam ten fragment historii miasta. Historii niesamowicie fascynującej! Barwnej! Żywej! A jeśli nie skusiły Was ani uczucia i emocje, ani lekcje historii w tej historii, to może macie ochotę zagłębić się w legendę o naszej własnej, warszawskiej syrence? Albo poznać pewne stworzonko o niesamowitym spojrzeniu? I piórami. I łuskami. I… Jeśli nie macie jeszcze prezentu nie tylko dla tych troszkę młodszych, ale i dla samych siebie, to z całego serca polecam „Strażnika klejnotu”. Jest cudowną i niesamowicie wciągającą powieścią. Nie sądziłam, że historia Warszawy poprzetykana legendami, w której głównymi bohaterami są dzieci, może być tak fascynująca. A jednak.

"5 nocy do Gwiazdki" to pełna uroku książka dla wszystkich - dla małych i dużych czytelników, którzy chcą poczuć ten wyjątkowy świąteczny klimat. "5 nocy do Gwiazdki" to pełna humoru i magii opowieść o pewnym chłopcu, który nie może doczekać się Świąt i z niecierpliwością odlicza ostatnie dni, które zdają się nie mieć końca. Bo nie ma nic bardziej ekscytującego od wizyty Świętego Mikołaja! Zwłaszcza, gdy za oknem jest śnieg, na choince migoczą kolorowe lampki, a w tle wybrzmiewają świąteczne opowieści... "5 nocy do Gwiazdki" to idealna świąteczna lektura dla małych i dużych. Piękne i idealnie komponujące się z tekstem ilustracje sprawiają, że ta książka jest wspaniałą pozycją, a jej czytanie i odliczanie bezsennych nocy wraz z bohaterami to prawdziwa przyjemność i niesamowita przygoda. Ogromnym atutem tej książki jest jej doskonałe tłumaczenie na język polski pana Michała Rusinka. Rymy aż proszą się o wspólne czytanie na głos. "5 nocy do Gwiazdki" to jedna z tych pozycji, którą warto dodać do domowej biblioteczki i zaglądać do niej tuż przed Świętami (lub gdy tylko przyjdzie ochota na odrobinę świąteczniej magii). Serdecznie polecam.

Bardzo polecam do głośnego czytania, zwłaszcza osobom przytłoczonym "przymusem świątecznej radości" od połowy listopada. Było dla mnie niewysłowioną ulgą zrzędzenie "głupie święta", "głupi śnieg", gdy wcielałam się w Zrzędusa. Wejście w jego rolę na chwilę uwalniało całe to napięcie i bawiłam się świetnie. Książka zawiera 27 rozdziałów oraz epilog, więc jeśli ktoś planuje czytanie dzieciom na głos 1-24 grudnia, to doradzam uwzględnienie, że w niektóre dni/wieczory trzeba będzie przeczytać więcej (najlepiej na początku, kiedy rozdziały są krótsze). Ach, i koniecznie przeczytajcie listę rzeczy, których Zrzędus nie lubi! Jest ważna dla fabuły (choć nie trzeba całej tej listy zapamiętywać, ufff). Parę kiksów w tłumaczeniu, ale całościowo patrząc - jest dobre i czyta się je znakomicie.

Jakie to było cudowne! Położyłam się z książką wieczorem, mocno już zmęczona, żeby przeczytać kilka stron, a 3h później ją kończyłam (mam dziś oczy na zapałki, ale nie żaluję). Coraz rzadziej czytam literaturę dziecięcą, bo bardziej mnie nuży niż daje upragnioną ucieczkę do "lepszego świata", ale książka pani Yang mnie zachwyciła. Ciepła, pełna wdzięku i uroku, niestroniąca jednocześnie od trudnych tematów. Co prawda zakończenie bardzo bajkowe, ale kto powiedział, że nie można dzieciom opowiadać bajek? Zwłaszcza, że szczęśliwe zakończenie uzyskujemy dzięki pracy, wytrwałości i poczuciu solidarności z innymi? Największą moją radością jest fakt, że "Spadochrony" tej samem autorki już leżą pod ręką, i zaraz zaczynam je czytać. Halo Zygzaki, a kiedy drugi tom Motelu...? Czekamy!

Ta książka jest S U P E R O W A! Idealna do wieczornej herbaty, lub zamiast porannych wiadomości. W sam raz dla dzieci i młodzieży 10+ Fabuła jest porywająca i z morałem. Polecam ją szczególnie dla fanów akcji, pościgów i książek o relacjach rodzinnych i między rówieśnikami. Nie jest to błaha bajeczka o szpiegach, ze słabym, amerykańskim humorem: to jest arcydzieło, na miarę "Jamesa Bonda" czy "Mission Imposible"! Świeci cudownym humorem, wartką akcją, morałem, przekazem i lekkim piórem! Cudo! Myślę, że spodobała by się również dorosłym, którzy lubią czytać swoim dzieciom. :D