Blask z północy

To powieść, która rozwija się powoli, jak obraz malowany warstwa po warstwie — z pozoru spokojny, a jednak skrywający pod powierzchnią napięcia, których nie sposób zignorować. Historia o pamięci, która nie chce milknąć, i o uczuciach, które mimo upływu lat nie tracą swojej siły. Amelia — artystka, kobieta naznaczona przeszłością — próbuje odnaleźć sens w rzeczywistości, która dawno przestała być prosta i jednoznaczna. Jej życie, rozpięte między wojenną traumą a powojenną próbą odbudowy, staje się przestrzenią spotkania z kimś, kto kiedyś był wrogiem, a dziś burzy uporządkowany świat emocji. Emocji skrywanych za maską.... Jednak czy rzeczywiście ta maska ukrywa tylko emocje? W mojej ocenie powieść nabiera tempa od połowy, jest przewidywalna, ale pełna emocji oraz pięknych opisów, co znacznie podnosi jej wartość.

Temat bardzo ciekawy: toksyczne relacje między matką a córką oraz toksyczne relacje między dwiema siostrami. Jednak książka powinna być o połowę krótsza, wówczas byłaby bardziej treściwa. A tak główna bohaterka w kółko mieli w głowie, że musi pokochać samą siebie i odciąć się od matki. Ale tego nie robi. Tymczasem matka wykorzystuje jej głód uczuć dla własnych celów.

Rodzina Leny zostaje napadnięta przez bolszewików. Rosjanie zabijają jej rodziców, palą dwór, a ją bardzo brutalnie kaleczą na resztę życia. Od śmierci ratuje ją polski żołnierz, Paweł. Mężczyzna bierze na siebie odpowiedzialność za dziewczynę. Niestety Lena nie mogąc poradzić sobie z traumą, wyjeżdża do Paryża. Po 9 latach drogi Pawła i Leny znowu się przecinają... Polecam😊

Ta część podobała mi się bardziej od poprzedniej. Autorka stworzyła niezwykle bogate i dopracowane wątki poboczne, co sprawiło, że ogromnie zainteresowały mnie losy bohaterów drugoplanowych. Tak jak ma wrażenie, że w pewnym momencie wątek Alice „utknął w miejscu”, ponieważ kobieta wciąż mierzy się z tymi samymi problemami (utrata dziecka, przemoc, toksyczne małżeństwo, trauma z przeszłości, skrajna bieda), to postacie drugoplanowe oferują bardziej zróżnicowane emocje co sprawia, że stają się dla mnie też bardziej atrakcyjne i wyraziste od głównej bohaterki. Zaraz rozpoczynam ostatnią część serii. Nie mogę się doczekać ;)

Teraz już wiem skąd wzięło się określenie ,,ludzie trzeźwo myślący". Dokładnie tak opisałabym rodzinę Duszów, a raczej pana tej rodziny. To człowiek mało, że mądry, to jeszcze czytający pomiędzy wierszami. Wiedział jak w ostatniej chwili uchylić się od niebezpieczeństwa, gdyż zadziałał inteligencją, a nie przesłaniem, jakie miało panować. Trudno było im rozstać się z miejscem, gdzie mieszkali od pokoleń. Nowe miejsce oznaczało wszystko to, czego wcześniej nie znali, począwszy od bezpieczeństwa, które nachodziło i uchodziło w zależności gdzie myśli ich prowadziły. Życie nad morzem znacznie różniło się od tego na wsi, gdzie choć tamtejsze zapachy zdążyły już do nich przesiąknąć, to jednak nad morzem przeważnie było dla ich zbyt szaro, zbyt buro, zbyt inaczej. Tak naprawdę głowie rodziny chodziło tylko o to aby swoim dzieciom zapewnić bezpieczeństwo. Takim oczkiem w głowie była dla niego najstarsza córka, gdyż widział w niej siebie. Mądra i uparta, ale dążąca tam, gdzie ją serce niesie. Był niemal pewien, że jako jedyna wyjdzie na ludzi. I tutaj osąd był może mniej sprawiedliwy, gdyż druga córka pomimo podobieństwa do matki również miała swoje atuty, lecz nie zgodne z tym, co wyznawał ojciec, więc mniej była widoczna w jego oczach. Obserwując rodzinę Duszów widzimy jak ojciec wpoił im, że na pieniądze trzeba srogo pracować i najlepiej wyjdzie się na tym, kiedy znajdzie się w miejscu, gdzie leczenie jest za darmo. Nie zawsze jego pociechy pochwalały jego myśli, ale zgodni jak nigdy, nie przeszkadzali mu perorować, gdyż uwielbiały słuchać tego jak wymyślne opowieści potrafił z siebie wyciągać. Tak naprawdę cokolwiek się tutaj wydarzyło było ukazaniem jak ciężki potrafi być świat i jak trudno jest o wszystko zabiegać. Dało mi to obraz tego, że ludzie jeśli żyją w jakichś przekonaniach, to takie życie sobie układają. Jeśli wierzą, że mają ciężkie życie, to takie los im ustawia. Jednak tego zostali nauczeni, takie zasady im wpojono i tak objawiała się cała lektura. Próbując wyjść na swoje wielokrotnie postacie się przekonały, że bez doświadczenia i dobrych rad, to, co na pierwszy rzut oka wydaje się szczęściem, bardzo szybko pryska niczym bańka mydlana. Jednak ostateczny rozrachunek został tajemnicą prawdopodobnie otwartą w tomie drugim. Myślę, że aby bardziej zauważyć przekaz tej historii, trzeba jednak i drugi tom przeczytać:-)

Po bardzo pozytywnym odbiorze pierwszego tomu miałam wobec "Szeptu z północy" spore oczekiwania - i na szczęście się nie zawiodłam. To kontynuacja, która rozwija znane już wątki i jeszcze mocniej zagłębia się w życie bohaterów, ich wybory i konsekwencje, jakie muszą ponosić. Podobnie jak w pierwszym tomie nie jestem w stanie ocenić w pełni historycznej dokładności, ale całość sprawia wrażenie wiarygodnej i dobrze osadzonej w realiach epoki. Szczególnie porusza mnie sposób, w jaki autorka ukazuje sytuację kobiet – ich ograniczenia, walkę o niezależność i trudne decyzje, które często nie mają dobrych rozwiązań. Te wątki nadal wypadają bardzo przekonująco i stanowią najmocniejszy element książki. Historia jest spokojniejsza niż w pierwszym tomie, bardziej skupiona na emocjach i relacjach między bohaterami, co nie każdemu może przypaść do gustu, ale dla mnie było to naturalne rozwinięcie opowieści. Dzięki temu lepiej poznajemy postaci i możemy bardziej wczuć się w ich sytuację. W tym tomie mamy okazję znacznie lepiej poznać bohaterów – ich przeszłość, motywacje i różne, często bardziej szczegółowe aspekty ich życia. Autorka rozwija ich historie, dzięki czemu postacie stają się pełniejsze i bardziej zrozumiałe. Sama książka wydała mi się też zaskakująco krótka – w porównaniu do innych powieści historie tej autorki nie należą do najdłuższych.

Myślałam, że to będzie kolejna powieść typu - ona piękna, on romantyczny nazista. Jakże się pomyliłam i na szczęście - pozytywnie. To niesamowita historia, pięknie napisana, bardzo realistycznie i z pełnią emocji. Główna bohaterka to jedna z tych kobiet, jakie chciałoby się spotykać w powieściach. Odważna, stawiana w sytuacjach bez wyjścia, nieidealna, a jednak na tle innych wojennych bohaterek - ideał. Scena w więzieniu z Aleksandrem - płakałam... Chcę więcej powieści Lisy Barr, jej styl pisania skradł moje serce.

Opowieść o Marii Teresie Oliwii Cornwallis-West, znanej światu jako Daisy von Pless, Dorota Ponińska rozpoczyna od nakreślenia gęstej sieci koligacji rodzinnych, które definiowały ówczesną Europę. Kluczowym punktem odniesienia jest tu postać cesarza Wilhelma II Hohenzollerna. Choć Daisy była Angielką, jej małżeństwo z Hansem Heinrichem XV uczyniło ją częścią pruskiej elity, nierozerwalnie związanej z dworem berlińskim. Ponińska z niezwykłą precyzją oddaje paradoks tej relacji: Daisy, spokrewniona z brytyjską arystokracją i bliska sercu króla Edwarda VII, staje się „swatką” pokoju w świecie, w którym jej niemiecki kuzyn, cesarz Wilhelm, coraz wyraźniej dąży do konfrontacji zbrojnej. Te rodzinne powiązania, rozpięte między Londynem a Berlinem, stanowią tragiczny fundament, na którym autorka buduje narrację o kobiecie uwięzionej między dwiema ojczyznami. Książka zasługuje na wysoką ocenę 8/10 przede wszystkim za mistrzowskie połączenie faktów historycznych z intymnym portretem psychologicznym. Ponińska nie tworzy suchej biografii, lecz żywy, pulsujący emocjami obraz epoki fin de siècle. Czytelnik zostaje wrzucony w świat niewyobrażalnego przepychu Książa i Pszczyny, gdzie diamentowe tiary i koronkowe suknie maskują narastające poczucie osamotnienia głównej bohaterki. Autorka doskonale rozumie, że namiętności Daisy nie ograniczały się jedynie do romansów czy poszukiwania miłości w nieudanym małżeństwie. Jej największą pasją była chęć bycia słyszaną w świecie zdominowanym przez mężczyzn oraz głęboka, niemal naiwna wiara, że osobiste relacje z monarchami mogą zapobiec nadchodzącej katastrofie I wojny światowej. Styl autorki jest elegancki, a zarazem lekki, co sprawia, że przez ponad pół tysiąca stron płynie się z dużą przyjemnością. Ponińska z wyczuciem dawkuje detale obyczajowe, opisując nie tylko polityczne intrygi, ale i codzienność Daisy – jej walkę z sztywną etykietą dworską, zaangażowanie w działalność charytatywną oraz bolesne macierzyństwo. Postać cesarza Wilhelma II jest tu nakreślona wielowymiarowo; nie jest on jedynie czarnym charakterem historii, lecz człowiekiem pełnym kompleksów, którego relacja z błyskotliwą Daisy balansuje na granicy fascynacji i irytacji. To właśnie te interakcje, podszyte niewypowiedzianym napięciem, stanowią jeden z najmocniejszych punktów powieści. Warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki autorka ukazuje zmierzch starego świata. Daisy von Pless w interpretacji Ponińskiej to postać tragiczna, symbolizująca koniec ery wielkich rodów i beztroskich bali. Wraz z wybuchem wojny, jej świat – zbudowany na herbatkach u królowej Wiktorii i polowaniach z cesarzem – rozpada się nieodwracalnie. Autorka unika jednak taniego sentymentalizmu, stawiając na rzetelność i głębię historyczną. Choć niektóre wątki poboczne mogłyby być nieco bardziej skondensowane, całość stanowi fascynującą lekturę dla każdego miłośnika historii i biografii kobiet nietuzinkowych. "Daisy i cesarz" to nie tylko historia o wielkiej polityce, ale przede wszystkim o cenie, jaką płaci się za odwagę bycia sobą wbrew konwenansom. Dorota Ponińska stworzyła portret kobiety, która mimo posiadania wszystkiego, o czym marzył ówczesny świat, do końca pozostała outsiderką. To lektura obowiązkowa dla tych, którzy chcą zrozumieć, jak osobiste namiętności splatały się z wielką historią, tworząc tkaninę losów, której nitki prowadziły prosto ku okopom Wielkiej Wojny. Powieść zostawia czytelnika z poczuciem melancholii, ale i podziwu dla niezłomnego ducha księżnej, która do końca wierzyła w moc dialogu ponad granicami państw i rodzinnych kłótni.

Prawdziwa uczta duchowa. Oparta na prawdziwych wydarzeniach powieść o akcji organizacji „Ojczyzna”, która wpłynęła na oblicze procesu norymberskiego. Fabuła jest wymyślona. Opowiada o Zuzie i jej miłości - Ignacym oraz Deborze i jej miłości do niemieckiego oficera. Losy Debory i Ignacego splotły się na kilka lat, Zuza długo musiała czekać. Warto przeczytać, polecam gorąco.

Kolejna wspaniała książka autorki. W moim odczuciu jest realizm wojny, a jednocześnie głębokie ukazanie wewnętrznych przeżyć bohaterów. Jest tajemnica relacji, która narodziła się wbrew szalejącemu przemocą światu oraz docenienie wartości kultury i sztuki. Poruszająca, ale bez zbędnego sentymentalizmu. Dodaję do moich ulubionych książek.

„Ballada o miłości” to literacka podróż, która z niezwykłą gracją przenosi nas z surowych, smaganych wiatrem wybrzeży irlandzkiego West Cork prosto w sam środek tętniącego życiem, dekadenckiego Londynu lat 60. Lucinda Riley, znana z umiejętności tkania wielowarstwowych sag rodzinnych, tym razem serwuje nam opowieść skąpaną w rytmie muzyki, młodzieńczej pasji i bolesnych tajemnic. Historia Keiry O’Donovan i Cona Daly’ego to klasyczny, a jednak świeżo podany motyw wielkiej ucieczki w poszukiwaniu marzeń, gdzie miłość staje się jedynym kapitałem młodych kochanków w obcym, bezlitosnym mieście. Siła tej powieści tkwi w doskonałym oddaniu kontrastów, które są znakiem rozpoznawczym twórczości Riley. Autorka z niemal malarską precyzją kreśli obraz prostej, irlandzkiej wioski, by za chwilę skonfrontować go z błyskiem fleszy i mrocznymi kulisami przemysłu muzycznego. Ewolucja bohaterów – od skromnych marzycieli do ludzi przytłoczonych ciężarem sławy – jest opisana z dużą empatią, co sprawia, że nie tylko kibicujemy ich uczuciu, ale realnie odczuwamy lęk towarzyszący groźbom i mrocznym sekretom z przeszłości Cona. Wątek sensacyjny, związany z tajemniczym zniknięciem muzyka i planowanym po latach koncertem na Wembley, sprawia, że „Ballada o miłości” przestaje być jedynie romansem, a staje się wciągającym dramatem z nutą tajemnicy. Riley mistrzowsko operuje dwiema płaszczyznami czasowymi, budując napięcie wokół pytania o cenę prawdy. To wzruszająca, momentami bolesna, ale przede wszystkim niezwykle klimatyczna lektura, która przypomina, że najpiękniejsze melodie często rodzą się z największego cierpienia. Każda strona tej książki pulsuje emocjami, udowadniając, że autorka „Siedmiu Sióstr” do perfekcji opanowała sztukę opowiadania o sprawach serca.

Inteligetne riposty pani Ballard to jest to co podobalo mi się najbardziej. Do tego wciągająca fabuła, poruszająca kwestie równouprawnienie a w zasadzie mówi o tym, że go właściwie nie było. O zależności kobiet, ich ubezwłasnowolnienie, braku dostępu do edukacji. A w tym wszystkim jest postać Pani Ballard, która łamie wszystkie konwenase, która odwarznie sprzeciwia się dominacji mężczyzn i zawsze wie co powiedzieć 🙂 zawsze w punkt, w krótkim zdaniu dobitnie stawia przeciwnika do pionu- czasem też inne kobiety. Bardzo dobrze się to czytało. A zakończenie! Nie można było wymyślić lepszego - taka wisienka na torcie.

Oceniam tak wysoko przede wszystkim dlatego, że książka poruszała w bardzo interesujący sposób problemy, o których nie myślę na co dzień. Dobrze wyjść ze swojej bańki emocjonalnej i spojrzeć na życie cudzymi oczyma. Dzięki książce zadałam sobie wiele pytań dotyczących tolerancji i tożsamości, a bardzo lubię być zmuszana przez literaturę do myślenia. Polecajka koleżanki. (Data orientacyjna)

Na prawdę nie wiem, co o tym myśleć. Z jednej strony książka mnie nudziła, z drugiej strony byłam jednak ciekawa zakończenia i nawet momentami zostałam zaskoczona. Jednakże ogólnie moje wrażenia z przeczytania tej książki nie są do końca ani negatywne, ani pozytywne; są ambiwalentne. Myślę, że autorka trochę za bardzo się rozpędziła kształtując postaci. Dla mnie momentami książka przydługa. Nie do końca mnie przekonała.

Opowieść o pałacu na przestrzeni lat poczynając od 1938 roku. Opowieść o browarze, który istniał tak długo jak żył jego właściciel. Syn nie interesował się browarem, za to córka bardzo. Jest jeszcze tajemnica sprzed lat. W sumie bardzo ciekawa, intrygująca powieść.

Początkowo ta historia mnie nie przekonała i nie wiedziałam co autorka chce przekazać czytelnikowi. Z każdą kolejną stroną przekonywałam się do bohaterek i zaczynałam wciągać się w fabułę. Kilka kobiet, które mierzą się z różnymi problemami znajduje schronienie w pewnej dosyć specyficznej kamienicy. Doskonale są przedstawione relacje i zależności między kobietami co pozwala lepiej zrozumieć ich postępowanie. Spodziewałam się, że będzie to dosyć lekka lektura natomiast była ona wymagająca emocjonalnie. Jest spokojna i nie ma w niej nagłych zwrotów akcji ale podejmowane tematy są dosyć złożone. Alicja, której udało się odnowić zniszczoną kamienicę postanawia wynajmować mieszkania jedynie kobietom żeby stworzyć dla nich bezpieczną przystań. Z czasem wprowadza się sześć lokatorek. Każda z nich przynosi ze sobą inny bagaż życiowy i szybko okazuje się, że kobiety się ze sobą zaprzyjaźniają. Alicja przejmuje role „królowej pszczół” gdzie każda z kobiet przychodzi do niej po pomoc a ona się o nie troszczy ale również kontroluje. Czy naprawdę można zapomnieć o dawnym życiu o zacząć wszystko od nowa? 6/10⭐️

"Kobiety z wiatru" to dla mnie spokojne i przemyślane domknięcie cyklu "Ścieżki nadziei". Wchodząc w tę historię, miałam wrażenie powrotu do dobrze znanego miejsca - takiego, które daje poczucie bliskości, ale jednocześnie budzi ciekawość, co jeszcze przede mną. Czuję wdzięczność, że mogłam poznać Praksedę, Anielę i Fridę oraz przejść razem z nimi przez świat, który nie zawsze pozwala swobodnie oddychać, ale mimo to uczy siły, wytrwałości i odwagi. W III tomie Prakseda zmaga się z macierzyństwem, własnymi ambicjami i wspieraniem Edgara, który po śmierci kuzyna musi przejąć niechciany tytuł i majątek. Aniela zaś wikła się w relację niosącą poważne skutki. Próbuje uciec od samotności i pustki, ale wpada w jeszcze większy chaos. Jej historia jest tutaj najmroczniejsza i najbardziej bolesna, a jednocześnie - najbliższa memu sercu. Frida natomiast doświadcza trudnego małżeństwa i życiowych zmian. Zaczyna budować swoje życie od nowa, wśród kobiet, które ją wspierają i traktują jak równą sobie. To bez wątpienia jedna z najpiękniejszych przemian w całej serii. Każda z nich na swój sposób próbuje zawalczyć o siebie, choć nie zawsze - co oczywiste - ma ku temu warunki czy wsparcie. To, co szczególnie porusza, to ich wewnętrzna siła - cicha, często niewidoczna na pierwszy rzut oka, a jednak obecna w najtrudniejszych momentach. Odnoszę wrażenie, że ta część jest bardziej refleksyjna i spokojniejsza w tempie, ale jednocześnie pełna trudnych emocji i napięć ukrytych między słowami. Czułam w niej ciężar decyzji, konsekwencje wcześniejszych wyborów i to nieustanne poszukiwanie własnej drogi. Autorka pięknie pokazuje, że życie rzadko daje proste odpowiedzi, a dojrzewanie do zmian bywa bolesne. Zamykając tę książkę, miałam w sobie dużo emocji - trochę smutku, ale i nadziei. Żal było mi się rozstawać z Praksedą, Anielą i Fridą, bo przez te trzy tomy zdążyłam je naprawdę polubić i zrozumieć. Tak, nawet Anielę :) A mimo to, cieszę się, że nie będzie dalszych części - ostatnia kropka została postawiona dokładnie tam, gdzie powinna - w odpowiednim miejscu i czasie.

"Dopiero dziś znów zrozumiała, że jeśli człowiek nie odetnie się od tego, co było i na co nie ma wpływu, nie może pójść dalej." „Ocalona” to kolejna niezwykła podróż literacka, którą zaserwowała nam Sylwia Winnik, a ja nie mogłam przejść obok tej pozycji obojętnie. Moja przygoda z twórczością tej autorki rozpoczęła się od głośnej publikacji „Dziewczęta z Auschwitz” i muszę przyznać, że była to jedna z pierwszych powieści, jakie w ogóle przyszło mi recenzować w mojej wieloletniej przygodzie z książkami. Od tamtego momentu każdą kolejną premierę spod pióra pani Sylwii darzę niezwykłym, głębokim sentymentem, mimo że poruszają one z reguły tematykę niezwykle trudną, bolesną i wymagającą od czytelnika ogromnego ładunku emocjonalnego. W przypadku najnowszej powieści nie było inaczej, choć autorka zdecydowała się tutaj na nieco inną konstrukcję, prowadząc opowieść dwutorowo. Z jednej strony towarzyszymy małej Letycji, którą poznajemy jeszcze w beztroskich czasach przedwojennych, siedzącą z ojcem w legendarnej pijalni czekolady Wedla, by za chwilę wraz z nią przejść przez piekło obozu zagłady. Z drugiej strony poznajemy Gretę, współczesną młodą kobietę, która zmaga się z własnymi demonami, żałobą po matce i skomplikowaną relacją z ojcem, a której losy w niesamowity sposób splatają się z historią Letycji właśnie za sprawą tego samego, magicznego miejsca w Warszawie. To właśnie ten przypadkowy splot okoliczności sprawia, że między dwiema kobietami z różnych pokoleń rodzi się więź tak silna, że pozwala starszej bohaterce po raz pierwszy wyjawić prawdę o swoim życiu. Letycja otwiera przed Gretą, a tym samym przed nami, szuflady pełne bolesnych wspomnień z Auschwitz, ale też z okresu powojennej odbudowy stolicy, która podnosiła się z gruzów niczym feniks z popiołów. W tych opowieściach najmocniej wybrzmiewa jednak wątek miłości – uczucia, które narodziło się w miejscu, gdzie śmierć była codziennością, i które przez całe dekady pozostawało jedynie niemożliwym do spełnienia marzeniem ukrytym głęboko w sercu. Czytając tę książkę, nieustannie miałam wrażenie, że każda strona przesiąknięta jest mądrością i niezwykłą wrażliwością, co zmusiło mnie do robienia licznych notatek i zapisywania masy sentencji, które zostaną ze mną na bardzo długo. Sylwia Winnik ma niezwykły dar dobierania słów w taki sposób, że trafiają one prosto w najczulsze struny ludzkiej duszy, budząc empatię i zrozumienie dla losów bohaterek. Muszę szczerze wyznać, że podczas lektury wylałam masę łez, bo nie sposób pozostać obojętnym na tak sugestywne opisy tęsknoty, nadziei i czekania, które wydawało się nie mieć końca. Powieść ta jest przede wszystkim poruszającym świadectwem kobiecej siły, która potrafi odmienić życie nawet w najbardziej beznadziejnych okolicznościach. Autorka w mistrzowski sposób ukazała dynamikę relacji między Gretą a Letycją, pokazując, jak wzajemne wsparcie i rodząca się przyjaźń mogą stać się lekiem na traumy z przeszłości i współczesne zagubienie. To historia o ludzkich słabościach, ale i o niesamowitym hartu ducha, który pozwala przetrwać najciemniejsze noce w oczekiwaniu na świt, który w końcu musi nadejść. Wątek powojennej Warszawy został nakreślony z ogromną dbałością o szczegóły, co dla mnie, jako czytelnika ceniącego rzetelność historyczną, było dodatkowym atutem tej lektury. Obrazy miasta, które mimo ran próbuje wrócić do życia, stanowią idealne tło dla wewnętrznej przemiany bohaterek, które również muszą zbudować swój świat na nowo, wyciągając wnioski z tego, co bezpowrotnie utracone. To przypomnienie, że to, o czym warto pamiętać, to nie tylko ból, ale przede wszystkim chwile bliskości i drobne gesty, które nadają sens naszemu istnieniu. Refleksja nad losem Letycji każe nam się zastanowić nad tym, jak wiele historii drzemie w napotkanych przez nas ludziach i jak rzadko mamy odwagę lub czas, by ich wysłuchać. Greta staje się w tej opowieści naszym głosem – głosem pokolenia, które potrzebuje korzeni i prawdy, by móc ruszyć dalej ze swoim życiem. Dzięki ich spotkaniu dostajemy lekcję o tym, że czasami jeden stolik w kawiarni i filiżanka czekolady mogą stać się początkiem uzdrowienia duszy i pogodzenia się z nieuchronnym przemijaniem. Z całego serca polecam tę lekturę każdemu, kto szuka w literaturze czegoś więcej niż tylko rozrywki, kto nie boi się trudnych pytań i głębokich wzruszeń. Choć tematyka jest ciężka, to jednak nadzieja, która przebija przez karty książki, sprawia, że po jej zakończeniu czujemy pewnego rodzaju ukojenie. Sylwia Winnik po raz kolejny udowodniła, że potrafi pisać o sprawach ostatecznych z ogromną klasą i szacunkiem do swoich bohaterów, tworząc dzieło, które na długo zapada w pamięć i serce.

Wiele się spodziewałam po tej pozycji i się nie zawiodłam. Poruszyła wiele wątków na temat II wojny światowej, o których wiele się nie mówi. Chociaż może z biegiem lat robią się coraz głośniejsze. Między innymi to, jak bardzo Hitler zafascynowany był okultyzmem, ale też to, że czystki, które przeprowadzał dotykały dosłownie WSZYTKICH którzy mogli zagrozić czystości rasy aryjskiej. Bardzo pomysłowe wykorzystanie zamiłowania Hitlera do wszelkiego rodzaju wróżb, okolone spiskami, zagadkami i oficerami SS, którzy ciągle deptali po piętach głównej bohaterce. Bardzo dobrze się to czytało. Wątek romantyczny był całkiem przyjemny, nie nachalny i właściwie oczywisty. Myślę, że pozycja może znaleźć bardzo wielu zwolenników. Osobiście polecę ją z pewnością dalej 🤍