Będziesz moja

Ośrodek psychiatryczny, szpital psychiatryczny, czy klinika, jak zwał tak zwał - to miejsce było straszne, prawie każdy kto tu trafiał, to już nie było powrotu. Nie inaczej było też z mieszkańcami placówki, tak jak Mae, córka właściciela tego przybytku. Była traktowana tak samo jak pacjenci i faszerowana "witaminami ". Była monitorowana, badana i traktowana jak cała reszta. Bez telefonu, internetu, dostępu do czegokolwiek. Wreszcie dowiedziała się, że rodzice ją okłamują. Mae zaczyna zadawać pytania, obserwować, a także wyciągać wnioski. Tylko czy taka nastolatka da radę uratować siebie i matkę? Absolutnie świetna książka. Czytało się bardzo szybko. Dynamiczna akcja, bardzo interesująca fabuła. Ja polecam.

Wątek wciąga, dobrze napisany thriller młodzieżowy, fajni bohaterowie, a jednak końcówka wszystko psuje i jest trochę z dupy. Jeśli ktoś pyta czy warto to powiem, że szybko się ją czyta i dla samej zabawy warto, bo autorka ma lekkie pióro więc dobrze się to czyta

Witam Was moi drodzy w ten wtorkowy i bardzo wietrzny dzień z książką young adult, która z przy okazji wymiany książkowej trafiła w moje rączki. Jest to książka dla młodszych czytelników ale zapewniam, że i dorosły pasjonat lektury też znajdzie w niej coś dla siebie. Historia walki o życie chorej na nowotwór córki, historia obsesji matki by to życie uratować za wszelką cenę bez względu na konsekwencje. Nikt nie pyta o zdanie głównej zainteresowanej, wszystko dzieje się jakby poza nią. Jakież jest jej zdziwienie kiedy budzi się jako w pełni zdrowa nastolatka, jakby choroba to był tylko zły sen. Ale to dopiero początek koszmaru jaki tej młodej osobie zafundowali rodzice. Książkę czyta się jednym tchem, wciąga, dobrze że to tylko fikcja, aż strach pomyśleć co by było gdyby ta historia wydarzyła się naprawdę.

Fajny, lekki kryminał. Niestety czuć trochę młodzieżowy sznyt, zbytnie upraszczanie wątków i kreacja bohaterów także nie należała do tych najlepszych. Lektura dla nastoletnich czytelników może okazać się naprawdę emocjonująca. Zwłaszcza dzięki narracji pierwszoosobowej. Ja jako już nieco starszy odbiorca niestety nie mogłam się do końca wgryźć w te nastroje i nie było to dla mnie nic angażującego. Wręcz niektóre sytuacje były tak spłaszczone, że zdarzyło mi się wzdychać z zażenowania. Zakończenie zaskakujące i wraz z początkiem to najlepszy punkt tej książki. Ogółem nie było źle, ale trochę rozminęłam się z emocjami jakie niesie ze sobą ten tytuł i zdecydowanie autorka mogła się pokusić o większą wielowymiarowość zarówno samej fabuły oraz postaci.

Neverworld to historia piątki przyjaciół, których czas się zapętlił. Jedna chwila. Zwykła przejażdżka – powrót do domu. Wypadek. Śmierć. Beatrice Hartley od roku nie utrzymuje kontaktu z przyjaciółmi z liceum. Jej życie skupia się teraz na pracy we Wronie – knajpce jej rodziców. Do czasu. Bee za sprawą zaproszenia od Whitley – jednej z ich starej paczki – postanawia wybrać się do jej nadmorskiej rezydencji i dowiedzieć się prawdy o śmierci swojego chłopaka. Rok temu, niedługo przed zakończeniem liceum Jim znika. Dwa dni później jego ciało wyławiają z pobliskiego kamieniołomu. Werdykt? Samobójstwo. Ale Bea wie, że to nieprawda. Jej przyjaciele kłamią... Tęskniłam za książkami, które faktycznie potrafią mnie zaskoczyć. W Neverworld bawiłam się świetnie. Wszystko jest tu dopracowane. Od bohaterów przez świat po fabułę. Autorka konsekwentnie zamyka każdy z rozpoczętych wątków. I szczerze, brakowało mi tego. W ostatnim czasie bardzo dużo książek (jednotomówek!), które miałam okazję czytać tego nie robiły. Autorzy skupiali się na wątku głównym, zapominając o reszcie. No ale przejdźmy do konkretów. Bohaterowie. Są niesamowicie charakterystyczni. Szarzy. Mają swoje wady i zalety. Marisha pokazuje różne ich odsłony w zależności od tego z kim aktualnie wchodzą w interakcję. Możemy obserwować jak każde z nich na siebie oddziałuje. Nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydają się klasyczną kalką. Stereotypem. Każde z nich ma swoją ciemną stronę. Bez wyjątku. Moralny kompas grupy może okazać się kimś niebezpiecznym, a ten kto zazwyczaj przejawia wybuchowy charakter będzie 'najczystszy'. Bardzo czesto są nieprzewidywalni. Na przestrzeni tych 360 stron przechodzą niesamowitą przemianę. Odkrywają kolejne karty. Definicja przyjaźni w Neverworld zyskuje nowe znaczenie. Lojalność prowadząca do destrukcji. Strona psychologiczna jest tu naprawdę mocna. Chociaż nie tak jak u Kinga – co minimalnie mnie zawiodło. Zabrakło jego mroku. Mimo to bardzo dobrze obserwowało mi się emocjonalne przejścia bohaterów na przestrzeni wydarzeń. Każdy z nich na własny sposób próbuje przeżyć w Nieświecie. Od początkowego wyparcia zaistniałej sytuacji. Strachu. Do korzystania z życia. Euforii. W końcu do powolnego szaleństwa. Zobojetnienia. Chęci walki. Odkrycia prawdy. Styl Pessel jest lekki, książkę czyta się z z niesamowitą łatwością. A rozwiązania, które stosuje powodują, że Neverworld jest praktycznie nieodkładalna. Pomysł na świat stworzony przez autorkę może i nie jest oryginalny, ale z pewnością konkretny. Wszystko pojawiło się tam z konkretnego powodu. Działa na bezwzględnych zasadach. Książka jest podzielona na trzy części. Pierwsza skupia się na przystosowaniu bohaterów do nowego życia. Poznaniu granic i zasad panujących w Nieświecie. W drugiej rozwija się wątek kryminalny. Poznanie rozwiązania dręczącej każdego z nich sprawy odkrywa rzeczy, które nigdy nie miały wyjść na światło dzienne. Bo wszyscy mają tajemnice, którymi nie chcą się dzielić. Ostatnia część to walka o przetrwanie. O prawdę. I podjęcie najważniejszej decyzji – które z nich zasługuje na dalsze życie. Szansa jest tylko jedna. Carpe Noctem. Chwytaj noc. 4/5☆

Sięgając po “Skrzywdzoną” cieszyłam się na kolejne spotkanie z piórem autorki, która już wcześniej okazała się dla mnie mistrzynią thrillerów YA. I choć poprzednie jej powieści wspominam lepiej, to i tej nie zabrakło oryginalnej i wciągającej fabuły. Ale na co warto zwrócić uwagę, to mało autentyczne i niejednokrotnie przerysowane wątki. W centrum jest brak wspomnień Scarlett sprzed czwartych urodzin, ale nie oszukujmy się - nauka potwierdza to, że nikt z nas nie ma takich wspomnień, jedynie może nam się wydawać, że coś pamiętamy (a zazwyczaj opieramy wspomnienia na zdjęciach czy opowieściach). Drugim istotnym wątkiem jest relacja Scarlett i Noaha, którzy bez pamięci zakochują się w sobie po jakimś tygodniu znajomości i planują wspólne życie. Ale OK - wiem, że mamy tu do czynienia z literaturą dla młodzieży, więc przymykam oko na te aspekty i muszę przyznać, że jeśli chodzi o budowanie napięcia i zwroty akcji, to Natasha Preston nie zawodzi. Atmosfera zagrożenia i niepokoju jest tu stale obecna, autorka sukcesywnie podrzuca kolejne elementy, które budzą ciekawość. To sprawia, że książka ostatecznie się broni i nie sposób jej odłożyć. Tym bardziej, że Natasha Preston pisze w przyjemnym stylu, który sprawia, że kartki przewracają się w ekspresowym tempie. Więc jeśli szukacie czegoś lżejszego, ale wciągającego, co zapewni i napięcie, i trochę dreszczyku, spokojnie możecie sięgnąć po “Skrzywdzoną” Natashy Preston. Ja bawiłam się bardzo dobrze!

Czytając opis książki, myślałam że nie będzie mi się podobać, z tego względu, ze główni bohaterowie są studentami. Już dawno wyrosłam z takich książek. Ale... Dałam szansę, bo czemu niee. ;) Bardzo miło się zaskoczyłam, gdyż nie jest to romansidło, tylko zupełnie coś innego. Oczywiście wątek miłosny się odgrywa, jednak najważniejsze jest to kto zabił... Książka bardzo fajnie napisana. Czytało się bardzo lekko i często musiałam zacząć czytać następny rozdział, pomimo tego, ze już miałam zająć się czymś innym. Zakończenie mnie zaskoczyło. Autorka dobrze trzymała w napięciu. Jeśli trafiłaby w moje ręce kolejna książka tej autorki, to chętnie bym ją przeczytała. Polecam. :)

Całkiem dobra powieść. Raczej lekka mimo iż tematyka nieco mroczna, ale czyta się bardzo szybko i mi osobiście nie pozostanie w pamięci na długo. Niezłe zwroty akcji, bardzo podobało mi się że faktycznie autorka potrafiła mnie zaskoczyć i nie był to typowy thriller, w którym na końcu poznajemy rozwiązanie zagadki. Tu poza samym rozwiązaniem i to dużo przed końcem dostajemy dużo tajemnic, pytań, akcja nabiera tempa i przyznaje że czułam przez cały czas to pożądane przy tego typu powieściach napięcie i lekki ucisk w żołądku. Ciekawa i fajnie przedstawiona historia, poleam :)

Nadszedł czas na recenzję "Bomby", którą przeczytałam jakiś czas temu. Jest to historia piątki, a właściwie szóstki nastolatków, którzy znajdują się w szkole, gdy zaczynają wybuchać bomby. Każde z nich jest inne i każde przyszło do szkoły z różnych powodów. Początkowo trudno było mi się wgryźć w tę książkę, ale im dalej tym było lepiej, a akcja stawałw się ciekawsza. Największym plusem tej książki są bohaterowie, z których każdy był inny, każdy miał inne problemy i znosił tę sytuację inaczej. Pokazywała ona jak ważna jest współpraca między ludzka, bo bez niej nie zrobiliby zbyt wiele. Ale co najważniejsze pokazywała problemy z akceptacją drugiego człowieka takim, jakim jest oraz to, że niekiedy wrzucamy ludzi do jednego worka. Przykład? Rashid był muzułmaninem, więc po wybuchu bomby to na jego pierwszego padły oskarżenia o jej podłożenie. Z ręką na sercu mogę wam polecić tę książkę, od której ja nie byłam w stanie się oderwać.

Podobała mi się :) lekka i przyjemna. Nieśmiała dziewczyna, jakich wiele i rozterki sercowe jakich niewiele. Kiedy przyjaźń zamienia się w miłość i jak to rozróżnić? Dwóch chłopców bardzo blisko jej sercu, żadnego nie chce stracić a każdego darzy silnym uczuciem. A do tego rany przeszłości ciągle się otwierają... Książkę pisała bardzo młoda dziewczyna. Szacunek

Sarah Epstein stworzyła w „Fobii” thriller psychologiczny, który od pierwszej strony wciąga w sieć tajemnic, niedomówień i niepokojących wydarzeń. To historia, która nie tylko intryguje, ale także sprawia, że czytelnik nie jest w stanie się od niej oderwać. Już od początku książka buduje napięcie, które z każdą stroną tylko narasta. Autorka doskonale operuje atmosferą grozy i niepewności, zmuszając czytelnika do ciągłego zadawania pytań – co jest prawdą, a co jedynie wytworem umysłu bohaterów? Narracja jest płynna, dynamiczna, a kolejne zwroty akcji sprawiają, że trudno przerwać lekturę, bo każda strona może przynieść nowe, zaskakujące odkrycie. Bohaterowie są niezwykle autentyczni i wielowymiarowi. Ich lęki i traumy sprawiają, że łatwo się z nimi utożsamić, a ich emocje są niemal namacalne. Epstein świetnie przedstawia złożoność ludzkiej psychiki, zwłaszcza w kontekście strachu i wspomnień z dzieciństwa. Na szczególną pochwałę zasługuje również sposób, w jaki autorka buduje napięcie. Fabuła jest skonstruowana w taki sposób, że nawet kiedy wydaje się, że coś jest oczywiste, nagle pojawia się nowy element układanki, który burzy wcześniejsze przypuszczenia. Dzięki temu książka trzyma w napięciu aż do ostatnich stron, a zakończenie pozostawia czytelnika w osłupieniu. „Fobia” to mistrzowsko skonstruowany thriller, który zachwyci fanów mrocznych tajemnic i psychologicznych zagadek. To lektura, która nie tylko dostarcza emocjonujących wrażeń, ale również zmusza do refleksji nad tym, jak przeszłość i strach mogą kształtować nasze postrzeganie rzeczywistości. Gorąco polecam!

Miałam nie czytać tej książki i jakoś o tym zapomniałam no i dobrze bo nie była taka zła. Było kilka momemtów niepotrzebnych i nie było to jakieś super extra, ale książka dobra. Mi się ją dobrze czytało. Tajemnice, grupa osób zebrana w 1 domu i czychające na nie niebezpieczeństwo to klimat, który lubię. Jak to w takich ksiązkach bywa każdy uczestnik gry ma coś na sumieniu, ale kto jest tym najgorszym trzeba się przekonać czytając książkę. Szybko się ją czytało i mnie wciągnęła. Ale zdaje sobie sprawę, że nie każdemu się ona spodoba, bo jak ktoś na wysokie wymagania co do książki to raczej mu do gustu nie przypadnie. Ja do niej podeszłam bez żadnych oczekiwań i w miare miło się zaskoczyłam.

Obawiałam się, że po tak długim czasie od przeczytania pierwszego tomu będzie mi ciężko się wkręcić, ale autorka w nienachalny i niewymuszony sposób przypomniała kilka faktów, więc szybko złapałam haczyk. Drugi tom, mimo że mniej tajemniczy, jest równie dobry, jak pierwszy. Jest w nim miejsce na wielką intrygę i kolejną wielką ucieczkę. Biorąc pod uwagę zakończenie, tom trzeci chyba też skupi się na ucieczce. Co trochę zepsuło mi odbiór, zwłaszcza, że to ten typ kończenia powieści, który niejako wymusza na czytelniku sięgnięcie po kolejny tom, nie z sympatii do bohaterów czy podziwu dla fabuły, ile z prostego faktu, że wciąż nie zna się zakończenia podstawowych wątków. Może sięgnę po kontynuację, bo jestem trochę ciekawa jak to wszystko się rozwiąże.

" WIDZĘ CIĘ. PRAGNĘ CIĘ. KOCHAM CIĘ." Twitter od zawsze szczyci się ogromną popularnością, może w Polsce nie aż tak bardzo jak w innych krajach, ale coraz więcej osób się do niej przekonuję. Konto na twiterze ułatwia nam kontakt ze sławnymi osobami, oraz do śledzenia ich poczynań. Niestety zdarzają się również osoby, które potrafią zrobić z takimi informacjami złe rzeczy, a to dopiero początek, zwykłe zainteresowanie może zamienić się w natarczywość i prześladowanie. Kto w tych czasach nie ma chociaż jednej znanej osoby, którą podziwia i lubi wiedzieć co ciekawego robi w swoim życiu ? Myślę, że social media stały się w takim stopniu popularne, że nic przed nami nie może się ukryć, zwłaszcza jeżeli dana osoba jest znana i jej poczynania śledzi kilkadziesiąt tysięcy osób. Niestety łatwy dostęp do różnych informacji sprawia, że niektórzy popadają w paranoje i zaczynają prześladować te osoby, kierując się uczuciami, które tak naprawdę przesłaniają nam wszystko. Jestem osobą, która ma konta na wielu możliwych aplikacjach, lubię wiedzieć co się dzieję u znanych osób od których czerpie inspiracje, lub które po prostu podziwiam. Dzięki temu mogę w łatwy sposób poznać cząstkę życia moich idoli, zobaczyć co u nich słychać. Jednak nie raz słyszę historię, kiedy te osoby czują się napastowane, prześladowane i mają dość sławy i rozpoznawalności. „Ktoś mnie obserwuję” to książka, która jest bardzo współczesna i wiele osób na pewno w jakiś sposób będzie mogło się utożsamić z tą powieścią i jej bohaterami. Na początku sądziłam, że będzie to książka w której to dziewczyna i chłopak poznają się Internecie i tak zaczyna się ich przygoda, pojawia się przyjaźń, zrozumienie a potem uczucie i w pewnym stopniu to jest taka powieść, ale nie jest to główny wątek tej historii i to jest chyba w niej najlepsze. Nie jest to książka przewidywalna, czytelnik jest ciągle zaskakiwany , przez co nie będzie się nudził. „Ktoś mnie obserwuję” nie jest książka idealną, ma mało rozwiniętych bohaterów, styl pisania nie jest wysokich lotów, ale jest to książka autentyczna i na tym polega jej oryginalność i to, że chcę się ją czytać. Co do samego wątku miłosnego to jest naprawdę dobrze skonstruowany, nie jest w żaden sposób przesłodzony ani przyśpieszony, wszystko toczy się w tempie w jakim powinno. Autorka wykazała się wielką odwagą pisząc o mediach społecznościowych, ponieważ jest to temat który jest teraz bardzo popularny a i pisanie o tym nie należy do najprostszych. Książkę nie tylko przyjemnie się czyta, ale jest również w jakiś sposób przestrogą i niesie ze sobą pewne przesłanie, które jest potrzebne w dzisiejszych czasach, gdyż pojawia się coraz więcej platform, które umożliwiają poznawanie się w Internecie a nie jest to bezpieczne, bo nigdy tak naprawdę nie mamy stu procentowej pewności, że jest to osoba za która się podaje. Serdecznie polecam wam tą książkę i nie ważne ile macie lat to myślę, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie.

Do września tego roku nigdy wcześniej nie słyszałam o tej książce. Znalazłam ją przypadkiem na przecenie i wiedziona sympatią do serialu o tym samym tytule (Lost: Zagubieni) postanowiłam ją kupić. Poza wątkiem katastrofy lotniczej serial, o którym wspomniałam, ma niewiele wspólnego z tą historią. Nie odejmuje to jednak wartości książce. Jest to bardzo dobra młodzieżowa powieść przygodowa, napisana bardzo przyjemnym językiem. Fabuła opiera się na próbach odnalezienia cywilizacji przez nastolatków ocalałych z katastrofy. Była całkiem wciągająca, a zarazem spokojna, mimo dość drastycznego głównego wątku. Lektura ta przyniosła mi dużo odpoczynku, uważam ją więc za bardzo udaną. Może i nie jest największym bestsellerem, ale z pewnością warto było przeczytać tę książkę.

Książka ma potencjał, ale... Czegoś mi brakuje. Mogło to zostać lepiej napisane, chociażby wątki mogłyby być bardziej rozwinięte. Przyjemnie się to czyta, jednak zakończenie jest dosyć słabe. Spodziewałam się książki, w której wątek depresji i ogólnego braku chęci do życia oraz ukrywania swoich emocji będzie ciekawiej rozwinięty, bo obecnie czuję niedosyt. Końcówka trochę mnie rozczarowała i porównując drugą książkę autorki to ta wypada, moim zdaniem, gorzej.

Największym minusem książki jest to, że chyba jestem już na nią za stara. Całość wydała mi się zbyt prosta, powierzchowna i nie mogłam się wciągnąć w fabułę, a problemy głównej bohaterki wypadły dla mnie zbyt trywialnie. Pod koniec akcja fajnie nabrała tempa i mimo, że domyśliłam się kto jest sprawcą to byłam zainteresowana samym finałem. Niestety ostateczne wyjaśnienie już nie do końca mi zagrało. Daję sześć gwiazdek za dobre momenty, ale pomimo, że ograniczeń literatury młodzieżowej, dało się ten thriller napisać lepiej i z bardziej rozbudowaną intrygą.

„Mroczne kłamstwa Minnow Bly” autorstwa Stephanie Oakes to książka z gatunku obyczajowej z elementem thrillera, dla osób ciekawych mechanizmu działania sekty oraz możliwych skutków uczestniczenia w niej. Historia tytułowej Minnow to historia pełna okrucieństwa, ślepej wiary, płacenia za błędy i decyzje innych osób. Opowiada o młodej dziewczynie, której rodzina postanawia przenieść się do lasów by żyć w sekcie, tworzonej przez Proroka Kevina. Wiara przez niego stworzona uznaje wyższość mężczyzn nad kobietami, wymaga stuprocentowej lojalności wobec społeczności oraz jest bogata w system wymyślnych kar i tortur, za nawet najmniejsze przewinienia. Pośród tego wszystkiego wyłania się postać Minnow, dziewczyny zafascynowanej światem, która mimo strachu łamie zakazy stawiane przez Proroka. Jak się potem okazuje słono za to zapłaci. Historia stworzona przez Stephanie Oakes wywołuje w czytelniku pewien niepokój i smutek. Osoba Minnow to jedna z tych postaci, która rodzi współczucie czytelnika, mimo czynów, które w dalszej części historii popełnia, oraz sprawia że stawia on sobie pytanie jak to możliwe by zaledwie jedna osoba była w stanie rządzić gronem wielu innych, dorosłych osób. Książka pokazuje mechanizm terroru i strachu, dzięki któremu możliwe jest stworzenie ślepych wyznawców danej religii. To co podobało mi się w książce to różne emocje, które towarzyszyły czytaniu – współczucie mieszało się ze złością, były również momenty weselsze. Po przeczytaniu tej historii zdałam sobie sprawę jakie zagrożenia może nieść za sobą każda religia, jeśli zostanie oddana w ręce nieprawidłowego człowieka. Czytając również postawiłam sobie wiele pytań - czy człowiek z natury lubuje się w brutalności i cudzym strachu? Co sprawia że w obliczu jednej, charyzmatycznej i totalitarnej osoby, reszta ludzi staje się fanatykami, przekraczającymi granice ludzkiej godności i najmniejszej empatii? Ciężko odpowiedzieć jednoznacznie. To co również zasługuje na uwagę to dwoistość natury postaci ukazanych w książce – jak to jest, że postaci, które potrafiły zabić drugą osobę w naszych oczach są ofiarami gdy usłyszymy ich historie życia? Czy to sprawiedliwe że osoba, która zabija dla własnej rozrywki, jest często potraktowana tak samo jak osoba, która w akcie gniewu i frustracji zabija własnego oprawcę? Jeśli chodzi o drugą stronę medalu to wymieniłabym wśród wad pewne momenty, gdzie historia była w moim odczuciu nienaturalnie pozytywna i pomyślna dla głównej postaci. Takich momentów było co prawda niewiele Podsumowując, mogę stwierdzić że książka „Mroczne kłamstwa Minnow Bly” jest warta przeczytania ze względu na to, że stawia przed czytelnikiem wiele pytań na które ciężko odpowiedzieć. Historia skłania do refleksji, wzbudza wiele emocji i pokazuje że świat nie jest tylko czarno-biały, a składa się z odcieni szarości, co widać po wielowymiarowych postaciach i ich historiach stworzonych przez autorkę.

~ Jeśli byliście fanami Riverdale bądź jesteście te książki są dla Was! Historię naszych bohaterów przed dniem rozpoczynającym serial ,wszystko to znajdziecie w 1 tomie serii. Veronica która spada z wysokiego konia na sam dół, Cheryl knująca z bratem ucieczkę, Archie uciekający przed kontaktami z Jugheadem ... I wiele więcej, w dodatku książkę czyta się totalnie na luzie z niebywałą szybkością 👌 Idealna na letnie chwile odpoczynku ...

"Hate" Alana Gibbonsa to poruszająca, głęboko emocjonalna powieść, która zostaje z czytelnikiem na długo po przeczytaniu ostatniej strony. To książka, która nie tylko opowiada ważną historię, ale również zmusza do refleksji nad współczesnym społeczeństwem, nietolerancją i odwagą bycia sobą. Autor z niesamowitą wrażliwością przedstawia dramat młodej dziewczyny, która próbuje poradzić sobie ze stratą i jednocześnie zmierzyć się z falą nienawiści skierowaną wobec jej zmarłej siostry. Narracja jest przemyślana, autentyczna i mocno oddziałuje na emocje czytelnika. Gibbons pisze prosto, ale z ogromną siłą przekazu – każde słowo ma znaczenie, każda scena zostaje w pamięci. Postaci są świetnie zbudowane – prawdziwe, złożone i pełne emocji. Szczególnie główna bohaterka, która przechodzi wyraźną przemianę, wzbudza ogromną sympatię i podziw. Jej historia to nie tylko walka z przeszłością, ale też z odrzuceniem i uprzedzeniami, co czyni ją niezwykle aktualną i ważną. "Hate" to książka, która daje głos tym, których często się nie słyszy. To opowieść o odwadze, miłości i sile rodziny – a także o tym, jak destrukcyjna potrafi być nienawiść. Alan Gibbons stworzył dzieło, które powinno być obowiązkową lekturą w każdej szkole. Z całego serca polecam tę książkę każdemu – młodszym i starszym. To lektura, która porusza do głębi i daje nadzieję na lepszy, bardziej otwarty świat.