Bakuman #16

Dzieci nie dla dzieci Chciałem ambitnie oglądać anime i porównywać do mangi. Minęło kilka miesięcy i poza notatkami nic nie mam. Trzeba zatem się ograniczyć i napisać cokolwiek. W mandze pierwszym, co rzuca się w oczy to kreska. Z jednej strony jest ona mroczna i niepokojąca z wszędzie obecnymi cieniami, z drugiej przedstawia projekty dzieci, które są słodkie (o ile autor nie przedstawia ich w dziwnych sytuacjach). Nadaje to opowiadanej historii oryginalności pod względem przedstawienia. Pozwoli to też pewnie w przyszłości na budowę niepokoju i strachu przez kontrast.  Rozdział 1. Przedstawienie wyglądu postaci i fragmentów lokacji.  Sam świat jest definitywnie fantasy, ale w jakimś stopniu jest rozwinięty technologicznie. Mamy wymyślne tortury, ale to lokacja inspirowana lochami – Otchłań – jest rdzeniem opowieści. Ma ona poziomy, a każdy z nich nie tylko jest niebezpieczny, ale utrudnia lub wręcz uniemożliwia powrót przez tajemniczą „klątwę Otchłani”. Skoro schodzenie tam jest takie niebezpieczne, to po co próbować? Po co zejść i nie móc wrócić? W Otchłani, na dole, można znaleźć artefakty. Przedmioty starożytnych cywilizacji o najróżniejszych właściwościach, od zwykłych przedmiotów po takie zatrzymujące czas. Nic nie jest niemożliwe, nawet cyborgi. Widać te wszystkie cuda dla niektórych są warte zachodu. W teorii sam motyw schodzenia do głębi nie jest oryginalny. Można by rzec, że to zmodyfikowane lochy z DnD albo „Podróż do wnętrza Ziemi” Verne’a. Jednak podstawą jest przetworzenie tych motywów i zaprezentowanie ich we własny i oryginalny sposób. Akihito Tsukushiego się to udaje. To właśnie na samo dno tytułowej Otchłani chce udać się główna bohaterka Riko. Już na początku poznajemy jej motywację, relacje i wyjątkowe elementy, które czynią ją wyjątkową. Początkowo Riko chce tylko być jak matka, która jest jedną z najlepszych schodzących do Otchłani. Jednak w toku prologu dostaje dodatkową motywację, która pchnie ją do rozpoczęcia prawdziwej przygody. W dodatku nie tylko ona jest wyjątkowa, a jak ruszyć w dół, jak nie w wyjątkowej drużynie?  Rozdział 1. Otchłań.  Jeśli chodzi o anime odpowiadające temu tomowi, to nie zmienia ono wiele. Modyfikuje przede wszystkim kolejność niektórych zdarzeń, by tempo było lepsze. Nie jest to chyba nawet takie rzadkie, bo zaobserwowałem coś podobnego w „Koralinie”. Po przeczytaniu i obejrzeniu prologu trudno ocenić, które medium będzie lepsze dla historii, ale przynajmniej anime opóźnia nagość dzieci względem mangi. Pozwala to wkręcić się w historię przed wybijającymi z opowieści nieprzyjemnościami. To dopiero początek przygody, więc trudno powiedzieć, czy warto przemóc się przez wyżej wspomniane nieprzyjemne elementy. Sama fabuła jest zachęcająca, ale jeszcze wiele przed nami. Jak już to napisałem, jeśli mniej ambitniej do tego podejdę, to może nawet przeczytam (lub obejrzę) resztę. Komiks czytany dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Po odrzuceniu przez Gutsa "oferty" cesarza Ganishki, czarny szermierz wydaje na siebie wyrok śmierci. Wtem niespodziewanie zjawia się powietrzna eskadra dowodzona przez Nosferatu Zodda, jednak żadne ataki nie mogą dotknąć samego cesarza. Czarny szermierz po raz pierwszy nietypowo dla siebie łączy się ze swoim wrogiem Zoddem. Razem przebijają się przez czuły punkt potężnego apostoła. W ten sposób rozpoczyna się epicka walka, która zmierza do decydującego rozstrzygnięcia. Po pewnej porażce główne siły cesarza złożone z ludzi i słoni zmierzają do oblężenia Vrittannis, nadciąga jednak Świetlisty Sokół, a jego siły całkowicie zmieniają sytuację na froncie. Cesarz zmuszony jest się wycofać ale wojna nie jest jeszcze rozstrzygnięta. W tomie nie brakuje robiących ogromne wrażenie ciekawych scen batalistycznych, rysunki pola bitwy są po prostu mistrzowskie. Wojenne zgliszcza kontrastują z nieziemskimi blaskiem Griffitha. Sam Sokół zostaje ogłoszony głównodowodzącym armii Midlandu i wybrańcem, który uwolni kraj od jego wrogów. Tym czasem nasi bohaterowie wreszcie wyruszają statkiem w morze. Schierke szkoli Farnese i uczy ją w jaki sposób używać magii. Obie bohaterki zbliżają się do siebie i wspominają swoje niedawne przygody w nowej drużynie Gutsa i w jaki sposób doświadczenia, które z nich wyniosły, na nie wpłynęły. Akcja bardzo szybko przyspiesza, choć nie brakuje tu spokojniejszych momentów. Zdaje się jednak, że sam kulminacyjny moment Sagi Sokoła Tysiącletniego Imperium jeszcze przed nami.

Część dwunasta to początek zakończenia ważnego wątku serii, jakim są Jesienne Wybory. W finale znalazła się trójka „pierwszaków”, których kulinarny geniusz może przerodzić się w coś naprawdę niezwykłego. Oczywiście w trójce najlepszych nie mogło zabraknąć głównego bohatera mangi. Zmierzy się on tutaj ze specjalistą od owoców morza (Hayama) oraz geniuszem od przypraw (Kurokiba). Tematem przewodnim ich pojedynku jest dość pospolita ryba, z której można jednak stworzyć coś naprawdę wykwintnego. Pierwsza połowa tomiku pokazuje przygotowania zawodników do bitwy, ich odwiedziny na targu rybnym i szukanie najlepszego przepisu. Końcówka skupia się już na samej walce, która będzie wymagająca dla każdego i mocno nieprzewidywalna. Autor kładzie tutaj spory nacisk na pokazanie rozwoju niemałych umiejętności bohaterów, którzy z każdym kolejnym „pojedynkiem” stają się jeszcze lepsi. Standardowo nie brakuje tutaj szczypty humoru, która dodatkowo doprawiona jest również odrobiną dramatyzmu. https://gameplay.pl/news.asp?ID=131004

Zmiany w redakcji i zaciekła rywalizacja z Nanamine. Podoba mi się samoświadomość tej mangi i mrugnięcia okiem do czytelnika. „Pojedynczy rozdział, który wcale nim nie jest” – nad tym pracują Muto Ashirogi, a jednocześnie dostajemy w tym tomie wspomnienie Tarou Kawaguchiego. Bardzo przemyślane.

Ten tom skradł Hiramaru i Aoki. Czasem myślę, że najmocniejszą stroną Bakumana są niektóre postacie drugoplanowe, których historie potrafią bardziej angażować niż Muto Ashirogiego. Dodatkowo w redakcji zawrzało od jeszcze większej rywalizacji między Niizumą a głównymi bohaterami – fajny powrót Sasakiego.

Kolejny znakomity tom Berserka. Tym razem definitywnie kończący opowieść "Skazanie". Finałowe starcie z przebiegłym i okrutnym Mozgusem dostarcza czytelnikowi wiele emocji. W chaosie, który trwa wokół Wieży Cieni rozpętuje się prawdziwe piekło na ziemi. Dominującym motywem jest tu strach. Strach bohaterów przed zagrożeniem i potworami, które wręcz się karmią się tym uczuciem. Bez względu na wszystko Gutsowi nie brakuje nadziei oraz determinacji w dążeniu do celu. To prawdziwa siła, z którą należy się liczyć. Teraz jednak w odróżnieniu od poprzednich tomów stara się również troszczyć o swoich nowych towarzyszy broni, doceniać ich obecność i martwić się o ich samopoczucie. Nie zawodzą również bohaterowie drugoplanowi, których interakcje i potyczki śledzimy z dużym zainteresowaniem. Tom dostarcza również prawdziwą wisienkę na torcie, jaką jest pojawienie się dawno nie widzianej postaci..., a końcowe wydarzenia zdają się zwiastować początek zupełnie nowej historii tak innej od opowieści "Skazanie".

Mniej więcej to samo co pierwszy tom. Czyli ładna kreska z ładnymi i/lub szczegółowymi kadrami, specyficzny styl, hamstwo, nawiązania do pedofilii czy różnego rodzaju fetyszy i zboczeń, ecchi. Tylko z tą różnicą, że tu się przez całą mangę prawie nic nie dzieje. W pierwszym tomie zaskoczyło mnie dość mocne zakończenie tutaj powtórzenie tego co było w pierwszym tomie już nie robi na mnie takiego wrażenia. Mimo wszystko 6/10 jest tutaj bardziej za śliczną kreskę i tłumaczenie - miło się czytało. Chyba będę zbierać to dalej. Z czasem zobaczymy czy tego nie pożałuję. ;) P.s. Zapomniałam wspomnieć o Tsubasie Hanekawie. Jest to chyba jedyna jak dotąd postać którą polubiłam. Bardzo mi się spodobał ten rysunek z nią na dwie strony jako dziewczyna-kot i cieszę się, że jest na okładce trzeciego tomu. Jeśli rzeczywiście będzie trzeci tom opowiadał głównie o niej to jestem zainteresowana przeczytaniem chociaż jeszcze tego tomu. :)

Kulinarne Lisioły tom 10. . 10 tom robi się bardzo poważny. Ostatnia finałowa walka przed super finałem. Przeciwko sobie staje mistrz kuchni włoskiej – Takumi Aldini oraz wielki goryl-stalker Subaru Mimisaka. Lisioł wcale nie żartuje nazywając Mimisake stalkerem. Przed starciem podgląda on przeciwnika z lornetką, ustala o nim dosłownie wszystko, aby na koniec wyprowadzić go z równowagi i wyzwać na pojedynek. W ramach wygranej żąda ulubionego narzędzia w kuchni np. noża. Prawdziwy potwór. Dzięki tym informacjom ustala jakie składniki wybiera przeciwnik, a przez to może wydedukować, jakie danie będzie gotować oponent. W trakcie pojedynku małpuje jego danie, ale z ulepszeniami. W ten sposób właśnie wygrywa. Zwycięstwo ponad wszystko. Ten tom był przez to dość brutalny. Lisioł trzyma jednak kciuki za Soume Yukihure, aby chłopak stał się odpowiednim narzędziem zemsty. . Oprócz głównego wątku, który przecieka na kolejny tom, pojawia się też pretendujący młody dziennikarz. Zdaniem Lisioła bardziej przypomina pieska, podążając za Soumą krok w krok. No trudno, jak będzie dalej tak przeszkadzać w fabule to już Lisioł się z nim policzy!

Wątek walki z Overhaula to dosyć ciężki motyw. Tom 18 kończy stanowi zakończenie pewnego etapu tej historii. Czy bohaterowie dostaną chociaż chwilę oddechu? Izuku kontynuuje walkę z Overhaulem. Równocześnie stara się uratować życie małej Eri. Z kolei pozostałych bohaterów czeka koleje wyzwanie – spotkanie z kilkulatkami. Starcie z Overhaulem jest stosunkowo krótkie, ale szybko stało się dla mnie nużące. Najciekawsze były retrospekcje złoczyńcy, które trochę pogłębiły jego charakter. Doceniam tu też udział Bractwa Złoczyńców, które w odpowiednim momencie wkroczyło do akcji. Wydarzenie to ma swoje konsekwencje, szczególnie dla jednej z postaci. Moim zdaniem jednak bohater ten zbyt krótko był w serii, żeby jego los wstrząsnął czytelnikiem. Bardzo podobało mi się spotkanie bohaterów z małymi dziećmi. Bohaterowie metodą prób i błędów usiłują nawiązać kontakt z nowym pokoleniem. Okazuje się jednak, że rozwiązanie jest dosyć niestandardowe i można z tego wyciągnąć pewną lekcję. „Spokojniejsza” część tomu o wiele bardziej do mnie trafiła niż napakowany akcją początek. Jednakże nawet bardziej standardowa walka ma tutaj swój ciekawszy moment.

O tym jak wyglądają zaświaty, a także jaką funkcję pełnią w nich osławieni bogowie śmierci dowiadujemy się w dość ciekawej i lekkiej serii Shinigami Doggy autorstwa Kany Yamamoto. Opowieść zderza dwa światów rozdzielone cienką granicą oraz całym szereg panujących tam praw. A co się stanie, kiedy te zostaną złamane? Ciekawa wizja przeplata motyw śmierci, a także życia doczesnego. Odsłania zasady rządzące zmarłymi i żywymi, ale również drugą stronę medalu, kiedy to dusze często błąkają się, szukając spokoju. Nie wszystko jest kolorowe, a ci, którzy jak Ken umarli gwałtownie, nie mogą liczyć na spoczynek wieczny. Niebagatelną rolę odgrywają wspominani bogowie śmierci, którzy powinni owym zagubionym duchom pomagać. To bardzo karykaturalna wizja, prezentująca każdego z nich jako indywiduum kierujące się swoimi zasadami; przykładowo Shin (bóg śmierci) jest miłośnikiem kobiecych wdzięków. Shinigami Doggy to dynamiczna opowieść, która pomimo smutnej historii – główny bohater ginie – nie pozwala na nudę. Znaczenie ma tu wszystko, od świata począwszy, poprzez emocje i kreacje bohaterów, zakończywszy na ich przemianie. Rzadko można spotkać tak dynamicznie rozwijające się postacie, zwłaszcza że tendencja ta nie spada w kolejnych tomach. Owszem jest nieco zadziornie, bowiem ciężko uświadczyć zwyczajnych dialogów. Główni bohaterowie ciągle przekrzykują się, nie wspominając o niecenzuralnym słownictwie. Z drugiej jednak strony mamy całą paletę ciekawych sytuacji towarzyszących Kenowi. Licealista mimo wszystko ma silnie osadzony kręgosłup moralny i prezentuje to na każdym kroku. Zapraszamy na Wypowiemsie.pl: http://wypowiemsie.pl/recenzja-shinigami-doggy-1-3/

Pierwsze trzy tomy My Hero Academia – Akademia bohaterów rysują dosyć ciekawy świat ze sporym potencjałem. Rzeczywistość, gdzie wszyscy są niezwykli, jest naprawdę interesująca i daje twórcy spore pole do popisu. Jak w takim świecie funkcjonują, służby mundurowe? Jak wygląda rozrywka i czy bohaterowie stają się celebrytami? W przeczytanych przeze mnie tomach mamy lekkie wzmianki na te tematy i mam nadzieję, ze historia przybliży nam funkcjonowanie społeczeństwa tego rodzaju.

Ocena zbiorcza dla części 1-3 "Księgi Wielkiej Rzezi" Powróciłam do Hinamizawy. Znowu. Tym razem mierzyłam się z „Gdy zapłaczą cykady: Księgą wielkiej rzezi”, czyli przedostatnią księgą głównej historii. Duet Ryukishi07 i Hinasy Momoyamy prezentuje kolejne odpowiedzi na zagadki niekończącego się czerwca 1983 roku. Rika przebudza się w kolejnym świecie, licząc na cud mogący mierzyć się z przebudzeniem wspomnień Keiichiego w „Księdze pokuty”. Ku jej zdumieniu, kolejna z rzeczywistości z jakiegoś powodu zupełnie różni się od każdej z poprzednich… Nieuchronne przeznaczenie można pognieść niczym kartkę papieru. Rozpoczyna się niezwykła walka, jaka nigdy wcześniej nie miała miejsca! Czy jednak nadzieja wystarczy, by na każdej z kości losu wyrzucona została szóstka? Ten arc budzi skrajne emocje. Te pozytywne, niezłomne, jak i kompletnie beznadziejne. Można na własnej skórze odczuć rozterki oraz zwątpienie targające dziewczynką wędrującą przez światy. Pierwszy raz natykamy się na Bernkastel, a także pojawia się urocza Hanyuu, która burzy dość wiele przewidywań związanych z historią Hinamizawy. Ciekawie obserwuje się walkę z przeznaczeniem. Jak na zawołanie bohaterom rzucane są coraz to nowsze kłody pod nogi, kolejne przeszkody wyłącznie się mnożą w oczach. W dodatku to zakończenie! Coś naprawdę mocnego, co może wywołać najprzeróżniejsze uczucia. Stanowi to niesamowite preludium do ostatecznego starcia z wrogami szykującego się w „Księdze Uroczystej Pieśni”. Gdy oglądałam wersję animowaną, nie czułam się aż tak przekonana przez ten fragment historii. Jednakże znacznie lepiej odebrałam go właśnie w mandze. „Księdze wielkiej rzezi” przyznaję 8/10 – świetna opowieść zmierzająca ku nieuniknionemu końcowi…

Ostatni tom zdawał się swego rodzaju końcem wielu wątków serii Dimension W. Nie jest to jednak koniec mangi i Mabuchi i Mira ruszają na kolejne misje i dalej działają jako nietypowy duet do zadań specjalnych. Mamy okazję spędzić więcej czasu z bohaterami i zobaczyć zadania, jakich muszą się podejmować w walce o lepszy świat. Dochodzi do pechowej sytuacji i Mirai zostaje uprowadzona, co oczywiście prowadzi do akcji ratunkowej. Podejmuje się tego Elizabeth, czyli córka niedawnego przeciwnika bohaterów złodzieja i naukowca Loosera, który poświęcił swoje życie w walce na wyspie. Dziewczyna po stracie ojca jest przybita, ale się nie poddaje i okazuje się dobrym sojusznikiem dla bohaterów. Przy okazji ten tom przybliża także młodość Elizabeth i to jak trafiła na swojego adoptowanego ojca. Okazuje się, że echa przeszłości odbijają się ciągle w świecie Dimension W.

Poza brutalnymi walkami i eksperymentami na ludziach, dostajemy cały worek informacji, które odsłaniają świat Abyssa. To niesamowite, jak sami bohaterowie odkrywają, ile rzeczy ukrywanych jest przed ludźmi na powierzchni na temat Otchłani. I to z różnych powodów – czasem bardziej, czasem mniej chwalebnych. Na koniec tomu kolejne przejmujące poświęcenie i dowód, że Tsukushi potrafi mocno uderzyć we wrażliwe struny. Nadal obstaję jednak przy tym, że seksualizacja nastoletnich postaci jest przesunięta zdecydowanie za daleko.

Jestem skłonna nawet odrobinę polubić Jaco. Ale tylko odrobinę. A tak na poważnie to bardzo prosta historia o tym, jak przybysz z kosmosu ląduje nieproszony w ,,ogródku" zrzędliwego staruszka, który to dzięki tej znajomości z kosmitą (i wymuszonych przygodach, jakich przez niego doświadcza) na nowo uczy się lubić ludzi i patrzeć na świat w bardziej kolorowych barwach. Jaco też się co nieco uczy, ale nie oczekujmy od niego cudów... Dziecięca prostota, która charakteryzuje klasycznego Dragon Balla, specyficzny humor i sympatyczne postaci - a do tego nieoczekiwane połączenie z historią Goku! Nie miałam wygórowanych oczekiwań i nie nastawiałam się na nic, więc tym bardziej zostałam kupiona przez może momentami absurdalną, ale mającą w sobie sporo ciepła historię.

„Chyba się zakochałam” – myśli bohaterka. Ogólnie 6 tom jest lepszy niż ostatnie , ale i tak nie jest wybitnie. Mam nadzieję , że bohaterka w końcu się ogarnie i zrozumie czego chcę. Na plus również sceny związane z walentynkami i urodzinami bohaterki. Świetna też była scenka jak bohater poznał młodszego brata bohaterki. Ciekawi mnie też wątek matki bohaterki. Na pewno jest ciekawszy niż rodziny bohatera

Tatsumi bierze udział w zadaniach i musi nauczyć się być bezlitosnym i przygotowanym na wszystko. Jednak całość bardzo szybko się rozkręca. Działalność Night Raid zostaje zauważona przez władze i knującego coś premiera. W efekcie czego misja bohaterów staje się coraz trudniejsza. Szybko też zaczynają padać trupy i okazuje się, że misja Night Raid nie będzie należała do tych łatwych i przyjemnych. Już w drugim tomie okazuje się, że Akame ga Kill! To jeden z tych tytułów, gdzie śmierć bohaterów jest czymś normalnym i zbytnie przywiązywanie się do postaci może być błędem. https://operacjapanda.pl/2024/recenzja-mangi-akame-ga-kill-tom-1-3-czyli-mordercza-kraina

Trzeci tom wciągającej historii. Schemat wydaje się taki sam jak w każdej opowieści o bohaterze, który cofa się w czasie - dwoi się i troi, aby kogoś uratować. Jednak dość kameralne podejście do tematu, dobrze zarysowani bohaterowie i zagadka w tle sprawiają, że chce się czytać dalej, a to najważniejsze.