Bakuman #18

Opowieści drogi – część następna. Tym razem mała dziewczynka o imieniu Somali odwiedzi jaskinie pełne kwiatów. Po co to zrobi, skoro, jak mówi jej młody towarzysz, jest to bardzo niebezpieczne? Chcecie się przekonać? Poczytajcie. Komiks pełen niesamowitych postaci i krajobrazów. Piaskowe foki, ogromny górożółw, czy też harpie to tylko niektóre z nich. Tak na marginesie jedynie nadmienię, iż Somali jest jedynym znanym Golemowi przedstawicielem rasy ludzkiej. Chce odnaleźć jej rodaków nim skończy się jego czas. Tak, dobrze zrozumieliście. Golemy, to takie istoty, które wiedzą od momentu uruchomienia, jak długo będą działały. Kreska typowa dla mangi, chociaż wprowadzenie niecodziennych postaci sprawia, że komiks zaskakuje. Czyta się całkiem nieźle, lecz nie jest to wiekopomna lektura.

Dzieci nie dla dzieci Chciałem ambitnie oglądać anime i porównywać do mangi. Minęło kilka miesięcy i poza notatkami nic nie mam. Trzeba zatem się ograniczyć i napisać cokolwiek. W mandze pierwszym, co rzuca się w oczy to kreska. Z jednej strony jest ona mroczna i niepokojąca z wszędzie obecnymi cieniami, z drugiej przedstawia projekty dzieci, które są słodkie (o ile autor nie przedstawia ich w dziwnych sytuacjach). Nadaje to opowiadanej historii oryginalności pod względem przedstawienia. Pozwoli to też pewnie w przyszłości na budowę niepokoju i strachu przez kontrast.  Rozdział 1. Przedstawienie wyglądu postaci i fragmentów lokacji.  Sam świat jest definitywnie fantasy, ale w jakimś stopniu jest rozwinięty technologicznie. Mamy wymyślne tortury, ale to lokacja inspirowana lochami – Otchłań – jest rdzeniem opowieści. Ma ona poziomy, a każdy z nich nie tylko jest niebezpieczny, ale utrudnia lub wręcz uniemożliwia powrót przez tajemniczą „klątwę Otchłani”. Skoro schodzenie tam jest takie niebezpieczne, to po co próbować? Po co zejść i nie móc wrócić? W Otchłani, na dole, można znaleźć artefakty. Przedmioty starożytnych cywilizacji o najróżniejszych właściwościach, od zwykłych przedmiotów po takie zatrzymujące czas. Nic nie jest niemożliwe, nawet cyborgi. Widać te wszystkie cuda dla niektórych są warte zachodu. W teorii sam motyw schodzenia do głębi nie jest oryginalny. Można by rzec, że to zmodyfikowane lochy z DnD albo „Podróż do wnętrza Ziemi” Verne’a. Jednak podstawą jest przetworzenie tych motywów i zaprezentowanie ich we własny i oryginalny sposób. Akihito Tsukushiego się to udaje. To właśnie na samo dno tytułowej Otchłani chce udać się główna bohaterka Riko. Już na początku poznajemy jej motywację, relacje i wyjątkowe elementy, które czynią ją wyjątkową. Początkowo Riko chce tylko być jak matka, która jest jedną z najlepszych schodzących do Otchłani. Jednak w toku prologu dostaje dodatkową motywację, która pchnie ją do rozpoczęcia prawdziwej przygody. W dodatku nie tylko ona jest wyjątkowa, a jak ruszyć w dół, jak nie w wyjątkowej drużynie?  Rozdział 1. Otchłań.  Jeśli chodzi o anime odpowiadające temu tomowi, to nie zmienia ono wiele. Modyfikuje przede wszystkim kolejność niektórych zdarzeń, by tempo było lepsze. Nie jest to chyba nawet takie rzadkie, bo zaobserwowałem coś podobnego w „Koralinie”. Po przeczytaniu i obejrzeniu prologu trudno ocenić, które medium będzie lepsze dla historii, ale przynajmniej anime opóźnia nagość dzieci względem mangi. Pozwala to wkręcić się w historię przed wybijającymi z opowieści nieprzyjemnościami. To dopiero początek przygody, więc trudno powiedzieć, czy warto przemóc się przez wyżej wspomniane nieprzyjemne elementy. Sama fabuła jest zachęcająca, ale jeszcze wiele przed nami. Jak już to napisałem, jeśli mniej ambitniej do tego podejdę, to może nawet przeczytam (lub obejrzę) resztę. Komiks czytany dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Zmiany w redakcji i zaciekła rywalizacja z Nanamine. Podoba mi się samoświadomość tej mangi i mrugnięcia okiem do czytelnika. „Pojedynczy rozdział, który wcale nim nie jest” – nad tym pracują Muto Ashirogi, a jednocześnie dostajemy w tym tomie wspomnienie Tarou Kawaguchiego. Bardzo przemyślane.

Mniej więcej to samo co pierwszy tom. Czyli ładna kreska z ładnymi i/lub szczegółowymi kadrami, specyficzny styl, hamstwo, nawiązania do pedofilii czy różnego rodzaju fetyszy i zboczeń, ecchi. Tylko z tą różnicą, że tu się przez całą mangę prawie nic nie dzieje. W pierwszym tomie zaskoczyło mnie dość mocne zakończenie tutaj powtórzenie tego co było w pierwszym tomie już nie robi na mnie takiego wrażenia. Mimo wszystko 6/10 jest tutaj bardziej za śliczną kreskę i tłumaczenie - miło się czytało. Chyba będę zbierać to dalej. Z czasem zobaczymy czy tego nie pożałuję. ;) P.s. Zapomniałam wspomnieć o Tsubasie Hanekawie. Jest to chyba jedyna jak dotąd postać którą polubiłam. Bardzo mi się spodobał ten rysunek z nią na dwie strony jako dziewczyna-kot i cieszę się, że jest na okładce trzeciego tomu. Jeśli rzeczywiście będzie trzeci tom opowiadał głównie o niej to jestem zainteresowana przeczytaniem chociaż jeszcze tego tomu. :)

Nie będę ukrywać, że po zakończeniu spodziewałam się jednak więcej. 20 tomów historii, która trwała dla bohaterów 10 lat wymagałaby jednak czegoś bardziej satysfakcjonującego. Brakuje mi domknięcia wątków postaci pobocznych, ale też nie wydaje mi się, byśmy też mogli czuć się zadowoleni z wątku Takagiego i Kayi, a nawet Moritaki i Miho. Podsumowując więc całość: „Bakuman” jest solidną serią, bardzo przemyślaną, trudną, zawiłą momentami, ale widać, że autorzy poświęcili wiele czasu i pracy, żeby wyszła rzecz tak dopieszczona. Mimo wszystko wydaje mi się, że nie wykorzystano potencjału w pełni. Twierdzę też, że najmocniejszą siłą tego anime niestety nie byli główni bohaterowie, czyli Mashiro i Takagi, ale właśnie Niizuma, Hiramaru, Fukuda czy pozostali. „Bakuman” to bardzo dobra rzecz, ale z pewną przykrością stwierdzam, że jednak nie wybitna. Warto było jednak po nią sięgnąć.

O tym jak wyglądają zaświaty, a także jaką funkcję pełnią w nich osławieni bogowie śmierci dowiadujemy się w dość ciekawej i lekkiej serii Shinigami Doggy autorstwa Kany Yamamoto. Opowieść zderza dwa światów rozdzielone cienką granicą oraz całym szereg panujących tam praw. A co się stanie, kiedy te zostaną złamane? Ciekawa wizja przeplata motyw śmierci, a także życia doczesnego. Odsłania zasady rządzące zmarłymi i żywymi, ale również drugą stronę medalu, kiedy to dusze często błąkają się, szukając spokoju. Nie wszystko jest kolorowe, a ci, którzy jak Ken umarli gwałtownie, nie mogą liczyć na spoczynek wieczny. Niebagatelną rolę odgrywają wspominani bogowie śmierci, którzy powinni owym zagubionym duchom pomagać. To bardzo karykaturalna wizja, prezentująca każdego z nich jako indywiduum kierujące się swoimi zasadami; przykładowo Shin (bóg śmierci) jest miłośnikiem kobiecych wdzięków. Shinigami Doggy to dynamiczna opowieść, która pomimo smutnej historii – główny bohater ginie – nie pozwala na nudę. Znaczenie ma tu wszystko, od świata począwszy, poprzez emocje i kreacje bohaterów, zakończywszy na ich przemianie. Rzadko można spotkać tak dynamicznie rozwijające się postacie, zwłaszcza że tendencja ta nie spada w kolejnych tomach. Owszem jest nieco zadziornie, bowiem ciężko uświadczyć zwyczajnych dialogów. Główni bohaterowie ciągle przekrzykują się, nie wspominając o niecenzuralnym słownictwie. Z drugiej jednak strony mamy całą paletę ciekawych sytuacji towarzyszących Kenowi. Licealista mimo wszystko ma silnie osadzony kręgosłup moralny i prezentuje to na każdym kroku. Zapraszamy na Wypowiemsie.pl: http://wypowiemsie.pl/recenzja-shinigami-doggy-1-3/

Jestem skłonna nawet odrobinę polubić Jaco. Ale tylko odrobinę. A tak na poważnie to bardzo prosta historia o tym, jak przybysz z kosmosu ląduje nieproszony w ,,ogródku" zrzędliwego staruszka, który to dzięki tej znajomości z kosmitą (i wymuszonych przygodach, jakich przez niego doświadcza) na nowo uczy się lubić ludzi i patrzeć na świat w bardziej kolorowych barwach. Jaco też się co nieco uczy, ale nie oczekujmy od niego cudów... Dziecięca prostota, która charakteryzuje klasycznego Dragon Balla, specyficzny humor i sympatyczne postaci - a do tego nieoczekiwane połączenie z historią Goku! Nie miałam wygórowanych oczekiwań i nie nastawiałam się na nic, więc tym bardziej zostałam kupiona przez może momentami absurdalną, ale mającą w sobie sporo ciepła historię.

Wątek walki z Overhaula to dosyć ciężki motyw. Tom 18 kończy stanowi zakończenie pewnego etapu tej historii. Czy bohaterowie dostaną chociaż chwilę oddechu? Izuku kontynuuje walkę z Overhaulem. Równocześnie stara się uratować życie małej Eri. Z kolei pozostałych bohaterów czeka koleje wyzwanie – spotkanie z kilkulatkami. Starcie z Overhaulem jest stosunkowo krótkie, ale szybko stało się dla mnie nużące. Najciekawsze były retrospekcje złoczyńcy, które trochę pogłębiły jego charakter. Doceniam tu też udział Bractwa Złoczyńców, które w odpowiednim momencie wkroczyło do akcji. Wydarzenie to ma swoje konsekwencje, szczególnie dla jednej z postaci. Moim zdaniem jednak bohater ten zbyt krótko był w serii, żeby jego los wstrząsnął czytelnikiem. Bardzo podobało mi się spotkanie bohaterów z małymi dziećmi. Bohaterowie metodą prób i błędów usiłują nawiązać kontakt z nowym pokoleniem. Okazuje się jednak, że rozwiązanie jest dosyć niestandardowe i można z tego wyciągnąć pewną lekcję. „Spokojniejsza” część tomu o wiele bardziej do mnie trafiła niż napakowany akcją początek. Jednakże nawet bardziej standardowa walka ma tutaj swój ciekawszy moment.

Po odrzuceniu przez Gutsa "oferty" cesarza Ganishki, czarny szermierz wydaje na siebie wyrok śmierci. Wtem niespodziewanie zjawia się powietrzna eskadra dowodzona przez Nosferatu Zodda, jednak żadne ataki nie mogą dotknąć samego cesarza. Czarny szermierz po raz pierwszy nietypowo dla siebie łączy się ze swoim wrogiem Zoddem. Razem przebijają się przez czuły punkt potężnego apostoła. W ten sposób rozpoczyna się epicka walka, która zmierza do decydującego rozstrzygnięcia. Po pewnej porażce główne siły cesarza złożone z ludzi i słoni zmierzają do oblężenia Vrittannis, nadciąga jednak Świetlisty Sokół, a jego siły całkowicie zmieniają sytuację na froncie. Cesarz zmuszony jest się wycofać ale wojna nie jest jeszcze rozstrzygnięta. W tomie nie brakuje robiących ogromne wrażenie ciekawych scen batalistycznych, rysunki pola bitwy są po prostu mistrzowskie. Wojenne zgliszcza kontrastują z nieziemskimi blaskiem Griffitha. Sam Sokół zostaje ogłoszony głównodowodzącym armii Midlandu i wybrańcem, który uwolni kraj od jego wrogów. Tym czasem nasi bohaterowie wreszcie wyruszają statkiem w morze. Schierke szkoli Farnese i uczy ją w jaki sposób używać magii. Obie bohaterki zbliżają się do siebie i wspominają swoje niedawne przygody w nowej drużynie Gutsa i w jaki sposób doświadczenia, które z nich wyniosły, na nie wpłynęły. Akcja bardzo szybko przyspiesza, choć nie brakuje tu spokojniejszych momentów. Zdaje się jednak, że sam kulminacyjny moment Sagi Sokoła Tysiącletniego Imperium jeszcze przed nami.

Kolejny znakomity tom Berserka. Tym razem definitywnie kończący opowieść "Skazanie". Finałowe starcie z przebiegłym i okrutnym Mozgusem dostarcza czytelnikowi wiele emocji. W chaosie, który trwa wokół Wieży Cieni rozpętuje się prawdziwe piekło na ziemi. Dominującym motywem jest tu strach. Strach bohaterów przed zagrożeniem i potworami, które wręcz się karmią się tym uczuciem. Bez względu na wszystko Gutsowi nie brakuje nadziei oraz determinacji w dążeniu do celu. To prawdziwa siła, z którą należy się liczyć. Teraz jednak w odróżnieniu od poprzednich tomów stara się również troszczyć o swoich nowych towarzyszy broni, doceniać ich obecność i martwić się o ich samopoczucie. Nie zawodzą również bohaterowie drugoplanowi, których interakcje i potyczki śledzimy z dużym zainteresowaniem. Tom dostarcza również prawdziwą wisienkę na torcie, jaką jest pojawienie się dawno nie widzianej postaci..., a końcowe wydarzenia zdają się zwiastować początek zupełnie nowej historii tak innej od opowieści "Skazanie".

Poprzedni tom bardzo przyjemnie radził sobie z wątkami obyczajowymi. Czy elementy „przyziemne” będą również najlepszym elementem tego tomu? W szkole planowany jest festiwal kultury. Bohaterowie postanawiają zorganizować z tej okazji koncert. Festiwal staje się celem ataku złodzieja dżentelmena Gentle Criminala. Przygotowania do koncertu są niemal zupełnie pozbawione elementów superbohaterskich. Jest to okazja do pokazania relacji między postaciami i tego jak wspólne działanie ich integruje. Bardzo sympatyczny wątek. Podobała mi się nowa postać – Gentle Criminal. W odróżnieniu od dotychczasowych złoczyńców nie krzywdzi on postronnych, a ważniejsze od łupu jest efektowne przeprowadzenie napadu. Pomaga mu w tym wierna asystentka. Graficznie w pamięć zapadają przede wszystkim kostiumy Gentle Criminala i jego asystentki. Są bardzo stylowe i pasują do takich artystycznych złoczyńców. Ten tom wniósł pewien powiew świeżości do serii. Mam nadzieję, że kolejne tomy tego nie popsują.

Poza brutalnymi walkami i eksperymentami na ludziach, dostajemy cały worek informacji, które odsłaniają świat Abyssa. To niesamowite, jak sami bohaterowie odkrywają, ile rzeczy ukrywanych jest przed ludźmi na powierzchni na temat Otchłani. I to z różnych powodów – czasem bardziej, czasem mniej chwalebnych. Na koniec tomu kolejne przejmujące poświęcenie i dowód, że Tsukushi potrafi mocno uderzyć we wrażliwe struny. Nadal obstaję jednak przy tym, że seksualizacja nastoletnich postaci jest przesunięta zdecydowanie za daleko.

Może to przez sentyment, w końcu lata mojej młodości też przypadają na XX wiek. A może po prostu dlatego, że Chłopaki z XX wieku to świetna zabawa i znakomita manga na start przygody z tym medium. Historia wciąga, miesza nostalgię z tajemnicą i bardzo szybko sprawia, że chce się sięgnąć po kolejne tomy. Pozdro Wariacie!

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

W tym tomie dowiemy się, dlaczego Haitora stał się prawie mutantem. I jak się okazuje, to prawie, ma kolosalne znaczenie. Do tego stopnia, że zagraża jego dalszemu życiu. Historia będzie bolesna, a konsekwencje dotkną całej czwórki podróżników. Podoba mi się niezwykłość świata przedstawionego. Irracjonalne połączenia różnych ras zwierząt i ludzi, zaskakujące pomysły na rośliny. To wszystko sprawia, że oczu od ilustracji nie da się oderwać. Kreska typowa dla mangi, ale ponieważ nie przeszkadza mi ta stylistyka, to narzekać również nie będę. Doceniam wysiłek autora włożony w pokazanie przemiany głównego bohatera, tytułowego Strażnika Lasu. Uwagi dotyczące wychowania dzieci, relacji międzyludzkich są naprawdę cenne, a co najmniej warte rozważenia. Polecam.