Bakuman #17

O tym jak wyglądają zaświaty, a także jaką funkcję pełnią w nich osławieni bogowie śmierci dowiadujemy się w dość ciekawej i lekkiej serii Shinigami Doggy autorstwa Kany Yamamoto. Opowieść zderza dwa światów rozdzielone cienką granicą oraz całym szereg panujących tam praw. A co się stanie, kiedy te zostaną złamane? Ciekawa wizja przeplata motyw śmierci, a także życia doczesnego. Odsłania zasady rządzące zmarłymi i żywymi, ale również drugą stronę medalu, kiedy to dusze często błąkają się, szukając spokoju. Nie wszystko jest kolorowe, a ci, którzy jak Ken umarli gwałtownie, nie mogą liczyć na spoczynek wieczny. Niebagatelną rolę odgrywają wspominani bogowie śmierci, którzy powinni owym zagubionym duchom pomagać. To bardzo karykaturalna wizja, prezentująca każdego z nich jako indywiduum kierujące się swoimi zasadami; przykładowo Shin (bóg śmierci) jest miłośnikiem kobiecych wdzięków. Shinigami Doggy to dynamiczna opowieść, która pomimo smutnej historii – główny bohater ginie – nie pozwala na nudę. Znaczenie ma tu wszystko, od świata począwszy, poprzez emocje i kreacje bohaterów, zakończywszy na ich przemianie. Rzadko można spotkać tak dynamicznie rozwijające się postacie, zwłaszcza że tendencja ta nie spada w kolejnych tomach. Owszem jest nieco zadziornie, bowiem ciężko uświadczyć zwyczajnych dialogów. Główni bohaterowie ciągle przekrzykują się, nie wspominając o niecenzuralnym słownictwie. Z drugiej jednak strony mamy całą paletę ciekawych sytuacji towarzyszących Kenowi. Licealista mimo wszystko ma silnie osadzony kręgosłup moralny i prezentuje to na każdym kroku. Zapraszamy na Wypowiemsie.pl: http://wypowiemsie.pl/recenzja-shinigami-doggy-1-3/

Dzieci nie dla dzieci Chciałem ambitnie oglądać anime i porównywać do mangi. Minęło kilka miesięcy i poza notatkami nic nie mam. Trzeba zatem się ograniczyć i napisać cokolwiek. W mandze pierwszym, co rzuca się w oczy to kreska. Z jednej strony jest ona mroczna i niepokojąca z wszędzie obecnymi cieniami, z drugiej przedstawia projekty dzieci, które są słodkie (o ile autor nie przedstawia ich w dziwnych sytuacjach). Nadaje to opowiadanej historii oryginalności pod względem przedstawienia. Pozwoli to też pewnie w przyszłości na budowę niepokoju i strachu przez kontrast.  Rozdział 1. Przedstawienie wyglądu postaci i fragmentów lokacji.  Sam świat jest definitywnie fantasy, ale w jakimś stopniu jest rozwinięty technologicznie. Mamy wymyślne tortury, ale to lokacja inspirowana lochami – Otchłań – jest rdzeniem opowieści. Ma ona poziomy, a każdy z nich nie tylko jest niebezpieczny, ale utrudnia lub wręcz uniemożliwia powrót przez tajemniczą „klątwę Otchłani”. Skoro schodzenie tam jest takie niebezpieczne, to po co próbować? Po co zejść i nie móc wrócić? W Otchłani, na dole, można znaleźć artefakty. Przedmioty starożytnych cywilizacji o najróżniejszych właściwościach, od zwykłych przedmiotów po takie zatrzymujące czas. Nic nie jest niemożliwe, nawet cyborgi. Widać te wszystkie cuda dla niektórych są warte zachodu. W teorii sam motyw schodzenia do głębi nie jest oryginalny. Można by rzec, że to zmodyfikowane lochy z DnD albo „Podróż do wnętrza Ziemi” Verne’a. Jednak podstawą jest przetworzenie tych motywów i zaprezentowanie ich we własny i oryginalny sposób. Akihito Tsukushiego się to udaje. To właśnie na samo dno tytułowej Otchłani chce udać się główna bohaterka Riko. Już na początku poznajemy jej motywację, relacje i wyjątkowe elementy, które czynią ją wyjątkową. Początkowo Riko chce tylko być jak matka, która jest jedną z najlepszych schodzących do Otchłani. Jednak w toku prologu dostaje dodatkową motywację, która pchnie ją do rozpoczęcia prawdziwej przygody. W dodatku nie tylko ona jest wyjątkowa, a jak ruszyć w dół, jak nie w wyjątkowej drużynie?  Rozdział 1. Otchłań.  Jeśli chodzi o anime odpowiadające temu tomowi, to nie zmienia ono wiele. Modyfikuje przede wszystkim kolejność niektórych zdarzeń, by tempo było lepsze. Nie jest to chyba nawet takie rzadkie, bo zaobserwowałem coś podobnego w „Koralinie”. Po przeczytaniu i obejrzeniu prologu trudno ocenić, które medium będzie lepsze dla historii, ale przynajmniej anime opóźnia nagość dzieci względem mangi. Pozwala to wkręcić się w historię przed wybijającymi z opowieści nieprzyjemnościami. To dopiero początek przygody, więc trudno powiedzieć, czy warto przemóc się przez wyżej wspomniane nieprzyjemne elementy. Sama fabuła jest zachęcająca, ale jeszcze wiele przed nami. Jak już to napisałem, jeśli mniej ambitniej do tego podejdę, to może nawet przeczytam (lub obejrzę) resztę. Komiks czytany dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Wątek walki z Overhaula to dosyć ciężki motyw. Tom 18 kończy stanowi zakończenie pewnego etapu tej historii. Czy bohaterowie dostaną chociaż chwilę oddechu? Izuku kontynuuje walkę z Overhaulem. Równocześnie stara się uratować życie małej Eri. Z kolei pozostałych bohaterów czeka koleje wyzwanie – spotkanie z kilkulatkami. Starcie z Overhaulem jest stosunkowo krótkie, ale szybko stało się dla mnie nużące. Najciekawsze były retrospekcje złoczyńcy, które trochę pogłębiły jego charakter. Doceniam tu też udział Bractwa Złoczyńców, które w odpowiednim momencie wkroczyło do akcji. Wydarzenie to ma swoje konsekwencje, szczególnie dla jednej z postaci. Moim zdaniem jednak bohater ten zbyt krótko był w serii, żeby jego los wstrząsnął czytelnikiem. Bardzo podobało mi się spotkanie bohaterów z małymi dziećmi. Bohaterowie metodą prób i błędów usiłują nawiązać kontakt z nowym pokoleniem. Okazuje się jednak, że rozwiązanie jest dosyć niestandardowe i można z tego wyciągnąć pewną lekcję. „Spokojniejsza” część tomu o wiele bardziej do mnie trafiła niż napakowany akcją początek. Jednakże nawet bardziej standardowa walka ma tutaj swój ciekawszy moment.

Ten tom skradł Hiramaru i Aoki. Czasem myślę, że najmocniejszą stroną Bakumana są niektóre postacie drugoplanowe, których historie potrafią bardziej angażować niż Muto Ashirogiego. Dodatkowo w redakcji zawrzało od jeszcze większej rywalizacji między Niizumą a głównymi bohaterami – fajny powrót Sasakiego.

Opowieści drogi – część następna. Tym razem mała dziewczynka o imieniu Somali odwiedzi jaskinie pełne kwiatów. Po co to zrobi, skoro, jak mówi jej młody towarzysz, jest to bardzo niebezpieczne? Chcecie się przekonać? Poczytajcie. Komiks pełen niesamowitych postaci i krajobrazów. Piaskowe foki, ogromny górożółw, czy też harpie to tylko niektóre z nich. Tak na marginesie jedynie nadmienię, iż Somali jest jedynym znanym Golemowi przedstawicielem rasy ludzkiej. Chce odnaleźć jej rodaków nim skończy się jego czas. Tak, dobrze zrozumieliście. Golemy, to takie istoty, które wiedzą od momentu uruchomienia, jak długo będą działały. Kreska typowa dla mangi, chociaż wprowadzenie niecodziennych postaci sprawia, że komiks zaskakuje. Czyta się całkiem nieźle, lecz nie jest to wiekopomna lektura.

Nie będę ukrywać, że po zakończeniu spodziewałam się jednak więcej. 20 tomów historii, która trwała dla bohaterów 10 lat wymagałaby jednak czegoś bardziej satysfakcjonującego. Brakuje mi domknięcia wątków postaci pobocznych, ale też nie wydaje mi się, byśmy też mogli czuć się zadowoleni z wątku Takagiego i Kayi, a nawet Moritaki i Miho. Podsumowując więc całość: „Bakuman” jest solidną serią, bardzo przemyślaną, trudną, zawiłą momentami, ale widać, że autorzy poświęcili wiele czasu i pracy, żeby wyszła rzecz tak dopieszczona. Mimo wszystko wydaje mi się, że nie wykorzystano potencjału w pełni. Twierdzę też, że najmocniejszą siłą tego anime niestety nie byli główni bohaterowie, czyli Mashiro i Takagi, ale właśnie Niizuma, Hiramaru, Fukuda czy pozostali. „Bakuman” to bardzo dobra rzecz, ale z pewną przykrością stwierdzam, że jednak nie wybitna. Warto było jednak po nią sięgnąć.

Mniej więcej to samo co pierwszy tom. Czyli ładna kreska z ładnymi i/lub szczegółowymi kadrami, specyficzny styl, hamstwo, nawiązania do pedofilii czy różnego rodzaju fetyszy i zboczeń, ecchi. Tylko z tą różnicą, że tu się przez całą mangę prawie nic nie dzieje. W pierwszym tomie zaskoczyło mnie dość mocne zakończenie tutaj powtórzenie tego co było w pierwszym tomie już nie robi na mnie takiego wrażenia. Mimo wszystko 6/10 jest tutaj bardziej za śliczną kreskę i tłumaczenie - miło się czytało. Chyba będę zbierać to dalej. Z czasem zobaczymy czy tego nie pożałuję. ;) P.s. Zapomniałam wspomnieć o Tsubasie Hanekawie. Jest to chyba jedyna jak dotąd postać którą polubiłam. Bardzo mi się spodobał ten rysunek z nią na dwie strony jako dziewczyna-kot i cieszę się, że jest na okładce trzeciego tomu. Jeśli rzeczywiście będzie trzeci tom opowiadał głównie o niej to jestem zainteresowana przeczytaniem chociaż jeszcze tego tomu. :)

Pierwsze trzy tomy My Hero Academia – Akademia bohaterów rysują dosyć ciekawy świat ze sporym potencjałem. Rzeczywistość, gdzie wszyscy są niezwykli, jest naprawdę interesująca i daje twórcy spore pole do popisu. Jak w takim świecie funkcjonują, służby mundurowe? Jak wygląda rozrywka i czy bohaterowie stają się celebrytami? W przeczytanych przeze mnie tomach mamy lekkie wzmianki na te tematy i mam nadzieję, ze historia przybliży nam funkcjonowanie społeczeństwa tego rodzaju.

Jestem skłonna nawet odrobinę polubić Jaco. Ale tylko odrobinę. A tak na poważnie to bardzo prosta historia o tym, jak przybysz z kosmosu ląduje nieproszony w ,,ogródku" zrzędliwego staruszka, który to dzięki tej znajomości z kosmitą (i wymuszonych przygodach, jakich przez niego doświadcza) na nowo uczy się lubić ludzi i patrzeć na świat w bardziej kolorowych barwach. Jaco też się co nieco uczy, ale nie oczekujmy od niego cudów... Dziecięca prostota, która charakteryzuje klasycznego Dragon Balla, specyficzny humor i sympatyczne postaci - a do tego nieoczekiwane połączenie z historią Goku! Nie miałam wygórowanych oczekiwań i nie nastawiałam się na nic, więc tym bardziej zostałam kupiona przez może momentami absurdalną, ale mającą w sobie sporo ciepła historię.

Fire Punch to historia, która rozgrywa się w bliżej nieokreślonej przyszłości, podczas, gdy resztki ludzkości starają się przetrwać w świecie skutym lodem. Świecie, w którym obok zwykłych ludzi żyją błogosławieni, czyli ludzie obdarzenie różnymi mocami. W wyniku spotkania głównego bohatera - Agniego, z innym błogosławionym - Domą, zostaje on odpalony, ale jego siła regeneracji nie pozwala mu umrzeć. Tak powstaje Fire Man. Fire Punch to manga pozornie prosta o fabule napędzanej żądzą zemsty. W rzeczywistości to dramat psychologiczno-filozoficzny. ..... Podsumowując jest to tytuł, kontrowersyjny o tematyce skierowanej na dorosłego, dojrzałego czytelnika, który szuka głębszych treści ukazanych w krzykliwy, przerysowany i wulgarny sposób. Osobiście niejednokrotnie byłem wstrząśnięty treścią. Stadium wewnętrznych bolączek, rozterek moralnych bohatera i tego świata wystawionego na ciężką próbę. Po pełną recenzję zapraszam na YouTube/@Wombai.

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Poza brutalnymi walkami i eksperymentami na ludziach, dostajemy cały worek informacji, które odsłaniają świat Abyssa. To niesamowite, jak sami bohaterowie odkrywają, ile rzeczy ukrywanych jest przed ludźmi na powierzchni na temat Otchłani. I to z różnych powodów – czasem bardziej, czasem mniej chwalebnych. Na koniec tomu kolejne przejmujące poświęcenie i dowód, że Tsukushi potrafi mocno uderzyć we wrażliwe struny. Nadal obstaję jednak przy tym, że seksualizacja nastoletnich postaci jest przesunięta zdecydowanie za daleko.

Ostatni tom zdawał się swego rodzaju końcem wielu wątków serii Dimension W. Nie jest to jednak koniec mangi i Mabuchi i Mira ruszają na kolejne misje i dalej działają jako nietypowy duet do zadań specjalnych. Mamy okazję spędzić więcej czasu z bohaterami i zobaczyć zadania, jakich muszą się podejmować w walce o lepszy świat. Dochodzi do pechowej sytuacji i Mirai zostaje uprowadzona, co oczywiście prowadzi do akcji ratunkowej. Podejmuje się tego Elizabeth, czyli córka niedawnego przeciwnika bohaterów złodzieja i naukowca Loosera, który poświęcił swoje życie w walce na wyspie. Dziewczyna po stracie ojca jest przybita, ale się nie poddaje i okazuje się dobrym sojusznikiem dla bohaterów. Przy okazji ten tom przybliża także młodość Elizabeth i to jak trafiła na swojego adoptowanego ojca. Okazuje się, że echa przeszłości odbijają się ciągle w świecie Dimension W.

Kolejny znakomity tom Berserka. Tym razem definitywnie kończący opowieść "Skazanie". Finałowe starcie z przebiegłym i okrutnym Mozgusem dostarcza czytelnikowi wiele emocji. W chaosie, który trwa wokół Wieży Cieni rozpętuje się prawdziwe piekło na ziemi. Dominującym motywem jest tu strach. Strach bohaterów przed zagrożeniem i potworami, które wręcz się karmią się tym uczuciem. Bez względu na wszystko Gutsowi nie brakuje nadziei oraz determinacji w dążeniu do celu. To prawdziwa siła, z którą należy się liczyć. Teraz jednak w odróżnieniu od poprzednich tomów stara się również troszczyć o swoich nowych towarzyszy broni, doceniać ich obecność i martwić się o ich samopoczucie. Nie zawodzą również bohaterowie drugoplanowi, których interakcje i potyczki śledzimy z dużym zainteresowaniem. Tom dostarcza również prawdziwą wisienkę na torcie, jaką jest pojawienie się dawno nie widzianej postaci..., a końcowe wydarzenia zdają się zwiastować początek zupełnie nowej historii tak innej od opowieści "Skazanie".

ZMIANY W SIDONII W dziesiątym tomie "Rycerzy Sidonii" zaczyna się więcej dziać. Poprzednia część przyniosła pewne zmiany - przybyło erotyki - teraz Tsutomu Nihei oferuje nam zagadkę rodem z horrorów. I takie przełamanie (i tak już zresztą ciekawego) schematu dodało mandze więcej świeżości. Ale wszystkie pozostałe elementy serii zostały zachowane, więc miłośnicy komiksu nie muszą się obawiać, że uwielbiany przez nich cykl zmienił się nie do poznania. Wydawało się, że po starciu ze Szkarłatną Ćmą i zwycięstwie nad Pustelniakami życie na Sidonii stanie się choć trochę bezpieczniejsze i spokojniejsze, ale nic bardziej mylnego. W żeńskiej łazience pojawia się potwór, który terroryzuje dziewczyny z niej korzystające. Wszystko wskazuje na to, że to wina Tsumugi, ale niestety, dzieje się tu coś o wiele dziwniejszego… Tymczasem Ochiai zaczyna kolejny etap swoich eksperymentów. Tym razem jego działania są nie tylko niemoralne i niebezpieczne, ale i mogą wyrządzić szkody na skalę, jakiej nigdy by się nie spodziewano. Czy obrońcom Sidonii uda się w porę wykryć zagrożenie? A jeśli nie, jakie będą konsekwencje tego wszystkiego? Całość recenzji na moim blogu: http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2018/05/rycerze-sidonii-10-tsutomu-nihei.html

Fire Punch to historia, która rozgrywa się w bliżej nieokreślonej przyszłości, podczas, gdy resztki ludzkości starają się przetrwać w świecie skutym lodem. Świecie, w którym obok zwykłych ludzi żyją błogosławieni, czyli ludzie obdarzenie różnymi mocami. W wyniku spotkania głównego bohatera - Agniego, z innym błogosławionym - Domą, zostaje on odpalony, ale jego siła regeneracji nie pozwala mu umrzeć. Tak powstaje Fire Man. Fire Punch to manga pozornie prosta o fabule napędzanej żądzą zemsty. W rzeczywistości to dramat psychologiczno-filozoficzny. ..... Podsumowując jest to tytuł, kontrowersyjny o tematyce skierowanej na dorosłego, dojrzałego czytelnika, który szuka głębszych treści ukazanych w krzykliwy, przerysowany i wulgarny sposób. Osobiście niejednokrotnie byłem wstrząśnięty treścią. Stadium wewnętrznych bolączek, rozterek moralnych bohatera i tego świata wystawionego na ciężką próbę. Po pełną recenzję zapraszam na YouTube/@Wombai.

Dobrze wspominam wersję filmową z 1988 więc byłam bardzo ciekawa jak autorka przerobi historię na mangową modłę. Wicehrabia Valmont i markiza de Marteuil traktują miłość jak grę. Ich dewizą jest kochać, zdobywać i porzucać. Najnowszym celem zostaje cnotliwa mężatka, prezydentowa De Tourvel i młodziutka Cecile, zaręczona z wrogiem markizy. Który z dawnych kochanków pierwszy odniesie zwycięstwo? A może na ich drodze staną inne uczucia? "Niebezpieczne związki" na pewno nie można zakwalifikować jako romantyczną historię. Fabuła pełna jest niezdrowych relacji, nieczystych zagrywek i manipulacji. Bardziej przypomina to wojnę niż miłość. Często działania bohaterów wręcz odrzucają, jednak całość fascynuje i nie pozwala się oderwać. Choć założenia fabularne kręcą się wokół cielesności, w mandze prawie nie znajdziecie scen czysto erotycznych. Same jednak wymiany listów, ukradkowe spojrzenia i dotknięcia dłoni sprawiają, że napięcie wisi w powietrzu przez cały tom. To samo uwielbiam u Jane Austen, a o czym współczesne romanse często zapominają - nie potrzeba pakować bohaterów od razu do łóżka by przedstawić przyciąganie między nimi. Niestety mam wrażenie, że całość jest mocno przyspieszona, w końcu mangowa adaptacja zwiera tylko dwa tomy. Na szczęście jest to umiejętnie rozwiązane, nie ma nagłych przeskoków sprawiających że fabuła nie jest ciągła, po prostu niektóre fragmenty można by rozwinąć by pogłębić psychologię bohaterów. Akcja dzieje się w XVIII wieku i dialogi są stylizowane na dawne czasy. Tłumacze też nie użyli współczesnych określeń które wytrąciłyby czytelnika z klimatu opowieści. We wczuciu się w nastrój dawnej Francji pomaga również warstwa graficzna, ubiór bohaterów i fryzury. Nie jestem historykiem więc nie mogę określić na ile są realistycznie odwzorowane, ale dla laika bardzo pasowały. https://bazgrolyokulturze.blogspot.com/2022/10/stosik-czerwcowo-lipcowy-2020.html https://www.instagram.com/p/CkvR3QfoUcs/