Aż po horyzont. Tom II

Bardzo dobra powieść. Podobało mi się świetnie nakreślone tło historyczne i motyw ducha w wieży, oraz legendy z nim związanej. Ciekawie poprowadzony był również motyw zmarłej matki głównej bohaterki. Nie przekonało mnie tylko to, kto stał się jej wybrankiem serca...

„Życiowe decyzje” to zwieńczenie trylogii Kamienica pod irysami. Trudno było rozstać się z bohaterami stworzonymi przez Wiktorię Gische i opuścić Kraków sprzed wieku. To na pewno jedna z najciekawszych rodzimych powieści, jakie ostatnio przeczytałam. Akcja trzeciej części znów zabiera nas do Krakowa lat 20. minionego wieku. Śledzimy kolejne burzliwe perypetie dwóch zamożnych rodzin – Schrammów i Michałowskich, zwłaszcza kobiet. Eleonora, Stefania i Rozalia wciąż zmagają się z różnymi problemami, osobistymi, rodzinnymi, zawodowymi… Przeżywają radości i smutki, osiągają sukcesy, ale też ponoszą porażki. Niezmiennie jednak szukają celu w życiu i łamią konwenanse. Autorka sporo miejsca poświęciła zmianom obyczajowym zachodzącym w Polsce okresu międzywojennego. To nie tylko zmiany polityczne, ale i mentalne. Na przykładzie starszego pokolenia, zwłaszcza ojców głównych bohaterek, widzimy, że wojenne doświadczenia każą spojrzeć na dotychczasowe życie z innej perspektywy. Tak jak w poprzednich tomach, Wiktoria Gische zabiera czytelników na wędrówkę po Krakowie, który dziś znamy już tylko ze zdjęć i literatury. Ciekawe jest wplecenie w treść mnóstwa ciekawostek na temat przeszłości miasta, jego architektury, zabytków, znanych i nieznanych miejsc… Informacje te pojawiają się w rozmowach bohaterów, także w narracji trzecioosobowej, ale nie mają encyklopedycznego charakteru – czyta się je jak pasjonujące gawędy. Cała trylogia zasługuje na uwagę i lekturę. Pochłania się ją jednym tchem, śledząc nieprzewidywalne losy postaci, ale także skupiając uwagę na wielu problemach podejmowanych przez autorkę (np. sytuacji kobiet, wojennych weteranów, osób chorych psychicznie…). Ważnym motywem jest w tym cyklu wojna, która ukazana jest z różnych perspektyw – żołnierzy, ich bliskich, lekarzy i pielęgniarek… Autorka na przykładzie kilku bohaterów zestawia idealistyczne wyobrażenia młodych ludzi o walce z porażającą rzeczywistością. To, co miało okazać się wspaniałą przygodą i wzniosłym patriotycznym obowiązkiem, okazało się piekłem na ziemi odzierającym ze wszystkich złudzeń. Całość czyta się szybko, z emocjami i niesłabnącym zainteresowaniem, tym bardziej, że wciąż pojawiają się nowe watki i nowi bohaterowie, także autentyczne postacie (chociaż te ostatnie najczęściej w dialogach i listach, np. Tamara Łempicka). Polecam z czystym sumieniem. Nie sądziłam, że aż tak wciągnie mnie ta trylogia.

Nie oceniaj książki po okładce :) Okładka sugeruje romansidło, jednak wątek miłosny jest tu ważny, ale nie najważniejszy. Najważniejsze jest to jak wyglądał Wrocław (wtedy oficjalnie Breslau) od wiosny 1936 do listopada 1938. Atmosfera widziana oczami neutralnego politycznie dziennikarza szwajcarskiego Moritza Stille. Fikcyjna historia wpleciona w prawdziwą historię. Wspaniałe opisy topografii miasta i jego ówczesnej architektury. No i przede wszystkim opis stopniowego nakręcania spirali nienawiści wobec Żydów aż do tragicznych wydarzeń nocy kryształowej, przy czym pojawia się gorzka do bólu świadomość czytelnika, że to był dopiero początek... Już dawno żadna książka tak mnie nie wciągnęła i nie poruszyła. Wspaniała lektura.

„ Podróżujemy po świecie, żeby szukać piękna, ale nigdy go nie znajdziemy, jeśli nie mamy go w sobie.” (str.68) Jest to przepiękna powieść o trzech kobietach. Elizie amerykańskiej dziedziczce, Sofii kuzynce Romanowów i wieśniaczce Warince. Część bohaterów książki to postaci autentyczne, inne wzorowane na jakiś osobach, reszta to fikcja literacka. Autorka „Liliowych dziewczyn” cofa się w czasie by przybliżyć historię kobiet Woolseyów w czasie I Wojny Światowej. Udała się też w podróż na Wschód, by oddać atmosferę miejsc, które widziała. Udało jej się też odtworzyć życie i miejsca białej rosyjskiej arystokracji w Paryżu. Eliza i Sofia były przyjaciółkami. Odwiedzały się wzajemnie mimo dzielącej ich odległości. Wybuch I Wojny Światowej ograniczył wzajemne wizyty, jednak przyjaciółki utrzymywały kontakt listowy. W Rosji coraz częściej dochodziło do zamieszek, sytuacja rodziny carskiej i ich krewnych stawała się coraz gorsza. Ruch bolszewicki rósł w siłę i coraz częściej dochodziło do bandyckich napadów na posiadłości arystokracji. W kraju panował chaos i bezprawie. Ludzie cara i jego rodzina zostali aresztowani, wielu zamordowano i zwolniono ze służby. Rodzina Sofii kibicowała carowi i jego bliskim i mimo zamieszek nie dopuszczali do siebie myśli by koronowanym głowom coś się stało. W obawie o swoje bezpieczeństwo sami opuścili miasto i udając się do letniej rezydencji. Do pomocy we dworze zatrudnili wiejską dziewczynę Warinkę. Z upływem czasu Warince powierzono opiekę nad synem Sofii. Dziewczyna bardzo się do malca przywiązała. Warinkę oszołomiło bogactwo i przepych dworu, mnogość serwowanych potraw podczas posiłków. Z czasem dziewczyna stała się ważną częścią życia w rezydencji. Była lubiana przez wszystkich. Jedyną czarną plamą w życiu Warinki był człowiek, który się nią opiekował. Krzywdził ją, szantażował, dostarczał jej bólu i cierpienia, lecz nie mogła się od niego uwolnić. Rodzinę Sofii spotkał los jaki doświadczyło wielu rosyjskich arystokratów. Napadnięto na ich majątek, ograbiono ich z cennych rzeczy, a ich samych uwięziono. Dawni mieszkańcy posiadłości szybko przekonali się co bandyci zrobili z ich domem, niszcząc wszystko co wpadło w ich ręce, kradnąc cenne rzeczy i obchodząc się z okrucieństwem z ich właścicielami. Biali Rosjanie masowo opuszczali swój kraj szukając azylu za granicą, lecz tu też byli śledzeni i często mordowani. Eliza zaangażowała się w pomoc uciekinierom. Po urwaniu się kontaktu listowego poszukiwała też Sofii. Czasem mimo tragicznych wydarzeń trzeba było pogodzić się z rzeczywistością i żyć dalej, robiąc wszystko by przetrwać. Dramat Sofii, która by przeżyć i uratować swoje dziecko dopuszcza się czynów, jakich nigdy nie dopuściłaby się w normalnych czasach. W samotnej drodze do Paryża czekało ją wiele przygód i niespodziewanych wydarzeń. Wojna dobiegła końca, a wszyscy bohaterowie za punkt docelowy obrali Paryż. Zmagali się z dramatycznymi wydarzeniami, żałobą po śmierci bliskich i przystosowaniu się do nowej jakże odmiennej rzeczywistości. Mało było radosnych chwil w ich życiu od czasu wybuchu wojny i rewolucji. Powieść czyta się z zapartym tchem, trudno oderwać się od lektury. Dramaturgia niektórych wydarzeń poraża. Jest to powieść o sytuacji w Rosji w obliczu rewolucji. O sile walki o przetrwanie. O prawdziwej przyjaźni, której nic nie było w stanie zniszczyć. O stracie bliskich i żałobie po nich. O stracie majątku i pozycji.

Skusiłam się i po raz pierwszy sięgnęłam po audiobooka. Miałam szczęście, bo trafiłam na narratorkę, która przyjemnie czytała i zdarzyło się, że nawet przysnęłam z 3 razy podczas słuchania. Co do książki to ciekawa, ale zdecydowanie nie moje klimaty. Fabuła skupia się głównie na rodzinie i jej sekretach. Ponadto książka napisana chaotycznie i wiele razy pogubiłam się o kim teraz mowa, kiedy, jak i gdzie. Dosłownie słucham o akcji w pociągu, żeby nagle usłyszeć, że siedzą w salonie. Już łatwiej jest jak zmienia się sytuacja co rozdział… Ponadto skakanie pomiędzy czasem przeszłym a teraźniejszym było też bardzo utrudniające i mi się to nie podobało, gdyż nie było nawet jakiejś informacji, że jesteśmy na przykład teraz w czasie przeszłym, czytelnik sam musi się tego domyślać. Zakończenie też jakieś takie średnie. Cała książka niby o czymś, ale o niczym.

To moje drugie (i na razie niestety ostatnie) spotkanie z twórczością Janet Skeslien Charles, gdyż nie przetłumaczono więcej jej książek. Wydarzenia poprzednio czytanej „Bibliotekarki na froncie” rozgrywają się podczas I wojny światowej nazywanej Wielką Wojną. Tym razem pisarka umiejscowiła akcję swojej książki w okupowanym Paryżu podczas II wojny światowej. Równocześnie prowadzi wątek współczesny w latach 80-tych XX wieku w małym amerykańskim miasteczku. Oba te wątki łączy postać Odile - młodej Francuzki, pracownicy Amerykańskiej Biblioteki w Paryżu, która po wielu wojennych perypetiach zamieszkała w USA. Tam staje się przyjaciółką, nauczycielką i wzorem dla amerykańskiej nastolatki Lily. Opowieść jest oparta na prawdziwej historii paryskich bibliotekarzy, którzy walczyli o przetrwanie książek i bibliotek w czasie wojny. A swój bierny opór realizowali przez potajemne rozprowadzanie książek lub ukrywanie najbardziej drogocennych egzemplarzy. To powieść dla prawdziwych bibliofilów i wielbicieli historii w lżejszej odsłonie. Jedyny mój zarzut to postać Lily, która charakterologicznie jest w dużym stopniu kopią Odile. Tak jakby pisarka nie miała pomysłu na tę kreację. Poza tym świetnie się to czyta (czy w moim przypadku słucha).

"Wszyscy pragnęliśmy miłości"; po latach zrozumiała, że to był ten motor, ta siła sprawcza wszystkich wydarzeń; siła, która wtedy utrzymywała ich przy życiu, ale potem ...." Ale zaskoczenie. Liczyłam, że 3 część będzie kontynuacją losów bohaterów z poprzednich książek cyklu. A okazuje się, że to zupełnie nowa historia. Ale jakże piękna i wzruszająca. Irena Sadowińska zwana "Irką od biednych" to młoda, wrażliwa na ludzką krzywdę kobieta. Ma serce otwarte dla każdego i nikogo nie zostawia bez pomocy. Pewnego dnia na jej drodze staje pochodzący z żydowskiej rodziny Emil Silverstein. Mężczyzna ukrywa się przed Niemcami po drugiej stronie getta, a Irena wbrew woli rodziców postanawia mu pomóc. Ich znajomość przeradza się w miłość, ale czy miłość w tych trudnych czasach jest możliwa? "Wszyscy pragnęliśmy miłości" to piękna i wzruszająca historia, którą autorka przedstawia w dwóch płaszczyznach czasowych. Wspomnienia Ireny z czasów II wojny światowej i historia jej pięknej miłości przeplatają się z teraźniejszością. Po śmierci Ireny jej syn Krzysztof postanawia poznać przeszłość matki. Za sprawą kuzynki otrzymuje rodzinne pamiątki, a w nich pewien list z Niemiec, który zmienia wszystko w co wierzył dotychczas. Kim był nadawca listu i jakie rodzinne sekrety wyjdą na jaw? Ta książka to opowieść o żalu i cierpieniu, o trudnych wyborach i odrzuceniu. A także o rodzinnych tajemnicach, życiowych błędach, poczuciu winy i wybaczaniu. Bardzo mądra, pokazująca do jak niezwykłych i bohaterskich czynów potrafi posunąć się człowiek aby ratować inne życie. A także jak jedna decyzja może zmienić życie nie tylko nasze, ale i całej rodziny. Lektura dostarcza wielu emocji i zmusza do przemyśleń. Z pewnością nie można przejść obok niej obojętnie. Bardzo polecam

Alicja jest młodą, 26 letnią dziewczyną. Mieszka we Wrocławiu z matką, która ją kocha, ale na swój sposób. Mocno kontroluje swoją córkę, podważa jej pewność siebie i nie jest mocna w okazywaniu uczuć swojej jedynaczce. Alicja nie miała ojca, stąd brak jej prawidłowych męskich wzorców. Dlatego też kiedy w jej życiu pojawia się Feliks, Alicja idzie ku niemu niczym ćma ku światłu. Całkowicie oddaje swoje życie w ręce mężczyzny, tłumaczy wszystkie nieprawidłowe zachowania i uważa, że Feliks po prostu taki jest. Jest nieco starszy, ma większe doświadczenie, na pewno jest dla niej czuły i chce jak najlepiej... Tango to opowieść o dziewczynie, która dała się zamknąć w toksycznym związku. To opowieść o wielkiej tęsknocie za miłością i byciem dla kogoś kimś najważniejszym. To bardzo poruszająca i smutna historia. Ale daje nadzieje i może bardziej tłumaczy pewne zachowania. Warto przeczytać, tym bardziej, że autorka zainspirowała się prawdziwymi wydarzeniami i historią własnej córki.

„Sekrety Marianny” to moje drugie spotkanie z powieścią historyczną w wykonaniu Agnieszki Olejnik i także w tym wypadku uważam je za udane. Autorka starała się w bardziej współczesny sposób opisać perypetie swoich bohaterów, których wzoruje na postaciach znanych z powieści Jane Austen. Mamy tu więc młodą Mariannę, prawnika Swena oraz szereg innych postaci poznanych w „Wyborze Charlotty”, których losy śledzimy w nieśpiesznym rytmie wyznaczanym przez kolejne życiowe dramaty, wyjazdy, przeprowadzki i listy. Książka jest romansem, ale spętanym przez XIX-wieczne konwenanse i zwyczaje, co w połączeniu z elementami erotyki dało rewelacyjny efekt. Świetna powieść, lekka i przyjemna, akurat na letni wyjazd albo zimowy wieczór. Szukałam w niej czystej rozrywki i to właśnie otrzymałam. Polecam :)

II część tylogii to pokazanie dwóch światów dwóch nacji narodowej sięgającej wpomnieniami i przeżyciami wojennymi przedków których historyczną prawdę i rodzinne korzenie odkrywają Polka i Niemiec. Na zwrócenie uwagi zasługują relacje polskich osadników w stosunku dorepotrianów niemieckich w powojennej rzeczywistości jak i postawa ich dzieci i wnuków tych dwuch nacji.

Bardzo mi się podobała. Ciekawie przeplatają się losy Zuzanny (czas wojny i późniejszego życia) i jej wnuka Artura (teraźniejszość). Artek po słuchaniu opowieści babci, zaczyna zmieniać i doceniać doceniać swoje życie. Dawno się tak często nie wzruszałam przy żadnej książce.

Wspaniale było znowu zawitać do Plaki, dowiedzieć się co działo sie z bohaterami "Wyspy". O wiele dojrzalszy styl pisania autorki pozwala nam jeszcze lepiej wyobrazić sobie miejsca wydarzeń i same postaci. Dobrze było znowu wrócić do Grecji i odkryć, że to co czasem zaczyna sie tragedią, może obrócić się w coś szczególnego i nie zawsze negatywnego - to jak wygranie drugiego życia.... chociaż niestety nie dla każdego. Polecam serdecznie.

Maria Montessori to nazwisko, które kojarzy niemal każdy, kto choć raz otarł się o współczesną pedagogikę. Jednak za fasadą globalnego sukcesu i rewolucyjnych metod nauczania kryje się postać niezwykle złożona, pełna pasji, ale i bolesnych dylematów. Laura Baldini w swojej powieści biograficznej „Sekret Marii. Życie, miłość i pasja Marii Montessori” podejmuje próbę odczarowania spiżowego pomnika słynnej Włoszki i pokazania jej ludzkiej, pełnej emocji twarzy. Moja ocena tej pozycji to solidne 7/10. Akcja książki przenosi nas do Rzymu przełomu XIX i XX wieku. Maria, jako jedna z pierwszych kobiet we Włoszech, studiuje medycynę, co w tamtych czasach wymagało nie lada hartu ducha i walki z wszechobecnym patriarchatem. Baldini świetnie oddaje atmosferę tamtych lat – duszne sale wykładowe wypełnione niechętnymi spojrzeniami mężczyzn oraz determinację młodej studentki. To właśnie w tym okresie rodzi się zainteresowanie Marii dziećmi z niepełnosprawnościami intelektualnymi, które ówczesne społeczeństwo skazywało na wegetację w nieludzkich warunkach. Kluczowym wątkiem powieści jest jednak tytułowy „sekret” – romans Marii z doktorem Giuseppe Montesano oraz dramatyczna decyzja dotycząca ich syna, Mario. To tutaj autorka wspina się na wyżyny empatii, opisując rozdzierający ból matki, która w imię ochrony swojej kariery i możliwości dalszego pomagania tysiącom innych dzieci, musi oddać własne dziecko na wychowanie obcym ludziom. Baldini stawia czytelnika przed trudnym pytaniem: czy wielkie wizjonerki mają prawo do błędów, które w przypadku „zwykłych” kobiet byłyby surowo potępione? Warsztat literacki Laury Baldini jest poprawny i bardzo plastyczny. Autorka potrafi ożywić historyczne postacie, nadając im współczesny rys psychologiczny, dzięki czemu lektura płynie szybko i angażuje emocjonalnie. Opisy pierwszej placówki „Casa dei Bambini” w biednej dzielnicy San Lorenzo są niezwykle inspirujące – widzimy tam narodziny metody, która zamiast tresury, proponuje dziecku wolność i szacunek. Dlaczego zatem przyznaję siedem punktów, a nie więcej? Choć powieść jest wciągająca, momentami ulega pewnej schematyczności typowej dla beletryzowanych biografii. Niektóre dialogi wydają się zbyt współczesne, co nieco osłabia realizm historyczny. Ponadto, autorka skupia się głównie na wczesnym etapie życia Montessori, zostawiając późniejsze lata jej działalności i światowej sławy w pewnym niedosycie. Chciałoby się poznać więcej szczegółów z czasów, gdy jej metoda zaczęła podbijać inne kontynenty. Podsumowując, „Sekret Marii” to wzruszająca i potrzebna opowieść o kobiecie, która wyprzedziła swoją epokę. To książka nie tylko dla rodziców czy nauczycieli, ale dla każdego, kto ceni historie o walce o własną podmiotowość i marzenia. Laura Baldini przypomina nam, że za każdym wielkim sukcesem stoi człowiek z krwi i kości, targany wątpliwościami i płacący wysoką cenę za swoje ideały. To lektura, która zostawia w czytelniku głęboki szacunek do Marii Montessori – nie jako do ikony z podręcznika, ale jako do kobiety, która miała odwagę kochać i tworzyć na własnych zasadach. Bardzo dobra, wartościowa pozycja.

"Florentyna i Konstanty", to pierwsza część cyklu "Zakładnicy wolności" rozgrywającego się w latach 1916-1945 w Środzie Wielkopolskiej (wówczas nazywanej Środą) i jej okolicach. Nina Majewska-Brown ukazuje tutaj losy rodziny Zabierzyńskich, zamieszkujących usytuowany na obrzeżu dworek. Florentyna i Konstanty są młodym małżeństwem, które wychowuje wspólnie córkę Wiktorię. Niebawem kobieta ponownie zachodzi w ciążę, zaś Konstanty zaczyna angażować się w działalność powstańczą. Ich losy splatają się z historią odradzającej się Rzeczypospolitej. Choć małżonkowie mogą nawzajem na siebie liczyć i obdarzają siebie wsparciem, to jednocześnie między Florentyną, a jej wścibską i wyniosłą teściową cały czas dochodzi do spięć z powodu ciągłej ingerencji starszej z kobiet w relacje między młodymi. Książka Niny Majewskiej-Brown jest napisana pięknym, ale i pełnym emocji językiem o wzajemnym wsparciu, walce o wolność i wyznawane przez siebie wartości. Bohaterowie są wielowymiarowi, obdarzeni głębią oraz złożoną osobowością. Ponadto autorka wplata w treść swojej powieści fragmenty źródeł historycznych, artykułów prasowych, listów oraz przepisów kulinarnych. Warto przeczytać.

To piękna opowieść o sile prawdziwej przyjaźni, która potrafi przetrwać nawet najgorsze piekło. Paryż, 1940 roku. Trzy kobiety Claire, Mireille i Vivienne mieszkają na poddaszu, w budynku, w którym pracują jako krawcowe. Wojna trwa w najlepsze, a każda z nich chce zrobić wszystko, aby skrócić to okrucieństwo, które trawi Europę. Współpraca z ruchem oporu to jedyne wyjście, aby móc chociaż w jakimś stopniu przysłużyć się zakończeniu wojny. Nie jest to łatwe, ponieważ w okupowanym Paryżu, naziści posuwają się do coraz okrutniejszych działań, aby pozbyć się niewinnych ludzi. Gdy trzy przyjaciółki staną oko w oko z wrogiem, będą musiały podejmować najtrudniejsze w życiu decyzje, aby przeżyć, a przede wszystkim, żeby ratować siebie nawzajem. Chęć i wola walki jest silniejsza niż strach, dlatego nawet gdy dosięga je śmiertelne niebezpieczeństwo, nie mają zamiaru się poddać. Paryż, rok 2017. Harriet jest wnuczką Claire. Przybyła do Francji, aby spełnić swoje marzenia, ale przede wszystkim przywiodło ją tutaj zdjęcie, które przedstawia jej babcię i dwie nieznajome kobiety. Los sprawia, że zaczyna pracę w tym samym budynku, w którym pracowała jej babcia przy Rue Cardinale. To właśnie sprawia, że Harriet, chce poznać losy swojej babci i jej przyjaciółek. Kiedy zagłębia się w historię, okazuje się, że historia jej babci jest znacznie bardziej skomplikowana niż jej się wydawało, a ona poznaje także prawdę o sobie samej. Historia Claire odkryje przed nią wydarzenia, o których nie miała pojęcia, a ona dzięki temu, będzie mogła zrozumieć, dlaczego jej życie było pełne niepowodzeń i traum. To właśnie przyjazd do Francji pomoże jej odnaleźć siebie i rozpocząć prawdziwe życie. Los lubi zaskakiwać, a Harriet na własnej skórze przekona się, jak zaskakujące potrafi być życie, a losy kilku pokoleń mogą się przeplatać, zataczając koło. Jest to trudna lektura, o okrucieństwach wojny, jakie naziści wyrządzili ludziom w okupowanych państwach. Opisy morderczej pracy w obozach, dramatycznych przesłuchań i warunków życia, a także traktowania ludzi zarówno w obozach jak i zwykłych obywateli pozwalają znaleźć się w samym centrum tych wydarzeń i poczuć dreszcz strachu, a przede wszystkim gorycz i złość jaką czuły Claire, Mireille i Vivienne przeżywając piekło na ziemi. Najważniejsze w tej historii jest to, że wtedy ludzie znacznie bardziej doceniali wartości i małe rzeczy, które teraz są dla nas tak oczywiste, że czasami zapominamy o tym co jest naprawdę ważne w życiu.

„Zniewoleni’ to pierwszy tom sagi „Niepołomice”, osadzonej w XIX-wiecznej Galicji pod zaborem austriackim. Powieść skupia się na skomplikowanych relacjach rodzinnych, zakazanej miłości Antoniego Parnickiego do mężatki Kornelii Żelechowskiej. Widać też trudne życie pod zaborami, gdzie ciągle ożywają spory między szlacheckimi rodami i rodziną wolnych kmieci – Trzosami. Fabuła przedstawia zawiści sąsiedzkie, tajemnice i nierówności społeczne między szlachtą a ludem. Przy tej lekturze czas szybko mija.

Dla mnie osobiście super książka, ciekawa i szybko się czyta, bo się chce wiedzieć co będzie dalej. Izabela, główna bohaterka szalenie zakochana w chłopcu który jest żydem, ta miłość towarzyszy jej do końca pomimo, że spotyka na swojej drodze mężczyznę który ją pokocha i decyduje się na życie z nim myśląc, że jej prawdziwa miłość, czyli chłopak z młodości nie żyje. Zakończenie książki bardzo ciekawe zwłaszcza gdy się dowiadujemy, że jednak jej ojciec nie dokonał tak strasznej zbrodni tylko go uratował. Spotkanie tych dwojga zakochanych ludzi robi na mnie ogromne wrażenie pomimo, że mają swoje życie jednak ich serca znowu się łączą. Polecam tę książkę, warta jest przeczytania. Pozdrawiam wszystkich czytelników.

Powieść „Kresowa miłość” Beaty Agopsowicz to nastrojowa, rozpisana na wiele głosów saga, która zabiera czytelnika w podróż do świata, którego już nie ma. Autorka z dużą wrażliwością kreśli obraz dawnych Kresów, łącząc w swojej opowieści sentyment do utraconej ojczyzny z brutalną prawdą o historii, która nie oszczędzała nikogo. W centrum wydarzeń znajdują się losy dwóch rodzin, których życie nierozerwalnie splotło się z malowniczymi, ale i niespokojnymi terenami dawnej Rzeczypospolitej. Główną bohaterką, wokół której ogniskuje się emocjonalna warstwa powieści, jest młoda kobieta, której serce staje się polem walki między tradycją, obowiązkiem a nagłym, niespodziewanym uczuciem. Agopsowicz kreuje galerię postaci o silnych charakterach: od dumnych ziemian, przez marzycielskie panny, aż po żołnierzy uwikłanych w zawieruchy dziejowe. Tytułowa miłość nie jest tu jedynie romantycznym dodatkiem; to siła napędowa, która zmusza bohaterów do podejmowania dramatycznych decyzji w obliczu nadchodzącej wojny i zmieniających się granic. Autorka mistrzowsko pokazuje, jak codzienne życie mieszkańców dworków i wiejskich chat – wypełnione zapachami polnych kwiatów, rytmem pór roku i sąsiedzkimi spotkaniami – zostaje brutalnie przerwane przez wielką politykę. Bohaterowie muszą zmierzyć się z pytaniem: co jest ważniejsze – lojalność wobec ziemi przodków czy walka o własne szczęście u boku ukochanej osoby? „Kresowa miłość” to lektura, która urzeka przede wszystkim plastycznością opisów. Beata Agopsowicz posiada niezwykły dar budowania atmosfery; czytając tę powieść, niemal czuje się chłód porannej mgły nad Niemnem czy zapach pieczonego chleba w kresowej kuchni. To literatura, która oddziałuje na zmysły, pozwalając czytelnikowi całkowicie zanurzyć się w opisywanej rzeczywistości. Największym atutem książki jest to, że autorka nie skupia się wyłącznie na wielkich wydarzeniach historycznych, ale pokazuje ich odbicie w codziennych gestach. To w spojrzeniach, listach i drobnych przedmiotach ukryta jest największa siła tej opowieści. Agopsowicz z dużą rzetelnością oddaje koloryt epoki, dbając o szczegóły obyczajowe i językowe, co nadaje całości autentyczności. Jednocześnie nie unika tematów trudnych – konfliktów narodowościowych i lęku przed nieznanym jutrem – podając je jednak w sposób wyważony i pełen szacunku dla wszystkich stron. Choć tempo akcji w niektórych momentach bywa niespieszne, idealnie koresponduje to z rytmem życia dawnych Kresów. To książka, którą należy smakować, a nie czytać w pośpiechu. Mimo że motyw miłości w czasach wojny jest w literaturze eksploatowany bardzo często, Beacie Agopsowicz udało się nadać mu świeżości dzięki głębokiemu osadzeniu w konkretnej, kresowej tożsamości. „Kresowa miłość” to hołd złożony światu, który przetrwał już tylko we wspomnieniach i na kartach takich powieści. To lektura obowiązkowa dla miłośników sag rodzinnych i osób poszukujących w literaturze wzruszeń oraz prawdy o skomplikowanych losach Polaków na Wschodzie. Agopsowicz przypomina, że choć granice można przesunąć, a domy zniszczyć, to miłość i pamięć o korzeniach pozostają niezniszczaln

Wrzuciłam do biblioteczki do odsłuchania myśląc, że będzie to fajny przewodnik po różnych miejscach w Portugalii z jakąś osobistą historią lub wspomnieniem. Zauroczyła mnie też okładka. Zaczęłam słuchać i tu zaskoczenie, to nie przewodnik, ale opowiadana historia na tyle wciągnęła mnie, że nie mogłam sieoderwać od słuchowiska. Szczególnie podobał mi się zabieg literacki polegający na opisywaniu tego samego oczami różnych ludzi, sprawiało to, że obraz nabierał barw, a historia stawałą się pełniejsza.

Twórczość Katarzyny Kostołowskiej znam bardzo dobrze, uwielbiam, mam przeczytane wszystkie 40-stki.. Morele trafiły do mnie troszkę przypadkiem i oczarowały, zaczarowały, wywołały gamę odczuć wszelkich, po uśmiech, sentyment, smutek, refleksję.. niesamowite.. to książka, która pozostawia po sobie to coś w sercu, to coś, co przypomina, cóż takiego w życiu jest najważniejsze, rodzina, miłość, to książka, która momentami bawi, momentami wyciska łzy, to książka, która spowoduje, że pokochasz kwiaty, przyrodę, zapragniesz to poczuć, to bohaterowie, którzy pokazują, że za wszelką cenę należy walczyć o siebie.. noo i ta śliwkówka, kieliszek w towarzystwie Luizy, Janka, Basi, Marii i zarządu Moreli byłby bezcennym doświadczeniem😊 polecam, przeczytajcie🙂