Asembler. Leksykon kieszonkowy

Wspaniała podróż przez różne punkty widzenia na przyszłość. Książka kładzie większy nacisk na same idee i ujęcie problemu w skali makro, niż na zagłębianie się w aspekty technologiczne. Bardzo polecam każdemu zainteresowanemu tematem, nie tylko ludziom z branży IT (o czym mogłoby świadczyć wydawnictwo).

Raz, dwa, trzy… matematyki potrzebujesz i ty. Często ciekawe rzeczy, które nam umykają swoją oczywistością, warto przywołać i przepracować poddając weryfikacji stan naszego rozumienia ich istoty. Liczby to takie właśnie konstrukcje, które towarzyszą nam całe życie. O ich koncepcyjnych początkach, reprezentacjach graficznych, poszukiwaniu właściwości i relacji, opowiada książka dwóch zawodowych matematyków Alfreda S. Posamentier i Bernda Thallera. W opowieści jest trochę historii, sporo ciekawostek o liczbach naturalnych, solidna dawka rachunków na poziomie elementarnym i kończący całość rozdział o filozofii matematyki. „Liczby: ich dzieje, rodzaje, własności” nie jest rozczarowaniem, ale trochę zabrakło mi całościowego obrazu. Po bardzo dobrym początku, kolejne rozdziału okazały się różne, od średnich po znakomite. Bardzo dobry rozdział pierwszy, gdzie niemal brawurowo autorzy pokazali na czym polega liczenie (str. 18-34), to jednocześnie subtelna analiza potrzeby oddzielenia istoty symboli wskazujących na liczby od nich samych, czyli abstrakcyjnych tworów. Pozornie to ‘dzielenie włosa na czworo’, ale warto poznać sens bijekcji (wszyscy intuicyjnie wiedzą czym ona jest, choć samo słowo może dość niszowe), by w pełni uchwycić istotę XX-wiecznych dyskusji o źródła struktur matematycznych i spory między platonikami a intuicjonistami czy strukturalistami. Na szczęście, „Liczby” to przede wszystkim książka o ciekawych własnościach liczb naturalnych i relacjach, które wynikają z żonglowania nimi, poszukiwania prawidłowości, relacji czy analogii. Dość skrótowy przegląd historii rachowania (wynalezienie zera, systemów pozycyjnych) rozbudowali matematycy o najnowsze ustalenia dotyczące procesu nabywania intuicji matematycznej przez dzieci, posiłkując się głównie badaniami S. Dehaene (*). W książce zabrakło mi rozdziału omawiającego rodzaje liczb, szczególnie że tytuł sygnalizuje ten temat w szerszym wymiarze. Właściwie cała książka dotyczy liczb naturalnych, a obszerniejsze zbiory są tylko wspomniane mimochodem. Przy okazji tłumacz nieładnie pomylił liczby ‘niewymierne’ z ‘wymiernymi’ w krytycznym miejscu (str. 305), gdzie autorzy wprowadzali nieformalnie ich definicję. Arytmetyka jest dość trudnym i nużącym (dla niewprawionych i niezafascynowanych) działem matematyki, stąd nieco autorzy przesadzili w kilku miejscach, gdy namawiali „gorąco zachęcamy do poszukiwania” (na przykład liczb Karpekara, dla których wynik z parzystą liczbą cyfr kwadratu liczby podzielony na dwie części daje przy ich dodawaniu wyjściową liczbę; przy czym badania samodzielne należałoby rozpocząć w obszarze 10-cyfrowych liczb!). Takich nieco ‘zniechęcających zachęt’ jest kilka. Słabo wypadają dydaktycznie. Choć są jednocześnie i bardzo absorbujące i pouczające rozważania o złotym podziale czy liczbach Fibonacciego, które pięknie pogłębiają sens dwumianów i prawdopodobieństwo budujące trójkąt Pascala (str. 170-184). Humaniści, fani sztuki czy poezji również znajdą ciekawe matematyczne analogie i nie tylko chodzi o magiczny kwadrat na obrazie Dürera, ale o powinowactwa w inspiracji symetrią, tworzenie z pobudek zmierzenia się z pięknem w czystej postaci. Jeden rozdział – „Liczenie dla poetów” – to subtelne wyimki z interakcji królowej nauki z lingwistyką czy muzyką. Widać tu, jak Posamentier i Thaller dominujące konkretne abstrakcyjne przykłady rachunkowe przeplatają nieoczywistymi nawiązaniami z nie-matematycznych dziedzin. Do tego analiza ‘magii numerologicznej’ wyprowadzanej z egipskich piramid doczekała się ciekawego podsumowania (str. 317-328) ze studzącym emocje stwierdzeniem: „Bardzo często naukowe wyjaśnienie – choć zapewne nie będzie tak romantyczne jak mistyka liczb – pokazuje, że za spekulacjami tego typu nie kryje się nic godnego uwagi.” „Liczby” warto czytać z kartką i ołówkiem. Jest sporo rachunków (właściwie wyłącznie na liczbach wprost, bez pozaszkolnej symboliki), których przećwiczenie jest frajdą. Przy okazji można dowiedzieć się jak sprawdzić podzielność dowolnej liczby przez 7 (ciekawy algorytm o dużych możliwościach zastosowań) czy przeistoczyć się w detektywa, który szuka związków między dużymi zbiorami liczb ustrukturyzowanymi pod względem pewnych potrzeb. Język książki jest dostosowany niemal do każdego odbiorcy, który nie siwieje na samą myśl o matematyce. Pomocne grafiki, analogie geometryczne i szczegółowe opisy przekształceń, pomagają w poruszaniu się po materii arytmetyki. Matematyka niewątpliwie dużo wymaga od chcących ją poznać, ale i daje sporo. Można ją nawet potraktować jako intelektualną zabawę (str. 366): „Matematyka jest sztuką konstruowania dowodów w ramach pewnej ustalonej logiki opartej na jakichś wybranych aksjomatach. Jeśli spojrzymy na nią w ten sposób, okaże się po prostu jedną z najstarszych gier polegających na żonglowaniu symbolami i słowami.” DOBRE – 7/10 ======= * Po polsku są dostępne dwie książki Stanislasa Dehaene, a tu chodzi o nieprzetłumaczoną: „The Number Sense: How The Mind Creates Mathematics”; Oxford 2011

Książeczka ciekawa, dobra jako wprowadzenie w temat, o ile po jej lekturze czytelnik zabierze się też za teksty bardziej aktualne. Autor poprawnie prezentuje podstawy zagadnienia, a także ciekawie przybliża trudności związane z tworzeniem SI. Zauważamy jednak dziś bez trudu, że nie był wolny od pewnych przesądów związanych z wyjątkowością człowieczeństwa, niejedna jego opinia ma więc głównie wartość historyczną. Czyta się szybko, bez trudności, książkę można zatem polecić jako wprowadzenie do dyskusji o SI, nie można jej natomiast uznać za wyczerpujące czy aktualne omówienie tematu.

Oczekiwałem czegoś bardziej nastawionego na przedstawienie sposobów myślenia i dochodzenia do przełomowych hipotez i teorii a tym czasem to bardziej filozoficzna książka o tym czym naprawdę jest matematyka, czy jest logiczna, oraz czy matematykę odkrywamy czy może ją tworzymy na potrzeby poznania i opisu otaczającego nas świata.

Bardzo fajne, ale mocno nie polecam na audiobooka. Książka często odnosi się do jakichś równań albo diagramów, które trudno "zobaczyć oczyma wyobraźni" (dlatego niektóre rozdziały musiałem słuchać po 3-4 razy). Nie pomagało pewnie też to, że słuchałem po angielsku.

Książkę dodałam do tych, które chcę przeczytać już 18.03.2019. Jednak dopiero teraz, ponad 5 lat później znalazła się na mojej półce. Jest to obowiązkowa pozycja dla wszystkich, których interesuje tworzenie gier komputerowych. Napisana została w bardzo przystępny sposób. Niektóre rozdziały wymagały ode mnie dość dużego skupienia, aby poprawnie przyswoić sobie zdobyte informacje. Bardzo podobał mi się motyw ćwiczeń i pytań do każdego rozdziału. 10/10.

Kolejna to książka, w której autor, matematyk izraelski, postawił sobie za cel popularyzację matematyki, uważam, że mu się udało, znalazł dobry balans pomiędzy ścisłością wywodu i lekkością wykładu. Zaczyna Shapira od opisu ciekawej procedury, oto bierzemy dowolną liczbę, jeśli jest parzysta, to dzielimy ją przez 2, jeśli zaś nieparzysta, to mnożymy ją przez trzy i dodajemy jeden; i tak dalej. W końcu powinniśmy dojść do jedynki. Przykładowo: zacząłem od 15 i osiągnąłem 1 w osiemnastu krokach. Co ciekawe, nikt tego faktu (dojścia do jedynki) nie udowodnił. To hipoteza Collatza, nierzadko też nazywana hipotezą 3n+1. Niby łatwe a trudne... Po tym interesującym wstępie mamy sporo rozważań o matematykach starożytnych. O Euklidesie, który jako pierwszy udowodnił, że liczb pierwszych (takich, które nie dzielą się przez inne liczby różne od 1, czyli 2, 3, 5, 7, 11, itd.) jest nieskończenie wiele. A potem ciekawie opowiada Shapira o Pitagorasie, który pokazał, że pierwiastek z dwóch (czyli liczba, której kwadrat równa się 2), nie jest liczbą wymierną: nie da się przedstawić w postaci ułamka. Po tym odkryciu trzeba było czekać dwa tysiące lat na porządną teorię liczb, stworzoną przez Georga Cantora. Cantor był geniuszem, który mocno wyprzedził swój czas, ale nie był zrozumiany przez współczesnych, na przykład inni wybitni matematycy, Kronecker i Poincaré mocno go krytykowali; wpędziło go to w kryzys psychiczny pod koniec życia. Efektownie przedstawione są podstawy teorii liczb i zbiorów Cantora, oto autor prezentuje nam Grand Hotel Hilberta mieszczący się na planecie Proxima Infiniti, w którym jest nieskończenie wiele pokojów, ponumerowanych 1, 2, 3 i tak dalej; wszystkie są zajęte. Nagle zjawia się nieskończenie wielu gości ponumerowanych ujemnymi liczbami całkowitymi: -1,-2,-3, i tak dalej, chcą znaleźć pokój. Ale wszystkie są zajęte! Mimo to menadżer hotelu znajduje sposób, aby ulokować nowych gości nie wyrzucając starych, a każdy mieszka w osobnym pokoju. Jak? Przeczytajcie. Sporo też pisze autor o paradoksie Zenona, który twierdził, że Achilles podążający za żółwiem, nigdy go nie dogoni, mimo że jest dziesięć razy szybszy. Mowa jest również o hipotezie continuum Cantora i o twierdzeniu Gödla, przedstawia autor te trudne koncepcje z dużą lekkością. W tym się różni na plus od innego popularyzatora matematyki, Iana Stewarta, który często brzmi trudno i niezrozumiale. Książkę ubarwiają liczne ciekawostki i odwołania do historii. Mamy też parę interesujących cytatów pochodzących od wybitnych matematyków: W matematyce sztuka stawiania pytań powinna się cieszyć większym poważaniem niż umiejętność udzielania na nie odpowiedzi. – Georg Cantor. Matematykę można zdefiniować jako dziedzinę, w której nigdy nie wiadomo, o czym mówimy, ani czy to, co mówimy, jest prawdą. – Bertrand Russell. Uważam książkę Shapira za bardzo udany przykład popularyzacji królowej nauk, wydaje się, że może głównie zainteresować młodych ludzi, którzy pasjonują się matematyką.

Książka porusza wiele ciekawych zagadnień związanych z złożonością oraz układami nieliniowymi, w których całość jest czymś więcej niż sumą składowych. Jest to temat naprawdę interesujący i wychodzący na przeciw redukcjonizmowi, który chociaż w wielu przypadkach jest korzystny to przy analizowaniu układów jako całości okazuje się błędny a wręcz szkodliwy. Jednak pomimo bardzo ciekawego zagadnienia i problemów z nim związanych wadą książki jest to, że jest strasznie przegadana. Niektórych podrozdziałów mogłoby zupełnie nie być a książka nic by nie straciła a jedynie zyskała na przejrzystości. Najciekawsze zagadnienia poruszane w książce to twierdzenie Godla Układ samoogranizującego się stanu krytycznego (SOC) reakcja BZ Złożoność ludzkiego mózgu

Aż tak mnie książka nie zachwyciła... za mało z niej zrozumiałem ;) Momentami ciekawe treści, momentami za bardzo matematyczna jednak... I nie zrozumiałem z niej rachunku różniczkowego wcale, dopiero chatGPT mi wytłumaczył ;) Ale mój błąd, że książki wysłuchałem, taką książkę należałoby raczej jednak czytać i widzieć wzory, pewnie wtedy odebrałbym ją inaczej, bo teraz wracając do fragmentów, też kumam więcej... Na razie oceniam tak średnio ale miałbym chyba ochotę w przyszłości do niej wrócić, może wtedy podniosę ocenę. Jednak pewne takie mniej matematyczne, a bardziej opisowe fragmenty, podobały mi się, np.: "Rozważając argumentację za i przeciw temu, że komputery rozumieją, warto spojrzeć na ewolucję komputerów grających w szachy. W 1997 roku Deep Blue, program grający w szachy stworzony przez IBM, pokonał panującego mistrza świata Garriego Kasparowa w meczu składającym się z sześciu partii. Choć w tamtym czasie wzbudziło to sensację, nie ma żadnej tajemnicy w tym osiągnięciu. Maszyna była w stanie ocenić 200 milionów posunięć na sekundę. Niczego nie rozumiała, ale miała brutalną szybkość. Nigdy się nie męczyła, nie myliła się w obliczeniach i nie zapominała, o czym myślała przed chwilą. Grała jak komputer – mechanicznie i nieidealistycznie. Pobiła Kasparowa mocą obliczeniową, ale nie myślą. Obecna generacja najsilniejszych programów szachowych świata o budzących respekt nazwach jak Stockfish lub Komodo wciąż gra w tym niepodobnym do ludzkiego stylu. Lubią zbijać figury, bronią się metodycznie, ale mimo że są znacznie silniejsze od jakiegokolwiek szachisty, nie wykazują kreatywności ani rozumienia. Wszystko to jednak zmieniło się z nastaniem uczenia maszynowego. 5 grudnia 2017 roku zespół DeepMind z Google’a zdumiał szachowy świat informacją o stworzeniu uczącego się programu o nazwie AlphaZero. Program ten nauczył się grać w szachy, rozgrywając miliony partii z samym sobą i wyciągając wnioski z błędów. W ciągu zaledwie paru godzin stał się najlepszym szachistą w historii. Nie tylko był w stanie łatwo wygrać z każdym człowiekiem (nie było nawet sensu próbować), ale zmiażdżył ówczesnego komputerowego mistrza świata w szachach. W złożonym ze 100 partii meczu z potężnym programem Stockfish algorytm AlphaZero wygrał 28 razy, a 72 razy zremisował. Nie przegrał ani jednej partii." (pdf.str. 353) - co czujecie czytając taki fragment? Bo mnie aż wzruszenie ściska ;) Ale to jeszcze nie koniec: "Najbardziej niepokojące jest to, że AlphaZero przejawia rozumienie. Gra tak, jak żaden komputer do tego pory nie potrafił – intuicyjnie i elegancko, z romantycznym stylem ataku. Gra gambity i ryzykuje. W niektórych partiach tak onieśmielał Stockfisha, że ten zamierał, lub też zwyczajnie się z nim bawił. Czasami wydawało się, że jest złośliwy, nawet sadystyczny. Ponadto przejawia nadzwyczajną kreatywność – wykonuje posunięcia, które jeszcze nigdy nie przyszły do głowy żadnemu arcymistrzowi lub komputerowi. AlphaZero jest obdarzony duchem ludzkim i potęgą maszyny. Ludzkość ujrzała w nim pierwszą zapowiedź przerażającego nowego rodzaju inteligencji." (pdf.str. 353-354) - dla mnie to nie jest przerażające, dla mnie to jest wspaniałe! Jara mnie to tak bardzo, że nawet nie potrafię tego wyrazić słowami :P Po namyśle: a nie, jednak widzę potencjał, oceniam trochę wyżej niż planowałem ;) (czytana/słuchana: 2-6.04.2026) 4-/5 [7/10]

CowboyBepob napisał: "Siedzę po forach hakerskich (hakermania.pun.pl) i trochę wiem o cybersecurity, śledzę zaufaną trzecią stronę, briana kebsa (🌯), ale to co jest w tej książce to jakieś bzdury dla naiwnych ludzi, którzy myślą, że haker siedzi w bluzie i poluje na niego CBA..." Akurat Zaufana Trzecia Strona linkowała do tekstów Dawida 🙂 zaufanatrzeciastrona[.]pl/post/weekendowa-lektura-odcinek-484-2022-09-11-bierzcie-i-czytajcie/ Część bardziej techniczna 2. Reguły obronne YARA do klasyfikacji i identyfikacji złośliwego oprogramowania (Dawid F.) sekurak[.]pl/reguly-obronne-yara-do-klasyfikacji-i-identyfikacji-zlosliwego-oprogramowania/ Nawet Pan Adam mu podobno na e-mail odpisał. 🙃

Choć jest to prawdziwa historia, to czytało mi się ją o wiele lepiej niż nie jedną powieść sensacyjną. Historię konfliktu między Nickiem Dentonem a Peterem Thielem Ryan Holiday opisał bardzo obszernie. Niektórzy nazwaliby to laniem wody, ale dla mnie te momenty są najlepsze, bo pozwalają mi wyjść poza sam temat intrygi, ale też zastanowić się nad innymi podobnymi aspektami. Dodatkowe wstawki z Machiavellim, Sun Tzu, hrabią Monte Christo, Sofoklesem, Juliuszem Cezarem i wielu wielu innych były przyjemnym smaczkiem podczas czytania i dodawało to szerszego kontekstu całej historii pokazując, że w historii wydarzyło się wiele podobnych sytuacji i pewne zasady w świecie pozostały niezmienne. - Myślę, że warto też mieć z tyłu głowy, że choć opowieść jest zebraniem faktów, to nie jest to obiektywny reportaż, lecz swego rodzaju rozważania, którym punktem wyjścia jest owa intryga, co także zaznacza sam autor.

"Excel w tydzień. Uwolnij potęgę danych!" Praktyczny poradnik, który uczy efektywnego korzystania z Excela w ciągu tygodnia. Książka skierowana jest zarówno do osób początkujących, jak i tych, którzy chcą pogłębić swoje umiejętności w pracy z arkuszami kalkulacyjnymi. Autor, doświadczony analityk HR i trener IT, przedstawia uniwersalne podejście do pracy z Excelem, które można zastosować do różnych zadań. Czytelnicy poznają m.in. tabele przestawne, pulpit menedżerski, makra oraz metody rozwiązywania błędów. Dzięki prostemu językowi oraz licznym przykładom i ćwiczeniom, książka pozwala łatwo przyswoić zarówno podstawowe, jak i zaawansowane funkcje programu. Nawet osoby bez wcześniejszego doświadczenia szybko opanują kluczowe narzędzia Excela. "Excel w tydzień" to idealna propozycja dla każdego, kto chce szybko nauczyć się Excela i efektywnie wykorzystać go do analizy danych i automatyzacji pracy. Polecam 😊 🤗 😘 Bardzo dziękuję wydawnictwu za egzemplarz ❤️ Współpraca reklamowa, barterowa 🙂

RealVxEr napisał: "widać braki wiedzowe autora, który o optymalizacji tylko słyszał i nie potrafi wykorzystać magii assemblera." Ty natomiast nie odróżniasz asemblera (narzędzie do budowania programu używanej wraz z konsolidatorem z ang. linker) od języka Asembler, który się pisze z dużej litery i przez jedno "s" w języku polskim. Pisał o tym w swojej książce o Asemblerze autor Stanisław Kruk.

Czy można zaakceptować realność nieskończoności? Jeśli w matematyce nieskończoność definiuje ramy przestrzeni dla logicznych konstrukcji, to w fizyce stanowi zapowiedź poważnych kłopotów z modelami rzeczywistości. Punktowe rozmiary elektronów, nieskończona grawitacja w centrum czarnych dziur czy nieskończoność Wszechświata, to przykłady poważnych niespójności. Z samej natury ludzkiego sposobu rozumowo-intuicyjnego obserwowania świata wynika, że nieskończoność w opisie przyrody nie jest pożądana, bo z reguły prowadzi do patologicznych wniosków. Co gorsze, najczęściej generuje kolejne wielkości nieskończone. W "Krótkiej historii nieskończoności" Richard Morris prostym językiem nakreślił kilka pól aktywności naukowej fizyków (i astronomów oraz matematyków), w których pojawianie się osobliwości następuje nagminnie. Do tego utrzymał zainteresowanie czytelnika, choć jednocześnie trochę zaburzył przesłanie narracji przyszywanymi wstawkami. W kilku miejscach kosmologiczne rozważania miały prawo się zdezaktualizować, co obecnie obniża nieco atuty całości. Może trochę formalnych minusów. Książka jest ciekawa, choć trochę zbyt dygresyjna. Na szczęście to meandrowanie nie dotyczy wikłania się w niepotrzebne opisy codzienności naukowców ('kto z kim i kiedy wypił kawę'), ale umieszczania niepotrzebnych treści (co nie znaczy, że są nieciekawe). Na przykład: Giordana Bruno (str. 66-68), koncepcje Diraca o morzu elektronów (str. 151-156) czy tunele czasoprzestrzenne (str. 199-201) to dość przyszywane wątki, które mogły być zastąpione czymś bardziej na temat. Książka powstała tuż przed najnowszą rewolucją w kosmologii (którą rozpoczęły ustalenia obserwacyjne z 1998), więc wymaga kilku komentarzy. Niestety nie dodał ich tłumacz Jerzy Kowalski-Glikman, zawodowy fizyk (być może zabrakło mu kilku tygodni do umieszczenia najnowszych wyników). Stąd dyskusje o gęstości Wszechświata i brak wspomnienia o przyspieszaniu ekspansji w wyniku dominacji tzw. 'ciemnej energii' (str. 257-260) wymagają bezwzględnie aktualizacji. Pomylenie czasu życia św. Augustyna i nierozróżnienie położenia gwiazdozbiorów od 'sztywno' zdefiniowanych znaków zodiaku (str. 51 i 59) można ostatecznie wybaczyć. Na szczęście są plusy, które ostatecznie dominują. Morris właściwie utrzymał założoną podstawową popularność całego wywodu. W kilku miejscach wprost uzmysłowił czytelnikowi, że w detalach przywołane koncepcje są zdecydowanie bardziej subtelne. Jasno dał do zrozumienia, jak bardzo opisywane teorie i modele są akceptowalne w środowisku (np. przybliżając Wielki Wybuch, inflację i pewien model kosmologiczny Hawkinga-Hartle'a). Bardzo dobrze nakreślił problem prędkości chwilowej (str. 95-96) czy istotę tzw. renormalizacji elektrodynamiki kwantowej (str. 168-171). Nie ma co się obawiać - Morris podał wszystko na strawnym dla każdego poziomie, a jednocześnie dotarł do sedna zmagań fizyków doby Feynmana z nieskończonością w tej teorii. To, co ostatecznie stanowi o sile książki, to bardzo trafne rozgraniczenie pojawiających się w fizyce i astronomii nieskończoności. Niektóre są bardzo niepokojące (te wspomniane na początku), inne, oczekiwane, wynikają wprost z ciągłości przestrzeni i czasu oraz pożądanej spójności opisu świata (np. możliwe kontinuum energii elektronu w atomie). Kwantowy świat z jednej strony konfrontuje ludzi z osobliwymi i skomplikowanymi nieskończonościami, z drugiej daje szansę na ilościowe odwzorowanie naszego makroskopowego świata (ciągłość materii) na jego mikroskopowe odpowiedniki. Autor bardzo 'miękko' wprowadza czytelnika w świat tych zagadnień, z których sporo wciąż buduje front nauki. Nie szarżuje ze zwariowanymi teoriami, trudnymi słowami. Sporo przekazuje w formie intuicyjnych analogii, poprzez podejście do problemu z kilku stron. Przez co być może rozmywa nieco plan pracy i główny cel, daje jednak szansę laikowi na 'oswojenie się' z poruszanymi problemami. Stąd być może opisany wcześniej minus nie jest tak dotkliwy dla czytelnika, który nie za często sięga po książki z fizyki. "Krótkiej historii nieskończoności" to lektura dająca szansę na oswojenie się czytelnika z problemem tytułowego pojęcia. Morris pokazuje mechanizmy prowadzące do 'wyskakiwania' osobliwych rozwiązań w proponowanych przez nauki podstawowe modelach świata. W konsekwencji uzmysławia nieustępliwość badaczy w ich przepracowywaniu (o nieskończoności już starożytni Grecy mieli sporo do powiedzenia, o czym autor ciekawie wspomina), ale i nieredukowalną przypadłość natury, która chyba lubi w nieskończoność wodzić człowieka za nos. DOBRE - 7/10

Dużo ciekawych zagadnień przedstawionych w formie odrębnych rozdziałów. Każdy rozdział był przemieszaniem bardziej ambitnej matematyki z rozrywkowymi zadaniami. Mam tu mieszane uczucia. Z jednej strony nie przywykłem do tak napisanych pozycji i odciągało to moją uwagę z dopiero co przeczytanego rozdziału. Miałem jednak dużą przyjemność z rozwiązywania niektórych z tych rozrywkowych zadań - jak widać każdy znajdzie tam coś dla siebie. Wiem też, że gdyby ta książka była inaczej skonstruowana, do części "rozrywkowej" bym pewnie nie zajrzał :-) Jak ktoś lubi przemieszanie ambitniejszej matematyki z rozrywkową, to polecam. Minusem jest jednak to, że znalazłem kilkanaście mniejszych lub większych błędów (jednak nie tak dużo) i niektóre informacje się od tego czasu zdezaktualizowały (matematyka się nieco rozwinęła przez kilkadziesiąt lat).

Książka 6/10 Taka książeczka dla matematyków-hobbystów, fizyków, statystyków(?) itp. Dla „poważnych” matematyków będzie zbyt trywialna, prosta. Dla takiego amatora, hobbysty — w sam raz. Przyjemna książeczka. Dobrze się czyta, przykłady są dość obrazowe. 10 - Arcydzieło; 9 - Wybitna; 8 - Bardzo dobra; 7 - Dobra; 6 - Może być; 5 - Średnia; 4 - Taka se; 3 - Skończyłem z musu; 2 - Tragedia; 1 - Gorzej niż tragedia — nie wiem, jak skończyłem;