Anatomia intrygi. Opowieść o spisku wartym miliony dolarów

Świetna książka którą czyta się jak powieść sensacyjną. Autor przedstawia w zrównoważony sposób dane i statystyki dzięki czemu można odczuć skalę problemu a jednocześnie nie przytałacza ich natłokiem. Jedyne zastrzeżenie jakie mam to, że po przeczytaniu jestem negatywnie nastawiony do wszelkiego postępu technologicznego i teraz wszędzie dostrzegam zagrożenia. Z drugiej strony taki miał być efekt (co autor sam przyznaje pod koniec książki) - abyśmy nieprzyjmowali wszystkiego bezrefleksyjnie. Chyba trzeba w końcu zaakceptować fakt, że okres beztroski w świecie cyfrowym dawno minął i teraz każde nasze nawet najmniejsze działanie (a nawet jego brak) ma swoje konsekwencje.

"Głowa do liczb" autorstwa Barbary Oakley to fascynująca podróż do świata nauki i techniki, ukazująca, jak efektywniej uczyć się matematyki i innych trudnych dziedzin. Oakley, korzystając z własnych doświadczeń z przekształcenia się z artystki w inżynierkę, przekonująco przedstawia strategie nauki, które mogą pomóc każdemu pokonać bariery w zdobywaniu wiedzy matematycznej. Jej podejście do nauki oparte na neurobiologii i psychologii kognitywnej otwiera nowe perspektywy, zdejmując z matematyki aurę trudności. Autorka nie tylko dzieli się technikami skutecznego uczenia się, ale także ukazuje, jak zmienić swoje podejście psychiczne wobec nauki trudnych przedmiotów. Dla mnie osobiście, "Głowa do liczb" stała się inspiracją do przezwyciężenia strachu przed matematyką i skonfrontowania się z trudnościami poznawczymi. Ta książka to nie tylko poradnik, ale także motywująca opowieść o tym, jak zmienić swoje myślenie i odnaleźć radość w zdobywaniu nowej wiedzy.

Nie jest to wielka literatura i orgazmu językowego się nie spodziewajcie. Jest to książka na wskroś branżowa, która zainteresuje tylko tych... których zainteresuje. Ale! Jest to książka mądra, brutalnie prawdziwa, wartościowa i stawiająca sprawy tak jakie one są. Każdy, podkreślam każdy kto zajmuje się IT powinien ją przeczytać i wziąć sobie do serca. I mam tu na myśli obie strony stołu, tak Was drodzy klienci również. A może szczególnie Was.

Poradnik zaczyna się od topologii (Kształty, Rozmaitości, Wymiary), a następnie wraz z autorem udajemy się na wycieczkę po analizie (Nieskończoność, Kontinuum, Funkcje) i algebrze (Abstrahowanie, Struktury, Wnioskowanie), aby w rezultacie dotrzeć do modelowania matematycznego (Modele, Automaty, Nauka). Ogromna różnorodność tematów sprawia, że nic nie zostało szczegółowo omówione, ale daje to doskonały przegląd i pozwala czytelnikowi samodzielnie zdecydować, któremu zagadnieniu chciałby się dokładniej przyjrzeć. Beckman unika używania żargonu i zbijających z tropu matematycznych pojęć, dzięki temu skomplikowane pomysły wydają się znacznie mniej zniechęcające (szczególnie dla tych, którzy się ich boją). Każdemu pomysłowi towarzyszy mnóstwo przykładów i analogii z życia wziętych. Służy to zarówno temu, by matematyka wydawała się bardziej przyjazna, jak i zapewnieniu punktu odniesienia szerokiemu gronu odbiorców. Czytając tę książkę, często czujemy się tak, jakby o swoim aktualnym hobby opowiadał nam przyjaciel i trudno jest nie dać się ponieść temu podekscytowaniu. Podręcznik ten można śmiało polecić zarówno matematykom, jak i matematycznym analfabetom. Jednak dla tych z was, którzy dążą do głębszego zrozumienia zawiłości i celów matematyki, ta książka jest rewelacyjnym przewodnikiem. Autor skupia swoją perspektywę na koncepcji liczb i ich relacji do konkretnych pomysłów. Dodatkowym atutem są ręcznie wykonane ilustracje. Naprawdę pozwoliły one rzucić światło na trudne do zrozumienia obszary. W tym miejscu warto wyrazić ogromne uznanie ilustratorowi, M Erazo. Rysunki te stanowią integralną część książki i wszystkie pomagają przełamać to, co czasami trudno wyrazić słowem pisanym. Ta książka jest idealna dla kogoś, kto uwielbia zgłębiać tajniki matematyki, ale nie preferuje technicznego języka – lecz dostępnie przedstawionych zagadnień. Służy również jako dobra reklama matematyki, więc może być doskonałym prezentem dla każdego, kogo próbujesz przekonać do tego przedmiotu! Od dziś matematyka nie będzie taka trudna i demotywująca! Dowiedz się jak czesać włochatą kulę, czyli matematyka bez liczb!

Fabularna opowieść o walce z korporacyjną machiną i jednocześnie przewodnik po ideach transformacji cyfrowej i kultury DevOps. Biurokracja, strach przed zmianą i „tak zawsze było” mogą sparaliżować najlepszy zespół. Prawdziwa transformacja technologiczna zaczyna się od zmiany sposobu myślenia i współpracy, a nie od nowych narzędzi. To współdzielenie ryzyka, otwartość na błędy, codzienna refleksja i poszukiwanie sposobów na lepszą współpracę. Książka pouczająca, choć miejscami “sztuczna”.

# Recenzja: Nie każ mi myśleć! Projektowanie stron internetowych często przypomina błądzenie we mgle – tak wiele możliwości, tak wiele błędnych ścieżek. "Nie każ mi myśleć!" Steve'a Kruga jest jak latarnia morska, która oświetla drogę, przypominając o fundamentalnej prawdzie: użytkownicy internetu nie chcą się zastanawiać, jak korzystać z twojej strony. Krug w przystępny i często zabawny sposób przekazuje zasady projektowania zorientowanego na użytkownika. Jego maksyma "usuń połowę słów na każdej stronie, a potem połowę z tego, co zostało" jest jednym z tych spostrzeżeń, które od razu układają w głowie chaotyczne myśli o projektowaniu. Autor ilustruje swoje tezy konkretnymi przykładami i zabawnymi ilustracjami, które skutecznie demonstrują różnicę między dobrym a złym UX. Szczególnie wartościowe są rozdziały poświęcone testowaniu użyteczności – Krug pokazuje, jak można to robić niedrogo i efektywnie, bez angażowania wielkich budżetów i zespołów badawczych. Choć książka wciąż zawiera wiele ponadczasowych prawd o zachowaniach użytkowników, niektóre przykłady i rekomendacje noszą już znamiona czasu. W epoce projektowania responsywnego, aplikacji mobilnych i interfejsów głosowych, część technicznych wskazówek Kruga wydaje się nieco przestarzała. Mimo to, podstawowe zasady i metodologia myślenia o użyteczności pozostają aktualne i cenne dla każdego, kto projektuje cyfrowe doświadczenia. Jeśli ktoś się waha, czy po nią sięgnąć, albo chce sobie przypomnieć jej kluczowe idee, polecam zajrzeć na moją stronę Lumeo.pl, gdzie znajdziecie jej szczegółową analizę.

Nie będzie to dobra pozycja dla laika w temacie krypto czy blockchain, ale sprawdzi się dla osoby początkującej, która posiada pewną ogólna wiedzę w temacie. Ciekawe zagadnienia oraz sposób tłumaczenia. Dla mnie była lekko chaotyczna, ale całość oceniam pozytywnie. Warto mieć na uwadze, że to publikacja z 2020 roku i od tego czasu w świecie krypto wiele się zmienilo, więc czytać z otwartą głową (bardziej by zaznajomić się z pojęciami), ale już o konkretnych krytowalutach, danych liczbowych czy funkcjonalności edukować się w aktualnych źródłach. 6.5

Książki-poradniki należy oceniać po tym, jak dobrze wykonują swoje zadanie. Pod tym względem "Becoming a data head" (czytałem w oryginale) jest wyśmienite. Autorzy dobrze dobierają przykłady oraz dawkują informacje. Zarówno czytelnikom zaznajomionych ze statystyką i uczeniem maszynowym jak i tym mniej technicznym przekazują cenną perspektywę na temat współpracy z tą drugą grupą. Ja jestem w tej dyskusji między młotem a kowadłem, jako że żyję po trochu w obu światach (chociaż w żadnym nie całkowicie), stąd skorzystałem podwójnie. Co ważne, struktura książki jest logiczna, tempo adekwatne, a treści przekazywane jasno i bez zbędnego lania wody. Do kogo zatem skierowana jest ta książka? W mojej ocenie na lekturze skorzysta każdy zawieszony bądź to w świecie analitycznym (analitycy biznesowi, produktowi, danych oraz data scientists), bądź w świecie "biznesowym" (szeroko rozumiana kadra zarządzająca). Jest to jedna z niewielu na rynku podobnych pozycji godnych polecenia. Jeśli uważasz, że na branży zjadłeś zęby, warto i tak przeczytać żeby ponownie dokonać refleksji na jej temat. W końcu nawet jeżeli pobieżne tłumaczenia działania algorytmów niczego nowego Cię nie nauczą, pomogą CI zrozumieć jak to widzą inni.

Calosc czytalo sie bardzo przyjemnie (zdarzalo mi sie czytac nawet przed pierwsza kawa albo przed snem!) Diagramy sa czytelne a humor autora do mnie trafial. Wypowiadam sie jako programista, ktory od 2-3 lat pracuje na prodzie z wszelokorozmianym AI. Dowiedzialem sie kilku nowych rzeczy oraz zrozumialem w koncu Backpropgatation (sam koncept) z ktorym mialem troche problemow. Nie jest to pozycja po ktorej mozna stwierdzic - wow teraz wiem wszystko o AI, ale na pewno jest dobra pozycja dla osob z branzy IT, ktore chca "wejsc" w AI. Traktowalbym ja bardziej jak zachete do dalszej nauki. Jedyne co mi sie nie podobalo, to zdecydowanie za duzo zmianek na temat startupu. Skrocilbym je o 50% szczegolnie, ze dochodzilo w moim odczuciu do powtorzen co kilka rozdzialow. ps: Prosze o wyrozumialosc, to moja pierwsza opinia na tym portalu :D

Bardzo dobra książka jeśli Twoim celem jest sprawne przyswojenie solidnych podstaw współpracy z bazami danych. Rozdziały są krótkie, bogate w przykłady, kod SQL jest rozpisany dla wielu popularnych silników. Warto mieć jednak na uwadze, że książka nie uczy jak same bazy danych sensownie budować.

Aż tak mnie książka nie zachwyciła... za mało z niej zrozumiałem ;) Momentami ciekawe treści, momentami za bardzo matematyczna jednak... I nie zrozumiałem z niej rachunku różniczkowego wcale, dopiero chatGPT mi wytłumaczył ;) Ale mój błąd, że książki wysłuchałem, taką książkę należałoby raczej jednak czytać i widzieć wzory, pewnie wtedy odebrałbym ją inaczej, bo teraz wracając do fragmentów, też kumam więcej... Na razie oceniam tak średnio ale miałbym chyba ochotę w przyszłości do niej wrócić, może wtedy podniosę ocenę. Jednak pewne takie mniej matematyczne, a bardziej opisowe fragmenty, podobały mi się, np.: "Rozważając argumentację za i przeciw temu, że komputery rozumieją, warto spojrzeć na ewolucję komputerów grających w szachy. W 1997 roku Deep Blue, program grający w szachy stworzony przez IBM, pokonał panującego mistrza świata Garriego Kasparowa w meczu składającym się z sześciu partii. Choć w tamtym czasie wzbudziło to sensację, nie ma żadnej tajemnicy w tym osiągnięciu. Maszyna była w stanie ocenić 200 milionów posunięć na sekundę. Niczego nie rozumiała, ale miała brutalną szybkość. Nigdy się nie męczyła, nie myliła się w obliczeniach i nie zapominała, o czym myślała przed chwilą. Grała jak komputer – mechanicznie i nieidealistycznie. Pobiła Kasparowa mocą obliczeniową, ale nie myślą. Obecna generacja najsilniejszych programów szachowych świata o budzących respekt nazwach jak Stockfish lub Komodo wciąż gra w tym niepodobnym do ludzkiego stylu. Lubią zbijać figury, bronią się metodycznie, ale mimo że są znacznie silniejsze od jakiegokolwiek szachisty, nie wykazują kreatywności ani rozumienia. Wszystko to jednak zmieniło się z nastaniem uczenia maszynowego. 5 grudnia 2017 roku zespół DeepMind z Google’a zdumiał szachowy świat informacją o stworzeniu uczącego się programu o nazwie AlphaZero. Program ten nauczył się grać w szachy, rozgrywając miliony partii z samym sobą i wyciągając wnioski z błędów. W ciągu zaledwie paru godzin stał się najlepszym szachistą w historii. Nie tylko był w stanie łatwo wygrać z każdym człowiekiem (nie było nawet sensu próbować), ale zmiażdżył ówczesnego komputerowego mistrza świata w szachach. W złożonym ze 100 partii meczu z potężnym programem Stockfish algorytm AlphaZero wygrał 28 razy, a 72 razy zremisował. Nie przegrał ani jednej partii." (pdf.str. 353) - co czujecie czytając taki fragment? Bo mnie aż wzruszenie ściska ;) Ale to jeszcze nie koniec: "Najbardziej niepokojące jest to, że AlphaZero przejawia rozumienie. Gra tak, jak żaden komputer do tego pory nie potrafił – intuicyjnie i elegancko, z romantycznym stylem ataku. Gra gambity i ryzykuje. W niektórych partiach tak onieśmielał Stockfisha, że ten zamierał, lub też zwyczajnie się z nim bawił. Czasami wydawało się, że jest złośliwy, nawet sadystyczny. Ponadto przejawia nadzwyczajną kreatywność – wykonuje posunięcia, które jeszcze nigdy nie przyszły do głowy żadnemu arcymistrzowi lub komputerowi. AlphaZero jest obdarzony duchem ludzkim i potęgą maszyny. Ludzkość ujrzała w nim pierwszą zapowiedź przerażającego nowego rodzaju inteligencji." (pdf.str. 353-354) - dla mnie to nie jest przerażające, dla mnie to jest wspaniałe! Jara mnie to tak bardzo, że nawet nie potrafię tego wyrazić słowami :P Po namyśle: a nie, jednak widzę potencjał, oceniam trochę wyżej niż planowałem ;) (czytana/słuchana: 2-6.04.2026) 4-/5 [7/10]

🔍📚 Odblokuj moc języka IT! 💻🌐 W świecie IT język angielski jest nieodzownym elementem. Większość producentów oprogramowania, metodologów i twórców standardów branżowych dostarcza materiały wyłącznie w tym języku. Co więcej, wiele projektów IT wymaga współpracy z ekspertami z różnych krajów, gdzie komunikacja odbywa się głównie w języku angielskim. Tak więc, jeśli jesteś specjalistą IT zanurzonym w anglojęzycznym środowisku, możesz nie czuć się całkowicie swobodnie wyrażając się w każdym aspekcie tej rozległej dziedziny wiedzy. Czy jesteś gotowy, aby: ✔️ Zdobyć lub poszerzyć specjalistyczne słownictwo IT używane na co dzień w branży? ✔️ Dowiedzieć się, jak używać go poprawnie i mówić profesjonalnie podczas spotkań, konferencji branżowych i codziennych interakcji z klientami? ✔️ Zrozumieć zaawansowane zasady gramatyczne lub odświeżyć swoją wiedzę, aby zabłysnąć w formalnym otoczeniu lub jako autor profesjonalnej dokumentacji w języku angielskim? ✔️ Zacząć używać dokładnych polskich terminów zamiast kalek językowych? 📘 Nie szukaj dalej - ta książka to lektura obowiązkowa dla Ciebie! Wewnątrz znajdziesz fachowo opracowane teksty w języku angielskim obejmujące różne obszary IT, takie jak bazy danych, duże zbiory danych, sieci komputerowe, metodologie tworzenia oprogramowania i wiele innych. Do każdego tekstu dołączony jest słowniczek zawierający tłumaczenia zarówno technicznych, jak i ogólnych terminów na język polski. Dodatkowo każdy rozdział omawia różne zagadnienia gramatyczne z przykładami dostosowanymi do języka IT.

Początkowo zapowiadała się mega ciekawie, później autor wchodzi w sporo szczegółów i aplikacji, które mniej mnie interesowały. Na końcu książki znowu jest spora dawka inspiracji w formie porad jak funkcjonowało wtedy środowisko naukowe wokół Bell Labs i co sprzyjało odkrywaniu nowych rzeczy. Z perspektywy programisty fajna, rzeczowa książka zawierająca sporo inspiracji.

Koło jako wielokąt foremny o 65 536 bokach – to jedyna, choć nieprecyzyjna informacja, która na dłużej zapadła mi w pamięć. Książka zaczęła się obiecująco, pełna intrygujących koncepcji, ale ostatecznie zmieniła się w opowieść o ludziach, którzy są po prostu… „matematykami” Zdecydowanie bliżej mi do klaustrofobicznej wizji *Pi* (1998), gdzie matematyka jest tajemnicza, niebezpieczna i prowadzi na skraj obłędu. Czy książka Ellenberga poszerzyła moje horyzonty? Raczej pogodziłem się z tym, że nie jestem matematykiem – i że nie chciałbym nim być.

Stwierdzenie, że jesteśmy w coraz większym stopniu uzależnieni o technologii (technik) IT ociera się o banał. Ta książka pokazuje, w przystępny sposób, konsekwencje tego faktu dla biznesu, od strony zarządczej. Porównanie działów IT do fabryki zrobiło na mnie wrażenie i przyznaję, nie tylko poszerzyło moje horyzonty ale dało asumpt do większego zrozumienie dla pracy moich koleżanek i kolegów informatyków. Świetna pozycja z obszaru zarządzania, napisana w formie powieści.

Książka 6/10 Taka książeczka dla matematyków-hobbystów, fizyków, statystyków(?) itp. Dla „poważnych” matematyków będzie zbyt trywialna, prosta. Dla takiego amatora, hobbysty — w sam raz. Przyjemna książeczka. Dobrze się czyta, przykłady są dość obrazowe. 10 - Arcydzieło; 9 - Wybitna; 8 - Bardzo dobra; 7 - Dobra; 6 - Może być; 5 - Średnia; 4 - Taka se; 3 - Skończyłem z musu; 2 - Tragedia; 1 - Gorzej niż tragedia — nie wiem, jak skończyłem;

Myślę, że warto rozpocząć tą recenzję od stwierdzenia faktu, że Stanisław Ignacy Witkiewicz ma bardzo specyficzny styl pisania. Pełno w nim luzu, lekkiego odbiegania od tematu i czuć osobistość tego dzieła i jest to cecha, która już na starcie może odrzucić część czytelników. Pomimo tego, uważam że każda osoba mająca jakiekolwiek zdanie na temat używek powinna przeczytać tą pozycję. "Narkotyki" są pełne detalicznych opisów skutków (negatywnych i pozytywnych) zażywania używek, tych krótkotrwałych oraz długotrwałych. Autor operuje racjonalnymi argumentami do przekonania nas o szkodliwości narkotyków, zamiast grać na emocjach. Nie boi się napisać o dobrych stronach danej substancji, jeżeli takowe istnieją. Jedynym moim zarzutem jest długość rozdziału o kokainie, który w zasadzie wygląda jakby Witkacy nic na ten temat nie wiedział, ale dodał tam ten fragment aby oczyścić się z zarzutu kokainisty. Oprócz tego w rozdziale o morfinie, który został napisany przez znajomego pisarza - Bogdana Filipowskiego - autor powołał się na słowa francuskiego naukowca, jednak nie uraczył czytelnika jak nazywał się ten Francuz. Przez to musimy uwierzyć zarówno Witkacemu jak i Filipowskiemu, że taka postawa rzeczywiście miała miejsce, a nie została wymyślona, aby obalać własne tezy.

Książka jest dobra, choć czytając kilka rozdziałów, miałem wrażenie, że czytam książkę z elektroniki, która dotyczy układów cyfrowych, nie znaczy że źle, bo książki o elektronice lubię i czytam. Dopiero później pojawiają się zagadnienia z informatyki. Stąd moja taka ocena a nie inna:)

Bardzo fajne, ale mocno nie polecam na audiobooka. Książka często odnosi się do jakichś równań albo diagramów, które trudno "zobaczyć oczyma wyobraźni" (dlatego niektóre rozdziały musiałem słuchać po 3-4 razy). Nie pomagało pewnie też to, że słuchałem po angielsku.

Bardzo dobra książka. Czuć, że autorka ma spore doświadczenie w pracy zawodowej. W przeciwieństwie do wielu publikacji akademickich znajdują się tutaj namacalne problemy i sugerowane rozwiązania. Jedyne punkty ujmuję za niewielką ilość przykładów per porada. Może to być paradoksalnie zaleta dla niektórych, którzy cenią sobie zwięzłą formę.