Agnes Sharp jedzie na urlop

Przemęczyłam tę książkę, albo ona mnie. Fabuła mocno muzyczna była ciekawa, myślę, że zabrakło mocniejszego wejścia w charakter głównej bohaterki, coś tam się rysowało ale nijako. Tego big love też było za mało, książka była gruba, ale nie wiem kiedy raniliście się zadziała, serio, za mało tych spojrzeń. Przeczytałam, fajnie, muzycznie super, ale za mało emocji jak na „romans poprzedniego roku”

swiatwidzianyksiazkami.blogspot.com Rzadko kiedy sięgam po polskie kryminały, szczególnie napisane przez kobiety. Ale gdy dostajesz w prezencie to ciężko potem przejść obojętnie wobec takiej lektury. Diana Paderska budzi się pewnego dnia i zdaje sobie sprawę, że nie pamięta nic, co działo się poprzedniego wieczoru, a co mówić dopiero o nocy. Nigdy nie narzekała na pamięć i wspomnienia, więc tym bardziej niepokoi ją ta niepamięć. Dlatego postanawia za wszelką cenę zrobić wszystko, aby tę pamięć odzyskać, a wszystkie wydarzenia sprzed felernej nocy prowadzą do ekscentrycznego milionera, który w niewyjaśnionych okolicznościach zaginął. Robi się szum medialny wokół zaginięcia, Dianę spotykają co rusz to dziwne wydarzenia. Z pomocą w odzyskaniu pamięci, przychodzi dziennikarz Jakub, który nie tylko będzie chciał pomóc Dianie, ale będzie liczył na coś więcej. Czy Dianie uda się odzyskać pamięć i odnaleźć milionera? Przeczytajcie sami... A czy warto? To napiszę niżej. Tak jak wspomniałam wyżej, rzadko kiedy pozwalam sobie na polskie kryminały, szczególnie w kobiecym wydaniu. I po przeczytaniu powieści Margarety Wysockiej, nie prędko wrócę do tego rodzaju literatury w polskim wydaniu. Co do samej intrygi nie mam nic do zarzucenia, jest ciekawa, fascynująca, pełna tajemnic i wywołuje ciekawość. Jest wiele ciekawych wątków, ale też można było z niektórych zrezygnować, ponieważ nic nie wnosiły. Kolejnym i chyba największym błędem tej powieści jest szczegółowość i podanie wielu detali o bohaterach, ich czynnościach itp., co sprawiało, że końca nie było widać. To znaczy, że w pewnym momencie chciało się zrezygnować z czytania, ale im bliżej końca, tym fabuła przyspieszała i wracała chęć do zapoznania się z końcem powieści. Finał powieści nie zaskoczył, jednak ma się satysfakcję, że zakończyło się to tak jak zakończyło i kibicuje się głównym bohaterom, by ich życie po powieści było mniej skomplikowane :) Powyższej lektury ani nie polecam, ani nie zniechęcam do niej.

Książkę czytałam z wielką ciekawością, gdyż ma taki ciekawy charakter opowieści. Niby nie uprzedza nas o konkretnych wydarzeniach, ale coś tam insynuuje, coś zaznacza, żeby czytelnik czytał ją z uwagą i zaczął się zastanawiać kiedy i co się takiego wydarzy. Dreszczyk niepokoju krąży w nas od początku do końca i to ze strony młodej dziewczyny, która pół żartem pół serio zaznacza, że coś czyha w pobliżu i nie mają jak się przed tym ustrzec. To wkraczająca w wiek nastoletni dziewczyna, która jest na tyle ciekawa świata i płochliwa jednocześnie, że postanowiła obserwować każdego, kto według niej i jej przyjaciółki mógłby być podejrzanym. To sprawa powiązana z innymi, gdyż jej rodzina boryka się z pewnymi problemami i tak naprawdę główna bohaterka nie chce się wyprowadzać z miejsca, gdzie u boku przyjaciółki stworzyła sobie nowy jakby bardziej poukładany dom. To ona daje jej pewność siebie, by kroczyć drogą poszukiwania sekretów, lecz tak naprawdę o ile chciały odkryć sto procent tajemniczych osób, przekonały się, że co dom i osoba, to mają jeszcze inne, prywatnie prywatne życie. ,,Gdy nikt nie patrzył, wymykał się bez żadnego wyjaśnienia i znikał w uliczce na tyłach domu." Tak w sumie po tej lekturze już rozumiem dlaczego dzieci potrafią mi zadawać randamowe pytania i to w sytuacji, która w ogóle nie ma powiązania z tematem o którzy rzekomo nie pytają, tylko przypadkiem nasuwają:-) Albo sceny całkowicie odwrotne, kiedy na zadawane im pytanie odpowiadały wymijająco mocno skupiając się na innym aspekcie ich życia. Jak widać książki młodzieżowo kryminalne również potrafią być wartościowe, tylko to zawsze zależy, kto jest ich odbiorcą:-) Według mnie to świetny debiut, który spodoba się zarówno nastolatkom jak i osobom w każdym wieku. Młode postacie zawsze czuły się tutaj obserwowane, dosłownie jakby miały oczy wokół głowy i radar na włosach, który zgłaszał im każdy skręt włosa nakierowany w inną stronę:-) Aż w trakcie lektury sama zaczęłam zwracać uwagę na rzeczy, które kiedyś przed czytaniem były ,,normalne":-) Oj zdecydowanie ją polecam:-)

Kolejny raz Alicja Filipowska zawładnęła moim czasem i potrafiła swoją powieścią usadzić mnie w fotelu na wiele godzin. Miejsce akcji jest mi dobrze znane z powieści „Ani słowa o rodzinie”, lecz tym razem okazuje się że we wsi, gdzie wszyscy wszystko wiedzą może też nastać zmowa milczenia. Wszystko za sprawą wydarzenia, które doprowadziło do postawienia pod znakiem zapytania wydawałoby się nierozerwalnej przyjaźni paczki czterech chłopaków i dziewczyny. Dzieci pochodzą z różnych rodzin, wg mnie żadna z nich nie jest „normalna”, naznaczona małomiasteczkowością i nie potrafiąca pomóc dzieciom w chwili trudnej psychicznie sytuacji, w której się znalazły. I to pozostawienie ich samym sobie utrwala traumę na całe życie, jak się okazuje we większości krótkie i nieszczęśliwe. Autorka długo meandruje wśród zachowań, charakterów, motywów, skutków i dopiero na ostatniej stronie wyjawia nam co się wydarzyło za rzeką i co było przyczyną takiego zachowania. Czyż to nie przypomina obecnego larum podnoszonego na temat dzieci w depresji? Teraźniejsza przyczyna złej kondycji psychicznej dzieci i młodzieży jest znakiem czasu, ale czy nie wynika z tego samego powodu? Kiedyś było to wyśmiewanie się, nabijanie się z czyjejś inności, wywyższanie się. Teraz nazwiemy to hejtem, mobbingiem. Myślę, że jest to też wołanie do nas, dorosłych aby nie pozostawiać dzieci bez uważności na sygnały, które nam wysyłają.

Wracam do (swojego czasu) mojego ulubionego autora i tą książką mnie nie rozczarował. Jest to historia pielęgnowanego latami żalu i utraconej kariery, ale tak przyjemnie napisana z pięknymi opisami historii opery, że lektura to była czysta przyjemność. Przeczytałam tą książkę w jeden dzień :)

Lubicie czytać biografie? Śledzicie losy rodziny królewskiej? Ja przyznaję, że dawno nie miałam okazji czytać tego typu książek, a rodzinę królewską podglądam czasem pod kątem kreacji modowych. Bardzo podobał mi się styl Diany, a teraz również książnej Kate. Uwielbiam jej elegancję, prostotę i uniwersalność. Kiedy w moje ręce trafiła biografia króla Karola III, byłam jej bardzo ciekawa. Miałam okazję prześledzić losy króla od narodzin, poprzez surowe wychowanie w domu i w szkole, dorastanie, pierwsze miłości, nieudane małżeństwo z Dianą, aż po ślub z Camillą, narodziny wnuków i pożegnanie matki. To, co mnie najbardziej zaskoczyło w tej książce, to nie tylko szczegółowo przedstawione fakty z punktu widzenia króla, ale przede wszystkim emocje towarzyszące mu w czasie poszczególnych wydarzeń. Królowa Elżbieta II znana była przecież ze swojej powściągliwości i kamiennej twarzy, która nie mogła zdradzać żadnych uczuć, zarówno tych pozytywnych, a przede wszystkich negatywnych. Karol jest tutaj przedstawiony jako osoba, która czuje, przeżywa i okazuje swoje emocje. Nie miał najlepszych relacji z rodzicami, za to uwielbiał swoją babcie; był prześladowany w szkole i szczerze nienawidził tego miejsca; czuł presję poślubienia Diany, choć tak naprawdę jej nie kochał; był dumny z narodzin wnuków, dlatego tak chętnie dzieli się ich historiami. Moją uwagę w tej biografii przykuły jeszcze dokonania króla, które są imponujące, a o których nie piszą gazety, jego dbałość o ekologię. „(…) liczne z „wariackich” pomysłów księcia okazały się bardzo trafne i należą dziś do powszechnie stosowanych rozwiązań”. Myślę, że doskonałym uzupełnieniem wydarzeń opisanych w książce oraz towarzyszącym ich emocjom są cytaty wypowiadane przez poszczególnych członków rodziny królewskiej, które dodają całości autentyczności i wiarygodności. Znajdziecie tam także wiele anegdot, ale także sztywnych zasad, których przestrzegania wymaga dworska etykieta. Zwróćcie uwagę na zamieszczone w książce wyjątkowe zdjęcia z najważniejszych momentów życia króla. Czytałam z przyjemnością i wielkim zainteresowaniem.

Z pewnością każda z nas czuła się chociaż raz samotna. Maria Rotkiel w swojej książce „Samotność kobiet” podejmuje się trudnego zadania, gdyż bierze samotne kobiety za rękę i pokazuje im, że nie muszą się niczego bać. To, co uderza w tej książce najbardziej od pierwszych stron, to jej niezwykła delikatność. To nie jest kolejny zwykły poradnik z listą zadań do odrobienia. Autorka niczego nie narzuca, nie ocenia i nie wskazuje jedynej słusznej drogi. Zamiast tego, z ogromną empatią i uważnością, zaprasza czytelniczkę do refleksji. Czytając tę książkę, miałam wrażenie siedzenia w wygodnym fotelu z kubkiem herbaty i słuchania mądrej osoby, która mówi, że to, co czuję, jest normalne. Choć książka, jak sam tytuł mówi, jest skierowana do samotnych kobiet, jej siła tkwi w uniwersalności. To pozycja obowiązkowa także dla kobiet, które samotność mają już za sobą, gdyż pomaga ona zrozumieć mechanizmy, które nimi wtedy kierowały. Wyjaśnia również, dlaczego czuło się wtedy złość, lęk, smutek czy brak wiary w siebie. Historia ta, z pewnością daje również bezcenną szansę na domknięcie tamtych rozdziałów z nową wiedzą. Maria Rotkiel umiejętnie przeplata wiedzę psychologiczną z własnymi przeżyciami oraz historiami swoich pacjentek. Autorka pokazuje, że kryzysy na różnych etapach życia są naturalną częścią ludzkiego doświadczenia, a nie porażką. „Samotność kobiet” to książka, która opowiada o odwadze do tego, by stanąć w prawdzie ze swoimi emocjami, oswoić je, a w końcu z lekkością pożegnać 👋🏼

Ukontentowana drugim sezonem 1670, lekko zażenowana humorem z The Office PL, postanowiłam sięgnąć po książkę, która obiecywała mi lekką, aczkolwiek ambitną rozrywkę. Miała być zabawna, ale nieżenująca. (To przy komedii wielka sztuka). I wiecie co? To jej się udało! Byłam zaskoczona kiedy przeglądając Legimi trafiłam na ten tytuł. Okładka i opis mnie skusiła, więc postanowiłam dać jej szansę. Nie znałam autora, ani wydawnictwa, ale potrzebowałam czegoś świeżego. I???? Nie żałuję, bo jest to najlepsza książka komediowa która czytałam do tej pory. Myślę, że to spora rekomendacja, ale po kolei. Historia Seby przedstawia w krzywym zwierciadle problemy Polaków w okresie od 2018-2020 roku. Bez retuszy piętnuje nasze codzienne bolączki, ale również (co było dla mnie ciekawe jako kobiety) pokazuje męski punkt widzenia. Poczciwy bohater jest życiowym pechowcem, żeby nie powiedzieć "przegrywem". Ale jedno co go wyróżnia na tle wielu innych to dobre serce. Bawiłam się wyśmienicie śledząc jego losy. Myślę, że jest to coś pomiędzy Emigracją Malcolma XD, a choćby Paragrafem 22 Hellera (uspokajam Bieg przez pokrzywy nie ma nic wspólnego z wojskiem). Podsumowując serdecznie ją Wam polecam. Będziecie bawić się przednio! Na minus jedynie literówki. Jest ich tutaj sporo.

Bardzo dobra pozycja literacka. Wśród zalewu książek z gatunku „thriller i kryminały”, których w swoim życiu przeczytałem lub przesłuchałem książka ta wypływa zdecydowanie nad powierzchnię przeciętności swoją ciekawą i niezwykle realistyczną fabułą, która dotyka spraw młodych ludzi i zagrożeń jakie na nich w tym młodym życiu czekają. A wszystko to dzieje się w zgrabnie ukazanych przez autora realiach warszawskiej Pragi. Nie zdradzam więcej szczegółów, ale gorąco zachęcam do przeczytania tego kryminału obyczajowego, w którym autor wykazał się jako debiutant dużą już dojrzałością i wrażliwością w konstruowaniu napięcia, które towarzyszy opisanej historii, aż do epilogu, który intryguje i daje do myślenia. Czekam z ekscytacją na drugi tom trylogii z Krzysztofem Milczarem w roli głównej. Moim zdanie znakomity debiut nie tylko na rynku kryminalnych pozycji książkowych.

,,Sznurki starej marionetki " to powieść,która wciąga nas w małomiasteczkowy,duszny i mroczny świat pełen tajemnic. Fabuła wciąga czytelnika w atmosferę niepokoju, gdzie przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a tytułowe sznurki są symbolem braku wolności,poczuciem bezsilności i manipulacją. Główny bohater Rene Cavalier traci pracę przy wykonywaniu pośmiertnych fotografii, więc przyjmyje posadę grabarza na cmentarzu w Cross Meadows. Juz na początku odkrywa, że zarządca prowadzi ciemne interesy, lecz przez,, klauzulę poufności" zostaje wciągnięty w niecny proceder. W tym czasie do miasta wraca Henry von Gradner, którego w ogromnej posiadłości oczekuje młodsza siostra Emma. Oboje sa dziećmi znanego wytwórcy marionetek. Od tego momentu zaczynają w makabryczny sposób ginąć ludzie zaprzyjaźnieni z rodziną . Kto zabija?... Autorka,jak zawsze w doskonały sposob prowadzi czytelnika po kartach historii do końca nie ujawniając kto stoi za serią morderstw. Powieść jest pełna mroku, każda postać ma ogromny bagaż doświadczeń i traum wywołanych przez złe wybory i relacje rodzinne. Jest to moje trzecie spotkanie z twórczością autorki ( wszystkie bardzo udane)jednak podczas czytania tej książki ciarki na ciele wywoływały u mnie sceny z nieboszczykami na cmentarzu nocą i odgłosy skrzypiącej podłogi na strychu. Moja wyobraźnia pracowała na pełnych obrotach i za to bardzo dziękuję autorce. Jeśli jesteś fanem mrocznych historii przepełnionych bólem zapewniam, nie ma tu nudy.

To nie jest najlepiej napisana książka. Warsztat autorki jest dość prymitywny. Brak kunsztu pisarskiego odczuwa się cały czas. Jednak historia jest niebywała, jesli chodzi o czasoprzestrzeń głównej bohaterki - w wymiarze współczesnym jest natomiast dość trywialna. Opis współegzystencji z osobą cierpiacą na Alzheimera jest bardzo sugestywny, jak podaje w posłowiu autorka, oparty na osobistych przeżyciach- i przez to wiarygodnie przekazany. Generalnie książka bez spektakularnego wow., jak zapowiada druga część tytulu. Owszem taka miłość miała prawo się zdarzyć. Nie miały prawa się wydarzyć konsekwencje tej miłości, ale to już całkiem zmienia optykę tytułu i oczekiwań czytelnika.

Nasza grecka podróż” to urokliwa opowieść, która zabiera czytelnika na malowniczą wycieczkę po Peloponezie, oferując nie tylko piękne opisy greckiej przyrody, ale także spojrzenie na życie trzech kobiet na życiowym zakręcie. To historia, która skradnie serce każdego, kto pragnie oderwać się od codzienności i zanurzyć w atmosferze greckiej gościnności, tajemnic, emocji i smaku. Autorka z kreuje malownicze miasteczko Petalidi, w którym czas zwalnia, a życie nabiera nowych barw. Głównymi bohaterkami są Maria, Kayla i Alessandra – każda z nich inna, każda z własną historią i pragnieniami. Maria, prowadząca szkołę gotowania, emanuje serdecznością i tajemniczym urokiem, potrafiąc otworzyć ludzkie serca i znaleźć wspólny język nawet z najbardziej zamkniętymi w sobie. Choć społeczność uważa ją za inna dzieki darowi ktory posiada. Kayla, znana blogerka, uciekając przed bolesną prawdą o swoim małżeństwie, odnajduje w Grecji przestrzeń do refleksji i odrodzenia. To tu podejmuje trudną decyzję, która ma być jej nowym początkiem. Alessandra, niezależna artystka, szuka tu ukojenia i inspiracji, odnajdując w greckim krajobrazie własne miejsce na ziemi, ale wciąż nosi na barkach ciężar swoich decyzji na czym cierpi rodzina. Fabuła, choć osadzona w pieknej scenerii, porusza ważne tematy przemiany, odważnych decyzji i poszukiwania własnego szczęścia. Czas spędzony w greckim gaju oliwnym okazuje się dla bohaterek nie tylko wakacyjnym wypadem, ale także podróżą do wnętrza siebie. Książka świetnie ukazuje, jak krótkie chwile, spotkania i nowe doświadczenia mogą odmienić nasze życie i pomóc odnaleźć własne pragnienia. Opisy Grecji, jej zapachów, smaków i dźwięków, wprowadzają czytelnika w magiczną atmosferę, której trudno się oprzeć. Podsumowując, „Nasza grecka podróż” to książka idealna dla miłośników literatury obyczajowej z nutą romantyzmu i egzotyki. To opowieść o odwadze, zmianie i odkrywaniu własnych pragnień, której nie sposób przeczytać bez uśmiechu i refleksji. Jeśli marzysz o ucieczce do słonecznej Grecji, ta lektura z pewnością spełni Twoje oczekiwania i zostawi w sercu niezapomniane wspomnienia.

"Sukcesja", autor: Piotr Gajdziński. Prezentowany tytuł jest piątym tomem serii o Rafale Terleckim. Dla przypomnienia pierwszy tom nosi tytuł: "Sierociniec janczarów", drugi tom to: "Szczurzy szlak", trzeci tom to: "Fabryka szpiegów", a czwarty tom to: "Operacja Monastyr". Rafał Terlecki jest dziennikarzem śledczym niezależnej stacji telewizyjnej. Główny bohater pewnego dnia otrzymuje list wysłany przez smiert*lnie chorego agenta wojskowych służb specjalnych. Mężczyzna nawiązuje do Funduszu Obsługi Zadłużenia Zagranicznego, czyli jednej z największych afer przełomu osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Dodatkowo autor listu dołącza swoje zdjęcie na którym spożywa posiłek z najbliższym współpracownikiem szefa obecnego rządu. Młody i ambitny premier buduje swoje zaplecze polityczne. Mężczyzna korzysta z pomocy Klubu Thor, czyli tajemniczej międzynarodowej organizacji. Klub ten chce zacząć robić interesy w Polsce i kupuje największą krajową rafinerię. Młody premier, czyli Marcin Lassota, ma im w tym pomóc. W dodatku wraz ze swoją kochanką, polityk ma plan przejęcia imperium jednego z najbogatszych Polaków. Terlecki rozpoczyna dziennikarskie śledztwo. Jak potoczy się dalej ta historia? Jeśli jesteście ciekawi to koniecznie zapiszcie ten tytuł 👍 W mojej ocenie 7/10 👍 #współpracarecenzencka

#współpracareklamowa z Wydawnictwo Mięta „Studnia Heleny” Beata Skrzypczak W zeszłym roku zupełnie przypadkiem trafiłam na „El Roi” Beaty Skrzypczak i od razu przepadłam — już wtedy czułam, że jej historie mają w sobie coś wyjątkowego. Po lekturze „Studni Heleny” tylko się w tym utwierdziłam. Na skraju niewielkiej wioski, tuż przy lesie, mieszka Helenka — starsza kobieta z niepełnosprawnością intelektualną, która wierzy, że czuwają nad nią wróżki. W rzeczywistości „dobre dusze” to mieszkańcy wsi: każdego dnia przynoszą jej jedzenie i drobne podarunki, zostawiając je przy studni, by mogła je później znaleźć. Wierzą bowiem, że dopóki Helenka żyje, ich wioska pozostaje bezpieczna. W tej samej miejscowości dorasta też czwórka przyjaciół — zbuntowanych nastolatków, którzy w monotonne dni szukają choć odrobiny emocji. Pewnej nocy decydują się zapuścić w głąb lasu, tam, gdzie dorośli stanowczo zabraniają chodzić. O tych terenach od dawna krążą niepokojące legendy. Czy ich decyzja zakłóci spokój wioski? Klimat tej powieści jest niezwykły. Losy Helenki nadają całej historii aurę legendy, która nieustannie splata się z najzwyklejszą codziennością. Czytelnik do końca nie ma pewności, czy to, co spotyka młodych bohaterów, należy jeszcze do świata realnego. Sama wioska z jednej strony wydaje się zupełnie zwyczajna, z drugiej – otulona jest tajemnicą, jakby każdy dorosły mieszkaniec wiedział coś, o czym się nie mówi. To właśnie buduje wyjątkowość tej opowieści. W „Studni Heleny” dobro ściera się ze złem. To drugie przenika różne przestrzenie – w historii szalonej Helenki, w przemocowych domach, w trudnych relacjach rodzinnych, w opowieściach z przeszłości. A jednak to dobro ostatecznie dochodzi do głosu: w sile wspólnoty, w ludzkiej empatii, w życiowej mądrości, w relacji dziadka z wnukiem, w przyjaźni Lony i Filipa, a przede wszystkim – w samej Helenie. Ta opowieść przypomina, że nic nie dzieje się bez powodu. Z jednej strony lekkomyślna decyzja nastolatków pociąga za sobą bolesne konsekwencje. Z drugiej – właśnie te trudne, tragiczne wydarzenia pozwalają komuś odzyskać coś, co przez całe dorosłe życie było źródłem bólu. Jedni będą musieli zmierzyć się z łzami, innym zostanie dana chwila prawdziwego szczęścia. A młodzi bohaterowie? Być może właśnie przechodzą jedną z najważniejszych lekcji w życiu – uczą się prawdy o sobie i odkrywają, jak kruche, a jednocześnie jak trwałe potrafią być ludzkie relacje. Niezwykle intrygującym elementem tej książki jest narracja prowadzona przez starszą kobietę. Do ostatnich stron nie wiadomo, kim tak naprawdę jest. Owszem, pojawiają się pewne przypuszczenia, jednak – przynajmniej w moim przypadku – okazały się mylne. Z jej słów płynie wiele życiowej mądrości; miałam wrażenie, jakbym uczestniczyła w gawędziarskim, międzypokoleniowym spotkaniu, podczas którego najstarsza z rodu przemawia, a pozostali słuchają w skupieniu i ciszy. Autorka bardzo wiarygodnie oddaje ducha wiejskiej społeczności – nieco zamkniętej, silnie zakorzenionej w tradycji, gdzie wciąż istotną rolę odgrywa religia, szacunek wobec natury i wiara w zabobony. To świat, w którym wszyscy się znają i wiele o sobie wiedzą, a jednocześnie potrafią się zjednoczyć, gdy pojawia się sprawa naprawdę ważna. „Studnia Heleny” Beaty Skrzypczak to poruszająca, emocjonalna historia, w której realizm codzienności splata się z subtelną magią – obecną w ludowych wierzeniach, zachowaniach mieszkańców, symbolice i naturze. A jednak to właśnie człowiek okazuje się źródłem tej niezwykłości. To opowieść o relacjach międzyludzkich, sile wspólnoty i dobru, które potrafi zwyciężyć to, co mroczne. Jednocześnie jest to historia o przemijaniu, dorastaniu i poszukiwaniu własnej tożsamości. W tle wybrzmiewa także spotkanie międzypokoleniowe, z którego płynie cenna lekcja życiowej mądrości. Gorąco zachęcam Was do zapoznania się z twórczością Beaty Skrzypczak, gwarantuję, że każda z jej powieści będzie emocjonalnym, wyjątkowym spotkaniem z dobrą literaturą. Moja ocena: 10/10.

Pomysł na fabułę bardzo mi się spodobał, a historia naprawdę mnie wciągnęła. Bardzo dobrze, lekko mi się to czytało, jednak tylko do czasu. Bohaterka, singielka Lauren, nagle zastaje w domu Michaela, który twierdzi, że jest jej mężem. Okazuje się że zszedł ze strychu, a kiedy tam znów po coś poszedł, zniknął, a na jego miejsce pojawił się kolejny mąż. Od tego momentu Lauren toleruje kolejnych mężów raz dłużej raz krócej, w zależności od tego na ile odpowiadają jej oczekiwaniom. Jak jest coś nie tak, wysyła ich na strych. Cały czas próbuje jednocześnie dociec o co w tym wszystkim chodzi. Przez grubo ponad sto stron lektura jest zabawna, lekka, a jednocześnie skłaniająca do refleksji nad tym jak nasze pozornie błahe decyzje wpływają na nasze życie. Bo co by było gdybym poszła do innej szkoły, na inne studia, pojechałabym na inne wczasy? Może teraz byłabym zupełnie inną osobą, w innym mieście z innym mężem? Z czasem jednak historia robi się trochę nużąca. Lauren wpada w taki ciąg zmiany mężów, że robi się to już zwyczajnie płytkie, nudne, absurdalne a nawet niesmaczne. Dziewczyna przebiera, grymasi, wybrzydza, marudzi i zmienia gości częściej niż rękawiczki. W końcu zaczyna się zachowywać jak kompletna idiotka, ja się wkurzam na nią i na książkę, aż przychodzi olśnienie - przecież każdy na jej miejscu byłby bliski obłędu! Ponad dwustu chłopów w ciągu roku? I końca nie widać. Nic dziwnego, że dziewczę czuje się zmęczone, wyczerpane i podejmuje jakieś desperackie i nieracjonalne kroki, aby zakończyć to błędne koło... Muszę przyznać, że końcówka całkiem mi się podobała i ogólnie książkę oceniam pozytywnie.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Kamili Brysky ,ale po tej książce juz wiem że nie ostatnie. Pomysł na zbrodnie , sposób napisania I postacie przypadły mi do gustu aczkolwiek postać Pauliny po pewnym czasie lekko mnie irytowała. Jak się potem się okazało, to ona jest twórcą pomysłu jak ma żyć siostra, jak skłócić braci i jak oskubać narzeczonego, więc już wiemy dlaczego ta postać mnie drażniła . Książkę polecam a ja muszę udać się do biblioteki po inne książki tej autorki.

Oskar Meyer jest kolejną osobą, która przed dwudziestoma laty doprowadziła do śmierci Mariki - starszej siostry Leny. Teraz ten człowiek prowadzi ośrodek wsparcia psychologicznego dla młodych aktorów we wsi Tatary. To właśnie jego Lena wzięła na celownik, jako kolejną osobę, którą chce ukarać za śmierć siostry. Wraz z mężem - Tobiaszem obmyśliła sprytny plan, w który zaangażowali się również Mat i Monika - postacie znane już z poprzedniej części. Monika, która jest początkującą aktorką, wraz z Szymonem - początkującym aktorem, z którym ma zagrać w filmie, przyjeżdżają do ośrodka Mayera, aby odbyć tygodniowy kurs zakończony przygotowanym przez grupę przedstawieniem. Szybko odkrywają, iż w ośrodku, a nawet we wsi, dzieją się niepokojące rzeczy. Tragiczna i zagadkowa śmierć byłej żony Meyera wzbudza dodatkowy niepokój. To kolejna książka tej autorki, którą nie odhacza się na swojej liście, to książka, którą się przeżywa. Mamy tu ludzi podłych, których pod wpływem używek i zakorzenionego zła opanowuje agresja, okrucieństwo i bezwzględność, ale także ludzi, którzy cenią miłość, przyjaźń, wartości, dla których pomoc drugiemu człowiekowi, jest naturalnym elementem człowieczeństwa. Główne postacie są wspaniale nakreślone, ich emocje, przeżycia, niepokoje, stan ducha i umysłu sprawiają, że są nam bliskie, dobrze je znamy, wzruszamy się i boimy wraz z nimi, kibicujemy im i martwimy się. To świetna książka, warta polecenia, a na pewno wyciągnięcia wniosków👏.

Lubię sięgać i czytać książki dobrych, sprawdzonych autorów. Tak jest w przypadku twórczości Sylwii Markiewicz, każda powieść przynosi ogromną satysfakcję a lekturę śledzi się z zapartym tchem. Tak też było w przypadku "Liliany". Główna bohaterka książki cierpi na bielactwo, przewlekłą chorobę skóry. Musi unikać słońca i poparzeń słonecznych, smarować się specjalnymi kremami z recepturą. Zostawiona w dzieciństwie przez matkę wychowuje się z ojcem. Dziewczyna ma ogromny talent, tworzy unikatowe talerze z porcelany. Unika ludzi, jej jedynymi towarzyszami poza ojcem jest stara zielarka Walentyna i przyjaciel, Nikodem, który po wypadku nie jest do końca sprawny. Sprawy przyjmują zupełnie inny obrót, gdy w domu Liliany pojawia się Wiktor. To typowy bawidamek, chłopak z problemami i brakiem odpowiedzialności. Początkowo bardzo pomocny i sympatyczny z biegiem czasu okazuje się nad wyraz interesowny. Jego główna uwaga kieruje się na Lilianę i tajemniczą recepturę tworzenia porcelany. To właśnie w niej upatruje rozwiązania swoich problemów i pozbycia się nękających go osobników którym winien jest pieniądze. Powieść bardzo przypadła mi do gustu, napisana jest ciepło, postacie są wyraziste i mają za zadanie czytelnika zaintrygować. Osoba Liliany sprawiła, że mam ogromną ochotę ją poznać osobiście i się z nią zaprzyjaźnić. Ta dziewczyna oprócz dużego talentu ma również serce. Jest osobą życzliwą, skromną i z ciekawą osobowością. Jest tak samo orginalna jak jej rękodzieło i tym samym bezcenna. Uważam, że wraz z Nikodemem jest w stanie pokonać własne bariery i nabrać odwagi by wyjść światu i ludziom naprzeciw. Przecież piękno tkwi wewnątrz. Polecam! ☺️ Książkę przeczytałam dzięki Book Tour zorganizowanego przez Czytam dla przyjemności za co bardzo serdecznie dziękuję.

Nastrojowa opowieść dla wrażliwców, którzy lubią spokojne lektury z filozoficznym zacięciem. Właściwie w ostatnim czasie powstaje sporo podobnych książek lub też po prostu teraz docierają one do nas z Dalekiego Wschodu, bo są tłumaczone, ponieważ istnieje takie zapotrzebowanie. Ta daleka kultura przeżywa u nas rozkwit zainteresowania przez swoją odmienność. Nie przestaje mnie zaskakiwać uprzejmość, uważność i w moich oczach przesadny formalizm mieszkańców Japonii. A sama lektura? Trzeba przeczytać i poczuć jej klimat. Daleka, samotna wyspa i urząd pocztowy, do którego trafiają listy bez adresata: zagubione, zapomniane, wstydliwe. Wyspa utkana z miłości, wspomnień, nadziei, tęsknoty i żalu. Ze swej strony dodaję jedną gwiazdkę za piękny język. Dla zobrazowania kilka przykładów: „Grzmoty zdawały się ciosami wymierzanymi morzu, bo przy każdym uderzeniu na powierzchni pojawiały się ogromne pofałdowane kręgi”, „Pioruny niczym świetliste pęknięcia przecinały niebo”, „Ludzie grzęzną we wspomnieniach z dzieciństwa, ale przede wszystkim zakochują się w tym, co w młodości skłoniło ich do ucieczki z tego miejsca”, „Nie przepełniało ich już bolesne poczucie straty, a raczej ciepła tęsknota kogoś, kto umie docenić coś, co się skończyło, bo może szczerze przyznać, że miał przynajmniej okazję to przeżyć”. Wielu osobom może przeszkadzać melancholijność tej książki. Ja też zapragnęłam małej odmiany gatunku. Nie czytałam (podobno lepszej) książki Laury Imai Messiny „Wyspa bijących serc”. Lepszą zostawię sobie na deser.

Dzień dobry💙 Bo czasem to, co najcichsze, jest najbardziej niepokojące. Ciało do krzesła przywiązane, wszystko z pewnością zostało zaplanowane, i w przemyślany sposób upozorowane. Tyle samo dziwny, co intrygujący przypadek. Naprawdę podejrzany zgon. "Sympatyczny, miał szczery uśmiech, mocny uścisk dłoni, zawsze patrzył w oczy". Komu popatrzył w nie po raz ostatni? Pub Pod Białym Jeleniem uchodził za bezpieczną przystań dla wszystkich, niestety. A jakże, był trop. Niestety, trafiłam kulą w płot. Detektyw Nicola Bridge, nazywana przez niektórych "ludzkim wykrywaczem kłamstw," będzie w śledztwie udział brała, choć to ostatnia rzecz, której teraz potrzebowała. Małe miasteczko. Miejsce, gdzie wszyscy się znają, gdzie pozornie nic się nie dzieje, a jeśli już, to raczej „przy kawie i plotkach”, nie w policyjnych raportach. I właśnie tam pojawia się śmierć. Mamy tu napięcie, które rośnie powoli, jakby coś wisiało w powietrzu. "Diabeł nigdy nie znika, on tylko odpoczywa". Nie ma tu prostego podziału na dobrych i złych. Są decyzje, które ktoś kiedyś podjął. Słowa, których nie powiedział. Sekrety, które miały nigdy nie wyjść na światło dzienne, i nagle wszystko zaczyna wychodzić. Tak dochodzisz do momentu, w którym myślisz: „to nie jest taka prosta historia, jak mi się wydawało"... Bohaterowie, to nie są papierowe postacie. To ludzie z historią. Z błędami. Z przemilczeniami. Z tajemnicami. Relacje między nimi są tu ważniejsze niż sama zbrodnia i właśnie to buduje napięcie: nie wiesz, komu ufać. Pytasz siebie, czy w ogóle komukolwiek powinnaś? Owszem, jest śledztwo. Jest zagadka. Są tropy, ale ta historia nie jest tylko o tym, kto zabił. Ona jest też o tym, co ludzie potrafią ukrywać, nawet przed sobą. To historia o: sekretach, pozorach „normalnego życia” i o tym, że prawda rzadko jest czarno-biała. Ten moment, kiedy czujesz, że coś się zaraz wydarzy, ale jeszcze nie wiesz co. Lubię uczucie to. ✔️Co zostaje po przeczytaniu? Nie szok. Nie jedno wielkie „WOW”. Tylko coś bardziej niepokojącego, refleksja, że każdy człowiek ma swoją wersję prawdy i że czasem to, co widzimy, to tylko fragment większej historii. Ta książka pokazuje, że „porządne życie” często stoi na kruchych fundamentach i że wystarczy jeden impuls, żeby wszystko zaczęło się sypać. ✔️ Dla kogo jest ta książka? Ta historia będzie idealna dla Ciebie, jeśli: • lubisz kryminały z klimatem, a nie tylko akcją • cenisz psychologię postaci bardziej niż pościgi i strzały • lubisz małomiasteczkowy klimat • chcesz czegoś, co wciąga powoli, ale zostaje na dłużej Jeśli jednak szukasz szybkiej, dynamicznej sensacji to może nie być „to”. [Współpraca barterowa@filiamrocznastrona]