99 ofiar Tytusa Mayera

Uwielbiam dobre thrillery... Uwielbiam mroczne historie... I uwielbiam zagadki, które niejednokrotnie są oczywiste od pierwszych stron... Tym razem @sara.antczak.autorka zmyliła mnie trochę tytułem... Bo *Kara tutaj ma inne znaczenie... Nie takie oczywiste... Bo to imię dziewczyny, która znika podczas festiwalu muzycznego... To imię dziewczyny, którą przyjaciele szukają od roku... To imię dziewczyny, która musi żyć... Książka jest tak dobra, że nie wiem jak do tej recenzji podejść by przez przypadek jej nie zaspojlerować... Bo mamy tutaj wschodząca gwiazdę muzyki, Krisa... Mamy też świetnego stand-upera, który dzieki swojej popularności nagłaśnia sprawę zaginięcia przyjaciółki... Mamy też studentkę psychologii, która wszystko kontroluje... I mamy Karę... Kim ona jest? Co wiąże ją z tajemniczym obozem nad jeziorem? Kto zginie? Kto jest mordercą? A kto chorym psychopatą? @sara.antczak.autorka buduje napięcie... Tworzy kolejne luki w historii... Zwodzi... I na koniec podkłada bombę, która niszczy wszystko... Nic nie jest do końca tym czym nam się wydaje... Miesza nam postaciami i ich rolami w tym wszystkim... To książka, której nie można tak porostu odłożyć... Z tego miejsca chciałabym podziękować @moj_huragan_mysli za zwrócenie mojej uwagi na twórczość autorki...

Kurcze... Fajne są książki tej autorki, ale to już druga bez happy endu🫣 i to przynajmniej dla mnie jest trochę rozczarowujące. Książka jako thriller jest całkiem ok, jest mrocznie, tajemniczo i zagadkowo, ale! No właśnie to ale musi być 🤣 Łucja studentka wraca przez las do wynajmowanego pokoju i słyszy krzyk. Postanowiła uciec, no sama się bała. Okazało się, że ktoś zamordował tam kobietę. Zamordowanych kobiet zaczyna być coraz więcej, a przy każdej z nich morderca zostawia laleczkę. Łucja ma koleżankę na studiach, która pracuje w policji i trochę o tym morderstwach wie, ale któregoś dnia znalazła taką laleczkę na lusterku swojego auta. Czy morderca ma ją na celowniku? I teraz przejdę do tego ale! Strasznie nudne śledztwo, nic nie robią, żeby go złapać. Łucja jest strasznie wkurzająca i każdy rozdział zaczyna się i kończy od tego, że Łucja zapaliła papierosa. Ona na swój sposób sama prowadzi dochodzenie, och to było durne. Wszyscy byli podejrzani, a mordercę miała pod nosem. Było strasznie dużo retrospekcji z dzieciństwa Łucji i powiem Wam, że mocno brutalnych. Do fabuły nie wnosiło to nic, chyba tylko tyle, by zrozumieć postępowanie tej dziewczyny. No i oczywiście ta końcówka. Wiemy kto i czemu, ale on dalej chodzi bezkarnie na wolności niczego się nie obawiając, a cholera wie co dalej z Łucją, znaczy można się domyślić. Sorry za spojler 🫢 Także, no nie wiem czy polecam 😂

Trzeba przyznać że czyta się ogólnie dobrze. Moze trochę za bardzo rozbudowane dialogi, takę trochę egzaltowane :). Przez całą książkę narracja tak prowadzona żeby było w czytelniku przekonanie że sprawcą jest sąsiad. Stąd zakończenie oczywiście zaskakuje ale tak naprawdę nie było innego wątku, na który można byłoby zbudować sobie inna alternatywną historie. Ale tak jak pisałam czyta się fajnie.

Rok 2017. Michalina Antkowiak wychodzi z domu na spotkanie z przyjaciółką. Nie dociera w umówione miejsce i nie daje znaku życia. Śledztwo utyka w martwym punkcie. Kilka lat później Michalina zjawia się w domu w tych samych ciuchach, które miała na sobie w dniu zaginięcia. Co działo się z Michaliną podczas tylu lat nieobecności ? Rozwiązania zagadki podejmuje się niezwyciężony duet - Igi Sznyder i Sandra Milton. Mimo, że jest to kolejny tom serii, autor ani na moment nie traci narracyjnego rozpędu - historia płynie wartko, tempo narracji pozostaje konsekwentnie dynamiczne z wyraźnie wyczuwalnym napięciem. Moss udowadnia, że każda następna część może być równie angażująca jak pierwsza. W twórczości autora bardzo podoba mi się sposób prowadzenia narracji, która jest wielotorowa. Moss sprawnie przeplata różne perspektywy, oddając głos kilku bohaterom. Zróżnicowanie narratorów pozwala czytelnikowi spojrzeć na wydarzenia z odmiennych punktów widzenia i stopniowo odkrywać kolejne fragmenty układanki. Dodatkowo podział na różne płaszczyzny czasowe nadaje historii głębi, budując napięcie. Pokochałam Sandrę i Igiego za ich autentyczność - za to, że są prawdziwi w emocjach, niedoskonali. Ich relacja ma w sobie naturalną lekkość, a pełne podtekstów dialogi i subtelne żarty, nadają historii ciepła, które świetnie kontrastuje z mrokiem całej opowieści. Z niecierpliwością czekam na moment, kiedy w końcu zauważą, że łączy ich coś więcej niż przyjaźń. Głównym, wyraźnie zarysowanym jest motyw zaginięcia oraz traumy z tym związane. Motyw bezsilności i lęku - który potrafi sparaliżować. Ważny temat więzi międzyludzkich i kwestie moralnych wyborów. 𝙿𝚘𝚛𝚠𝚊𝚗𝚒 to thriller, który nie tylko trzyma w napięciu do ostatniej strony, ale również zostawia czytelnika z refleksją. Ta historia to dowód, że mrok ludzkiej natury bywa naprawdę przerażający. Czym mnie zaskoczy kolejna część cyklu ?

Ojciec przyjaciółki Karola, prosi o pomoc w jej odszukaniu. Dziewczyna opuściła dom rodzinny dawno temu, ale teraz pojawił się w sieci film z nią. Mroczny, makabryczny, ciężki, ale pochłaniający. Autor ma swoisty talent do kreślenia ponurych i drastycznych fabuł. Wychodzi to znakomicie. Dla czytelnika o mocnych nerwach.

To nie jest zwykły kryminał, to nie jest mocny kryminał, choć pan Kościelny nas już do takich przyzwyczaił, właściwie sprawa kryminalna jest tylko przyczynkiem do poznania całej przerażającej patologii, zła, degeneracji rodzaju ludzkiego. Wraz z rozwojem wypadków w historii , w którą wciąga nas autor jak w bagno, ja osobiście czułam się zbrukana obrzydliwością rodzaju ludzkiego, wykończona uczuciem bezsilności, brakiem sprawczości , przytłoczona ogromem współczucia dla młodych ludzi, których jedyną winą było przyjście na świat w złym czasie, w złym miejscu... i już nie ważne było kto zabił.

Jest takie powiedzenie: przemoc karmi się ciszą. Ta historia jest tego przykładem. Poznajemy tutaj Maksa, który dorasta w dysfunkcyjnym domu. Ojciec uzależniony od alkoholu, skłonny do bicia. Reszta rodziny staje się ofiarą tyrana. Najgorsze jest w tej powieści to, że nie można powiedzieć: wszystko zmyślone, to fikcja literacka. Takie tragedie dzieją się w prawdziwym życiu. Nie bójmy się zgłaszać takich spraw Opiece Społecznej. Dopóki jesteśmy bierni wobec dziejącej się krzywdy, to nigdy nie będzie dobrze. To, co przeżywa Maks, jest prawdziwym dramatem. W powieści ma miejsce syndrom sztokholmski. Skłonności samobójcze. Nie zrozumienie wśród rówieśników. Same najgorsze problemy społeczne. Myślę, że lepiej o nich czytać niż doświadczać! Reagujmy na, to gdy dzieje się komuś krzywda! Zdecydowanie mocna część. Nie da się przejść obok niej obojętnie. Dobrze, że autor wskazał kontakty, gdzie się zgłosić. Kto może udzielić wsparcia danej osobie. ,,Już nikt mnie nie skrzywdzi" jest także dobrym przykładem, do czego prowadzą używki. Odbierają ludziom rozum. Mówmy NIE uzależnieniom! Świetna książka. Polecam!

"KARNAWAŁ " - ALICJA SINICKA Sięgając po thrillery autorki nie każdy mnie porywa, ale mimo to chce poznać. Ten wyszedł już jakiś czas temu i nie zaluje, że po niego sięgnęłam Karnawał to opowieść jak niewinna zabawa może się przesadzić w rozrywające serce wydarzenie. Ktoś morduje, ale kto? Grupa młodych ludzi postanawia spędzić czas karnawalowy na totalnym odludziu, gdzie nie ma zasięgu. Jest początek lat 2000, więc stacje BTV z przekaźnikami nie wszędzie są. To daje pole do popisu mordercy, a może mordeczyni. Opowieść przeplata się w teraźniejszości i właśnie przyszłości. Nie powiem ci i jak, ale wiem, że końcówka... Powala. Trochę kontrowersyjna, dająca dużo mocnych emocji. Dość dobry thriller, choć początek jest trochę nudnawy, to w miarę poznawania losów bohaterów chcemy poznawać dalej i dalej. Jest elektryzujący, i na końcu daje wow. OCENA 09/10 10/26 (05/03) THRILLER PSYCHOLOGICZNY 06/26 Liczba stron 352 DATA I WYDANIA 24.01.2024r. WYDAWNICTWO : W.A.B. CZAS PRZEIWDZIANY DO CZYTANIA: 05 h 52 min CZAS SŁUCHANIA: 09 h 37 min Lektorzy: Mikołaj Krawczyk, Anna Szawiel ( Audiobook na BookBeat i empik.go) (Na Legimi dodatkowo płatne.) Anastazja skończona 24..03.2026r (słuchana)

To moja druga książka tej autorki i od razu rzuca się w oczy analogiczna tematyka, jak w "Żywej i martwej". Niestety jest dużo słabsza, bo przewidywalna. Po 1/3 treści zorientowałam się kto jest kim i za kogo się podaje. Dało się przewidzieć również kwestie linii czasowych oraz podwójnego zwrotu akcji. Mimo tego dosyć dobrze się czytało, więc daję średnią z plusem.

"Wiedział, że ludzie w jego wieku szukają swojej drogi, łakną akceptacji, nie chcą sami mierzyć się z problemami okresu dojrzewania. Pragną przynależeć do jakiejś grupy". Lubię czytać o latach dziewięćdziesiątych, a do tego mój ukochany Wrocław! Niby standard - policjant prowadzący śledztwo uwikłany w alkoholizm. Tym bardziej, że są to wczesne lata dziewięćdziesiąte, więc problem powszechny. Tytułowy bohater jest ofiarą przemocy rówieśniczej, dlatego czytanie tej historii aż boli fizycznie. Jak można tak się dać zmanipulować jednostce... Zabrakło choćby jednego sprawiedliwego...

Bardzo lubię twórczość Izabeli Janiszewskiej. Autorka potrafi zbudować niesamowity klimat, a na końcu całkowicie zaskoczyć zwrotami akcji. I tym razem było podobnie. „W szponach” co prawda nie jest najlepszą książką, jaką czytałam, ale z pewnością należy do tych lepszych. Historia porusza trudny i ważny temat, zagłębiając się w psychikę zarówno ofiary, jak i sprawców. Sprawia, że momentami zaczynamy się gubić, by wraz ze zbliżaniem się do finału wszystko zaczęło układać się w spójną całość. W książce przeplatają się dwie osie czasu - teraźniejszość oraz przeszłość. Fabuła została poprowadzona bardzo ciekawie, nie nudziłam się ani przez chwilę. To zdecydowanie książka warta przeczytania. 👻🧒🏻 29.03.2026 - 03.04.2026✔️

świetnie się czyta, śledztwo ciekawe - polubiłem styl Piotra. ale zakończenie pozostawia dużo do życzenia. wszysto logiczne, ładnie wyjaśnione, ale sposób podania? nie, jeszcze raz NIE. redaktor nie zareagował i nie zgromił za tak prosty/prymitywny sposób. a szkoda. ale to nie zniechęciło do czytania tego autora, dam mu szansę. ale nie za szybko, trzeba innych spróbować. www przedmiescia eu zapraszają...

Thriller, w którym grupa obcych sobie osób spotyka się w domu na odludziu. Każdy z nich przyjechał tam z innego powodu: romantyczny weekend, spadek czy nowa praca. Szybko okazuje się jednak, że to spotkanie nie jest przypadkowe. Bohaterowie zaczynają zadawać sobie pytania: dlaczego właśnie oni? Kto ich tu ściągnął? I co tak naprawdę się wydarzy? Atmosfera z każdą stroną staje się coraz bardziej napięta, a tajemnice powoli wychodzą na jaw. Książka bardzo mocno przypomina klimatem klasyczne kryminały w stylu Agatha Christie, zamknięta przestrzeń, grupa bohaterów i tajemnica, która stopniowo się rozplątuje. To zdecydowanie jej duży atut. Ta książka naprawdę mi się podobała. Była lekka, wciągająca i idealna na szybkie czytanie. Przez historię dosłownie się płynie, a strony znikają w błyskawicznym tempie. Miałam swoje podejrzenia co do rozwiązania zagadki i ostatecznie się one sprawdziły, ale zupełnie nie zepsuło mi to przyjemności z czytania. Wręcz przeciwnie, fajnie było obserwować, jak wszystko się układa i czy moje przypuszczenia są trafne. To bardzo przyjemny kryminał w klasycznym stylu, może nie wybitny, ale zdecydowanie wart uwagi, jeśli ktoś lubi takie klimaty.

„Czasami najlepsze, co możesz zrobić, to podjąć bardzo złą decyzję.” I dokładnie taka jest ta książka — decyzją, której nie da się cofnąć, nawet kiedy już zamkniesz ostatnią stronę. „Mgła” Kamili Bryksy na pierwszy rzut oka gra w bardzo znaną grę. Kobieta traci pamięć, budzi się w rzeczywistości, której nie rozumie, a ludzie wokół niej próbują jej tę rzeczywistość opowiedzieć od nowa. Motyw ograny, niemal podręcznikowy. I właśnie dlatego łatwo się na niego nabrać. Ewelina Dobrzycka zostaje odnaleziona w centrum handlowym. Nie wie, kim jest, nie pamięta swojego życia, nie rozpoznaje własnego męża. Trafia pod opiekę Karola, który robi wszystko, by pomóc jej odzyskać wspomnienia — pokazuje zdjęcia, zabiera w ważne dla nich miejsca, rekonstruuje ich wspólną historię. Problem w tym, że im bardziej się stara, tym bardziej coś tu zaczyna zgrzytać. Bo pamięć to jedno. A narracja to drugie. I „Mgła” bardzo szybko przestaje być historią o amnezji, a zaczyna być historią o tym, kto ma prawo opowiadać cudze życie. Każda postać w tej książce coś ukrywa. Każda coś dopowiada. Każda próbuje ustawić rzeczywistość pod siebie. I nagle okazuje się, że nie chodzi już o to, czy Ewelina odzyska pamięć, tylko o to, czy to, co usłyszy, w ogóle będzie prawdą. Autorka bardzo sprawnie buduje atmosferę niepewności. Nie epatuje zwrotami akcji, nie rzuca twistami co kilka stron. Zamiast tego konsekwentnie podkopuje zaufanie — do bohaterów, do wydarzeń, do własnych przypuszczeń czytelnika. To jeden z tych thrillerów, w których napięcie nie wynika z tego, co się wydarzy, tylko z tego, co już się wydarzyło, ale jeszcze nie zostało ujawnione. Dużym plusem jest sposób prowadzenia fabuły. Historia rozwija się stopniowo, warstwa po warstwie, a poszczególne elementy zaczynają się ze sobą łączyć dopiero po czasie. Czytelnik przez większość książki funkcjonuje w stanie lekkiego dyskomfortu — nic nie jest do końca jasne, nic nie jest w pełni pewne, a każda nowa informacja zmienia sposób patrzenia na wcześniejsze wydarzenia. Bryksy dobrze radzi sobie również z prowadzeniem intrygi. To nie jest historia oparta na jednym wielkim zwrocie akcji, tylko na serii mniejszych odkryć, które razem tworzą spójną całość. Finał nie próbuje być efekciarski — zamiast tego domyka wątki w sposób logiczny i konsekwentny wobec tego, co zostało wcześniej zbudowane. Nie oznacza to jednak, że książka jest bez wad. Największym problemem są momentami bohaterowie drugoplanowi, którym brakuje głębi. W thrillerze psychologicznym to istotny element, a tutaj niektóre postacie sprawiają wrażenie bardziej funkcjonalnych niż rzeczywistych. Ich motywacje nie zawsze są w pełni przekonujące, a decyzje momentami wydają się podporządkowane konstrukcji fabuły. Z drugiej strony, można to czytać również jako element zamierzonego efektu — w świecie, gdzie każdy coś ukrywa i manipuluje rzeczywistością, trudno o pełną przejrzystość także w konstrukcji postaci. Na uwagę zasługuje tempo powieści. Choć nie jest to książka dynamiczna w klasycznym sensie, wciąga bardzo skutecznie. To raczej powolne zaciskanie pętli niż szybki sprint. Im dalej w fabułę, tym trudniej się od niej oderwać, bo rośnie potrzeba zrozumienia, co tu właściwie jest prawdą. Największą siłą „Mgły” jest jednak to, że nie daje czytelnikowi komfortu. Nie oferuje prostych odpowiedzi, nie porządkuje świata w oczywisty sposób, nie pozwala jednoznacznie ocenić bohaterów. Zamiast tego zostawia z poczuciem, że granica między prawdą a kłamstwem jest dużo bardziej płynna, niż chcielibyśmy przyznać. To thriller, który nie próbuje być głośny — ale potrafi być skuteczny. Nie jest idealny, ale jest wystarczająco dobrze skonstruowany, żeby wciągnąć, zmylić i zostawić po sobie coś więcej niż tylko fabularną zagadkę. I to w tym gatunku naprawdę wystarcza.

Pozornie jest to historia małżeństwa Marcina i Renaty, które próbuje na nowo ułożyć sobie życie w starym domu, odziedziczonym po rodzicach kobiety. Niestety remont nie ułatwia niczego, problemy się piętrzą, a do tego w tym samym czasie w okolicy zostaje zamordowana kobieta. Jednak morderstwo jest jedynie tłem tej historii. Mamy cały szereg różnych emocji, pozornej prawdy i tajemnic rodzinnych skrywanych przez lata, przekazywanych sobie pokoleniowo. Niestety te tajemnice kiedyś muszą ujrzeć światło dzienne. A dodajmy do tego kolejne kłamstwa i choć sumienie każe małżonkom w końcu usiąść i porozmawiać to niestety okazuje się, że to nie ten czas, że może później… Podchodziłam do tej książki raczej jako do thrillera, jednak mam wrażenie, że nie do końca fabuła wiedziała jakim torem iść czy kryminalnym, czy historycznym, a może obyczajowym i tu do tego trochę się przyczepię, bo w połowie książki zdaje się, że autor chciał to wszystko nagle jednocześnie połączyć, tak żeby książka nie dłużyła się. Dlatego myślę, że jednak ten wątek historyczny jest najlepszy z całej książki, bo jednak wojna odciska piętno nie tylko na pokoleniu, które ją przeżyło, a okazuje się, że jest przekazywane dalej.

Sara Wilczek otrzymuje tajemniczy list, który burzy jej dotychczasowy spokój. Nadawca, posługując się szantażem, zmusza ją do przyjazdu do ośrodka wczasowego i oczekiwania na dalsze instrukcje. Kobieta decyduje się pojechać, jednak wkrótce dochodzi do tragicznego wypadku – jej były mąż ginie na miejscu. Co gorsza, szantażysta nagle milknie. Sara zostaje sama z pytaniami i musi na własną rękę odkryć, o co w tym wszystkim tak naprawdę chodzi. To moje pierwsze spotkanie z twórczością Anny Stańczyk i muszę przyznać, że jestem bardzo zadowolona. Dopiero w trakcie lektury zauważyłam, że „Barłóg” jest kontynuacją, jednak absolutnie nie przeszkadzało mi to w odbiorze historii — książkę można bez problemu czytać niezależnie. Akcja jest dynamiczna, tempo nie zwalnia ani na moment, a zwrotów akcji zdecydowanie nie brakuje. Dużym atutem powieści jest jej konstrukcja — podział na części, z których każda opowiadana jest z perspektywy innego bohatera. Dzięki temu otrzymujemy pełny obraz wydarzeń, lepiej rozumiemy fabułę i motywy działań postaci oraz poznajemy przyczyny, dla których wszystko dzieje się właśnie tu i teraz. Autorka bardzo rzetelnie wykreowała bohaterów. Trzy kobiety — każda inna, z własną historią, motywacją i celem. Charyzmatyczne, silne, zdeterminowane do walki. Ich psychika i zachowania zostały rozłożone niemal na czynniki pierwsze, co sprawia, że postacie są autentyczne i niezwykle wiarygodne. Zakończenie lekko mnie zaskoczyło, co tylko podniosło moje wrażenia z lektury. Zdecydowanie polecam „Barłóg” wszystkim miłośnikom thrillerów psychologicznych i historii, które trzymają w napięciu do samego końca.

Szczerze mówiąc, czytając „Na własnym podwórku”, miałam wrażenie, że ktoś po prostu włożył moje myśli na papier. To nie jest książka, przy której siedzi się z zapartym tchem, ale właśnie w tym tkwi jej urok – jest spokojna, intymna i bardzo… ludzka. Lubię ją za to, że pozwala zatrzymać się na chwilę, spojrzeć na drobiazgi, które zwykle mijamy bez zastanowienia. Czasem podczas czytania uśmiechałam się sama do siebie, czasem coś mnie lekko poruszyło i zatrzymało myśli. Masny potrafi pisać tak, że czujesz się częścią świata, który opisuje – zwykłe podwórko, codzienne momenty, drobne obserwacje stają się nagle ważne. To książka, która daje poczucie spokoju, nawet jeśli nie dzieje się w niej nic spektakularnego. Po prostu wzięłam ją do ręki, zaczęłam czytać i… zostałam wciągnięta w codzienność, której wcześniej nie zauważałam. Czasem takie książki są najlepsze – zostawiają po sobie echo w głowie i małe refleksje, które zostają na dłużej.

Tajemnice są jak żar. Tlą się latami i wypalają dziury o nierównych brzegach. Weronika Mathia, Żar Znacie już Żar? Po przeczytaniu tej książki, mam do siebie tylko jedno pytanie. Dlaczego czekałam tak długo. Właśnie skończyłam, więc tylko kilka słów na gorąco. Ciężko uwierzyć, że to debiut. Nie ma chyba najmniejszej rzeczy, do której bym się doczepiła. To jest historia kompletna. Przemyślana, złożona, misternie utkana siatka wydarzeń, gdzie przeszłość i teraźniejszość łączą się w niespodziewany sposób. Każdy skrawek informacji jest po coś. Każdy szczegół ma znaczenie. Jeśli czytasz pobieżnie i nie skupiasz się na detalach, szkoda twojego czasu czytelniku. Książka jest prowadzona dwutorowo. Z punktu widzenia Leny i Kuby. Dodatkowo jesteśmy w teraźniejszości i wracamy do przeszłości. Czy 2 śmierci, zarówno ta z przeszłości jak i bieżąca zakwalifikowane jako samobójstwa, które łączy tylko miejsce - stary, opuszczony dom, mogą się w jakikolwiek sposób łączyć? Dla mnie genialna powieść. Świetnie nakreslone postaci, wyraziste, z przeszłością, problemami. Mimo że ksiażka nie jest długa, wszystko się idealnie spina. Szczerze polecam.

Czy wyobrażacie sobie, że chcecie zabić własne dziecko, bo nie widzicie innego rozwiązania problemów, których ono jest źródłem? Domyślam się, że większość z Was Moi Drodzy Czytelnicy, jeśli nie wszyscy, głośno i stanowczo zaprzeczycie, a jednak... Życie bywa przewrotne i często bywa tak, że wyznawane zasady i bezwarunkowa miłość do dziecka może przysporzyć nam więcej bólu i cierpienia, niż można by się było spodziewać. Mając do czynienia z dzieckiem, które wykazuje cechy zaburzeń z pogranicza psychopatii bądź socjopatii jedynym właściwym rozwiązaniem jest sięgnięcie po profesjonalną pomoc z dziedziny psychiatrii, co może pomóc nam, niekoniecznie uleczyć nasze dziecko, ale przynajmniej je zrozumieć i nauczyć nas, jak z nim postępować aby uniknąć morderczych zapędów. Fabuła "Łowcy" jest zaskakująca, mroczna i wciągająca. Autor nie uniknął pewnego schematu, aczkolwiek wybrnął z niego obronną ręką tworząc niepowtarzalną postać Wadima i jego budzącą grozę przeszłość. Sporym atutem powieści jest nieustające napięcie niepewności, które nie pozwala na odłożenie lektury nawet na sekundę. Polecam

„Negocjatorka” to historia, w której poznajemy komisarz Martę, kobietę z charakterem, która musi zmierzyć się z trudnymi sprawami kryminalnymi i jednocześnie własnymi demonami. Akcja toczy się w Krakowie, w upalne lato, a klimat tego miasta w tle fajnie kontrastuje z ciężarem tematów, jakie przewijają się w fabule. Główna bohaterka staje przed kolejnymi wyzwaniami, gdzie nic nie jest proste ani oczywiste, niby krok do przodu, a zaraz dwa do tyłu. bardzo podobało mi się tempo całej historii. Nie ma tu dłużyzn, które mogłyby znużyć, a dialogi i śledztwo trzymają w napięciu. Widać, że autorka dobrze przygotowała się merytorycznie, a sama postać Marty została napisana w sposób, który sprawia, że nie jest papierową bohaterką, tylko kimś, kogo można sobie wyobrazić w realnym świecie. Może czasem miałam wrażenie, że pewne wątki można było bardziej pogłębić, ale ogólnie całość była spójna i sensowna. Słuchałam tego w audiobooku i muszę przyznać, że wciągnęło mnie bardzo. Historia wciąga, bohaterowie są wyraziści, a klimat kryminału z elementem psychologicznym naprawdę dobrze oddany. Nie jest to może absolutny top moich ulubionych książek, ale na pewno nie żałuję czasu, jaki jej poświęciłam i cieszę się, że po nią sięgnęłam.