Tryumf śmierci. Antropologia żałoby

Jeśli można na 240 stronach wyjaśnić czym jest judaizm, to Alanowi Untermanowi udało się to zrobić w tej książce. Najkrócej mówiąc opowiada ona o religii, rytuałach i stosunku Żydów do otaczającego świata. W pierwszej części autor prezentuje wierzenia religijne Żydów, omawia judaizm jako doktrynę oraz zawarte w niej pojęcie Boga i wyobrażenia duszy. Cały rozdział został poświęcony także kabale czyli mistycyzmowi żydowskiemu. Druga część to dokładna prezentacja żydowskich rytuałów we wszystkich przejawach życia. Albowiem religia narodowa, jaką jest judaizm głęboko wpływa na wszystkie dziedziny życia swoich wyznawców. Ortodoksyjni Żydzi przywiązują ogromną wagę do tradycji. Unterman przedstawia je z wielką dbałością o szczegóły. Polecam tę książkę wszystkim zainteresowanym kulturą żydowską, jak i tym, którzy pragną tylko zapoznać się z jej podstawami.

Jeśli tak jak ja uważacie, że ta książka może poczekać, że nie ma co się do niej spieszyć, nie róbcie tego błędu - "Powieki Bodhidharmy" są warte waszego czasu, uwagi i pieniędzy. Wydawało mi się, że nie-japonista i nie-sinolog, bez dostępu do literatury w języku "narodowym", nie może napisać nic wartościowego i ze wstydem przyznaję się do błędu. Przemysław Trzeciak (historyk sztuki) napisał wspaniałą książkę o herbacie na takim poziomie, o jakim niektórzy autorzy mogą tylko pomarzyć. Mamy więc legendy o herbacie, jej rolę w kulturze najpierw Chin, a potem Japonii, jej związki z religią, medycyną i życiem społecznym. Ale jest też masa wspaniałych informacji o ceramice, o prądach estetycznych i sztuce, którą zainspirowała herbata. Pozycja obowiązkowa.

Gnoza była ruchem religijnym dążącym do wyzwolenia człowieka za pomocą magii, nauki lub wiary z materialnego świata. Książka Erika Davisa opisuje początki gnozy oraz jej współczesne wersje. Na początku opisani są antyczni mistycy oraz średniowieczni alchemicy. Następnie autor opisuje narodziny spirytualizmu, który wyłonił się między innymi dzięki powstaniu elektryczności i nowych sposobów komunikacji. Opisuje kościół scjentologiczny oraz sekty wierzące w kosmitów, którzy mieliby zabrać ich do lepszego świata. Opowiada o wpływach wschodnich religii wśród zachodnich intelektualistów i mistyków. Pisze też o poganach w dolinie krzemowej oraz o zainteresowaniu magią, które zostało rozbudzone przez literaturę fantasy oraz gry RPG. Opisuje także niektóre dzieła sci fi, które zawierały motywy gnostyckie. Wspominany jest też wielokrotnie internet, jako zrealizowanie marzeń wielu mistyków o kolektywnym umyśle. Główną tezą autora jest przeświadczenie, że nauka i rozwój technologiczny rozbudza oraz inspiruje wielu mistyków, z których niektórzy sami są współtwórcami nowych technologii. Książka jest bardzo chaotyczna. Autor w wielu miejscach skacze po wątkach albo wkłada swoje opinie na tematy luźno związane z tematem tej książki. Dodatkowo bardzo razi nadużywanie słowa paradygmat. Jeśli kogoś interesują nowe motywy religijne we współczesnym świecie, to mogę mu polecić te dzieło.

W czasie i przestrzeni, przez wszystkie południki i równoleżniki wód i kontynentów naszego globu, przez magię, religię do nauki, by tą żagiew pochodni przechowaną w kaganku religii odczytać w blasku żarówki, czy z wyblakłych nici tkany, misterny wzór tkaniny wydobyć. I mimo zastrzeżeń co do metotologii, tez czy hipotez stawianych w tej pracy Frazera, podróż przebytą na kartach jego dzieła można nazwać Epicką, wartą przebycia.

Bardzo dobry przegląd historii o wampirach i wilkołakach z różnych części Europy. Nie miałam wcześniej pojęcia, że było to tak powrzechne. Tylko jedna rzecz w książce mi przeszkadzała. Było w niej sporo nazw, czy tytułów po łacinie, włosku, francusku lub grecku, których tłumaczenie nie zostało podane (w przypadku greckich nazw, nie było nawet transkrypcji na alfabet łaciński).

Z jego książki weszło do języka dzisiejsze znaczenie terminu media (środki przekazu),jak również wiele innych pojęć, na przykład „globalna wioska" i „wiek informacji", które są powszechnie używane. Wszystkowiedzący z tak różnych czasopism jak Newsweek i Partisan Review zauważyli, że gdy ma się do czynienia z niepowiązanymi ze sobą okolicznościami, można szybko wybrnąć z kłopotów, używając określenia ,,makluhanizm". Choć z tego mędrca Północy zrobiono eponim, zachował osobowość wymiętoszonego profesora. Jego książkami należy się podniecać i zachwycać, bo są prorocze i genialnie oddają proces zmian społecznych pod wpływem mediów. I nie wypada pisać, że gość pisze bełkotliwie - co niestety jest faktem.

Książka w zamierzeniu autora miała być etnograficznym zapisem życia codziennego jednego z afrykańskich ludów rolniczych, a stała się wstrząsającym studium rozpadu ludzkich więzi w obliczu niewyobrażalnej klęski głodu. Ikowie jeszcze do niedawna wyspecjalizowani łowcy-zbieracze zostali przez rząd zmuszeni do porzucenia dotychczasowego zajęć i przeistoczenia się w rolników. Brak rolniczych tradycji i kilkuletnia susza przyczyniły się do straszliwego nieurodzaju, a tym samym do zburzenia podstaw dotychczasowego ładu społecznego i zapoczątkowania stanu anarchii. Książkę w zasadzie można potraktować jako psychologiczne studium zaniku wszelkich utrwalonych tradycją więzi międzyludzkich i tworzenia się w skrajnych sytuacjach zupełnie nowych praw rządzących życiem wspólnoty.

Świat symboli i symboliki, która otacza nas opisana w sposób bardzo przystępny i przyjemny. Zdecydowanie, źródło wiedzy dla wszystkich, nie tylko zainteresowanych sztuką. Zdecydowanie, pozycja godna zainteresowania dla wszystkich. Więcej? Zapraszam! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2024/01/042024-223-cesare-ripa-ikonologia.html

Lalka Barbie to najbardziej rozpoznawalna lalka świata. Nic dziwnego, że interesuje socjologów z perspektywy popularnonaukowej. Mary Rogers, uznając ją za kulturowy artefakt, rzetelnie bada jej ikoniczny wymiar. Co symbolizuje ta lalka i w jaki sposób jest ucieleśnieniem epoki konsjumpcjonizmu można się dowiedzieć z poszczególnych rozdziałów. Autorka odwołuje się do najważniejszych dwudziestowiecznych teorii kultury, m.in. Rolanda Barthesa. Próbuje dowieśc, iż ikony kultury to najniższy wspólny mianownik kultury masowej. Nie możńa zapomniec, że :ikony kultury są tym, co czynią z nich ludzie uwikłani we własną rzeczywistość.” W kolejnych rozdziałach czytelnik zapoznaje się z historią marki, kreacją wizerunku Barbie, zmianami, jakie zachodziły w lalkach na przestrzeni kilkudziesięciu lat, dowiaduje się o negatywnych skojarzeniach z Barbie, głównie o zarzutach uprzedmiotowienia kobiecości. Lalka Barbie ma wielorakie znaczenie, jest wyznacznikiem statusu, przedmiotem pożądania, a zawodowi kolekcjonerzy Barbie mają z tytułu swojej pasji zbieractwa duże majątki. Niszowe wydania lalek i akcesoriów ciesza się dużą popularnością i stanowią nie lada okazję, a nawet lokatę kapitału. Autorka przedstawia socjologiczne implikacje posiadania Barbie, opisuje wpływ tej lalki nie tylko na najmłodszych konsumentów, ale i dorosłych, którzy dopiero jako jednostki niezależne finansowo niejako rekompensują sobie pozbawione Barbie dzieciństwo. Pod obstrzałem dociekań autorki znalazła się przesadnie akcentowana kobiecość i wygląd fizyczny u Barbie, jej pochodzenie etniczne , wiek i przewidywane zajęcia, idea lalki jako przedstawicielki WASP-ów, zagadnienia takie jak (hetero)seksualność lalki czy świadome sterowanie rynkiem i manipulacja konsumpcyjnością dzieci i młodzieży. Kopalnia wiadomośći o infantylizacji społeczeństwa, o marketingu przemysłu zabawkarskiego, o powierzchownych wartościach, kórym hołduje amerykańskie społeczeństwo, czego odbiciem jest właśnie sztuczność i plastyczność Barbie per se. Ta lektura uświadomiła mi jak kształtuje się proces tworzenia ikony przez korporację, jak koncerny sterują pragnieniami przeciętnego konsumenta, jak rozbudzają pragnienia. Obsesja na temat własnego ciała i poprawiania wizerunku, plastyczność ludzkiego ciała, upowszechnienie operacji plastycznych to pokłosie „wynalazku” Barbie. Rzetelna, wciągająca, intrygująca lektura odsłaniająca wymiar fizyczny i psychologiczny tego symbolu. Niektóre treści zadziwią czytelnika, dużo tu ciekawostek i faktów z życia Barbie więc esej ten jest kompletnym studium przedmiotu i zasługuje na naszą uwagę.

Ta książka jest arcydzielna. Ważna. Potrzebna. Synteza oparta na erudycji autora odnoszącej się między innymi do różnorodności doświadczeń ludzi potykających się o sacrum i upadających w profanum, jeśli już myśleć tradycyjnymi dychotomiami. Wynika z niej, że wszyscy jesteśmy z widowisk. Upraszczam, ale mnie ta hipoteza uwodzi.

Książka pomaga kobietom zrozumieć mężczyzn, a mężczyznom zyskać zdrowy dystans do siebie. Zamiast lęku, nienawiści czy niezdrowej fascynacji. Wyjaśnienia go przez mitologię pogańską, przez teologię, rasizm, freudyzm i feminizm.......................................................................................................................Od zarania dziejów penis był czymś więcej niż tylko częścią ciała. Był miarą wyznaczającą mężczyźnie miejsce na tym świecie. Był ubóstwiany, demonizowany, sekularyzowany, oglądany przez pryzmat rasy, poddany psychoanalizie, upolityczniony i w końcu potraktowany jako obiekt medyczny przez współczesny przemysł na rzecz erekcji. Każda z tych prób była usiłowaniem nadania intelektualnego i emocjonalnego sensu związkowi mężczyzny z definiującym go organem...

Antropologia kultury wsi polskiej XIX w to wspaniała publikacja, która przenosi nas w zapomniany, tajemniczy, pełen przesądów, uprzedzeń i zabobonów świat polskiej wsi z XIX wieku (wiecie co stosowano zanim Aleksander Fleming odkrył penicylinę? Zwilżony chleb zmieszany z pajęczyną.). Zauważyłam, że dopóki te różnego rodzaju przesądy i wierzenia opierają się tylko i wyłącznie na pogaństwie lub wierzeniach zaczerpniętych od Słowian, dopóty są po prostu przerażające lub obrzydliwe. Ale kiedy w te przesądy i rytuały wkrada się Chrześcijaństwo - zaczyna się robić co najmniej śmiesznie. Przykład: skąd wzięły się niedźwiedzie? Kiedy Bóg odwiedził wieś, pewien mężczyzna ubrał kożuch futrem do góry i chciał go wystraszyć. Stanął na czterech kończynach i zaczął ryczeć - za co Bóg zamienił go w niedźwiedzia. Dalej - dlaczego osika dygocze? Bo powiesił się na niej Judasz. Dlaczego nie zabijamy pająków? Bo kiedyś jeden pająk uciszył muchę która nie dawała spać Dzieciątku Jezus. Ale według mnie to spowiadające się skowronki przebijają wszystko inne. Podsumowując - książkę, chociaż jest publikacją popularnonaukową (z dziedziny antropologii) - czyta się bardzo dobrze. Autor często odwołuje się do innych znanych antropologów jak Mircea Eliade czy Margaret Mead, co wcale nie przeszkadza w odbiorze ludziom nie zaznajomionym z tematem antropologii czy etnografii. Przyznam, że czytając ją bawiłam się świetnie - wiele faktów, o które nawet nie podejrzewałabym gatunek ludzki (a już zupełnie nie żyjący w nie tak odległym XIX wieku) mnie bardzo zaskoczyło. "Antropologia kultury..." to książka przypominająca współczesnym o naszej tożsamości kulturowej - bo choćbyśmy nie wiem jak bardzo chcieli odciąć się od tych przedziwnych przesądów i wyobrażeń - już od czasów naszych słowiańskich przodków jesteśmy z nią związani. (thebooksspot.blogspot.com)

Trudna to pozycja do płynnego i przyjemnego czytania, ale i same mitologie są trudnymi do przekazania historiami. Nie odmówię tej pozycji bycia ciekawą, ale faktycznie trzeba być mocno zainteresowanym tematem, żeby przebrnąć. Nie jest to literatura dla każdego.

Profesor Lawrence Lessig jest zwolennikiem reformy systemu praw autorskich... no właśnie.. Reformy…, tzn. chciałby zastąpić aktualne znaczenie symbolu (C) = "Wszystkie prawa zastrzeżone" (automatycznie, bez wiedzy autora) przez "Niektóre prawa zastrzeżone" (nie automatycznie, na żądanie autora) oczywiście w grę nie wchodzi (pożądana) opcja: "Wszystkie prawa zastrzeżone domyślnie dla domeny publicznej" lub "Żadne prawa nie zastrzeżone" (dla autora) Czyli niestety nie po drodze mu z Kinsellą... Mimo to "Wolna Kultura" jest warta przeczytania. Lessig świetnie punktuje zabójcze konsekwencje praw autorskich. Zabójcze - dosłownie.. np. wynalazca radiowej technologii FM zaszczuty przez koncerny radiowe popełnił samobójstwo - rozwój FM został wstrzymany na kilkadziesiąt lat. Autor często porównuje system zaświadczeń/zgód (potrzebnych w produkcji filmów/ książek) do systemu prawa w ZSRR.

Kultura vs Natura. Cywilizacja vs Dzikość. Rozum, którego w żaden sposób nie możemy zatrzymać... to właśnie jemu wszystko zawdzięczamy. Inne często znaczy gorsze, bo wciąż nie umiemy akceptować odmienności, a jedyne na co nas stać, to na próbę nawracania na to, co naszym zdaniem jest dobre. A skąd wiemy, że to co nasze jest dobre? To tak jakby mieszkać na Ziemi i mówić coś o Marsie. Ciekawym zagadnieniem z punktu widzenia antropologicznego jest język. Osoby mówiące różnymi językami mają całkowicie różna percepcję otaczającej ich rzeczywistości, wszystko przez język jakiego używają. Gdy dwie osoby stoją i rozmawiają, da się rozpoznać z jakiego kraju pochodzą po ich zachowaniu. Bez czegoś odrębnego nie mielibyśmy porównania, nie wiedzielibyśmy co jest dobre, a co złe, co jest duże, a co jest małe, co jest gorsze, a co lepsze. Mając punkt odniesienia możemy czuć się gorszym, a to motywuje do rozwoju, albo dążenia do zniszczenia kogoś, kogo uważamy za lepszego. Czy porównywanie się do czegokolwiek jest potrzebne, czy powoduje same problemy? Kiedy świat będzie się rozwijał, a kiedy stanie w miejscu, kiedy zapanuje harmonia i kiedy nie będzie wojen? Kiedy świat wyglądałby lepiej, wtedy kiedy wszystko byłoby takie same i ustandaryzowane, czy wtedy kiedy istniałby różnice?

Słyszy się wciąż, że historia współczesnego człowieka to jakaś minuta w skali 24 godzin świata. Książka Tattersalla uwidacznia tę perspektywę. „Dzieje człowieka od jego początków do IV tysiąclecia p.n.e.” nie są książką łatwą, ale bardzo wynagradzającą. Tattersall obrazuje nie tylko drogę do współczesnego Homo sapiens, ale też czym jest ewolucja, wybrane kultury archeologiczne, a nawet sposoby odczytywania zapisów kopalnych. Największą dla mnie wartością jest obalanie mitów, często nawet nieuświadomionych. Darwin zasadniczo mylił się w rozumieniu doboru naturalnego, który miał wywierać presję na organizmach do adaptacji. Współcześnie coraz częściej staje się po stronie Wallace’a, według którego dobór naturalny może pracować tylko z tym, co już jest dane. Innowacje rodzą się spontanicznie, więc niemożliwa jest adaptacja, lecz egzaptacja, czyli powstawanie nowych cech, które, choć nie mają związku z aktualnie istniejącymi warunkami, to są gotowe do ewentualnego ujawnienia się. Tak prawdopodobnie powstał język i myślenie symboliczne; taką historię mają pióra ptaków, które początkowo służyły tylko termoizolacji, a dopiero później umożliwiły latanie. Łączy się to z odrzuceniem rozumienia ewolucji jako stałego progresu ku perfekcji, a raczej jako technice bricolage’u, czy jak zwykł mawiać mój profesor na uczelni – „majsterklepkowaniu”. O klimacie i jego zmianach nie można tylko powiedzieć, że miał wpływ na hominidów. One rządziły całą ich przyszłością. Umożliwiły wędrówkę człowiekowatych po świecie. Odpowiadają za naszą dwunożność, gdy afrykańskie lasy zaczęły się przerzedzać, a hominidy musiały zejść na ziemię. W konsekwencji za ich sprawą zanikło też owłosienie na rzecz gruczołów potowych. Więcej promieniowania ultrafioletowego spowodowało ciemniejszą skórę za sprawą melaniny. To wiadome. Ale nie wiedziałem, że ludzie zamieszkujący gorące tereny są wyżsi, bo łatwiej w ten sposób wyzbywać się ciepła. O przypadkowości ewolucji świadczą różnice w wielkości warg lub nosów albo dodatkowy fałd skóry na górnej powiece u Azjatów – nieznany jest ich cel i prawdopodobnie go nie ma. Ciekawe jak dziejące się zmiany klimatu wpłyną na nas? Książka bywa gęsta, ale dobrze mi się ją czytało. https://www.instagram.com/metakonteksty/

W opisie umieszczonym na tylnej okładce tej książki przeczytałam, że "tytułowa „uroda” oznacza tu kanon piękna ciała odzianego, a w autorskim wstępie, że w książce chodzi raczej o historię społeczną, gdzie poprzez codzienne gesty i słowa odsłaniają się kryteria bezpośrednio doświadczanej estetyki fizycznej, kryteria atrakcyjności i smaku". Te informacje były zgodne z moimi oczekiwaniami, ponieważ tematykę obnażonego ciała ludzkiego poznałam niedawno w Historii nagości Philipa Carr-Gomma, dzieje ubioru przy okazji zajęć z historii malarstwa, a fizjologię i psychologię zauroczenia pięknem człowieka z dominującą i bezwzględną teorią atrybucji, na zajęciach z psychologii społecznej. Czułam się przygotowana (nie do końca, jak się potem okazało) do odbioru treści książki, patrzącej tym razem na zjawisko urody od strony społecznej, opartej na historii modeli płci kulturowej i tożsamości, dla której sztuka jest tylko obszarem jej uwidocznienia się, efektem w postaci powszechnie znanych i uznanych dzieł. W przypadku tej książki, przede wszystkim w malarstwie i literaturze, ponieważ to na nich, jako źródłach swojej wiedzy, w głównej mierze autor oparł swoją wiedzę. Zwłaszcza na początku swojej opowieści. Ta moja pewność i gotowość do zmierzenia się z umysłem autora, bardzo szybko ulotniła się w zderzeniu z jego ogromną pasją erudyty, który zapomniał, że ma przed sobą przeciętnego odbiorcę, a nie równego sobie w wiedzy z historii sztuki. Jednak o tym napiszę później. Autor przygodę z urodą nie zaczął od starożytności. Doszedł do wniosku, że te czasy wraz ze średniowieczem spowite były nie tylko mrokiem, ale i szatą, tym samym na tyle nieciekawe, że niegodne większej uwagi. Z tych obfitych draperii kształty ciała wydobył dopiero Mantegna w Ukrzyżowaniu Masaccio. Wprowadzając nowe pojecie urody w epokę nowożytną, a tym samym czyniąc z tego faktu atrakcyjny i inicjacyjny moment dla autora, wart jego uwagi i rozważań. Stąd cezury czasowe tej monografii, ujęte w podtytule, rozpoczyna renesans, a kończy rok 2000, dzieląc automatycznie zawartą treść na pięć części odpowiadającym pięciu stuleciom. W każdej z nich powielał schemat, według którego analizował kolejno kanony urody zobrazowanej i opisanej słowem (stąd powołanie się na dzieła malarstwa i literatury),wpływie prądów filozoficznych danej epoki na postrzeganie urody, wpływie rozwijających się dziedzin nauki i wreszcie sposobach jej pielęgnacji. Dzięki tak podanemu materiałowi porównawczemu poszczególnych wieków mogłam śledzić fascynującą ewolucję postrzegania urody z różnego punktu widzenia i na różnych jej płaszczyznach. Od tej idealnej, objawionej, nienaruszalnej, nieskazitelnej, nadanej przez Boga do kreowanej, przez samego człowieka włącznie z wykorzystaniem do tego celu chirurgii plastycznej. Od jej przedmiotowego traktowania do podmiotowości. Od ograniczenia jej tylko do górnych partii ciała do zauważenia jej w stopniowo odkrywanych częściach dolnych. Od statycznej, nieruchomej, posągowej, powściągliwej i skrytej do dynamicznej, elastycznej, ekspresyjnej, w ciągłym ruchu. Od postawy pionowej, wyprostowanej do zmieniającej się w pożądane krzywizny. Od zakazu jej poprawiania do gwałtownego rozwoju przemysłu kosmetycznego już nie tylko poprawiającego i korygującego, ale stwarzającego ją na nowo. Od niewymierności i braku wyrażania jej w liczbach do kanonu piękna opartego na wymiarach ciała, wzrostu i wagi. Mogłabym tak wymieniać jeszcze długo, a i tak bogactwo ujęć tego zjawiska przedstawionych w tym opracowaniu, nie wyczerpałoby się tak szybko. A wszystko zilustrowane licznymi cytatami pochodzącymi z literatury, publicystyki i badań naukowych, których bibliografię wraz z przypisami autor umieścił na końcu książki. I tutaj wrócę do uwagi, na temat mojego nienadążania za erudycją i „kwiecistym” językiem autora, opanowanego pasją badanego zagadnienia. Dotyczyło to tylko malarstwa. Pierwszą przeszkodą był brak reprodukcji ilustrujących tekst. Autor, chcąc nie chcąc, nadał opracowaniu interaktywną formę przekazu, zmuszającą mnie do szukania ich w innych mediach. Nie przeszkadzało mi, kiedy autor powoływał się na ogólny obraz kobiety w pracach na przykład Albrechta Dürera czy na szkołę innego mistrza albo na konkretne płótno, choćby Panny dworskie Diego Velázqueza. Jednak podawanie tylko i wyłącznie nazwiska nieznanego mi artysty, skutkowało zaskakującymi „sukcesami” w obszarze naukowym, a nawet sportowym. Jednak akurat te przeszkody były do pokonania. Internet jest niezgłębiony w swoich zasobach, a ja jestem cierpliwa i potrafię poszukiwać, zwłaszcza kiedy byłam nagradzana takimi „odkryciami”, że dech zapierało! Dyskomfort frustracji nie do pokonania pojawiał się wtedy, gdy autor powoływał się na rycinę umieszczoną w książce wydanej tylko we Francji lub na francuskie katalogi mody z początków XX wieku. Dla mnie nie do odszukania i nie do zobaczenia. Trochę żałowałam, że moja niewystarczająca wiedza i ograniczenia fizyczne oraz techniczne, wpływały na zawężenie przekazu ikonograficznego. Na koniec zostawiłam sobie zagadnienie urody męskiej. Z premedytacją pisałam tylko o urodzie utożsamianej z kobietą, bo i w książce niewiele jest o jej męskim odpowiedniku. Autor już w pierwszym rozdziale wyraźnie zdeterminował urodę płcią "z dwiema przeciwstawnymi cechami: siła dla mężczyzny, uroda dla kobiety". Mężczyźni, najogólniej rzecz ujmując, zawdzięczają to Demetriuszowi synowi Antygona (nie wiem, dlaczego w tekście imię ojca – Antygon, odmieniono jak imię żeńskie – syn Antygony?),który "miał w sobie naraz wdzięk i straszliwość. Tę piękność i straszność" chętnie przejął świat nowożytny i pomimo upływu kilku wieków, z krótkim epizodem dandysa pod koniec XVIII wieku, ten kanon urody obowiązuje do dziś. Jego współczesnym ucieleśnieniem jest David Beckham, który łączy w sobie siłę i agresywność wykonywanego zawodu z urodą mężczyzny „metroseksualnego”. Chociaż dla mnie zawsze to był, jest i będzie Gary Oldman. Wnioskuję z tego, że podstawowe kanony urody mężczyzny nie zmieniły się od czasów starożytnych, a w znanym powiedzeniu – kobieta zmienną jest – brzmi wiele prawdy. I wcale nie świadczy to źle o kobiecie, a raczej o jej inteligentnym wykorzystywaniu i dostosowywaniu swojej urody do wywalczenia sobie w patriarchalnym społeczeństwie własnego, niezależnego, równego mężczyźnie miejsca. Ta walka, wbrew pozorom, właściwie trwa do dziś! naostrzuksiazki.pl

O kulturze meksykańskiej sporo czytałam, ale wiedzieć dużo to nie wiem i lepiej mnie nie pytać o te kwestie, bo mogę nabajdurzyć – przez pewien czas byłam pewna, że do końca życia Aztekowie i Majowie będą mi się chrzanić (wstyd). Dlatego wdzięczna jestem każdej pozycji, która w zgrabny sposób systematyzuje moją wiedzę. Doceniam pomysłowe ujęcia tematów. Nie mam nic przeciwko klasycznej prezentacji, jednak nie ma to jak nowatorskie ugryzienie zagadnienia – w tym przypadku, dosłownie od kuchni. Przeglądając meksykańskie menu, kosztujemy kolejno historii, kultury, religii, architektury, a to wszystko doskonale przyrządzone i podane. Przystawka z początkowych kartek nie jest niesamowicie zachęcająca, ale przełknijcie, bo książka roi się od przeróżnych smaczków, nie tylko kulinarnych. Dowiemy się, kto i dlaczego jadł ludzinę z kukurydzą, jak chili wpływało na wychowywanie młodzieży, czego Hiszpanie nie mogli przełknąć, co znaczy właściwie „burrito”, dlaczego każdy ma swojego zapijaczonego królika, co przeciętnemu Quauhtliemu żona pakowała na drugie śniadanie i jak wykorzystać żywopłot w kuchni. Choć książka faktycznie skupia się na przybliżaniu tradycyjnych składników i co wynikło ze zetknięcia ich z kulturą hiszpańską, nie brak też informacji o wojnach kwiatowych, niektórych bóstwach czy działalności zakonów żebraczych. Całość zdobią interesujące ilustracje, na końcu zaś mamy możliwość zapoznać się z kilkoma klasycznymi przepisami – jako że nie stać mnie na większość z tych składników, mogę sobie tylko zaśliniać kartkę. Można mieć pretensje o mało zajmujący początek i krótkość pozycji (dwieście stron z dużą czcionką i ilustracjami, no co to jest!),nie miałabym też nic przeciwko zamieszczeniu współczesnych przepisów nie wymagających tarzania gęsi w błocie. Dalej polecam tym, którzy z kulturą Azteków mieli mało do czynienia, lubią ciekawostki i mają smaka na dobrą pozycję popularnonaukową.