Uwaga na wąsy... Nadchodzi Myszogoni!

Książka ta opowiada o niezwykle szalonej babci Laili Karlson i jej wnuczce Iris. Dziadek Iris zmarł i nie ma ona ochoty spędzać wakacji u babci. Tata uważa, że na wsi będzie jej o wiele lepiej i wiele weselej. Iris jest innego zdania i myśli, że to będą najgorsze wakacje w jej życiu. Ale wcale tak nie będzie! Przeżyją razem z babcią aż 19 przygód ( nie licząc wstępnej)! Iris jest wielbicielką liczenia i liczy wszystko np. ile płatków śniadaniowych zjadła. Do babci jadą pociągiem i gdy dojeżdżają na stację dziewczynka dostrzega coś dziwnego. Babcia przyjechała odebrać wnuczkę z peronu. Nie uwierzycie czym ! Motorem ! Ja opowiedziałam wam początek, ale zapewniam, że historie są strasznie śmieszne. Czasem nawet bałam się co będzie dalej! Iris i jej babcia były podejrzane o napad na bank, ścigała je policja, groziło im wiele lat więzienia… Wszystko jednak skończyło się dobrze. Polecam od lat 7. Więcej dziecięcych recenzji na ksiazkoteka.bloa.pl

Tak szalona przygoda może się wydarzyć jedynie 35 maja. I pomyśleć, że wspólnie spędzany czas Konrada ze swoim stryjem Rabarbarem (który z pewnością pozwala na bardziej szalone przedsięwzięcia, w tym spożywanie zaskakujących przekąsek, innych niż rekomendują rodzice;) i podzielenie się przez chłopca zmartwieniem, że musi napisać wypracowanie o przygodzie na morzu popołudniowym zaowocują tak szalonym dniem ... Przygód będzie tu bez liku, duża porcja śmiechu i zaskoczenia! Audiobook z głosem Piotra Fronczewskiego też cudny! Polecam.

Cieszę się, że książkę wspiera fundacja "Cała Polska czyta dzieciom", w innym przypadku nigdy bym na nią nie trafiła i po nią nie sięgnęła. A warto zapoznać dzieci z leśnymi legendami gajowego Chrobotka i jelenia Wietrznika. Furman Szejtroczek i jego koń Bułeczka też mieli niezwykłe przygody.

Świetna historia łącząca bajkowość, świat przygód, świat zwierząt, i czas wakacji (rzecz dzieje się na farmie, myślę, że wiejskie wakacje są wspólnym doświadczeniem wielu dzieci). Całość o przyjaźni, empatii i o różnicach nie przeszkadzających we wspólnym życiu zwierząt w stodółce i wzajemnej pomocy.

Koszmarny Karolek to seria książek o bardzo psotliwym chłopcu. Powstała już w 1993 roku i do tej pory ukazało się naprawdę wiele książek z tej serii i chyba doliczyłam się dwudziestu pięciu. Na podstawie książeczek z cyklu powstał serial animowany pd tym samym tytułem co cała seria. Do tej pory to właśnie z ekranizowaną wersją miałam do czynienia. To książka wyjątkowa, bowiem zawiera zbiór opowiadań o Koszmarnym Karolku. W każdym opowiadaniu towarzyszą mu znane już widzom czy czytelnikom postacie z najbliższego otoczenia chłopca. Są one zabawnie skonstruowane językowo na zasadzie paronomazji (co obecne jest też w oryginale choć tam akurat imiona nie są odpowiednikami tych w przekładzie). Władcy mroku rozpoczyna rozdział Koszmarny Karolek i Mroczna Zmora na który składają się cztery opowiadania Mroczna Zmora, Zemsta szkolnej stołówki, Puszek się puszy i Dzień Matki. W tym rozdziale dowiadujemy się, że nawet najbardziej dokuczne dzieci też miewają swoje strachy i nie ma kogoś kto się "niczego nie boi". Zemsta szkolnej stołówki to ulubione opowiadanie wszystkich uczniów bez względu na klasę. Uwielbiamy czytać je z podziałem na rolę. Śmiechu jest po pachy. W tej części książki dowiemy się o tym, że zwierzaki też miewają swoje fochy a także, że nie każda mama cieszy się z okazji Dnia Matki, zwłaszcza gdy jej dziecko jest nieposłuszne i zbyt leniwe, by zrobić laurkę. Drugi rozdział nosi tytuł Koszmarny Karolek i wszechwładni władcy. Dedykowany jest raczej już starszym dzieciom, które odrobinę znają historię i geografię a także wykazują zainteresowanie faktami historycznymi. Rozdział ten przedstawia naprawdę solidną dawkę faktów przedstawiający ich dziwactwa, ciekawostki, etymologię przydomków, morderstwa wśród królów, cytaty władców, legendy czy rekordy władców. Zapewne młodsze dzieci mogą się czuć znużone. W moim przypadku rozdział ten sprawdza sie dopiero koło 6tej klasy. Trzeci rozdział nosi tytuł Koszmarny Karolek i konieczny keczup.. Zawiera również zbiór czterech opowiadań. W pierwszym Koszmarny Karolek ratuje ciasto mamy przed pożarciem przez nianię, ale po to by zjeść go samemu i zwalić winę na niewinną kobiecinkę. Karolek w tym rozdziale kręci film, ale sam montuje dialogi. Aktorzy, czyli rodzina mówią w nim to czego on sam chce, a nie to co naprawdę powiedzieli. W kolejnym opowiadaniu Karolek wielbiciel keczupu dowiaduje się, że jest zrobiony z pomidorów, więc przestaje się nim zajadać. Dowiemy się także w tym rozdziale, że opieka nad zwierzakami przynosi niesamowite korzyści. Ostatni już rozdział należy do faktów, tym razem na temat świata owadów i nosi tytuł Koszmarne Robale. W rozdziale tym przedstawiono rekordy, robacze osobliwości, ciekawe nazwy i wiele innych fantastycznych i zadziwiających faktów. Mity na temat owadów są naprawdę świetną częścią książki. Dowiadujemy się o tym, że nie prawdą jest liczenie wieku biedronki po jej kropkach, że z przeciętej dżdżownicy uzyskamy dwie, że skorki wchodzą przez ucho do mózgu. To mit, że tarantule są zabójcze dla człowieka a motyle żyją tylko jeden dzień. Jak widzicie książka przeplata się opowiadaniami i faktami, O ile fakty są świetna dawką wiedzy w pigulce zebranej z najciekawszych części świata owadów i historycznych dziejów. O tyle opowiadania są bardzo zróżnicowane. Są wśród nich takie, które bardzo mi się podobają i niesamowicie mnie bawią, ale także są takie, które w pewien sposób deprawują dzieciaki. Bo Karolek jest jaki jest. Mówi "larwo" na młodszego brata i przezywa wszystkich wokoło. Zresztą cała książka wysypana jest postaciami z przywarami: Ordynarny Olo, Chciwy Henio, Ruda Rebeka. Koszmarny Karolek nie powinien być wzorem do naśladowania, ale jego pomysły bawią dzieci i wielu chłopców ma ochotę brać z niego przykład. Karolek to postać kultowa, choć należy do książki podchodzić z dawką racjonalizmu. Ja czytam tylko wybiórcze opowiadania swoim uczniom, te które sama uznaję za stosowne. Książka pisana bardzo dużą czcionką, dość sporej objętości bo zawiera aż 416 stron, jednak przeczytanie jej zajmuje niewielką chwilę. Ot kilka krótkich seansów wieczorkiem każdego dnia (jeśli mówimy o czytaniu własnym dziecka). Opatrzona dodatkowo zabawnymi czarno-białymi ilustracjami Tony Ross.

Jak powiedziałam, tak uczyniłam. To znaczy, że odpoczywając od książek i poradników psychologicznych, sięgnęłam po coś lżejszego, ale bardzo dobrego! Tak Wam rzeknę ponownie: czytajcie książki dla dzieci - nie tylko dzieciom, ale i sobie! Ja przeniosłam się dzisiaj na ulicę Broca w Paryżu, gdzie działy się rzeczy niezwykłe i nieco absurdalne, ale jednocześnie urocze i z wartościowym przekazem w tle. Początkowo myślałam po zapowiedziach jednej z recenzentek, że będzie tu dziwniej, ale wcale tak nie było. Albo... Mój próg dziwności jest znacznie wyższy niż w przypadku niektórych osób. Tak, to może być to... Pierre Gripari stworzył niesamowite, baśniowe opowieści osadzone jednak w nieco bardziej współczesnych realiach, a towarzyszyły mu w tym, a jakże, zaprzyjaźnione dzieci paryskie. Tworząc dla najmłodszych dobrze przecież liczyć się z ich zdaniem, przy okazji ucząc tego, w jakich kierunkach podąża dziecięca wyobraźnia. A może w takie rejony, że dech zapiera, a niekiedy zaskoczenie odbiera mowę... Wracając jednak do książki, powiem, że składa się z 9 historii. Każda, jak to z baśniami bywa, kończy się morałem i skłania do refleksji. Nie brakuje tu symboli i metafor, które być może inaczej odczytają dzieci, a inaczej dorośli. Moje typy to: "Skubidu, wszystkowiedząca lalka" (dla mnie to przede wszystkim opowieść o szukaniu wyjścia w sutuacjach beznadziejnych, wynikających z ludzkiej podłości i o ufności rzeczom niewidzialnym, intuicyjnym),"Wróżka z kranu" (świetna do opowiedzenia o dobrych złego początkach i odwrotnie, ale też o oczekiwaniach rodziców względem dzieci),"Miły Diabełek" (oj, tak nasycona treścią historia, że nie wiem, od czego zacząć, ale na pewno sporo tu o tym, że środowisko nie musi mieć na człowieka tak wielkiego wpływu, jeśli znajdzie się ktoś, kto pomoże rozwinąć skrzydła, o dziecięcej krzywdzie też jest tu sporo) i "Książę Blub i syrena" (o tym, że rodzice nie zawsze mają rację). Z tą zachęta Was zostawiam! https://www.instagram.com/justynaczytuje/?hl=pl https://www.facebook.com/JustynaCzytuje

Książka z kolekcji "Cała Polska czyta dzieciom". Zawiera 43 baśnie z całego świata, m.in. z tak egzotycznych miejsc jak wyspa Eubei, wyspa Celebes, Mauritius, ale także z Sudanu, Iraku, Turcji, Tybetu, Syrii. Bardzo ciekawy wybór, niektóre baśnie są zbudowane na znanych nam motywach, np. w bajce z Iranu bohater zrywa dla córki rajską różę , strzeżoną przez potwora, w bajce pt. "Serungal" (wyspa Borneo) tytułowemu młodzieńcowi w zdobyciu ręki księżniczki pomagają mrówki i wiewiórki, którym okazał kiedyś życzliwość.  Baśnie są napisane prostym językiem, dostosowanym do współczesnego odbiorcy. Niektóre są ciut za długie, ale nie brakuje też przecież dzieci, które uwielbiają zanurzyć się w długie, epickie historie osadzone w egzotycznych klimatach.  Książka nie zawiera kolorowych ilustracji, tylko pojedyncze grafiki autorstwa Anity Głowińskiej.

Zaletą książki jest to, że w prosty i przystępny sposób przedstawia ona treść naprawdę znacznych pod względem rozmiaru powieści. W ten sposób czytelnik, może zorientować się, o czym jest dana pozycja i np. podjąć decyzję, czy chciałby zmierzyć się z dziełem w oryginale. Książka jest ładnie wydana i zilustrowana. Przedstawione historie zawierają wiele wątków z życia autora, o czym można się przekonań, czytając krótką biografię Dickensa, znajdującą się na końcu książki. Opowieści są smutne, przedstawiają trudny los dziecka w XIX wieku, na szczęście kończą się najczęściej pozytywnie. Warte uwagi.

Przeczytałam "Piątkę z Zakątka" już jako dorosła osoba i też z tej perspektywy oceniam ją jako przyjemną lekturę, choć nie jest ona pozbawiona wad. Książka opowiadana jest z perspektywy rezolutnego, wygadanego dziewięciolatka, ucznia klasy III. W krótkich rozdziałach i w dość zabawny sposób przedstawia on siebie i swoich dziecięcych przyjaciół, a także przygody, jakie ich spotykają. Spotkałam się z porównaniem tej książki do przygód Mikołajka i faktycznie widać podobieństwa, ale codzienność, w jakiej żyją nasi bohaterowie, jest na wskroś polska z lat 90. XX wieku. Z tej perspektywy jej wady, czyli np. to, że spośród sławnych polskich kobiet uczniowie są w stanie wymienić tylko Marię Curie-Skłodowską albo stereotypowe postrzeganie koleżanek, są bardziej zrozumiałe. Na plus jednak oceniam przykłady dziecięcej spostrzegawczości, która odsłania hipokryzję dorosłych, a także naukę właściwego podejścia do zwierząt. Nie bez znaczenia jest humor, z jakim wszystkie wydarzenia są opowiedziane - sprawia on, że także dorosły czytelnik nieraz parsknie śmiechem przy lekturze.

Tyle już o Puchatku napisano - zresztą, ilu czytelników (zwłaszcza małych),tylu Puchatków... Nie widzę sensu analizowania artystycznych zalet tej książki - to jest po prostu coś, co zostaje w człowieku na zawsze... ot, takie małe co nieco, chyba prosto z nieba...

Pan Popper jako malarz mieszkań prowadzi spokojne, żeby nie powiedzieć monotonne życie do momentu kiedy otrzymuje od admirała Drake'a przesyłkę. Wówczas to jego świat przekręca się do góry nogami. Świetna, wciągająca książka dla dzieci (i nie tylko) o przygodach z pingwinami. Dzieci zachwycone. Osobiście bardziej mi się podoba niż film.

Całkiem przyjemna lektura dla nieco starszych dzieci. Książkę czyta się szybko, jest interesująca i czytelnik chce się dowiedzieć, co będzie dalej. Ewa i Karol to dzieci, których rodzice prowadzą schronisko Cichy Kąt. Mają tam wiele różnych zwierzaków i na wszystkie sposoby szukają dla nich nowych idealnych domów. Dlatego zdecydowali się na Dzień Otwarty, a dodatkową atrakcją miały być odwiedziny znanego piłkarza, który sam niedawno adoptował od nich kotka. Wszystko wygląda wspaniale, ale tuż przed Dniem Otwartym okazuje się, że nie będzie tak łatwo... Historia wciągnęła moją sześcioletnią córkę, książeczkę przeczytałyśmy na dwa razy, bo nie tak ją zainteresowała. Mam jednak wrażenie, że w książce jest mniej zwierzaków (a tego się spodziewałyśmy),a więcej sensacji.

Bardzo niezwykła, symboliczna historia o zmianach ... o coraz szybszym tempie życia, o braku czasu dla przyjaciół, o nowych wartościach (chęci posiadania) i o nowych wyborach (pośpiech pogoń ... za ?),a wszystko to ujęte w symbolicznej (metaforycznej) opowieści o złodziejach czasu i niezwykłej dziewczynce Momo, która tak jak Mały Książę potrafi w nieco odmienny sposób (pełen dystansu i dziecięcej mądrości) popatrzeć na świat dorosłych i przywrócić mu równowagę. Bardzo poruszające i dające do myślenia! Wspaniałe dla nieco starszych czytelników;) Polecam!