Druga strona Księżyca. Przygody na wyspach Pacyfiku

Name: Druga strona Księżyca. Przygody na wyspach Pacyfiku
Rating: 6,5 (36 reviews)
Author: Olgierd Budrewicz
ISBN: 8389019582

Okładka książki Druga strona Księżyca. Przygody na wyspach Pacyfiku

6,5 / 10

Wydawnictwo: G+J Seria: Na Krańce Świata literatura podróżnicza

192 str.

Kategoria:: literatura podróżnicza
Format:: papier
Seria:: Na Krańce Świata
Data wydania:: 2004-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2004-01-01
Liczba stron:: 192
Czas czytania: 3 godz. 12 min.
Język:: polski
ISBN:: 8389019582
Inne: #0 Top 100
1 nagroda

1 nagroda

Pasjonującą opowieść o wyprawie na wyspy Pacyfiku snuje znany podróżnik i pisarz, Olgierd Budrewicz. Opisywana przez niego tajemnicza "druga strona Księżyca", z zagubionymi w bezmiarze oceanu wyspami i atolami, z granicami w postaci prostych linii wytyczonych na wodzie, to nadal jeden z bardziej egzotycznych i tajemniczych rejonów świata.

Średnia ocen

6,5 / 10

5 opinii 36 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Posłuchaj fragmentu

00:00 /00:00

Reklama

Kup Druga strona Księżyca. Przygody na wyspach Pacyfiku w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Druga strona Księżyca. Przygody na wyspach Pacyfiku

Średnia ocen

6,5 / 10

36 ocen

Twoja ocena

0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Druga strona Księżyca. Przygody na wyspach Pacyfiku

7668

7646

Monika

01.02.2026

7 / 10

Na półkach:

Można się sporo dowiedzieć.

Pokaż mimo to

1675

1670

Dociekliwy_Kotek

19.05.2024

3 / 10

Na półkach: ,

Ej, kto zna i może polecić fajną książkę o Oceanii? Taką, która nie będzie miała rasistowskich odzywek, która nie będzie trąciła myszką ani kropielnicą, której autor lub autorka nie będą skakać po tematach, w której będą mieli do powiedzenia coś więcej niż "przyjechałem, gorąco, biednie/bogato, spotkałem innego Polaka"?

Pokaż mimo to

668

663

Zbigniew_Malinowski

01.11.2018

6 / 10

Na półkach:

Przypuszczałem, że to jest książka, którą Budrewicz napisał w latach 60-tych lub 70-tych a tu niespodzianka: to już początek XXI wieku. Nie powiem, żeby mnie tematyka zafascynowała, ale jest w tym bardzo ważny obraz świata, nawet nie ginącego ale takiego którego już nie ma. Wszystkie te wsypy Indonezji, Mikronezji i Melanezji, na których jeszcze powinni żyć ludzie tak, jak żyli przed trzystu laty... W zasadzie już nikt tak nie żyje. Choć może jednak coś z tego jeszcze zostało?
Tak i nie. Ale jeśli tak to to są już ostatnie chwile.

[Audiobook, czyta Henryk Pijanowski]

więcej Pokaż mimo to

224

198

Sagittaire

24.04.2018

3 / 10

Na półkach: , , ,

Okropny gniot. W dodatku jak nieszczęścia chodzą parami, to nietrafione książki chyba również (na raz przyszło mi czytać dwie słabe).
Jako plus przyznam, że "Druga strona księżyca" wydaje mi się i tak znacznie lepsza od pewnej niemiłosiernie przeze mnie ocenionej podróżniczej książki noblisty na temat tego samego regionu. No ale nie koncentrujmy się na tym, że ktoś napisał coś gorszego, skoro porównując z lepszą literaturą wypada bardzo cienko.
Nie rozumiem doprawdy dlaczego w przypadku każdego rejonu świata poza wyspami Pacyfiku są książki dobre i słabe, a tu tylko słabe, bez analizy, nudne, powierzchowne, nic nie wnoszące. Po mordęgach związanych z tym czytaniem nie wiem, czy w bieżącym roku znów odważę się sięgnąć po inne dokumenty o tej części świata.

więcej Pokaż mimo to

436

435

vexlubo

11.01.2016

9 / 10

Na półkach: , ,

kiedys czytałem teraz słuchałem

nie zmienia to faktu że dreszczyk pozytywnych emocji jest

Oceania jest niesssamowita

prywatnie polecam działania fundacji Poland HELPS Poland
która stara się pomóc mieszkańcom osady Poland na Wyspie Bożego Narodzenia
szacun

Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

93 użytkowników ma tytuł Druga strona Księżyca. Przygody na wyspach Pacyfiku na półkach głównych

Przeczytane 47
Chcę przeczytać 45
Teraz czytam 1

15 użytkowników ma tytuł Druga strona Księżyca. Przygody na wyspach Pacyfiku na półkach dodatkowych

Posiadam 9
Literatura faktu 1
Klasyka polska 1
Podróżnicze 1
Podróże 🧭 Poznawanie świata 1
F Azja 1
Podróże - koniec świata 1

Tagi i tematy do książki Druga strona Księżyca. Przygody na wyspach Pacyfiku

Oceania wyspy Pacyfiku podróże literatura podróżnicza

Inne książki autora

Więcej

5,9

Kto chce, niech wierzy Olgierd Budrewicz

Okładka książki Pojechane Podróże 2 Olgierd Budrewicz, Piotr Chmieliński, Elżbieta Dzikowska, Jacek Hugo-Bader, Wojciech Jagielski, Marek Kamiński, Janusz Kasza, Romuald Koperski, Piotr Pustelnik, Zdzisław Jan Ryn

7,1

Pojechane Podróże 2 Olgierd Budrewicz, Piotr Chmieliński, Elżbieta Dzikowska, Jacek Hugo-Bader, Wojciech Jagielski, Marek Kamiński, Janusz Kasza, Romuald Koperski, Piotr Pustelnik, Zdzisław Jan Ryn

7,5

Warszawa w starej fotografii Olgierd Budrewicz

7,2

Olgierda Budrewicza Słownik Warszawski Olgierd Budrewicz

6,2

Równoleżnik zero Olgierd Budrewicz

6,0

O wszystkim Olgierd Budrewicz

0,0

Podkarpacie Olgierd Budrewicz, Mariusz Wideryński

więcej

Olgierd Budrewicz

Polski dziennikarz, reportażysta, pisarz, varsavianista, podróżnik. W czasie wojny żołnierz AK. Absolwent UW i UJ (prawo). Autor kilkudziesięciu książek, programów TV, scenariuszy i komentarzy do dokumentów filmowych. Odznaczony m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Wybrane książki: "Sensacje na co dzień" (Iskry, 1956),"Sagi warszawskie czyli sensacyjne i powszednie, romantyczne i prozaiczne dzieje dziesięciu wielkich rodów warszawskich" (Czytelnik, 1967),"Druga podróż do czterech rogów świata" (Sport i Turystyka, 1979),"Argonauci z Papui / Madagaskar pełen tajemnic" (MAW, 1986),"Piekło w kolorach" (Muza, 1997),"Olgierda Budrewicza słownik warszawski. Historia, ludzie, fakty, kultura, legendy, obyczaje" (WAiF, 2004),"O wszystkim" (z Wiesławem Ochmanem, Bosz, 2010). Żona: Hanna Kanicka (1946-15.05.2010, jej śmierć),córka Ewa Budrewicz-Wałaszewska.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Droga na Horn

Krzysztof Baranowski (żeglarz)

Niezły przykład dobrej literatury marynistycznej. Pan Krzysztof umiejętnie wprowadza w temat samotnej żeglugi dookoła świata, aczkolwiek jest raczej jasnym, że „Droga na Horn” przeznaczona jest dla czytelników obeznanych z jachtingiem i terminologią żeglarską. Pomysł na wyprawę miał Baranowski przedni: okrążyć świat wzdłuż pasa ryczących czterdziestek, czyli starym szlakiem kliprów i windjammerów. Nie był pierwszym samotnym żeglarzem tego obszaru – ale dotarł na Horn jako pierwszy takowy Polak. Doświadczenie dziennikarskie autora owocuje całkiem przyzwoicie; opisy odwiedzonych miejsc, samotnych dni na morzu, dramatycznych wywrotek i długiego sztormowania w trudnych warunkach arktycznych oraz szczere przedstawienie stanów emocjonalnych podczas tej podróży to silne strony tej książki.

Zoltar

ocenił na79 miesięcy temu

Wyprawa Kon-Tiki

Thor Heyerdahl

Książka pokazuje, ile warte są opinie teoretyków i autorytetów. Heyerdahl staje sam przeciwko powszechnym przekonaniom naukowym, kwestionując teorie dotyczące osadnictwa na wyspach Pacyfiku, i udowadnia praktycznie, że podróż morska z Ameryki Południowej była możliwa. To fascynująca opowieść o tym, jak trudno jest obronić własne poglądy w obliczu sceptycyzmu, i jak odwaga i determinacja jednostki mogą doprowadzić do sukcesu. Jednocześnie jest to fantastyczna książka podróżnicza, naprawdę wciągająca, oparta na faktach, prawdziwa i niesamowita historia przygody na otwartym oceanie.

Stefankowalski

ocenił na102 miesiące temu

Amazonka. Zagadka źródła królowej rzek

Jacek Pałkiewicz

Historia wyprawy zorganizowanej przez Jacka Pałkiewicza, mającej ustalić w naukowy sposób źródło Amazonki. O wyprawie jest całkiem sporo, lecz te informacje stanowią może jedną piątą całej książki. Równie dużo miejsca autor poświęca na opowieść o tym w jaki sposób organizował fundusze na wyprawę, w jaki sposób kompletował naukowców i kogo znanego spotkał w tym czasie. Wiele miejsca zajmie również udowadnianie, że jego wyprawa była potrzebna i nowatorska. Kłótnie prasowe z kajakarzami. Absurdalne obrzucanie się błotem w polskim zaścianku. Sporo miejsca zajmie też historia wypraw na Amazonkę oraz nad Nil. Całkiem ciekawa książka, jednak dość trudna ‎w odbiorze w wersji audio. Z jednej strony przeszkadzał mi sposób artykulacji lektora, z drugiej wielość osób, miejsc i dat. Poczytać tak, ale w wersji papierowej.

ilo99

ocenił na63 lata temu

Pasja życia

Jacek Pałkiewicz

Słynny podróżnik, reporter i odkrywca opowiada o swoich największych przygodach, do których należą między innymi 44-dniowy samotny rejs przez Atlantyk, dwa lata służby na tanich banderach czy praca w kopalniach złota i diamentów. Niestrudzony eksplorator zdradza też kulisy własnych przełomowych odkryć – od przecierania szlaków na Borneo i Nowej Gwinei po ustalenie źródeł Amazonki. Książka dla ludzi, interesujących się przygodami, geografią, przygodą. Każdy ma w sobie pasję podróżowania. Nie ma drugiej takiej książki ani równie barwnego życia. Dużym plusem książki są liczne zdjęcia. Całość czyta się dobrze. Ta książka pozwoliła mi się przenieść, w wiele ciekawych miejsc. Polecam.

Stefan Horn

ocenił na81 rok temu

Daleko, jeszcze dalej

Olgierd Budrewicz

Książki Olgierda Budrewicza powinny mieć wspólny tytuł...."świat to za mało" Pisarz podróżował do najbardziej niebezpiecznych i niegościnnych miejsc na Ziemi, jest więc w czym wybierać i co czytać z zapartym tchem. Opisy jego wypraw w nieznane pełne są ciekawych informacji "okraszonych" drobnymi szczegółami co daje pełny obraz i pożywkę dla naszej wyobraźni. I jeszcze jedno co wyróżnia jego książki i warte jest uwagi-to warsztat pisarski charakteryzujący się wspaniałym doborem słów i przepiękną polszczyzną.

Jacek

ocenił na710 miesięcy temu

Znaczy Kapitan

Karol Olgierd Borchardt

Książka do której się wraca. Przedstawia świat ,którego już nie ma i się nie wróci. Świat prawdziwych i szlachetnych mężczyzn,marzycieli ,wypraw pod żaglami, przygody wiatru we włosach. Niby wszystko już było, ale jak to jest napisane - z pasją, miłością, pokorą wobec autorytetów. Nie starzeje się i czyta się świetnie. Aż żal nie zacytować autora - znaczy trzeba przeczytać!!

Małgorzata

oceniła na812 dni temu

Kolebka nawigatorów

Karol Olgierd Borchardt

Autor w nietuzinkowy sposób opisuje początki polskiej żeglugi, szkoły morskiej w Tczewie i marynarki handlowej. Robi to w sposób latwy i przyjemny nawet dla osób niebędących związanych z żeglarstwem czy marynarką. Borchardt posługiwał się piękna polszczyzną, miał wysokiej klasy humor i rzadko obecnie spotykany system wartości i honor. Jego książki powinny być lekturami w szkołach. Czysta przyjemność czytania Mistrzostwo. 9 tylko dlatego, ze Znaczy kapitan jest arcydziełem.

Joanna

oceniła na93 miesiące temu

El Dorado. Polowanie na legendę

Andrzej Kapłanek Jacek Pałkiewicz

W peruwiańskim rytmie Kiedy wzięłam do ręki książkę Jacka Pałkiewicza i Andrzeja Kapłanka „El Dorado Polowanie na legendę”, najpierw poczułam jej ciężar. Liczba stron nie przerażała, bo tylko 440, ale papier, na którym ja wydrukowano twardy, chyba tzw. „kredowy cieńszy”. Strony były śliskie i nie gniotły się. W sumie podczas czytania trudno było książkę utrzymać w dłoniach. Musiała leżeć. Ten fakt informował czytelnika, że nie ma do czynienia z czytadłem, ale starannie wydaną literaturą. Okazała się być literaturą faktu, mówiąc dzisiejszym językiem, non - fiction ze sporą dawką historii, wzbogaconą o zdjęcia. Pierwszy rozdział przeniósł mnie do Peru, do dżungli amazońskiej i ponoć najniebezpieczniejszego, żyjącego z dala od cywilizacji, plemienia Indian południowoamerykańskich Cuapacoris. Drugi wprowadza w tajniki wyprawy grupy białasów – odnalezienie Paititi, legendarnego miasta pełnego złota. Zapachniało mi dzieciństwem. Tematyka i styl opisywania przypomniał mi moją fascynację opowieściami Arkadego Fiedlera. Wchłaniałam je w starszych klasach podstawówki. Różniły się od popularnego również wówczas „Tomka” ( cykl powieści Alfreda Szklarskiego) tym, że były autentycznymi relacjami z autentycznych wypraw na odległe kontynenty. O ile jednak Fiedler skupiał się na relacji jemu współczesnej, to autorzy „El Dorado…” przenoszą czytelnika w czas przeszły. Zostawiamy więc ich z niebezpiecznymi tubylcami, którzy krzywdy nie robią i zaczynamy czytać o historii Peru, przygotowaniach do wielkiej wyprawy w głąb terytorium, gdzie nie stanęła jeszcze noga białego człowieka i paru przygodach erotycznych. Część recenzentów książki czyni z tego zarzut. Widocznie jak ja, wychowani na Fiedlerze. Mnie to nie przeszkadzało. Oczywiście czekałam na dalszy opis wyprawy, ale z zainteresowaniem przeczytałam o, w sumie nieznanym mi państwie, historii Peru, podbojach dokonanych przez klan Pizzaro, Machu Picchu, chrystianizacji i wprowadzaniu cywilizacji, tam gdzie praktycznie nikt tego nie chciał. Narracja historyczna prowadzona w sposób epicki, czyli dość swobodny sprzyjała mi w zagłębianiu, czasami przypominaniu sobie historii odległego i jakże jeszcze do dziś tajemniczego peruwiańskiego świata. Do tego oglądamy dużą ilość zdjęć obrazujących ową historię, wśród nich znaleziony w 2002 roku rękopis jezuitów potwierdzający istnienie Paititi. Oprócz opowieści z dawnych lat, czytelnik śledzi przygotowania do wyprawy w głąb lądu, dostaje nawet listę niezbędnych rzeczy do zabrania. Potem oczywiści wracamy na szlak wędrowców i … spojlera nie będzie. Książkę czyta się dość przyjemnie, o ile położymy ja sobie na kolana, bo o jej ciężarze już pisałam. Nie jest rewelacją, ale według mnie nie zasługuje również na negatywną opinię. Fajnie, że autorzy zebrali do przysłowiowej kupy peruwiańską historię. Czy dobrze, że wzbogacili ją o swoje przeżycia z gatunku erotycznego? Sprawa gustu. W końcu Joanna Szczepkowska w swym słynnym monodramie „Goła baba” wyznała, że każdy czeka najpierw na gołą babę, a potem na wzniosłe idee…

gks

ocenił na610 miesięcy temu

Zdobycie bieguna południowego

Roald Amundsen

Wartość historyczna niezaprzeczalna.Poznajemy naprawdę fascynujące fakty z przygotowania i przebiegu wyprawy polarnej sprzed ponad stylu laty. Czyta się bardzo dobrze . Wdać, że Amundsen pisze dla przeciętnego czytelnika, stąd wszystko jest pisane przystępnym językiem, dużo jest ciekawostek i bardzo ciekawych faktów. Autor okazał się też świetnym obserwatorem zarówno ludzi jaki i natury ( mnie zachwyciły zwłaszcza opisy psów i ich zachowań) Są też jednak minusy. Jak na reporterski zapis jest za dużo powtarzających się czynności i szczegółów (co rozprasza narrację) Jak na zbeletryzowaną opowieść jest z kolei za mało emocji, za dużo układnego optymizmu i pozytywności. Ale dla każdego zainteresowanego tematem pozycja obowiązkowa.

ewa_13

ocenił na72 lata temu

Ekspedycja Ra

Thor Heyerdahl

„Ekspedycja Ra” to książka, która dosłownie otworzyła mi oczy na to, jak bardzo niedocenialiśmy możliwości dawnych ludzi. Czytając o budowie łodzi z trzciny, miałem wrażenie, że wchodzę w świat zapomnianej wiedzy i umiejętności, które dziś wydają się wręcz magiczne. Nigdy wcześniej nie przypuszczałem, że konstrukcja z papirusu może być tak wytrzymała i tak odporna na oceaniczne warunki. A jednak Heyerdahl udowodnił, że to nie tylko możliwe, ale wręcz imponujące. Najbardziej zachwyciło mnie to, jak ogromnym przedsięwzięciem była cała wyprawa. Trzeba było znaleźć odpowiednią trzcinę, dotrzeć do ludzi, którzy wciąż pamiętali starożytne techniki, zorganizować załogę gotową na ekstremalne wyzwania i dopilnować każdego szczegółu. To wszystko pokazuje, że Heyerdahl nie był marzycielem oderwanym od rzeczywistości. On był człowiekiem czynu, który potrafił połączyć różne kultury i umiejętności w jedno wielkie dzieło. Ta energia i determinacja wręcz biją z każdej strony książki. Ogromne wrażenie zrobiło na mnie także to, jak wiele wspólnych elementów łączy odległe cywilizacje. Ten sam typ łodzi w Afryce, Azji i Ameryce, podobne techniki wiązania, podobne rozwiązania konstrukcyjne. Trudno uwierzyć, że to wszystko mogło powstać niezależnie. Heyerdahl pokazuje, że świat był bardziej połączony, niż chcieliby przyznać niektórzy naukowcy. I robi to w sposób, który naprawdę rozpala wyobraźnię. Zaskoczyły mnie również zagrożenia, o których wcześniej nie miałem pojęcia. Bilharcjoza to przykład choroby, która czai się w miejscach wyglądających na rajskie. Czytając o tym, jak niebezpieczna potrafi być ciepła słodka woda, zacząłem zupełnie inaczej patrzeć na beztroskie kąpiele podróżników w tropikach. Ta książka nie tylko inspiruje, ale też uczy pokory wobec natury. „Ekspedycja Ra” to dla mnie opowieść o odwadze, ciekawości świata i o tym, że warto kwestionować utarte schematy. Heyerdahl pokazuje, że historia ludzkości jest pełna możliwości, które wciąż czekają na odkrycie. To książka, która daje potężny zastrzyk entuzjazmu i sprawia, że człowiek zaczyna patrzeć na przeszłość z zupełnie nową energią.

Stefankowalski

ocenił na92 miesiące temu

Kierunek Bagdad. Jak zostałem włóczęgą, terrorystą i szpiegiem na Bliskim Wschodzie

Henry Hemming

Bardziej relacja z podróży (co prawda dosyć ekstremalnej) niż rasowy reportaż. Czyta się dosyć przyjemnie. Taka lektura na dwa wolne wieczory. Dwóch dwudziestolatków w podróży po Bliskim Wschodzie w przededniu II wojny irackiej. Imprezują, malują obrazy, włóczą się po bezdrożach Turcji, Iranu a na końcu docierają do Bagdadu, który dopiero co znalazł się pod amerykańską okupacją. Najciekawsza dla mnie jest próba opisania reakcji świata muzułmańskiego na interwencję militarną koalicji w Iraku. Autor był świadkiem jednych z najtragiczniejszych chwil początku XXI wieku. Niestety próba opisu jest dosyć powierzchowna i naiwna. Autor nie do końca wykorzystuje potencjał sytuacji, czasu i miejsca w którym się znalazł. Reasumując, jest to dosyć dobra, lekka (pomimo tragicznego momentu w historii) literatura podróżniczo-przygodowa.

AlterBob

ocenił na612 lat temu

Kierunek Antarktyda

Czesław Centkiewicz Alina Centkiewicz

To moja pierwsza książka Centkiewiczów, kultowego małżeństwa podróżników, które od 1934 roku przybliżało polskim czytelnikom cuda i dziwy światów polarnych. Chyba to, co najbardziej ujęło mnie w tej pozycji to bardzo zgrabne połączenie indywidualnej perspektywy z niemałą ilością faktów historycznych, geologicznych i technologicznych. Książka zawiera wiele anegdot i bezpośrednich relacji obojga małżonków, którzy przez dużą część wyprawy poznawali "szósty kontynent" oddzielnie. Oczywiście, zważywszy na to, że książka była pisana na przełomie lat 50. i 60., nie brakuje w niej stereotypów, np. dotyczących słabości kobiet i ich zależności od silniejszych i bardziej doświadczonych mężczyzn (norma kulturowa wyraźnie zinternalizowana przez p. Alinę) czy licznych pochwał radzieckich ludzi nauki. Niemniej jednak, w przypadku tej drugiej kwestii jest to też - moim zdaniem - zaleta. Jak wiadomo, historię piszą zwycięzcy, a po upadku ZSRR wraz z nierzadko bezkrytycznym przejęciem narracji Zachodu wiele dokonań i odkryć Rosjan wrzucono w otchłań zapomnienia. Dobrze, że istnieją pozycje, które są świadectwem poświęcenia i oddania nauce wielu znamienitych specjalistów. Kilka z opisanych scen pokazuje także, że - być może wbrew powszechnemu przekonaniu - w warunkach polarnych współpraca między zespołami zza przeciwnych stron Żelaznej Kurtyny była nie tylko konieczna ale i też ochoczo podejmowana. Z wielu stron tego swoistego pamiętnika emanuje duża doza serdeczności, solidarności, badawczej wnikliwości, poczucie odpowiedzialności, a także świadomość niezwykłości tego, co udało się dokonać ludzkości w zderzeniu z surowym żywiołem polarnym, nie bez szacunku dla jego majestatu i potęgi. Niezwykłe jak w czasach pozbawionych stories, reelsów, live'ów książka była w stanie przenieść czytelnika w świat tak odległy od jego codziennej rzeczywistości. Alina i Czesław Centkiewiczowie uczynili to znakomicie. Wszystkich ciekawych świata zachęcam do zatopienia się w tej prawie trzysta-stronicowej lekturze. Zapewniam, że nie będzie to czas stracony.

Wznowienie reportaży polskiego dziennikarza – obieżyświata z połowy lat sześćdziesiątych minionego wieku. Obejmuje podróż autora po Kongu Leopoldville (poprzednie Kongo belgijskie, później Zair, obecnie Demokratyczna Republika Konga),sąsiadującym z nim Kongu Brazzaville (wcześniej Kongo francuskie, obecnie po prostu Kongo) oraz Burundi i Rwandzie. Każde z tych państw świeżo uzyskało niepodległość, która jednak nie zerwała zależności od dawnego kolonizatora. Największe z nich miało w owej chwili 17 absolwentów studiów wyższych (w tym żadnego lekarza czy inżyniera),najmniejsze jednego. Belgowi ((i w jednym przypadku) Francuzi, którzy nic nie znaczyliby w swoich krajach nadal dominowali tu ekonomicznie, pospołu z … Portugalczykami, Grekami, Syryjczykami i Hindusami. Wobec waśni plemiennych francuski – język kolonizatora - nadal pełnił rolę linga franca dla tej części mieszkańców, która nie była samowystarczalna. O dziwo funkcjonowało tam sporo Polaków, głównie lekarzy, inżynierów, jeden myśliwy (Stanisław Hempel współbohater części opowieści) i jeden … plantator. Najciekawsze są oczywiście opisy rejsów rzeką Ubangi, pobytu w dżungli, szczególnie wśród Pigmejów oraz niestety … polowań. I tu się zaczynają wady, na które należy spojrzeć bez współczesnego prezentyzmu. Pierwsza to słownictwo – termin „Murzyn” czy „Murzyn Bantu” nie miał wówczas negatywnych konotacji w naszym języku. Ale już przytaczanie opinii, że lokalna czarnoskóra ludność to „duże dzieci”, które „nie lubią pracować” już wtedy powinno być przemyślane. Trudno także zachwycać się opisami polowań, szczególnie na zagrożone wyginięciem gatunki jak słonie czy goryle i liczbami. 3 tysiące zabitych przez naszego rodaka krokodyli jakoś nie budzi przerażenia, biorąc pod uwagę, ile istnień ludzkich pozbawia rocznie życia w Afryce ten gatunek. Ale już 19 zabitych słoni, 15 hipopotamów, 16 lampartów i 3 lwy nie imponują, ale wręcz przeciwnie. Widać, jak w przeciągu prawie 60 lat wzrosła wiedza i świadomość przyrodnicza i ekologiczna. Warto też przeczytać i Pigmejach, tu zwanych Bakingami i ich pozycja na zwiedzanych terenach, a także obyczajach i sposobie życia. Wreszcie dwa ostatnie państwa już wtedy borykały się z waśniami plemiennymi a Hutu w Rwandzie już mieli za sobą pierwsze zbrodnie na Tutsi, zwanych wtedy Watussi. Autor uważał tych ostatnich za najeźdźców z Etiopii, lud chamicki. Ciekawa relacja ze zmieniających się wówczas państw i społeczeństw. Oby jak najmniej aktualna w zakresie przelewu krwi. Przeczytane w ramach lipcowego wyzwania – książka rozgrywająca się w ciepłych krajach (Afryka Równikowa).

Aguirre

ocenił na71 rok temu

Z kamerą i strzelbą przez Mato Grosso

Tony Halik

Moja pierwsza książka Halika. Mimo, że czytałam ją z ciekawością, to nadchodziło mnie uczucie, że to co czytam nie jest prawdziwe. Książka jest plątaniną opowiadań z pierwszej osoby oraz jakby próbą narracji czyichś innych przygód. Może to właśnie ta forma wywoływała we mnie to uczucie odrealnienia. Niestety nie zostałam zachęcona do dalszego czytania.

Anna

oceniła na69 miesięcy temu

Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd. Listy z podróży afrykańskiej z lat 1931-1936

Kazimierz Nowak

Co za wyczerpująca wyprawa. Wyczyn godny podziwu i trochę przerażający. Na pewno Kazimierz Nowak był samotnikiem i trochę dziwakiem, ale dokonał wiele. W imię czego? Sam sobie wyznaczył cel, z ciekawości świata, pokonania nieznanego, poznania Afryki i siebie samego. Długo był sam ze sobą. Jego spostrzeżenia są całkiem dzisiejsze, te o kolonializmie i globalizacji. Niesamowite. Trochę szkoda, że częściej nie dał się uwieść wygodom, nie pozwalał sobie na odpoczynek. Podróż była mordercza. Pod koniec czuć już wielkie zmęczenie, zgorzknienie i niecierpliwość autora. Już parł do domu. Książka słuchana. Trochę taka poszatkowana i brakuje pomysłu na spięcie całości. Zebrał, opracował i wstępem opatrzył Łukasz Wierzbicki. Sam Nowak jej nie zdążył napisać i wydać, nie wybrał swoich tekstów i nie zredagował. Dlatego musiała powstać z tego, co już było. Wielkie ukłony dla Łukasza Wierzbickiego za jego wkład i popularyzację. Tak sobie myślę, że człowiek, który odbywa tak niezwykłą wyprawę, już nigdy by nie zagrzał miejsca. Gdyby nie jego przedwczesna śmierć, wędrowałby po świecie. Gdyby miał taki dryg do gawędy jak Tony Halik, byłby bardzo uznany i sławny. Kiedy wysłuchałam końcowy komentarz, zrobiło się smutno, ale też wzruszająco. Nowak wrócił wyczerpany, tak samo biedny jak wyruszył. Miał serie spotkań i pokazów. Był zmęczony i chory. Po roku zmarł. Mam nadzieję, że ten niepozorny podróżnik zdobędzie większą uwagę i sławę.

lubbe

ocenił na72 dni temu

Okrążmy świat raz jeszcze. Ruszamy po przygodę, część I

Tadeusz Perkitny

Prawie sto lat temu dwóch młodych absolwentów poznańskiego uniwersytetu wyruszyło w podróż dookoła świata. Bez lotów, rezerwacji w hotelach, GPS-ów, translatorów i kart kredytowych. Na koszty życia i przemieszczania się musieli zarobić. Dzięki temu poznali i widzieli więcej i mieli czas to przemyśleć. Nocowali nierzadko „pod chmurką” czy w międzypokładzie czwartej klasy. Ale za to stykali się z prawdziwym życiem tych na dole drabiny społecznej, którzy okazali im wiele pomocy i sympatii. Kierunek nietypowy – od północy, poprzez zachód i południowy zachód. Z mnóstwem spotkań z rodakami, z których najciekawsze miały miejsce w … Brazylii. Lasy i morze, step (pampa) i góry, zima w Skandynawii i upał w Dakarze. Wszystkiego po trochu. I dużo przygód, odwagi i wytrzymałości oraz odporności na przeciwieństwa losu. Styl opowieści jest niezbyt literacki, ale za to bardziej gawędziarski. Humor ironiczny, nawet tam, gdzie pewne figury występują w nadmiarze. Ciekawostką jest słownictwo, częściowo archaiczne, np. słowo „kumoter”, dziś kompletnie nigdzie nie stosowane. Za to wszystko przebija fabuła – pełna przygód i zmienności „okoliczności przyrody” i ludzkiego losu. Do tego niszczy stereotypy. Bohaterowie (autor i jego przyjaciel) są z Wielkopolski, ale podróż nie posiada ani planu (brak organizacji) ani celów ekonomiczno-zarobkowych. Wręcz przeciwnie – młodzi ludzie wykazują się fantazją, romantyzmem i niesamowitą pomysłowością oraz humorem. Nic ich nie zniechęca ani nie deprymuje. Żadna praca im nie straszna, by zrealizować swoje marzenie. Na nikogo nie patrzą z góry, nawet, jeśli stosują słowa, których dziś nie wypada używać („Murzyn”),a które 100 lat temu nie miały żadnego negatywnego zabarwienia. Do tego fascynujące opisy trzech krajów północnej Europy, ówczesnej afrykańskiej kolonii jednego z nich oraz trzech państw Ameryki Południowej. Bardzo ciekawe są porównania emigrantów z Polski i półwyspu iberyjskiego oraz opisy naszych rodaków w Brazylii i Argentynie. Jednym słowem geograficzno-przygodowa gratka retro o prawdziwych podróżnikach, pełnych zapału, o szerokim spojrzeniu i horyzontach. Przeczytane w ramach czerwcowego wyzwania – książka z motywem podróży.

Aguirre

ocenił na81 rok temu

Alan Alda Autobiografia

Alan Alda

Lekka lektura, sporo życiowych przemyśleń, nieco ciekawostek zza kulis teatralnych i filmowych. Liczyłem jednak na więcej humoru i opowieści z planu serialu M.A.S.H, któremu Alda poświęcił 11 lat życia, a który to okres w książce streszcza zaledwie do jednego krótkiego rozdziału.

NefronInfernus

ocenił na65 lat temu

Między wschodem a zachodem. Przez pogranicza Europy

Anne Applebaum

Pierwsza polska książka dziennikarki, pisana w latach 90 tych,na długo przed Gulagiem. Wciągająca od pierwszych stron, rzetelna praca dziennikarska. Oj zapomnieliśmy już jak powinien wyglądać reportaż.... Autorka podróżuje po wschodniej ścianie Europy w latach 90 tych tuż po transformacji, próbując zrozumieć jak powstała kultura pogranicza, jak bardzo wymieszane, skłócone ale jednocześnie wspòłprzenikające i tkane jak nici w kolorowych dywanach są historie narodów: Polski Litwy (Niemiec.. dawnych Prus) Rosji, Białorusi,Ukrainy, Rumuni. Kawał świetnej roboty historycznej i obiektywnej prezentacji wszystkich stron. A wszystko to na tle szarości, duchoty , beznadziejni i biedy ludzi w latach 90 tych oraz ich tęsknot za "innym światem i amerykańskim życiem znanym z seriali. Doskonała lektura historyczno społeczna, w której możemy przeglądać się jak w lustrze. Ci co zapomnieli, z bólem przypomną sobie tamte lata, ci co urodzili się już w Unii Europejskiej być może zastanowią się kilka razy zanim zapalą się do Polexitu i nacjonalizmu. Jedna nauka po tej lekturze. Wszyscy Słowianie mamy więcej ze sobą wspólnego niż nam się wydaje i wszyscy jednocześnie ciągle negują swoich sąsiadów chcąc podkreślać wyłącznie swoją jedyną narodową wyjątkowość. Bardzo bardzo... przerażająco aktualne...

Ali Sza

oceniła na82 lata temu

Kuba. Daleka, piękna wyspa

Agnieszka Buda-Rodriguez

Dla turysty Kuba to przede wszystkim rajskie plaże, turkusowe morze, tequila, palmy i Fidel Castro. Dla Agnieszki Buda- Rodriguez Kuba to dom. Dlatego autorka nie pisze o atrakcjach turystycznych czy polityce. Opowiada ze swojej perspektywy o codziennym życiu na wyspie. Skupia się na swoich przeżyciach pokazując, jak rewolucja i obecny system polityczny wpłynęły i nadal wpływają na Kubańczyków. A że przyszło jej tam żyć i pracować za rządów Fidela Castro to czasem jest śmiesznie, często szokująco. Po lekturze dalekiej pięknej wyspy czytelnik pozna to mniej upudrowane oblicze rajskiej Kuby.

alfi78

ocenił na74 lata temu

Cytaty z książki Druga strona Księżyca. Przygody na wyspach Pacyfiku

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Druga strona Księżyca. Przygody na wyspach Pacyfiku