Czarna magia w XX wieku

Absolutna strata czasu. Ta książka nie jest ani dla znawców tematu ani dla początkujących. I w gruncie rzeczy ta książka nie jest nawet o czarnej magii. Sięgając po nią oczekiwałam informacji jak w XX wieku wyglądało spojrzenie na tę tematykę, albo jakie obrzędy uprawiały osoby ową magią się parające - myślałam, że autor będzie albo jednym z tych ją praktykujących, albo badaczem opisującym zjawisko. Niestety, żadne z powyższych. Z książki nie da się zrozumieć czy on sam w magię wierzy czy nie, nie da się zrozumieć czy ma o niej jakiekolwiek pojęcie tak naprawdę. Zwłaszcza, że w kilku miejscach robił błędy i poprawiała go tłumaczka! A poruszane tematy są ogólnie magiczne, nie czarnomagiczne.
Autor ledwo rozpoczyna jakikolwiek temat, nie wgłębia się w niego, nie tłumaczy dobrze, nie wiadomo o co chodzi, czytelnik odbija się od tekstu, nie ważne czy cokolwiek w tematyce wie czy nie. Jest tu parę ciekawych fragmentów, np. jak wyglądały reklamy "magicznych" produktów w XX wieku, ale wszystko jest tak powierzchownie potraktowane... Nic nie wyniosłam z tej lektury.

Najciekawszą i najbardziej informacyjną częścią tej książki jest "Leksykon magiczny" opracowany przez tłumaczkę, panią Zofię Siewak-Sojkę, jedynie z niego i jej przypisów można dowiedzieć się czegoś ciekawego. Jest prawie tak samo obszerny jak książka Barceló, zawiera naprawdę dużo informacji i w zrozumiały sposób objaśnienia zagadnienia. Niestety nie podniosę za to oceny, bo oceniam książkę Barceló, ale pani Zofia wykonała naprawdę niezły kawał roboty nad tym tytułem i zasługuje tu na wyróżnienie.

Absolutna strata czasu. Ta książka nie jest ani dla znawców tematu ani dla początkujących. I w gruncie rzeczy ta książka nie jest nawet o czarnej magii. Sięgając po nią oczekiwałam informacji jak w XX wieku wyglądało spojrzenie na tę tematykę, albo jakie obrzędy uprawiały osoby ową magią się parające - myślałam, że autor będzie albo jednym z tych ją praktykujących, albo...

Książka okazała się czymś innym, niż się spodziewałem. Zamiast spotkania z wykładnią rozumności magicznej - jej sposobów przejawiania się w XX w. - czy też, względem niej myślenia pewnego światoobrazu, dostajemy wyciąg recept z "przedwiecznych ksiąg magicznych" i swobodne etykietkowanie zjawisk wewnątrzreligijnych (np. wangi w religii wudu),jako "czarnej magii". Szczególnie ten ostatni element jest irytujący, gdyż, posiłkując się zachodnimi stereotypami, wzmacnia potoczne przypowieści dotyczące innych kultur.
Jako uzupełnienie tekstu Barceló'ego, do książki dodane są grawiury z traktatów alchemicznych (m.in. z "Alchymia" Andreasa Libaviusa),szczególne zaś wrażenie robią "Pieczęcie Filozofów". Uzupełnienie to jednakże jest dość dziwne, gdyż nie stanowi bezpośredniego odniesienia do samego tekstu. Ponadto tłumaczka dodaje "Leksykon magiczny", który, przy zastosowaniu odpowiedniej dozy krytycyzmu, okazuje się całkiem ciekawy.
Czy w takim razie warto sięgać po tę pozycję? Jeżeli oczyścimy naszą percepcję, z nadawania książce znaczenia "literatury popularnomagicznej" (by, nie wspominać już o "naukowej") i potraktujemy ją jako fikcję literacką, okaże się niezgorszym czytadłem, potrafiącym nieźle pobudzić wyobraźnię.
Z drugiej strony książkę można potraktować jako mikrodiagnozę kondycji zjawiska magii w XX w.

Książka okazała się czymś innym, niż się spodziewałem. Zamiast spotkania z wykładnią rozumności magicznej - jej sposobów przejawiania się w XX w. - czy też, względem niej myślenia pewnego światoobrazu, dostajemy wyciąg recept z "przedwiecznych ksiąg magicznych" i swobodne etykietkowanie zjawisk wewnątrzreligijnych (np. wangi w religii wudu),jako "czarnej magii"....