Piętno śmierci

Generalnie ujęcie tematu zawodu, w którym robi główna bohaterka uważam za bardzo fajny pomysl. Tak jak i plusem jest to, że dostaje ona jakąś podbudowe, przeszłość ALE na tym raczej koniec większych plusów.
Czyta się to raczej bezboleśnie, lecz największym problemem tego kryminału, jest fakt, iż poznanie tego złego, antagonisty przychodzi za łatwo...Dużo za łatwo. Aż za oczywiste i denerwuje fakt, kiedy bohaterowie kombinują i główkuja o tym kto to może być ://Serio? xD Poza tym wątek miłosny to też absurd. To tak tam nie pasowało...Na siłe, zdecydowanie. Poza tym jak na tak krótką książkę, to akcja zaczyna się stosunkowo późno, może az za. I to tyle, da się przebrnąć, długa nie jest, ale nie ma co spodziewać się ciekawego kryminału. Nie odradzam, ale i zachęcić nie mogę.

Generalnie ujęcie tematu zawodu, w którym robi główna bohaterka uważam za bardzo fajny pomysl. Tak jak i plusem jest to, że dostaje ona jakąś podbudowe, przeszłość ALE na tym raczej koniec większych plusów.
Czyta się to raczej bezboleśnie, lecz największym problemem tego kryminału, jest fakt, iż poznanie tego złego, antagonisty przychodzi za łatwo...Dużo za łatwo. Aż za...

Czytało się szybko i przyjemnie, jednak fabuła i postacie pozostawiają wiele do życzenia. Pomysł na historię świetny, jednak autorka nie przyłożyła się, żeby wszystko ze sobą lepiej połączyć.

Czytało się szybko i przyjemnie, jednak fabuła i postacie pozostawiają wiele do życzenia. Pomysł na historię świetny, jednak autorka nie przyłożyła się, żeby wszystko ze sobą lepiej połączyć.

Rzadko zdarza mi się źle pisać o jakiejś książce. Tę ZMORDOWAŁAM. Było to moje pierwsze spotkanie z tą autorką i raczej ostatnie. Niestety ani główna bohaterka, ani fabuła mnie nie wciągnęła. Mimo opisanych przejmujących problemów, czuję niedosyt skoro miał to być thriller i kryminał.

Rzadko zdarza mi się źle pisać o jakiejś książce. Tę ZMORDOWAŁAM. Było to moje pierwsze spotkanie z tą autorką i raczej ostatnie. Niestety ani główna bohaterka, ani fabuła mnie nie wciągnęła. Mimo opisanych przejmujących problemów, czuję niedosyt skoro miał to być thriller i kryminał.

Książkę Amy MacKinnon do przeczytania wybrałam sama, sugerujące się zarówno opiniami na Lubimyczytać.pl, jak i krótkim opisem. Jedyną więc osobą, którą mogę winić jestem ja sama. Winić, niestety, gdyż tak kiepskiej książki nie czytałam już dawno.Sama właściwie nie wiem, pod jaki gatunek literacki ją podpiąć: kryminał to to nie jest, jakieś tam dziwne widzenie duchów się zdarza, a najwięcej jest tam taniego romansidła, gorszego chyba niż książki wydawnictwa Harleqin. Co więcej, główna bohaterka, jeśli w ogóle można ją tak nazwać, od niemal samego początku działała mi na nerwy. Tak infantylnej i egoistycznej osoby to ja chyba w życiu nie spotkałam. I całe szczęście ;) Te ciągłe: ja, ja, ja, doprowadzało mnie do szewskiej pasji. A te jej antyspołeczne zachowania i zgrywanie "jaka to ja biedna pokrzywdzona przez los" i "nikt mnie nie kocha, nikt mnie nie rozumie" sprawiało, że sama miałam ochotę kobietę ukatrupić. Jak na "hipnotyzujący debiut" pani MacKinnon to moim zdaniem zupełny niewypał. Książkę doczytałam do końca tylko dlatego, że jak już coś zaczynam czytać, nawet gdyby był to najgorszy gniot, to zawsze czytam do końca. Ale ta książką... szkoda słów.

Książkę Amy MacKinnon do przeczytania wybrałam sama, sugerujące się zarówno opiniami na Lubimyczytać.pl, jak i krótkim opisem. Jedyną więc osobą, którą mogę winić jestem ja sama. Winić, niestety, gdyż tak kiepskiej książki nie czytałam już dawno.Sama właściwie nie wiem, pod jaki gatunek literacki ją podpiąć: kryminał to to nie jest, jakieś tam dziwne widzenie duchów się...

Wymęczyłam. Długo i boleśnie. Nigdy żadnej książki nie czytałam tak długo. Zamiar jej porzucenia w trakcie naszej przygody przewędrował mi przez głowę kilkaset razy ale się zaparłam i przeczytałam. Stracony czas

Wymęczyłam. Długo i boleśnie. Nigdy żadnej książki nie czytałam tak długo. Zamiar jej porzucenia w trakcie naszej przygody przewędrował mi przez głowę kilkaset razy ale się zaparłam i przeczytałam. Stracony czas

Wzruszająca i straszna historia. Podczas czytania tego nie czułem, ale teraz kiedy zabrałem się za pisanie mojej opinii, stwierdzam, iż chwyta za serce. Tak mi jest mocno żal z powodu tego, co się wydarzyło w życiu większości postaci. Niewinni ludzie cierpią, a inni delektują się ich cierpieniem patrząc tylko na swoją korzyść. A najgorsze jest to, że przedstawiona historia mogłaby się przytrafić w prawdziwym świecie (jeden wątek tej książki jest oparty na faktach, bardzo okrutny).

Każdy lubi obstawić, kim jest przestępca podczas czytania kryminału. Ja obstawiłem niemalże na początku, w momencie kiedy właściwa akcja się rozpoczyna i... trafiłem. Nie był to zwykły strzał w pierwszą lepszą postać, po prostu zauważyłem, że jest to osoba nietypowa. Można powiedzieć "czyli ta postać bardzo się rzuca w oczy, słaba postać do kryminału, skoro ją tak łatwo zdemaskować". Ale nie zgodzę się z tym, nie łatwo ją zdemaskować, trzeba dowodów, których dostarczają nam kolejne rozdziały historii. Chociaż muszę przyznać, że brakowało mi tego elementu zwrotnego, który pokazuje "mylisz się czytelniku, to nie ta osoba jest przestępcą, strzelaj dalej".

"Piętno śmierci" jest tą książką, która dała mi do myślenia po przeczytaniu. Wzruszyła mnie i chętnie polecę ją każdemu. Bardzo dobre dzieło.

Wzruszająca i straszna historia. Podczas czytania tego nie czułem, ale teraz kiedy zabrałem się za pisanie mojej opinii, stwierdzam, iż chwyta za serce. Tak mi jest mocno żal z powodu tego, co się wydarzyło w życiu większości postaci. Niewinni ludzie cierpią, a inni delektują się ich cierpieniem patrząc tylko na swoją korzyść. A najgorsze jest to, że przedstawiona historia...

Czytaj i myśl. Autorka co chwilę zbija nas z pantałyku i pokazuje nam, że nasze przypuszczenia są mylne. Z ogromną dozą psychologii napisana jest ta książka. Wyglądająca lekko, ale taka nie jest, ciężka jak głaz. Może przytłoczyć nas momentami, realistyczny obraz cierpienia. Potrafi zasmucić, ale także wywołać złość, spowodowaną bezsilnością bohaterów. Momentami ukazuje jak doświadczenia z przeszłości, mogą w nas bardzo tkwić, aż do tego stopnia, że nie potrafimy w obliczu tragedii pomóc drugiemu człowiekowi, dziecku.

Czytaj i myśl. Autorka co chwilę zbija nas z pantałyku i pokazuje nam, że nasze przypuszczenia są mylne. Z ogromną dozą psychologii napisana jest ta książka. Wyglądająca lekko, ale taka nie jest, ciężka jak głaz. Może przytłoczyć nas momentami, realistyczny obraz cierpienia. Potrafi zasmucić, ale także wywołać złość, spowodowaną bezsilnością bohaterów. Momentami ukazuje jak...

Mocno przeciętna.

Mam wrażenie, że motywy głównej bohaterki są naciągane i usprawiedliwiane na siłę. Poza tym, nie licząc końcówki, bohaterka pozwala, żeby akcja się działa, a nie uczestniczy w niej, a nawet stroni od wszystkiego, co nie jest jej ukochaną pracą.
Rozmowy wydają się sztuczne, bo na siłę są w nie wplątywane elementy historii bohaterki, które nie mają nic wspólnego z tym, co się akurat dzieje fabularnie; jakby wspomnienia jej ciężkiej przeszłości co drugą stronę, to było za mało dla czytelnika.
Główny zły bohater to zwyczajny zły bohater bez motywów, przeszłości, umiejętności logicznego myślenia i oczywiście, na końcu robiący coś, co jest zupełnie nielogiczne, ale daje szansę dobru zwyciężyć.
Chciałabym powiedzieć, że silną stroną książki są elementy podkreślone w niej najmocniej: emocje. Niestety. Kiedy już główna bohaterka postanawia coś zrobić, zazwyczaj jest to absurdalne i tłumaczone jedną z trzech emocji: otępieniem, strachem bez powodu i podnieceniem na widok pozornie nieprzystępnego bohatera drugoplanowego.
To, że fabuła jest przewidywalna pisać nie będę, bo kilka elementów mnie zaskoczyło, ale na początku od razu można poznać kto jest "tym złym".

I jest scena w której główna bohaterka rozbiera się do kwiatków i włącza zraszacze. Jakikolwiek emocje podyktowały jej takie zachowanie, nie uznaję ich za dostateczne usprawiedliwienie.

Mocno przeciętna.

Mam wrażenie, że motywy głównej bohaterki są naciągane i usprawiedliwiane na siłę. Poza tym, nie licząc końcówki, bohaterka pozwala, żeby akcja się działa, a nie uczestniczy w niej, a nawet stroni od wszystkiego, co nie jest jej ukochaną pracą.
Rozmowy wydają się sztuczne, bo na siłę są w nie wplątywane elementy historii bohaterki, które nie mają nic...

Bardzo przejmująca historia, zawierająca wiele cierpienia, zarówno ofiar jak i głównej bohaterki. Ukazuje problemy emocjonalne wywołane śmiercią dziecka, życiem z poranioną duszą, trudnym dzieciństwem, samotnością oraz przekonaniem, że nikt nas nie kocha... Nie jest to łatwa powieść, ponieważ mówi o grzesznej, niemoralnej stronie ludzkiej duszy, a o tym nigdy łatwo się nie pisze, ani nie mówi. Mimo to napisana jest jasnym językiem, który mimo tematyki przypada do gustu i wciąga. Sama końcówka nie jest może imponująca, bowiem wiele spraw pozostało nie do końca wyjaśnionych, ale może właśnie o to chodziło autorce - jeżeli czegoś się nie wie, można mieć nadzieję, że historia skończyła się dobrze. Mam zamiar tego się trzymać ;)

Bardzo przejmująca historia, zawierająca wiele cierpienia, zarówno ofiar jak i głównej bohaterki. Ukazuje problemy emocjonalne wywołane śmiercią dziecka, życiem z poranioną duszą, trudnym dzieciństwem, samotnością oraz przekonaniem, że nikt nas nie kocha... Nie jest to łatwa powieść, ponieważ mówi o grzesznej, niemoralnej stronie ludzkiej duszy, a o tym nigdy łatwo się nie...

W moim odczuciu przewidywalna, ale mimo to godna polecenia.

W moim odczuciu przewidywalna, ale mimo to godna polecenia.