John Steinbeck. Lekceważony noblista

Steinbeck w wydaniu niedocenionym i całkiem przewrotnym, który niespodziewanie kreśli obraz kształtującego się zabobonu, poszukiwania siły sprawczej, regule konsekwencji oraz trudów radzenia sobie ze stratą. Wszystkie te elementy tak naprawdę są składową jednej problematyki nakreślonej na pewnej amerykańskiej ziemi, do której główny bohater zdecydowanie zbyt mocno się przywiązał. Mechanizm rodzącego pogaństwa przedstawiany jest trochę niepozornie, ale trzymając w ciągłym napięciu, że gdzieś ten wątek w końcu zaprowadzi. Nad „Nieznanemu Bogu” unosi się duch jakieś nieokreślonej tragedii, a gdy ta w końcu następuje czytelnik pozostaje z pewnym oniemieniem. Ojciec i drzewo zamienieni nagle na głaz i tragicznie zmarłą żonę, z taką myślową rutyną i mechanicznością protagonisty – niby to nie tak wiele, ale moment ten podkreśla cały sposób myślenia Josepha i jego całkowite zapadnięcie się w myślenie magiczne, które definiuje jego postrzeganie rzeczywistości. Można zachwycać się stylem autora, nakreślonym przez niego klimatem, realiami czy prostą w swej konstrukcji, ale klarownie ukazaną rodziną bohaterów, lecz całą tę książkę definiuje dla mnie ta nieszczęsna żona niefortunnie umierająca przy głazie (oraz ewentualnie starzec i jego rytuały lecz to już taka puenta-bis dla podkreślenia i rozwinięcia). Może i książka jednego momentu, ale takiego, dla którego warto przebrnąć, choć obcowanie z piórem Steinbecka nigdy nie jest nieprzyjemne.

Wspominając tę postać zawsze zaczyna od wymownego faktu - że to pisarz swego czasu uważany za czołowego twórcę, niewiele później prawie zupełnie zapomniany, przynajmniej u nas, w Europie, bo w USA nadal ma swoje miejsce w historii literatury tamtejszej, jednak czytają go angliści głównie, nie zaś czytelnicza brać. Na końcu książki znajdziemy świetnie napisane posłowie, które rzuca na ten fakt sporo światła i pozwala lepiej pojąć dylematy zawarte w tekście, który jest powieścią złożoną z opowiadań, z których każde traktuje o zwykle jednym ludzkim losie, losie najczęściej złamanym i gorzkim. Dzięki posłowiu wiem, że Bóg dał autorowi talent literacki połowiczny, że umiejętność obserwacji ludzi i wydarzeń łączył Anderson z talentem do na poły reportażowego przenoszenia tych obserwacji do literatury, lecz już do tworzenia dużych form budowanych w pisarskiej wyobraźni, do konstruowania powieści nie miał zdolności, przez co stracił tytuł jednego z najlepszych pisarzy Ameryki, a w końcu wypadł z literackiego obiegu. Mam nieodparte wrażenie, że w większości opowiadań w tym tomie Anderson rozmawia sam ze sobą o sobie, o swoim niewystarczającym talencie i o tym, co z tego może wynikać dla człowieka, czyli o smutnym, gorzkim przeżywaniu swojego życia jako klęski i rozczarowania. Niby przewijający się przez wszystkie teksty dziennikarz, alter ego autora (choć według mnie wszystkie postaci w powieści nimi są w mniejszym czy większym stopniu) zdaje się wierzyć w swoją szczęśliwą gwiazdę, rusza na podbój świata, lecz ta jego wiara od początku podszyta jest melancholią i przeczuciem klęski jak stara kurtka wiatrem. Co zatem dostaje czytelnik? Ano dostaje piękną, smutną balladę w hrabalowym nieco stylu (tyle że 100 lat wcześniejszym) o ludzkim życiu, które, mimo że zachwycające, zawsze zaprawione jest goryczą i smakuje klęską. to, czy czytelnik się z autorem zgodzi czy też nie, to już zupełnie inna sprawa...

Genialna pod względem konstrukcyjnym i językowym. Pisarz stosuje ciekawe zabiegi narracyjne, przez co powieść jest tym bardziej pasjonująca. Jej osią są wydarzenia z początku XIX wieku, gdy doszło do pierwszego w historii powstania czarnych niewolników, powstania wiążącego się z przelewem krwi niewinnych ludzi, a jego przyczyną było dręczenie Murzynów. Tytułowy Nat Turner, rozczytany w Biblii, do serca bierze sobie jej słowa ((...) Starca, młodzieńca i pannę, i maluczkich wybijcie do szczętu (...)),co przyprawia o dreszcz grozy. Wyrafinowane słownictwo, jakim posługuje się w myślach Nat, staje w opozycji do prostego, a czasem prostackiego języka, którym mówi do białych panów. Nie brak tu też wulgaryzmów i realistycznie przedstawionych zachowań ludzkich, którym daleko do poetyckości.

Maestria słowna, jaką posługuje się Truman, czy to opisując kolejne gwiazdy XX wieku, czy skupiając się na dniu z życia sprzątaczki, jest tutaj przyćmiona chyba tylko przez niesamowitą trafność i celność jego obserwacji. Najdrobniejszy szczegół wydobyty przez Capote, ton głosu, zagięcie marynarki, mogą pomóc nam odkryć kim tak naprawdę były osoby, które choć znane przez miliony, tak naprawdę nie były znane nikomu. Czasem jest irytującym snobem, czasem przeintelektualizowanym dandysem, jednak i tak ciężko nie polubić jego ciętych i pełnych erudycji zdań. Czasem teksty są lekkie, można by rzec, że humorystyczne. Czasem potrafią sprowadzić człowieka na granicę melancholii i rozpaczy... a to nie jest wcale takie łatwe. Książka zdecydowanie warta polecenia. Należy się tylko cieszyć, że Capote w Polsce znowu zaczyna pojawiać się w coraz większej liczbie publikacji i nowych wydań jego dzieł.

Opowiadania przyjemnie mi się czytało, mimo że część z nich jest, mam wrażenie, o niczym. Bardzo (pozytywnie) odczułam to, że każde z nich napisane zostało dalece staranniej niż teksty, do których przywykłam (trochę współcześniejsze, od tych ,,Współczesnych'') i z tego tylko powodu polecam przeczytać ten zbiór. Przy czym nie umiem powiedzieć, jakiego rodzaju większa staranność to jest: ot, wrażenie.

Autor " Koniokradów " wydanej pośmiertnie w 1962 r. która otrzymała prestiżową Nagrodą Pulitzera ( 1963 r. ) jest określana mianem " arcydzieła " stanowiącego przystępne wejście w świat twórczości autora. W 1949 r. laureat Nagrody Nobla. Jest uważany za jednego z najważniejszych autorów w literaturze amerykańskiej XX wieku. Rekomendowana powieść to debiutancka książka autora z 1926 r. Ukazuje losy tzw. " straconego pokolenia " po I wojnie światowej. Powojenna trauma, wyobcowanie ze społeczeństwa, odrzucenie, trudności z powrotem do normalnego życia spisane na podstawie własnych doświadczeń autora. Kultowa, niezapomniana, WIELKA LITERATURA !!! Wypada przeczytać !!! POLECAM !!!

Przejmujące spojrzenie na to, co w życiu tak naprawdę ważne. Wiarygodność tych opowiadań podkreśla dodatkowo fakt, że napisał je stary człowiek. Tylko z pozoru może się to wydawać przynudzaniem. Według mnie to literatura pod względem artyzmu zalegająca najwyższe półki. Czytanie takiej prozy to nie tylko rozkosz dla ducha, ale i solidny fundament pod rozważania o tym, co w życiu najważniejsze.

Wspaniała antologia... aczkolwiek nierówna. Oceniając po najlepszych tekstach spokojnie dałbym 9, ale tylko dlatego, że nie lubię stawiać 10. Te słabsze nadal są dobre, a nawet bardzo dobre... naprawdę chciałbym umieć tak pisać jak Truman Capote w dołku swojej formy, bo tenże dołek to nadal dla wielu twórców niedosiężne szczyty. Wspaniała antologia, ale i wspaniała literatura. To jest przykład literatury pięknej, która jest nie tylko piękna, ale i ciekawa. I ma wspaniałe serce. Nie chcę pisać więcej. Dla mnie Capote to jeden z topowych prozaików amerykańskich dwudziestego wieku... Warto nadmienić, że Capote nie był klasycznym prozaikiem - w zasadzie oczekiwalibyśmy, że jako prozaik powinien po prostu opisywać rzeczywistość w jej normalnej, prozaicznej postaci. Capote - i to widać szczególnie w tej antologii - pisał o znanej sobie rzeczywistości, ale pod jego piórem ta realna rzeczywistość nabiera kolorów i kształtów realizmu magicznego czy wręcz baśni. Postaci o których pisze są zawsze dość... unikalne. Chętnie pisze o wagabundach, ludziach egzystujących na granicy cywilizacji, nawet jeśli ta granica ma lokalny charakter i znajduje się w centrum Stanów Zjednoczonych. Czytelnicy znający Capote od strony Śniadania u Tiffaniego mogliby oczekiwać Nowych Jorków i innych wielkich metropolii, ale Capote bardzo lubi pisać o miejscach utkanych z błota i mgły. Ameryka Trumana Capote to trochę taka Ameryka Tomka Sawyera czy Huckelberego Finna, ale w wersji bardziej dorosłej, zużytej, poprzecieranej.

Układając sobie w głowie zarys niniejszej recenzji, na samym początku nasunęło mi się zasadnicze pytanie, które nie chce wyjść mi z głowy: czy ktoś jeszcze czytuje tego rodzaju książki? Czy ktokolwiek ma potrzebę sięgania po literaturę, która nie stroni od biblijnych alegorii, która za swoją czysto prozaiczną formą skrywa coś więcej aniżeli czysto hedonistyczną treść? Czy tak wyszukana i niełatwa w odbiorze stylistyka jest w stanie przyciągnąć dzisiejszego, zabieganego i mało wymagającego czytelnika? Znam odpowiedź, zacznę jednak od początku, od kolejnego pytania. Kim lub czym jest tytułowy Stary z książki Williama Faulknera? To określenie rzeki Missisipi, przedstawionej w swej najgorszej z możliwych postaci. Stary to wzburzona, mętna woda, wezbrane brzegi, to powódź wszech czasów, chaos i dezorientacja. Błoto i muł, koczujący na dachach i drzewach powodzianie i oni: ewakuowani więźniowie. Wśród nich wybrana dwójka: wysoki i chudy dwudziestokilkuletni chłopak bez imienia oraz niski i tłusty, również bezimienny mężczyzna. Przydzieleni zostają przez wojsko do specjalnego zadania: mają uratować ciężarną, uwięzioną na drzewie kobietę. Wysłani łodzią ruszają w niebezpieczną podróż, nie tylko w głąb zalanych terenów, ale przede wszystkim w głąb siebie. Rzuceni dosłownie i w przenośni na głęboką wodę mężczyźni muszą przeciwstawić się bezdusznemu żywiołowi. Puszczeni poniekąd wolno skazańcy, rozegrać muszą walkę z samym sobą, stawić czoło swoim pokusom i demonom, uświadomić sobie istotę honoru, zbrodni i kary jej wymierzonej. Stary to niewielka objętościowo książeczka (zaledwie 130 stron),swoimi ramami obejmuje jednak zaskakująco wiele. Pierwsze, co mnie ujęło, to potęga przyrody. Zjawiska atmosferyczne (jak przykładowo ulewa) zostały nakreślone niezwykle barwnie i obrazowo. Ich odbiór jest niemal organoleptyczny. Są to niezwykle zjawiskowe opisy, którymi wręcz się zachłysnęłam. Faulkner stworzył rzecz niezwykłą, przedstawił naturę niczym żywą istotę. To ona wiedzie w opowieści prym, jest jej główną bohaterką, siłą napędową akcji. Jej żywiołowość, nieprzewidywalność i agresja mają za zadanie jedno: wywołać w czytelniku niepokój. I to też ze mną zrobiły. Kolejny aspekt, na który należy zwrócić uwagę, a który jednocześnie mnie ujął, to konflikt psychologiczny puszczonego wolno więźnia. Mający uwolnić ciężarną kobietę skazaniec stoi przed wyborem: iluzorycznie ułatwionej (choć w obliczu szalejącego żywiołu nie jest to rzecz oczywista) ucieczki z więzienia a ratunkiem powodzianki i powrotem do celi. Czy postąpi mężnie i honorowo? Czy jego decyzja stanie się powodem zredukowania jego kary czy wręcz przeciwnie? I sprawa najistotniejsza – licznie rzucające się w oczy odwołania do Biblii: potop, Adam i Ewa, węże, czy grzech. A to wszystko jest tylko czubkiem góry lodowej niniejszej pozycji. William Faulkner to pisarz kompletny, nie pobłaża czytelnikowi, stawia mu poprzeczkę bardzo wysoko. Prócz wielowarstwowej fabuły, w Starym nie brak więc zagadnień egzystencjalnych, w pozycji doszukać możemy się również konfliktu tragicznego. Co więcej, całość napisana została w dosyć wyszukany sposób. Język, choć zrozumiały, do najprostszych nie należy. Wina leży po stronie składni zdań. Są wielokrotnie złożone, przez co czytelnikowi łatwo jest zgubić wątek. Jak widać, Stary to powieść wymagająca, której niepozorna wielkość jest odwrotnie proporcjonalna do jej merytorycznej zawartości. Jest to lektura wymagająca wnikliwości, skupienia i rachunku sumienia. Odpowiadając na zadane we wstępie pytanie, trzeba wziąć pod uwagę jeden, dosyć istotny aspekt: egzemplarz recenzowanej książki miał wylądować na śmietniku. Patrząc przez pryzmat mojej przytoczonej wyżej opinii, odpowiedź nasuwa się sama, do optymistycznych nie należy. Obawiam się, że książka nie przypadnie do gustu dzisiejszemu, przeciętnemu czytelnikowi, szczególnie jeśli szuka on w literaturze czystej, nieskalanej wysiłkiem umysłowym przyjemności czytania. Usatysfakcjonuje za to fanów naturalizmu i egzystencjalizmu, osoby lubiące szperać głęboko w tekście, dogrzebywać się do drugiego, głębszego dna. Mnie zmusiła do przyjrzenia się bliżej dorobkowi pisarskiemu Faulknera. Zdecydowanie polecam i na pewno do jego twórczości wrócę. Niebawem! www.bookiecik.pl

"Przygody Pata Hobby" to zbiór siedemnastu opowiadań - krótkich, ale dopracowanych. Stanowią one przykład mistrzowskiej formy, w której subtelny humor przeplata się ze wzruszającymi przeżyciami tytułowego bohatera. Pat pragnie różnymi sposobami utrzymać się na powierzchni. Ponieważ jednak jest człowiekiem uczciwym, w swoim artystycznym środowisku postrzegany jest jako dziwak i życiowy nieudacznik. Kiedy zrezygnowany próbuje drobnych oszustw i kłamstw, spotykają go same przykre, a niekiedy wręcz groteskowe niespodzianki. Opowiadania te stanowią nie tylko zapis przygód i przeżyć pechowego scenarzysty. Są one również ciekawym i pełnym ironii portretem Hollywoodu - centrum przemysłu filmowego jako świata, w którym na drodze do obsesyjnego sukcesu nie liczą się żadne wartości, a człowiek staje się jedynie środkiem do osiągnięcia celu. Lektura zabawna, ale refleksyjna, mądrze pouczająca, bez nachalnego dydaktyzmu.

Joey Robinson, konsultant reklamowy w firmie szkoleniowej na Manhatanie, ma za sobą rozwód z Joan, a także świeżo poślubioną drugą żonę. Peggy i jej nastoletniego syna chce przedstawić matce mieszkającej samotnie na rodzinnej farmie. Te trzy dni, jakie spędzą ze sobą, to delikatne balansowanie na granicy uczuć i zmysłów. To także walka dwóch kobiet o prawo do 'mężczyzny ich życia', ciąg wyznań, kłótni, wspomnień. Jestem oczarowana językiem pisarza, jego umiejętnością przykucia uwagi pozornie nieistotnymi zdarzeniami i opisami, przenikliwością obserwacji, psychologiczną głębią postaci. Bohaterowie Updike'a to ludzie żyjący w małym miasteczku, na przedmieściach, będący często na życiowym rozdrożu, w momencie kryzysu, popełniający błędy i miotający się. Zdradzają, rozwodzą się, zakochują się, odchodzą od kościoła lub do niego wracają, a wszystko to na tle zmieniających się czasów, obyczajowości, ważnych wydarzeń historycznych. Wszak Updike jest autorem m.in. cyklu o Eastwick. Wydane w 1984 roku "Czarownice z Eastwick" zyskały dużą sławę dzięki adaptacji filmowej George'a Millera z 1987 roku, z kreacjami Jacka Nicholsona i Michelle Pfeiffer. Jak napisał Czytelnik Czyniczny: "Doskonała, kameralna proza, smakołyk dla osób lubiących zagłębić się w postać; psychologiczna rozgrywka pomiędzy postaciami rozpisana jest mistrzowsko, a jednak opisy wewnętrznych dylematów, przeżyć i wspomnienia bohatera nie nużą i są zgrabnie przeplatane naturalnymi dialogami." Oprócz nagrody Pulitzera, Updike otrzymał on też m.in. nagrody National Book Critics Circle Award (1982 i 1990) i PEN/Faulkner Award (2004).

8.8/10. Od lat zgłębiam historię czarnoskórych obywateli USA i historię ich systemowego ucisku. Richard Wright zarysowuje to całe tło społeczne, rasizm, brak perspektyw, wyobcowanie. A jednak główny bohater Bigger dostaje jakąś szansę od systemu i postanawia wkroczyć na ścieżkę mordu. Co nim kierowało? Czy w ogóle miał motywy? Dostałem bardzo dobrą psychologię, brak poprawności politycznej i anatomię zła. Przypominało mi trochę "Z zimną krwią" Capote`a. Było wciągające od początku do końca. Warto przenieść się na mroczne ulice Chicago i poznać tę makabryczną historię.

Dawno temu, na amerykańskim Południu, żyła sobie kobieta, katoliczka w protestanckim otoczeniu. Żyła cicho, razem z matką, nigdy nie wyszła za mąż. Zmarła młodo, przed czterdziestką, na chorobę, która dręczyła ją wiele lat. W ciągu krótkiego życia napisała kilkadziesiąt opowiadań i trzy powieści (jednej nie ukończyła). Nie dostawała stypendiów, dotacji, nie błyszczała w mediach, nie brylowała w środowisku artystycznym. Nazywała się Flannery O’Connor. Jedna z jej książek, zbiór opowiadań „Kulawi wejdą pierwsi”, stała na mojej półce od ponad trzydziestu lat. Wreszcie się doczekała: zdjęłam ją, bo potrzebowałam czegoś niezbyt grubego i z miękką okładką do czytania w samolocie. I zagłębiając się w nią, przeżyłam objawienie. Prawdziwe literackie objawienie. To jest taki rodzaj narracji, który chwyta za gardło. Kiedy kończyłam niektóre opowiadania, szczególnie tytułowe, „Trudno o dobrego człowieka” i „Rzekę”, czułam narastającą grozę. O’Connor buduje sytuację klęski i tragedii bez epatowania przemocą, nawet jeśli ma ona miejsce. Czasami tragedia wynika z braku miłości i z pychy człowieka. Ta druga cecha jest często pychą rozumu, bezwzględnością racjonalnej jednostki, która pogardliwie odepchnęła „przesądy”: Mamy przecież czas lotów kosmicznych, niedługo człowiek poleci na księżyc! W opowiadaniu „Kulawi wejdą pierwsi” pozornie sprawcą tragedii jest chłopak, który nakładł drugiemu religijnych bzdur do głowy. Ale jego opowieści tylko zapełniły pustkę i były odpowiedzią na tęsknotę i potrzebę miłości, której ktoś inny nie potrafił zaspokoić. Właśnie ten oświecony i racjonalny. Ale i niektórzy wierzący są sportretowani bezlitośnie, szczególnie jeśli ich wiara jest przede wszystkim elementem konwencji, jak u zacnej pani Turpin, ach, jakże poprawnej i dobrze wychowanej! Nieustannie mnie zadziwia, jak to możliwie, że niektórzy pisarze, wiodący monotonny tryb życia, o małym doświadczeniu, bezżenni, bezdzietni, mają tak doskonałe wyczucie i znajomość realiów różnych środowisk. Czy to nowoczesna, elegancka para, zajmująca się życiem towarzyskim, a nie swoim jedynym synkiem, czy biedny jak mysz kościelna i niezbyt mądry Tanner mieszkający w rozpadającej się chacie – oni wszyscy stają przed oczami czytelnika jak żywi. Jeszcze słówko o poważnym problemie, czyli pladze poprawności politycznej niszczącej język i prawdziwą wrażliwość. W książce, przetłumaczonej na szczęście kilkadziesiąt lat temu, jest pełno Murzynów, a nie Afroamerykanów oraz kalek, a nie osób z niepełnosprawnościami. Wyobrażacie sobie tytuł „Osoby z niepełnosprawnością ruchową wejdą pierwsze”? Pomyślałabym, że chodzi o wejście do przychodni i książka mogłaby sobie stać na półce jeszcze z pół wieku. A tu chodzi o wejście do Raju. Wtedy ostatni będą pierwszymi, kulawi przegonią rączych, a ślepi dostrzegą jego bramy przed tymi o sokolim wzroku.

„Pogrążyć się w mroku” Williama Styrona to niezwykle poruszająca i głęboka opowieść, o rodzinie amerykańskiej, która wnikliwie ukazuje zmagania z depresją i jej wpływ na życie zarówno jednostki, jak i jej otoczenia. Jego styl pisania cechuje się ogromną wrażliwością, subtelnością i głębią. Wyjątkowa pozycja, aż trudno uwierzyć, że ta powieść to debiut autora. Polecam bardzo.

"Wyszłam za komunistę" Philipa Rotha to powieść o pewnej aktorce, Eve Frame, która w latach 40. XX wieku wychodzi za mąż za komunistę, Ira Ringolda. Powieść śledzi losy Eve i Ira, gdy ich związek zostaje wystawiony na próbę przez zimną wojnę i nagonkę na czarownice McCarthy'ego. Doskonała charakterystyka postaci: Roth tworzy realistyczne i wiarygodne postacie, z których każda ma swoje wady i zalety. Eve jest inteligentną i niezależną kobietą, która stopniowo staje się rozczarowana komunizmem. Ira zaś jest charyzmatycznym i idealistycznym mężczyzną, który ślepo wierzy w ideologię komunistyczną. Autor wnikliwie obserwuje i opisuje atmosferę strachu i paranoi, która panowała w Stanach Zjednoczonych podczas Zimnej Wojny. Powieść pokazuje, jak nagonka na czarownice McCarthy'ego zniszczyła życie wielu niewinnych ludzi. Historia jest napisana z perspektywy Eve, co pozwala czytelnikowi na poznanie jej myśli i uczuć. Roth stosuje również technikę strumienia świadomości, która dodaje powieści realizmu i głębi. Powieść rozwija się powoli, co może zniechęcić niektórych czytelników. Ale uważam, że każda chwila z tą książką jest naprawdę wyjątkowa. Historia kończy się nagle, co może frustrować czytelników, którzy oczekują ostatecznego rozstrzygnięcia. Jednakże "Wyszłam za komunistę" to bardzo dobrze napisana powieść o ważnym temacie. Warto wspomnieć, że książka jest częścią trylogii Rotha o Ameryce powojennej. Pierwszą częścią jest "Amerykańska sielanka"

Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać. Do takich zaliczam niniejszą książkę. Autor przedstawia Stany Zjednoczone na początku XX wieku, pełną sprzeczności i uprzedzeń rasowych. Postaci które się przewijają powieść, są pełne ekspresji i wielowymiarowe. Autor zadbała o to aby znaleźli się tu przedstawiciele zarówno elit finansowych, jak i osoby reprezentujące klasę robotniczą i nędzarzy. Akcja książki rozgrywa się na wielu płaszczyznach, a spina je postać Harry'ego Houdiniego, legendarnego iluzjonisty. Ciekawą postacią jest Coralhouse Walker, ciemnoskórego muzyka, który popada w konflikt z bandą białych rasistów, którzy zniszczyli mu samochód Forda T. Można zapytać się czy książka nie traktuje o czasach zbyt odległych, z pewnością tak, ale treści w niej zawarte z pewnością nie straciły na aktualności, a w wielu przypadkach zostały jeszcze bardziej wzmocnione. Stale powiększające się rozwarstwienie ekonomiczne, a i coraz głośniejsze pomrukiwania rasistowskie. Dodatkowa wartością książki jest wyczuwalny rytm ragtime. Muzyki, która pojawiła się pod koniec XIX wieku w USA i charakteryzuje się z jednej strony mocnymi akordami i synkopowanym prywatnym akompaniamentem autora. Książka która z pewnością warta przeczytania, do czego gorąco zachęcam. Podobnie jaki do obejrzenia filmu w reżyserii Miloša Formana z 1981 roku.

Przepełniona światłem ojca intymna historia autobiograficzna, bolesna i niekomfortowa, tematycznie bliska dwóm innym powieściom przepełnionym tym samym światłem, pierwszą jest „Śmierć przychodzi nawet latem” niemieckiej pisarki pochodzenia węgierskiego Zsuzsy Bánk, drugą „Koziołek za dwa grosze” litewskiego prozaika Grigorija Kanowicza. „Śmierć przychodzi nawet latem” jest poetyckim kalejdoskopem zapisanych w pamięci obrazów, autorka wspomina rok 1956, ucieczkę rodziców przed reżimem komunistycznych Węgier do Niemiec, zaczarowany ogród domu dziadków i beztroskie chwile dzieciństwa spędzone z ojcem nad Balatonem. „Koziołek za dwa grosze”, powieść z dedykacją „Ojcu poświęcam”, saga Żydów zamieszkujących wsie i miasteczka Wielkiego Księstwa Litewskiego jest literaturą piękną sięgającą głębią czasów króla Salomona, główny bohater książki poszukuje wszystkiego, co dodaje gasnącemu życiu sensu. Książki pożegnania, nostalgiczne i pełne melancholii, zbawienne wobec świata, który zapomina tak szybko, dodające czytelnikowi tak bardzo potrzebnej w życiu otuchy, odruchowej i bardzo ludzkiej, ich niezwykłość polega nie na tym, że każdy z autorów chciał upamiętnić ojca, lecz na tym, że każdy z nich pragnął czegoś większego, chciał go uczynić nieśmiertelnym.

Nie rozumiem co chciała przekazać autorka. Postacie wykrzywione i nierzeczywiste, czasami aż nieludzkie. Książka bardzo dobrze napisana, ale zostawia po sobie coś niepokojącego. Było kilka optymistycznych, wzruszających lub zabawnych fragmentów, ale całość ogólnie bardzo ciężka. Obawiam się, że osoby niewierzące po lekturze tej książki jeszcze bardziej utwierdzą się w swoim przekonaniu. A po informacjach, że autorka była zagorzałą katoliczką nie tego się spodziewałam. Książka na tyle "ryje beret", że pewnie na długo zapadnie mi w pamięci. :)