Moje długie życie, t.1-2

Zapewne jak większość czytelników "Moich długich lat" padłem ofiarą świetnej pierwszej części. Niestety kontynuacja opowieść Rubinsteina jest za długa, nieciekawa i przede wszystkim denerwująca. Im dalej tym bardziej denerwowałem się na autora. Trochę przypomina mi to opowieść gen. Józefa Kuropieski, gdzie z normalnego człowieka, mierzącego się z przeciwnościami losu stał się megalomanem, pławiącym się w niewyobrażalnym luksusie. Strasznie raził brak kontaktów z rodziną, Polską i rzeczywistością. Bezczelność, która kontrastowała z możliwościami świata. Przeraził mnie też fakt jak sam to określił niespodziewanego wybuchu patriotyzmu podczas założenia ONZ. Z drugiej strony niestety całkowicie pejoratywne i stereotypowe "żydowskie" zachowanie. Rubinstein niestety przez swój styl bycia i aż nadmiar pieniędzy był pod koniec życia doceniany i odznaczany. Przykro to może zabrzmieć, ale dla mnie Niestety Artur Rubinstein do końca pozostał Żydem, mało wdzięcznym dla Polski i polskiego wychowania.

Zapewne jak większość czytelników "Moich długich lat" padłem ofiarą świetnej pierwszej części. Niestety kontynuacja opowieść Rubinsteina jest za długa, nieciekawa i przede wszystkim denerwująca. Im dalej tym bardziej denerwowałem się na autora. Trochę przypomina mi to opowieść gen. Józefa Kuropieski, gdzie z normalnego człowieka, mierzącego się z przeciwnościami losu stał...

Jako muzyk przeczytałem tę książkę z wielkim zainteresowaniem. Zawsze lubiłem wykonania naszego wybitnego, polskiego pianisty, jakim niewątpliwie był Artur Rubinstein. W książce znajduje się tyle ciekawych opowieści, tyle opisów koncertów i odczuć z nimi związanych. Całość jest, w mojej opinii, bardzo wartościową lekturą dla każdego instrumentalisty (ja np nie jestem pianistą, a skrzypkiem). Jest też po prostu opowieścią o życiu człowieka, który był chodzącym optymizmem i radością życia, do końca swoich długich dni. Niewątpliwie wiele zawdzięczał szczęściu, które bardzo mu sprzyjało, już sam początek jego kariery zaczął się dosyć przypadkowo - o czym sam pisze. Jednak jego życie potwierdza, że szczęście sprzyja tym, którzy z radością witają każdy dzień.

Jako muzyk przeczytałem tę książkę z wielkim zainteresowaniem. Zawsze lubiłem wykonania naszego wybitnego, polskiego pianisty, jakim niewątpliwie był Artur Rubinstein. W książce znajduje się tyle ciekawych opowieści, tyle opisów koncertów i odczuć z nimi związanych. Całość jest, w mojej opinii, bardzo wartościową lekturą dla każdego instrumentalisty (ja np nie jestem...

Niżej oceniam, niż tom pierwszy. Gdzie dziecko takiej zwyczajnej walce o byt , był prawdziwą postacią . Tu już opis wspaniałych osobistości trochę góruje nad ważniejszymi sprawami. Poza tym mniejsza jest szczerość drugiego tomu . Każdy meloman wie, w jak okropny sposób Rubinstein zdradzał zone , czemu dość bezczelnie zaprzecza . Kocham jako pianistę , mniej jako człowieka .

Niżej oceniam, niż tom pierwszy. Gdzie dziecko takiej zwyczajnej walce o byt , był prawdziwą postacią . Tu już opis wspaniałych osobistości trochę góruje nad ważniejszymi sprawami. Poza tym mniejsza jest szczerość drugiego tomu . Każdy meloman wie, w jak okropny sposób Rubinstein zdradzał zone , czemu dość bezczelnie zaprzecza . Kocham jako pianistę , mniej jako człowieka .

Bardzo polecam audiobooka czytanego przez Henryka Machalicę. Klasa sama w sobie.
Dawno mi się tak przyjemnie nie słuchało.

Bardzo polecam audiobooka czytanego przez Henryka Machalicę. Klasa sama w sobie.
Dawno mi się tak przyjemnie nie słuchało.

Niestety nie dokończyłam. Jak to czasami z autobiografią bywa - aż kapie od pochwał samego siebie. Rubinstein lubił luksus i to w zasadzie opis takiego życia. Jeśli ktoś lubi plotki to może wziąć tą książkę dla lektury. Współczuję jego dzieciom, bo nie dość, że jako ojciec według aktualnych standardów jest świetnym sponsorem ale nie ojcem. Nie miał z dziećmi dobrego kontaktu, a ta książka jeszcze upokarza ich matkę. No cóż - wino, kobiety i śpiew (czy w przypadku Artura R. muzyka). W jakiś sposób dla mnie legenda legła w gruzach, świetny muzyk, kiepski człowiek. I tyle.

Niestety nie dokończyłam. Jak to czasami z autobiografią bywa - aż kapie od pochwał samego siebie. Rubinstein lubił luksus i to w zasadzie opis takiego życia. Jeśli ktoś lubi plotki to może wziąć tą książkę dla lektury. Współczuję jego dzieciom, bo nie dość, że jako ojciec według aktualnych standardów jest świetnym sponsorem ale nie ojcem. Nie miał z dziećmi dobrego...

Kocham zycie takie, jakie jest; bogaty czy biedny, mlody cz< stary,zdrowy czy chory, w roli glownego aktora czy jako skromnywidz - jestem szczesliwy,ze zyjei pokorniewdzieczny za to Opatrznosci.Muzyka jest pewnego rodzaju moim szostym zmyslem, nie bede o niej mowil, ale kocham podroze, ksiazki, malarstwo, kwiaty - kocham jedyne, nieustajaco zmienne widowisko zycia. W sumie kocham wszystko... Jestem szczesciarzem, ale mam w tej sprawie pewna mala teorie. Z moich wlasnych doswiadczen i obserwacji wynika, ze Opatrznosc,Przyroda, Bóg - czy jak inaczej nazwalibysmy Sile Tworcza - darzy szczesciem te istoty ludzkie, które zycie akceptuja i kochaja, nie stawiajac mu zadnych warunków. A ja z pewnoscia jestem jednym z nich, i to calym sercem. Przekonalem sie - dzieki wydarzeniom, które mozna by okreslic jedynie mianem cudów - ze ilekroc moje "ja" podswiadomie bardzo czegos pragnie, zycie tak czy inaczej pragnienie to spelni...
Czytalam ta ksiazke dosyc dawno ,pamietam jednak ze bylam pod wielkim wrazeniem po przeczytaniu tych wspomnien.

Kocham zycie takie, jakie jest; bogaty czy biedny, mlody cz< stary,zdrowy czy chory, w roli glownego aktora czy jako skromnywidz - jestem szczesliwy,ze zyjei pokorniewdzieczny za to Opatrznosci.Muzyka jest pewnego rodzaju moim szostym zmyslem, nie bede o niej mowil, ale kocham podroze, ksiazki, malarstwo, kwiaty - kocham jedyne, nieustajaco zmienne widowisko zycia. W sumie...