Ja, inkwizytor. Dotyk zła

Przegadana, lanie wody

Przegadana, lanie wody

Tom wyróżnia się na tle przeczytanych przeze mnie do tej pory… zostawia nutę ciekawości w kwestii wyjaśnienia nie-świata przedstawionego w innej wersji i dziwnego demona(?)

Tom wyróżnia się na tle przeczytanych przeze mnie do tej pory… zostawia nutę ciekawości w kwestii wyjaśnienia nie-świata przedstawionego w innej wersji i dziwnego demona(?)

Kolejne przygody Mordimera, które przeczytałem z uwagą i satysfakcją.

Kolejne przygody Mordimera, które przeczytałem z uwagą i satysfakcją.

Kolejny tom przygód dzielnego inkwizytora Mordimera Madderdina. Tym razem poznajemy jego pierwsze samodzielne śledztwa.
Całość jest spójna, a historie obfitują w zwroty akcji.
Polecam na wieczorny relaks po dniu pracy.

Kolejny tom przygód dzielnego inkwizytora Mordimera Madderdina. Tym razem poznajemy jego pierwsze samodzielne śledztwa.
Całość jest spójna, a historie obfitują w zwroty akcji.
Polecam na wieczorny relaks po dniu pracy.

Każda kolejna mini powieść jest jak serial, który mógłby się nigdy nie kończyć

Każda kolejna mini powieść jest jak serial, który mógłby się nigdy nie kończyć

Inkwizycja jednoznacznie kojarzy nam się z polityka Kościoła katolickiego, który w XIII wieku powołał instytucję śledczo-sądowniczą mająca na celu wyszukiwanie heretyków, nawracanie ich i karanie w oparciu o bulle papieskie. Urzędy te świetnie współpracowały z władzami świeckimi, dlatego do XIX wieku mogły uczynić wiele zła. Dzięki jego działalności bardzo długo można było utrzymywać ortodoksję katolików na obszarach działań inkwizycji. Powstanie tej instytucji było odpowiedzią na pierwsze głosy sprzeciwu wobec polityki Kościoła Katolickiego. Pierwsze bunty w Orleanie, Arrasie, Monteforte i Goslarze zainspirowały kolejne. Heretyccy kaznodzieje zyskali spore poparcie. Utworzona społeczność katarów, waldensów zagrażała potędze instytucji religijnej, ponieważ grupy heretyków nie robiły sobie nic z ekskomuniki, ponieważ tworzyli własne społeczności. Stali się przeciwwagą religijną dla ideologii katolickiej, na której opierała się też władza świecka (koronowanie królów przez biskupów). Szybko okazało się, że wykorzystywane do tej pory narzędzia perswazji zawodzą. Poczucie przegranej w debacie publicznej skłoniło do sięgnięcia po narzędzia siłowe, czyli karania postaw uważanych za bunt wobec zastanego porządku społecznego, czyli zagrażającego też władzy świeckiej. Papież Lucjusz III w porozumieniu z cesarzem Fryderykiem I wydał bullę "Ad abolendam" zawierającą przepisy dotyczące postępowania względem podejrzanych o herezję i ściśle rozgraniczała kompetencje władz duchownych i świeckich. Śledztwo zaczynało się od oskarżenia, badania przez biskupa podejrzanego, a po wydaniu wyroku od władzy świeckiej wymagano odpowiedniego ukarania, co początkowo zakładało konfiskatę majątku i wypędzenie heretyka, a z czasem karę śmierci. Refleksja nad przeszłością przyczynia się do analizy ówczesnych postaw oraz tworzenia obrazów w światach fikcyjnych obnażających bolączki przeszłości. "Ja, inkwizytor" Jacka Piekary to bardzo wymowny obraz działań ludzi nadużywających przywilejów i władzy.
Autor zabiera nas do świata absurdów, czyli zderzenia się z tym, co głoszą i w jaki sposób postępują bohaterzy. Nie jest to nic nowego w literaturze, ponieważ nawet Ignacy Krasicki (biskup) dostrzegał, że ci, który bardzo moralizują i oceniają innych oraz zasłaniają się Bogiem mają najwięcej za skórą. Tu jest dokładnie tak samo. Cały cykl to opowieść o kolejnych sprawach, wyzwaniach, ale też zabawach, wśród których sporo orgii, upijania się. Pisarz świetnie pokazuje stosunek klasy uprzywilejowanej, czyli arystokracji i monarchii do plebsu. Narracja jest żywa, obrazy wymowne i bogate w nawiązanie do dzieł kultury. Świetnie pokazano też dawny stosunek społeczeństwa do kobiet, traktowanie ich jako elementu majątku mężczyzny. Kobieta przechodzi to z rąk do rąk. Wszystko to w otoczce skandali i głupoty mężczyzn powołujących się na Pismo Święte, rzucających kolejnymi cytatami z tej księgi.
I tak jest też w "Mieście Słowa Bożego", do którego wprowadza nas obraz orgii, uczt i erystycznych popisów, w czasie, których bohaterzy wygłaszają slogany obnażające ich moralność i stosunek do świata, w którym nikt nie liczy się ze zdaniem kobiet, które pokazane są jako istoty mające cieszyć męskie oko i ciało, przez co dochodzi do licznych nadużyć. Niewiasty od najmłodszych lat uczone są wdzięczenia się, podległości i uległości oraz spełniania życzeń męskich przedstawicieli rodziny. I takie właśnie bohaterki spotykamy. Miewają one pomysły na swoje życie, ale zawsze są one w obrębie możliwości jakie daje im kultura, w której żyją, a ta jest patriarchalna. Posiadanie minimum władzy wymaga przypodobania się mężczyznom. Nie brakuje tu też pojedynków, demonstrowania przemocy.
Główna akcja toczy się tu wokół Mordimera Madderdina, cesarskiego "duchownego" wyruszającego do Italii, aby odzyskać cenne relikwie przyjaciela wspierającego go finansowo. Zadanie to będzie musiał wykonać poza jurysdykcją Świętego Officjum.
"Miasto słowa Bożego" to kolejny tom z serii "Ja, inkwizytor". Wykreowane przez Jacka Piekarę uniwersum zabiera nas do mrocznej przeszłości, w której władza zależy od majętności, wpływów i płci. Mimo, że jest to kolejny (już osiemnasty tom) to zdecydowanie można czytać go bez znajomości wcześniejszych, ale warto po nie sięgnąć ze względu na dobrze zarysowane realia oraz podsuwane problemy społeczne. Jacek Piekara obnaża bolączki patriarchalnego świata, w którym istotną władzę sprawuje Kościół, a władza świecka wykorzystuje układy z nim do podtrzymania swojej pozycji, aby zapewnić sobie dostęp do dóbr luksusowych pozwalających na prowadzenie życia toczącego się wokół cielesnych uciech. W tle nie brakuje wątku kryminalnego napędzającego akcję.

Inkwizycja jednoznacznie kojarzy nam się z polityka Kościoła katolickiego, który w XIII wieku powołał instytucję śledczo-sądowniczą mająca na celu wyszukiwanie heretyków, nawracanie ich i karanie w oparciu o bulle papieskie. Urzędy te świetnie współpracowały z władzami świeckimi, dlatego do XIX wieku mogły uczynić wiele zła. Dzięki jego działalności bardzo długo można było...

Znów fantazje autora-stulejarza. Żenada.

Znów fantazje autora-stulejarza. Żenada.

Powiem szczerze, mogłam posłuchać opinii innych ludzi oraz Katarzyny Babis, która nagrała niepochlebną recenzję dla tegoż tytułu.
Książka ta, to strata czasu.

Znaczna część miałkiej, mało ambitnej fabuły, to opisy Mordimera ulegającego erotycznym uciechom. Gdyby tę książkę napisała kobieta, a żeńskie postacie zamieniła na męskie, to zakładam, iż wielu recenzentów uznałoby autorkę za "niewyżytą seksualnie".
Utwór ten nie ma w sobie żadnej głębi. Kobiety są sprowadzone do bycia miłym dla oka eksponatem lub ohydną kreaturą, której główny bohater nie tknie nawet kijem, o czym smęci przez następne pół strony.

Sam protagonista jest nieznośny. Opisuje siebie, jako pełnego pokory, jednak tak naprawdę cały czas możemy oglądać jego narcystyczną duszę.

Jak poprzedni tytuł (w przypadku cyklu czytanego według chronologii) - "Wieże do Nieba" był wypełniony humorem, tak ta książka jest go kompletnie pozbawiona.
Nie warto marnować na to czasu.

Powiem szczerze, mogłam posłuchać opinii innych ludzi oraz Katarzyny Babis, która nagrała niepochlebną recenzję dla tegoż tytułu.
Książka ta, to strata czasu.

Znaczna część miałkiej, mało ambitnej fabuły, to opisy Mordimera ulegającego erotycznym uciechom. Gdyby tę książkę napisała kobieta, a żeńskie postacie zamieniła na męskie, to zakładam, iż wielu recenzentów uznałoby...

Jeden z najlepszych tomów cyklu. Składa się z dwóch opowiadań. W pierwszym dość przewidywalnym mamy do czynienia z historią chłopaka "wrzucającego/podkręcającego" złe myśli w głowach mieszkańców pewnej wioski. Historia mimo iż przewidywalna dość przyjemna w odbiorze.
Drugie opowiadanie skupia się na miejscu w górach, gdzie grasowali rozbójnicy. Była wśród nich piękna kobieta, która przynosiła szczęście okolicznym wioskom oraz mieszkańcom jej posiadłości (rozbójnikom). W ciele tej dobrego serca kobiety była zamknięta stara bogini natury, której obecności nikt nie był świadom. Piękna kobieta zadurzyła się w Mordimerze z wzajemnością. Łóżko nie miało okazji odpocząć. Inkwizytor jednak został przysłany w tamte rejony w jasno określonym celu - spotkanie z informatorem i określenie ważności przekazanych informacji dla świętego oficjum. Okazało się, iż chodziło o relikwie świętego, które rzekomo miały przynosić szczęście i urodzaj dla okolicznych wiosek. W tej sprawie niezależnie przybyło również dwóch innych inkwizytorów, których celem również było odnalezienie relikwii, jednak na własny użytek - w celu wzbogacenia się. W trakcie historii Mordimer postanawia opuścić kobietę. W drodze powrotnej, dogania go jeden z jej rozbójników. Mówi, iż kobieta wpadła w histerie gdy zrozumiała, że została opuszczona. Wówczas na wioski zaczęły spadać nieszczęścia. Nim Mordimer zdołał wrócić, dworek kobiety został spalony. Jej przyjaciele zabici, a sama kobieta skonała w jego rękach.
Drugie opowiadanie znacznie różni się od pozostałej części cyklu. W tym przypadku nie mamy przemożnej chęci ukręcenia łba inkwizytorowi za jego charakter. Śmiem twierdzić, że więcej opowiadań tego typu, a autor nie zrażałby czytelników głównym bohaterem

Jeden z najlepszych tomów cyklu. Składa się z dwóch opowiadań. W pierwszym dość przewidywalnym mamy do czynienia z historią chłopaka "wrzucającego/podkręcającego" złe myśli w głowach mieszkańców pewnej wioski. Historia mimo iż przewidywalna dość przyjemna w odbiorze.
Drugie opowiadanie skupia się na miejscu w górach, gdzie grasowali rozbójnicy. Była wśród nich piękna...

Podobnie jak we wcześniejszym tomie, mamy tu dwa długie i fajne opowiadania, w których Mordimer przeprowadza swoje inkwizytorskie śledztwa. Ciekawa, wciągająca fabuła, dość lekka, mimo mrocznej tematyki i miejscami makabrycznych, krwawych scen. Dla mnie ta seria cyklu to najlepsze, co Piekara stworzył.

Podobnie jak we wcześniejszym tomie, mamy tu dwa długie i fajne opowiadania, w których Mordimer przeprowadza swoje inkwizytorskie śledztwa. Ciekawa, wciągająca fabuła, dość lekka, mimo mrocznej tematyki i miejscami makabrycznych, krwawych scen. Dla mnie ta seria cyklu to najlepsze, co Piekara stworzył.