Miś Uszatek i Przyjaciele

Druga część podróży Pyzy po Polsce. Tym razem bardziej południowa strona. Pyza podziwia krajobraz naszego kraju, wzdycha nad przyrodą, roztkliwia się nad pracą człowieka- pokazuje wartości niezmienne dla wielu Polaków. Ponadczasowa i nie tylko skierowana do dzieci historia.

Mam olbrzymi sentyment do kota Filemona, więc lektura była dla mnie czystą przyjemnością. Wydanie jest przepiękne i cudnie ilustrowane. Uważam, że jest to prześwietna książka do poczytania dziecku, ale trzeba podkreślić, że aktualnie kotki i pieski żyją zupełnie inaczej - nie są pozostawiane same sobie. :)

Najpiękniejsze wiersze i historyjki dla dzieci, na których się człowiek wychował i bez których ciężko by było być takim samym jak teraz... Wiele z tych bajek mimo upływu wielu, wielu lat pozostają w pamięci... Bo trudno zapomnieć takiego tekstu: "Pan Kotek był chory i leżał w łóżeczku"... Wiersz ten osładzał czas spędzany w domu i w łóżku w czasie choroby... Jak dla mnie klasyka i arcydzieło... Polecam...

Kiedy byłam dużo, dużo młodsza poznałam autorkę tej książki na konkursie recytatorskim i otrzymałam nawet od niej autograf. :) Bardzo podobała mi się ta książka, polubiłam tego małego stworka. Było to bardzo krótka historia, więc nie ma się co rozpisywać. Na koniec trochę mi było smutno, że Rokiś poszedł "w świat", a nie został z Kasią.

Druga część przygód psa Ferdynanda podobała mi się chyba nawet bardziej, niż pierwsza! Genialny jest ten Kern! Autor przedstawia nam cztery pyszne historie z życia Ferdynanda Wspaniałego. W pierwszej nasz bohater zostaje wezwany do sądu za niepłacenie abonamentu RTV (jakże to współczesne!!),a w sprawę miesza... Kaczora Donalda. W drugiej Ferdynand jest generałem, którego mundur mówi, ba, nawet uprawia hazard, bo przegrał dwa złote guziki. Wraz z Ferdynandem próbują je odzyskać. W kolejnym rozdziale pies udaje się na polowanie na zające. W drodze do lasu gra bigosowi na trąbce, a na miejscu kolaboruje z zającami. Wreszcie na koniec Ferdynand marzy o parasolu, i w tym celu zaciąga pożyczkę w banku. Nabywa parasol zupełnie niezwykły... tak jak niezwykłe są te historie!

Wspaniały powrót do lat dziecięcych. Tyle czasu minęło, a mnie ta książeczka wciąż niesamowicie porusza. Może nawet z większą mocą. Siłą tej niewielkiej książki są pięknie przekazane opowiadania o prostym, zwyczajnym życiu Krasnala Hałabały, o jego spotkaniach z leśnymi sąsiadami, o ich perypetiach, poszanowaniu natury i życiu w zgodzie z nią. Autorka umiejętnie przenosi prawdy o cyklach natury, z których my ludzie możemy czerpać mądrość. Cudowne ilustracje Zdzisława Witwickiego dodają ciepło i realizm tych baśni. Dla mnie jest to pochwała prostego życia, przyjaźni, ciepła, wzajemnej troski i cudu jakim jest świat przyrody. Próżno tu szukać fajerwerków, fabuły pełnej akcji i sensacji magicznych. I to właśnie czyni tę książkę wyjątkową. My ludzie moglibyśmy brać przykład z tych małych bohaterów. Polecam!

Książka Przygody Euzebiusza napisaną przez Beatę Krupską wpadła mi przypadkiem w oko i postanowiłem dać jej szansę. Skierowana do dzieci historia, po które nieraz lubię sięgać, a wydana spory czas temu zawsze może mieć swój urok. Byłem ciekawy co dostanę w tym przypadku i miałem nadzieje na miłe spędzenie czasu przy niej. Książka Przygody Euzebiusza jest opowieścią o najważniejszym, jedynym i niepowtarzalnym Euzebiuszu, którego przyniosła sroka. Jako już dorosły jest ciekawy otaczającego go świata, więc postanawia go poznać. Autorka przedstawia nam tutaj kilka krótkich opowieści związanych z bohaterem i mieszkańcami pobliskiej okolicy. Spotykamy między innymi zwariowanego misia potrafiącego tańczyć, ciekawskie krety chcące posiąść tabletkę na piękność, zarozumiałego nieraz lisa, gąsienicę i wszystkowiedzącego koguta. Miejscem akcji jest nie tylko las, łąki, stawy, ale także dom bohatera. Już od pierwszych stron wita nas opowieść z kogutem w roli głównej i z każdą następną poznajemy kolejne postacie. Sam Euzebiusz jako nieco ciekawski interesuje się wszystkim i wszystkimi co staną mu na drodze. Nie może narzekać na nudę lub samotność. Jednak pomału widać, że zaprzyjaźnia się z każdym przeżywając wiele przygód po drodze. Bardzo dobrym pomysłem było stworzenie świata na potrzeby fabuły. Okolica jest podzielona między leśne ostępy, wodne przygody, występujące łąki i spotkania z innymi bohaterami. Mającymi nieraz wiele do opowiedzenia o sobie, dziwnych sytuacjach lub zdziwione pojawieniem się takiej osoby jakim jest bohater. Występujące tam zwierzęta obarczone różnym charakterem, zachowaniem i ciekawością niekiedy jak miś potrzebują pomocy. Autorka świetnie sobie poradziła tworząc nie tylko interesujące historie, krótkie, lekko podane i napisane w sposób przyjemny z humorem. Jednak pomału każde z nich bliżej końca zazębia się ze sobą aż do finału. Zakończenie fajne, humorystycznie podane i szkoda było, że wszystko tak szybko kończy się na nim. Chciałoby się poznać kolejne przygody Euzebiusza i jego relacje z innymi postaciami. Książka Przygody Euzebiusza jest pozycją skierowaną do dzieci i młodszego czytelnika, który dostanie tutaj nie tylko ciekawie poprowadzoną fabułę, ale wciągającą i niezwykłą opowieść o jednym z nietuzinkowych postaci jakim jest Euzebiusz. Ciekawie opowiedzianą przez autorkę z wieloma przygodami po drodze czyta się szybko, lekko i przyjemnie. Pojawiający się humor dodaje jej uroku i przyczynia się do zabawy w czasie czytania. Dlatego miło spędziłem z nią czas i nie żałuje sięgnięcia po książkę. Posiada fajny klimat i oczywiście ilustracje zamieszczone tutaj dodają jej urokliwości przez cały czas. Rysunki świetnie współgrają z fabułą stanowiąc jej dopełnienie tworząc razem spójną całość. Podobały mi się od razu w czasie czytania, które podkreślały klimat opowieści. Sięgając byłem ciekawy co dostanę i miło zaskoczyłem się. Przygody bohatera wciągają i nie pozwalają się oderwać. Najpierw rozdzielenie na osobne krótkie opowiadanie, które z czasem coraz bardziej łączą się aż do dobrego finału pod koniec. Bohaterowie zostali zarysowani bardzo dobrze i relacje między nimi są ukazane świetnie. Przystępnie, rzeczowo i wciągająco. Mają w sobie nie tylko lekkość, pewną dozę humoru i zabawy, lecz także wciągają w czasie czytania od samego początku. Dialogi przyjemnie podane, dobrze napisane, lekko i łatwo przez autorkę. Akcja została poprowadzona żwawo do przodu wraz z wydarzeniami nie pozwalając się nudzić w czasie czytania. Szkoda, ze tak szybko jak zaczynamy czytać to zaraz wszystko kończymy. Chciałbym poznać dalsze przygody Euzebiusza, które mnie tutaj mimo wszystko zaciekawiły. Książka skierowana do młodego czytelnika jak wspominałem, ale ktoś starszy też nie będzie się przy niej nudzić. Bardzo dobrze napisana i jestem zadowolony z tego, że dałem jej szansę. Przygody Euzebiusza są lekturą przyjemną, bardzo dobrą i wciągającą od pierwszych stron. Przenosząc nas w stworzony przez autorkę świat od razu i nie pozwalającą oderwać się od niej. Dlatego świetnie bawiłem się w czasie czytania i może będę miał okazje do sięgnięcia po inne autorki książki kiedyś w przyszłości co chętnie zrobię jak będzie ku temu okazja.

Posiadam wydanie z 1990 roku- jest inne niż to ww., ale nie mogłam znaleźć na lubimy czytać tego, które ja mam. Ilustracje są kolorowe, żywe i wyraziste. Czcionka duża. Wszystko jest czytelne i wyraziste. Co prawda jest w niej wiele archaizmów, więc od najmłodszych lat nie polecam, ale myślę, że dziecku w podstawówce można i warto pokazać. Jest to klasyka, która jest obecnie ciężko dostępna (u mnie w rodzinie przekazywana z pokolenia na pokolenie i może stąd ten sentyment).

Ja mam starsze wydanie tej książki. Ja lubiłam kiedyś tą dobranockę. W tej opowieści jednak Pingwin Pik Pok marzył o tym, żeby dostać się i zobaczyć jak żyje się w innym kraju i cieplejszym. To są przygody kiedy tafia do fajnej rodziny, która przetrzymuje go w lodówce, ale również zabierają go nad jezioro. Następnie się zgubi i jakie przygody go jeszcze czekają? trzeba koniecznie przeczytać.

Janina Porazińska ma bardzo sympatyczny styl. W opowiadaniu, chociaż opisuje jawną niesprawiedliwość, czyni to w sposób ujmujący, przyjazny dla dzieci. Oczywiście zło musi zostać ukarane, a krzywda wynagrodzona. Jak to bywa z bajkami dla dzieci, jest tu wiele uproszczeń i stereotypów. Pokrzywdzeni są dobrzy i piękni, a krzywdziciele brzydcy (choć nie zawsze). Tylko dlaczego zawsze macochy są wredne, a pasierbice piękne i biedne?

Ciekawą dla nas pozycją na rynku wydawniczym jest książeczka zbierająca wiele wyliczanek – „Tere-fere kuku”. Rodzicie z lat swojej młodości zapewne pamiętają niejedną jak „ Trąf trąf…” czy „Pan Sobieski”. Gdyby komuś uciekł z głowy tekst, zawsze może wspomóc się tą książeczką :) Pozycja zawiera także całkiem nowe wyliczanki, ze słowami używanymi współcześnie przez nasz dzieci jak np. komputer. Wyliczanki łączą pokolenia i to jest wspaniała myśl. Bo przecież, czasy się zmieniają a dzieci ciągle potrzebują sposobu na wyłonienie zwycięzcy, na rozstrzygnięcie sporu, a na to najlepsza wyliczanka! Poziom wyliczanek zawartych w tym zbiorze jest różny – od prostych, po trudniejsze i „doroślejsze”, z czasami, mocniejszymi słowami. Wszystko jednak w granicach przyzwoitości i ubarwione wesołymi rysunkami. Więc, kto z Was zaczyna wyliczać? Ojciec Polak z Matka Polką Pojechali deskorolką, Przewrócili ciocię Klocię, Ciocia Klocia leży w błocie. Co z nią zrobić, nie wiadomo, Upierz ciocię w proszku OMO! Poleca Gosia http://www.inna-bajka.kobietnik.pl/2012/07/tere-fere-kuku-stare-i-nowe-wyliczanki.html

Choć uwielbiam Strzałkowską, to ten tytuł nie jest jej najlepszym, a moim ulubionym. "Rady nie od parady" to wg mnie bardziej lektura dodatkowa, uzupełniająca - ale jest kilka powodów, dla których warto ją mieć. Z jednej strony jest bardzo fajna, bo porusza tematykę dobrego i złego zachowania - pomaga w wychowaniu dzieci. Ale obawiam się, że nie jest to lektura dla dzieci poniżej 7 roku życia. Słownictwa znajdującego się w treści wierszy nie zrozumieją przedszkolaki, więc to na pewno książka dla "szkolniaków". Chyba najlepiej od drugiej klasy... Dodatkową zaletą tej książki jest krótka treść wierszy. Jeden wiersz opisuje jeden problem i znajdziemy w nim jedną złotą radę. To ułatwia czytanie i sprawne przerabianie lektury w szkole, albo daje świetny początek o zachowaniu w domu w luźnej rozmowie z dziećmi. Polecam, zwłaszcza jeśli dzieci lubią rozmowy o zachowaniu, o innych lub lubią "pomyśleć" po lekturze.

Spoglądając na tę książkę zadałem sobie pewne pytanie. Jak można nie lubić przygód wróbelka Elemelka i jego samego? Ja nie wyobrażam sobie dzieciństwa bez tego sympatycznego i ruchliwego skrzydlatego bohatera. Nie mieści mi się w głowie też, że można by go nie polubić i z zaciekawieniem nie poznawać jego wesołych psot i ciekawych przygód. Książka rewelacyjna dla młodych czytelników oraz dla opiekunów dzieci, którzy chcą poczytać coś interesującego swoim pociechom. Książka jest kolorowo ilustrowana. Bardzo dobre ilustracje są autorstwa Zdzisława Witwickiego. W tejże książce znajdziemy aż dwanaście krótkich przygód Elemelka. W kolejności są to: "Jak wróbelek Elemelek zamieszania zrobił wiele", "Elemelek z wrogiem toczy boje srogie", "Elemelek i precelek", "Jak wróbelek, niebożę, siadł na wentylatorze", "O kwoczce w koszyku i smoczym języku", "Jak to nikt przy egzaminie byle czym się nie wywinie", "Elemelek w naszyjniku: trochę strachu, dużo krzyku", "Jak nieduży tranzystorek Elemelka ostrzegł w porę", "Elemelek mąkę miele", "Czy łatwo być bramkarzem, to zaraz się okaże", "Jak wróbelek, niezbyt długo, może czasem być papugą", "Ptaszek, z torby wypuszczony, śle życzenia w różne strony". Już same tytuły zachęcają do lektury. A same przygody warte przeczytania? Oczywiście, że warte! Są znakomicie napisane i można je czytać wielokrotnie. Jedna z książek o doniosłych zasługach dla mojego czytelniczego rozwoju w dzieciństwie. Polecam bez wątpienia. Super książka autorstwa Hanny Łochockiej.

Poezję Józefa Ratajczaka traktuję z wielkim sentymentem, spoglądając na wiersze przez pryzmat dziecięcych zachwytów. Wyjątkowa poetycka wrażliwość na naturę, malarskość, umiłowanie detali – to wszystko spotkamy w utworach autora „Ziarenka maku”. Od śmierci poety minęło już 19 lat, warto więc powracać do jego poezji indywidualnie oraz z dziećmi, pokazując jak piękny może być świat jeżeli będziemy potrafili się zachwycić pierzastymi obłokami, błękitem nieba, grającymi świerszczami czy majową burzą. Wydawnictwo IBIS pokusiło się o wydanie w serii „Poeci dla dzieci” wierszy dla dzieci Józefa Ratajczaka „Ziarenka maku” z ilustracjami Elżbiety Krygowskiej-Butlewskiej. Jest to jedno z piękniejszych wydań, z delikatnymi, pastelowymi ilustracjami, które towarzyszą utworom poetyckim. Cieszy mnie, że nie dominuje obraz, będący raczej tłem poetyckich opowieści o codziennych drobnostkach. Spokojna lektura „Ziarenek maku” przenosi w krainę dzieciństwa, budzi w czytelniku naiwność i szczerość dziecka, pokazując jak wiele nam umyka w zgiełku i pogoni. W utworach Józefa Ratajczaka odnajdziemy wiele barw, które kojarzą się nam z konkretnymi porami roku. Czytając „Obłoki”, „Zielony wiersz” czy „Lato malowane” natrafiamy na bardzo soczyste epitety, nasycone kolorami. Poeta uwrażliwia czytelnika na mikroświat przyrody, pokazuje jak go odczytywać, jak spoglądać na wiatr czy burzę, aby docenić ich piękno i wyjątkowość. Nawet ziarenko maku jest niepowtarzalne i magiczne: „Na ziarnie maku wszystko jest makowe domek z ogródkiem poduszka pod głowę… Można tu nawet wieść makowe życie małe słońce z maku wywołać o świcie.” [Na ziarnie maku, s. 18.] Obserwacje przyrody, zjawisk atmosferycznych, zwierząt, ptaków, drzew przynoszą wewnętrzny spokój. W tych utworach drzemie wielki szacunek do małych rzeczy, małych stworzeń. Choćby w poruszającym i refleksyjnym wierszu „Nauka czytania”. Przepięknym wierszem jest również „Mama w zimie”, obrazującym matczyną miłość i poświęcenie. Poeta w kilku wersach uświadamia nas jak wiele zawdzięczamy naszym matkom, które poprzez małe gesty wyrażają miłość. „Zielone” wiersze w tomiku „Ziarenka maku” dominują. W ich prostocie, krótkie formie ale i delikatnej metaforyczności można się zakochać, bez względu na wiek. Poeta tworzy swoisty dekalog szczęścia zamkniętego w ziarenkach, kropelkach, odbiciach. Dla czytelnika jest to lekcja uważności, delikatności, spoglądania z pasją na świat. Piękno kryje się w drewnianym domu wypełnionym muzyką świerszczy, w szumie dębowych liści, w różnych kształtach i odcieniach chmur. Niezwykle znaczący jest wiersz „Pożegnanie baśni”, mówiący o dorastaniu i wejściu w nową rzeczywistość, porzuceniu dziecięcej wyobraźni. Dorosłość zamyka bramy magii i baśniowości. Jeśli już zaczniesz wszystko widzieć wyraźnie, blask od cienia odróżnisz – odejdą baśnie, by nigdy nie powrócić. Zwierzęta mówić przestaną, czary ulecą z przedmiotów, wieloryb się zmieni w butelkę tranu, a słońce – w kroplę potu. [Pożegnanie baśni, s. 45] I wiele w tych słowach poety jest prawdy, pozostaje jednak mieć nadzieję, że każdy dorosły człowiek ma w sercu klucz otwierający świat baśni. I warto go użyć, przekręcić i na chwilę znów poczuć się jak dziecko, jak u siebie, w „domku z łupiny orzeszka”. „Ziarenka maku” Józefa Ratajczaka z ilustracjami Elżbiety Krygowskiej-Butlewskiej to podróż do krainy dzieciństwa, do zachwytów prostymi i codziennymi obrazami natury. Poeta w miniaturowych odsłonach pokazuje wyjątkowość chwil, spojrzenie dziecka pełne wrażliwości i magiczności. Umiejętność zatrzymania się, zachwytu, odczytywania znaków przyrody, to według pisarza, wzór na szczęście.

Bajka o królewnie Śnieżce w wersji Marii Krüger to oczywiście wielce pouczająca bajka dla dzieci, a właściwie dla grzecznych małych królewien, aby takimi były zawsze. Ileż się tam kryje klasycznych stereotypów. Pozytywna królewna/księżniczka (często zastanawiałem się nad tym, jaka jest różnica między nimi) to blondynka, która nie roztaje się ze swoją złotą koroną (gotuje z nią, a nawet z nią śpi). Jest grzeczna i dobra niemal dla wszystkich. Jest uwielbiana przez wszystkich. Ta dobroć jest potem źródłem jej problemów. Ciągle pouczana, mimo wszystko notorycznie ufa nieznajomym. Zła królowa, też może być piękna, tyle że jest brunetką. Jej uwielbienie samej siebie jest wręcz chorobliwe i obsesyjne. Nie wystarcza jej, że jest bardzo, bardzo piękna. Ona musi swoją urodą przyćmiewać wszystkich. Biedne dziewczynki karmione są wizją kanonu piękna à la Barbi, gdzie królewnom o talii osy nie szkodzi nawet regularne opychanie się ciasteczkami z kremem i kakao z bitą śmietaną. Na koniec pojawia się przypadkowy piękny i młody królewicz na białym koniu. Szkoda, że tak mało lub wcale nie ma, młodych pięknych królewiczów. Drogie, przyszłe piękne królewny, bądźcie dobre i miłe dla wszystkich, aby w przyszłości zasłużyć sobie na księcia z bajki.

Prekursorska polska forma komiksu z ubiegłego wieku. Akcja przygodowa, podróżnicza. Współpraca Kornel Makuszyński – Marian Walentynowicz. Kolorowe obrazki, mieszczące się w równych prostokątnych kształtach. Oczywiście wtedy nie było jeszcze mowy o dialogach w dymkach. Treść wierszowana, zabawna. Utrzymany w dalszym ciągu styl ,, Przygód Koziołka Matołka’’. Trzy klasyczne opowieści, wydane razem w jednej książeczce. I – ,, Awantury i wybryki małej małpki Fiki Miki’’ , II - ,,Fiki Miki dalsze dzieje kto to czyta ten się śmieje", III - ,, Na nic płacze na nic krzyki koniec przygód Fiki Miki’’. Główną bohaterką jest małpka , która straciła swoją mamę w paszczy węża . Zaopiekował się nią wtedy młody Afrykanin Goga – Goga. Właśnie wraz z nim, który stał się jej najlepszym przyjacielem udaje się w podróż z Arabii do Polski by osobiście odwiedzić słynnego Koziołka Matołka. Będzie to długa i uciążliwa podróż, podczas której przeżywają mnóstwo zabawnych , zaskakujących przygód. Czy miła para przyjaciół osiągnie cel swojej podróży i bezpiecznie wróci do domu? O tym przekonacie się czytając te śmieszne przygody w formie rymowanej . A jest tego sporo . Trzeba jeszcze wziąć pod uwagę ,że język jest archaiczny. Niektóre słowa kluczowe są obraźliwe,  bo budzą złe skojarzenia. No cóż było to pisane w ubiegłym wieku i należy wziąć poprawkę na to. Polecam dla maluchów, raczej przedszkolnych. Ilustracje są za drobnych rozmiarów jak dla żłobkowych, żeby całość dotarła do nich. Poczytać im można, ale wiadomo ,że milusińskie lubią jednak obrazki i to takie większe.