Abhorsen

Trylogia ta, przeleżała u mnie na "hałdzie wstydu", przez jakieś 20 lat. Wreszcie doczekała się swojej chwili!
Świat jest podzielony między Stare Królestwo i Ancestierre. Podział ten, jest wyrażony olbrzymim murem, wraz ze strażnikami pilnującymi, aby osoby bez zezwolenia, nie przekraczały granic.
Ancestierre jest obszarem, w którym magia nie działa, technologia za to jest na bardzo wysokim poziomie. Natomiast Stare Królestwo, jest dość tajemniczym obszarem, w którym ludzie posługują się Magią Kodeksu. 200 lat przez wydarzeniami z trylogii, rodzina królewska została zamordowana, a w całym Królestwie zapanował chaos. Liczni nekromanci zbierają siły, zmarli powstają, a istoty wolnej magii również nie pozostają bierne.
W tym okrutnym świecie, istnieje jednak pewna rodzina - Abhorsen - która również zajmuje się nekromancją, ale w inny sposób. Ich głównym zadaniem, jest odsyłanie zmarłych z powrotem do krainy umarłych. Starają się utrzymać równowagę w królestwie i zwalczać istoty wolnej magii oraz innych nekromantów.

Nie jest to szczególnie ambitna historia, ale nie mogę powiedzieć, że kiepsko się przy niej bawiłam. Po dość średnim pierwszym tomie, kolejne były już lepsze i nawet się wciągnęłam w ten świat. Ciekawe opisy systemów magicznych, nekromanci z ich dzwonkami, również mnie zaintrygowali. Jedynie postacie były takie.. bardzo bez wyrazu. Ani ich nie lubiłam, ani im nie kibicowałam.
Ogólnie polecam, jako taki przyjemny średniaczek do przeczytania w wolnej chwili. :)

Trylogia ta, przeleżała u mnie na "hałdzie wstydu", przez jakieś 20 lat. Wreszcie doczekała się swojej chwili!
Świat jest podzielony między Stare Królestwo i Ancestierre. Podział ten, jest wyrażony olbrzymim murem, wraz ze strażnikami pilnującymi, aby osoby bez zezwolenia, nie przekraczały granic.
Ancestierre jest obszarem, w którym magia nie działa, technologia za to...

Pamiętam fabułę całej książki teraz jak przez mgłę... Ale to, co akurat wryło mi się w pamięć, to udany pomysł na finał całej trylogii, z odpowiednią dozą rozmachu.

A kot Mogget to prawdziwy GOAT, przy jego finałowych scenach miałem ciarki, top!

Pamiętam fabułę całej książki teraz jak przez mgłę... Ale to, co akurat wryło mi się w pamięć, to udany pomysł na finał całej trylogii, z odpowiednią dozą rozmachu.

A kot Mogget to prawdziwy GOAT, przy jego finałowych scenach miałem ciarki, top!

Naprawdę chciałam polubić się z tą serią, bo pierwszy tom bardzo przypadł mi do gustu, ale każdy kolejny rozczarowuje. Przykro mi to mówić, ale minęło kilka dni, a ja już praktycznie nic z niej nie pamiętam - już w trakcie słuchania miałam z nią problem, bo brakowało elementów przykuwających moją uwagę, postaci, których polubiłam i akcji, która zwaliłaby mnie z nóg. Nie wiem do końca, czego oczekiwałam, ale dostałam mega przeciętną i wręcz nijaką książkę, która ponoć jest zakończeniem trylogii - jeśli tak to niestety mega słabym i nie wiem, czy chcę kontynuować tą przygodę. Zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że kolejne tomy nigdy u nas nie wyszły.

Naprawdę chciałam polubić się z tą serią, bo pierwszy tom bardzo przypadł mi do gustu, ale każdy kolejny rozczarowuje. Przykro mi to mówić, ale minęło kilka dni, a ja już praktycznie nic z niej nie pamiętam - już w trakcie słuchania miałam z nią problem, bo brakowało elementów przykuwających moją uwagę, postaci, których polubiłam i akcji, która zwaliłaby mnie z nóg. Nie...

Trzecia część zaczła się obiecująco, jednak albo nie jest to seria dla mnie, albo fabuła wciąż jest niesamowicie naciągana. Cóż- próbowałem.

Trzecia część zaczła się obiecująco, jednak albo nie jest to seria dla mnie, albo fabuła wciąż jest niesamowicie naciągana. Cóż- próbowałem.

Zastanawia mnie, czy autor od początku planował kolejne tomy po tym, czy dopiero po jakimś czasie postanowił powrócić do "zamkniętej" trylogii. A to wszystko przez to ile osób wcześniej pisało, że jest to świetne zakończenie, a tu teraz jest jeszcze 4 tom i dwa pomiędzy. Nie wiem przez to, jak patrzeć na tę część.
Niezmiennie jednak od odpowiedzi, jest to bardzo dobra książka. Akcja dzieje się od razu po wydarzeniach z drugiego tomu i jest jej sporo. Tu już mamy walkę, a do tego głębsze rozwinięcie postaci. Tak fajnie mieć ich wszystkich razem. Tego oczekiwałam.

Zastanawia mnie, czy autor od początku planował kolejne tomy po tym, czy dopiero po jakimś czasie postanowił powrócić do "zamkniętej" trylogii. A to wszystko przez to ile osób wcześniej pisało, że jest to świetne zakończenie, a tu teraz jest jeszcze 4 tom i dwa pomiędzy. Nie wiem przez to, jak patrzeć na tę część.
Niezmiennie jednak od odpowiedzi, jest to bardzo dobra...

Bardzo udane zakończenie trylogii.

Gdy tylko miałam wolną chwilę, siadałam do czytania tej książki. Główną bohaterką jest wciąż Lirael, co mnie ucieszyło, bo uwielbiam tą dziewczynę- stała się ona jedną z moich ulubionych bohaterek fantasy. Miłym zaskoczeniem był też Sameth, który w Abhorsenie nie był już tak irytujący jak w Lirael, wręcz przyjemnie się o nim czytało.

Trzeba przyznać, pod koniec uroniłam kilka łez, jednak uważam zakończenie za cudowne. Nie ma niespodziewanych zwrotów akcji, ale mi się podobało.

Bardzo udane zakończenie trylogii.

Gdy tylko miałam wolną chwilę, siadałam do czytania tej książki. Główną bohaterką jest wciąż Lirael, co mnie ucieszyło, bo uwielbiam tą dziewczynę- stała się ona jedną z moich ulubionych bohaterek fantasy. Miłym zaskoczeniem był też Sameth, który w Abhorsenie nie był już tak irytujący jak w Lirael, wręcz przyjemnie się o nim czytało....

Po przeczytaniu prologu straciłam wszelką ochotę na resztę książki! Serio. Ale przemogłam się, bo bardzo chciałam poznać, jak zakończy się cały cykl. Co mogę powiedzieć? Liczyłam na lepsze zamknięcie tej trylogii. Tymczasem bardzo się zawiodłam. Niby nadeszła pora na zamknięcie wszystkich wątków, a otrzymujemy to w formie mocno skróconej i niesatysfakcjonującej.

Bardziej niż w poprzednich częściach drażnił mnie brak umiejętności w radzeniu sobie z przeskokami fabularnymi. Nie wiesz, w jaki sposób przemieścili bohatera z punktu A do B? Nie ma problemu – bohater prześpi całą podróż i wystarczy jedno zdanie na temat tego, że sam nie wiedział, jak się tam dostał.

Nie udał się autorowi też zabieg plot twistu związanego z rolą, jaką Mogget i Podłe Psisko mieli do odegrania w tej historii. Choć zamysł był przedni, to wykonanie trochę nie wyszło… Można to było lepiej rozwiązać. Zatem cała ta irytująca wszechwiedza zwierząt z poprzedniej książki („wiem, ale nie powiem”) nie została wynagrodzona odpowiednim trzęsieniem ziemi.

Podsumowując, za dużo znalazłam luk fabularnych w tej części i chodzenia na skróty, żeby ocenić tę książkę wyżej. Na plus pozostaje budowanie świata, w czym Garth Nix jest naprawdę dobry. Żałuję, że nie miałam okazji lepiej zanurzyć się w tym uniwersum, bo potencjał tej historii – moim zdaniem – został zmarnowany.

Po przeczytaniu prologu straciłam wszelką ochotę na resztę książki! Serio. Ale przemogłam się, bo bardzo chciałam poznać, jak zakończy się cały cykl. Co mogę powiedzieć? Liczyłam na lepsze zamknięcie tej trylogii. Tymczasem bardzo się zawiodłam. Niby nadeszła pora na zamknięcie wszystkich wątków, a otrzymujemy to w formie mocno skróconej i niesatysfakcjonującej.

Bardziej...

Cała seria wciąga niesamowicie. Czytając jesteś w innym świecie, a każdy nastepny tom jest równie ciekawy jak nie ciekawszy od poprzedniego.

Cała seria wciąga niesamowicie. Czytając jesteś w innym świecie, a każdy nastepny tom jest równie ciekawy jak nie ciekawszy od poprzedniego.

Dodając tą serię do Biblioteczki przypomniałam sobie o Moggecie, najlepszym kocie jakiego spotkałam w literaturze.

Dodając tą serię do Biblioteczki przypomniałam sobie o Moggecie, najlepszym kocie jakiego spotkałam w literaturze.

Na ogół, kiedy mam do czynienia z trylogią albo serią książek, to pierwszy tom jest naprawdę rewelacyjny, świeży, natomiast kolejne próbują być dobre (nie zawsze to wychodzi). W przypadku tej trylogii, którą bardziej bym opisała jako 1+2, nie ma tego spadku formy. Pierwszy tom wprowadzał do tego świata, pokazywał jakie to Stare Królestwo jest, jakie zasady nim rządzą. Tomy 2 i 3 są natomiast popchnięte o te 20 lat do przodu, dostajemy losy kolejnego pokolenia. Książki wprowadzają nas w ten świat, pokazują od innej strony, poszerzają go nam. Co jest dużą zaletą tej serii - każdy tom trzyma w napięciu aż do samego końca. Nie ma mowy o oderwaniu się. Jest napięcie, jest walka dobra ze złem. W ciągu tych 2 tomów bardzo zżyłam się z bohaterami, tymi ludzkimi jak i tymi magicznymi. Końcówka natomiast wycisnęła mi łzy z oczu, a nie jest to proste (takich sytuacji mogę policzyć na palcach jednej ręki).
Osobiście bardzo podobała mi się cała trylogia. Jestem fanką budowania światów, a ten świat, gdzie granica pomiędzy życiem i śmiercią jest bardzo cienka, a do tego dochodzi magia i istoty z niej budowane... I ludzie, których zadaniem jest obrona tego porządku świata. Super, naprawdę świetna przygoda! Polecam!

Na ogół, kiedy mam do czynienia z trylogią albo serią książek, to pierwszy tom jest naprawdę rewelacyjny, świeży, natomiast kolejne próbują być dobre (nie zawsze to wychodzi). W przypadku tej trylogii, którą bardziej bym opisała jako 1+2, nie ma tego spadku formy. Pierwszy tom wprowadzał do tego świata, pokazywał jakie to Stare Królestwo jest, jakie zasady nim rządzą. Tomy...