Przystanek Szczęście

Trzydziestokilkuletnie mamy mieszkanki Brooklynu ktorym niczego nie brakuje. Probuja zmierzyc sie z obsesjami milosnymi malzenskimi problemami i wychowaniem dzieci. To powiesc ktora pokazuje ze bogacze nie maja mniej problemow niz inni mimo ze na brak kasy nie narzekaja. A jak wiadomo kasa to nie wszystko.

Historia przedstawiona ku przestrodze? Przed czym? Przed zatracaniem się w realizacji zadań przypisanych do ról, które są wpisane, albo sami wdrukowujemy w swoje jestestwo. Przytłoczeni nimi, nie mówiąc o swoich potrzebach, zaczynamy odczuwać frustrację i zachowujemy się jak bohaterka tej książki. Budujemy listę pretensji zamiast siąść do rozmowy. Co z tego wynika?

"Całe piękno świata" Marca Esposito to piękna powieść z ciekawą fabułą, ale wybrałam ją przede wszystkim dlatego, że akcja toczy się na Bali. Ta indonezyjska wyspa to mój wymarzony raj na ziemi z białym ciepłym piaskiem i krystaliczną wodą, z jeziorami, górami i wulkanami oraz malowniczymi tarasami ryżowymi: „Na przeciwległym zboczu bardzo blisko, bo zaledwie trzydzieści metrów od nas przycupnęły na stoku tarasy ryżowe o zachwycających, pełnych poezji formach. Delikatne kłosy ryżu połyskiwały złotem w promieniach słońca i pochylały się na wietrze. Piętnaście metrów poniżej, w wąwozie, wiła się rzeka, dalej poszerzała się i przechodziła w wodospad.” „W miarę jak schodziliśmy, dżungla otaczała nas ze wszystkich stron. W połowie drogi między drzewami ukazała się sielska polanka z miniaturowymi poletkami ryżowymi i płynącym środkiem strumieniem. Ptak o niespotykanym odcieniu błękitu, z długim ogonem, coś między papugą a bażantem, poderwał się do lotu i w mgnieniu oka zniknął. W przyrodzie cały błękit przywłaszczyło sobie niebo i wspaniałomyślnie zabarwia tym kolorem wody mórz i jezior. Ziemia jest niebieska tylko w piosenkach…” „[…] słońce świeciło bardzo wysoko. Wulkan Agung, który przewyższał naszą górę zaledwie o 600 metrów, był tak blisko, że aż wydawał się groźny. Ponad nami, między dwoma wystającymi z oceanu gigantami, widać było wulkan, lasy, pola, drogi, miasta, porty. Znaleźliśmy się w idealnym punkcie – na styku ziemi, nieba i morza.” „Ze wszystkich stron otaczało nas morze błękitne jak marzenie. […] Byliśmy sami na szczycie Rinjani, między niebem i wodą jak na latarni stworzonej przez naturę, a u stóp mieliśmy całe piękno świata: morze Flores na północy, Ocen Indyjski na południu, Bali na wschodzie, Sumbawę na zachodzie – wszystko w zasięgu wzroku!” W takiej to właśnie cudownej scenerii rozgrywają się losy dwojga bohaterów.

Jeszcze nie przeczytałaś całości i jestem w połowie ale tak wpienia mnie chłopak głównej bohaterki, ze mam dość. Ona niby codziennie pracuje po 15-20 godzin, a jemu zależy tylko na tym, any baba wydała jego książkę. Co za okropny facet. Miejmy nadzieje, ze Angel z nim zerwie!

Trudno było mi ocenić tę książkę, bo historia bardzo mi się podobała i bardzo szybko ją przeczytałam, ale raził mnie styl. Książka napisana w taki dziwnie pospieszny, chaotyczny sposób, niby wnikamy tu w umysł i emocje kobiety, która straciła pamięć ostatnich dwunastu lat, a wszystko jest jakieś takie powierzchowne, bohaterka zachowuje się, jakby przeszła do porządku dziennego nad utratą swojego życia, które znała.

Opis książki od wydawcy nijak ma się do rzeczywistości. Nie wiem, gdzież on dostrzegł parodię klas wyższych, chyba mi coś umknęło 😁 Nie zauważyłam też nerwowych przygotowań weselnych... Ciepła, przyjemna lektura. Perspektywa kilkorga ludzi na to samo zdarzenie. Niestety, jakby brak epilogu. Polecam. Choć raczej paniom.

Lekka i figlarna. Autorka przeprowadza na sobie sporo zabiegów upiększających w celach badawczych. Staje się to z czasem coraz bardziej intrygujące i z porozu potrzebne. Dzięki tym działaniom i ich opisom wiemy jak wygląda to z perspektywy kobiety. Możemy ocenić reakcje typowego mężczyzny. I wiemy gdzie jest granica, której lepiej nie przekraczać. Polecam do poduszki. :)

To nie jest tylko chwytliwy tytuł, ani mająca przyciągnąć wzrok i skupić na sobie uwagę, dłużej niż przez pięć sekund, okładka. Ta książka faktycznie nakręca! Będziesz wolał siedzieć w bałaganie z bzyczącą koło ucha muchą, której nawet nie zauważysz. Obiad Ci wystygnie, chociaż bardziej prawdopodobnym jest, że spali się wraz z całą kuchnią, kiedy Ty zapomnisz, że w ogóle miałeś w planach zjeść. Wyłączysz dźwięk w komórce, bo i tak wiesz, że nie odbierzesz telefonu. Będziesz czuł irytację, gdy niecierpiąca zwłoki potrzeba fizjologiczna zmusi Cię byś na chwilę skupił swoją uwagę na sobie. Nawet nie poczujesz, jak z drwienia z głupoty głównego bohatera, sam się nim staniesz i zaczniesz wciągać kreski białego proszku przez nos, pławić się w powierzchownych błyskotkach i łykać drogiego szampana, którego mętności nie będziesz już w stanie dostrzec. Albo raczej... nie będziesz chciał dostrzec. Wydaje się, że Robert Rave stworzył przerysowaną i mocno przekoloryzowaną historię, chwilami nawet można odnieść wrażenie: ku przestrodze. "My, dzieci z dworca ZOO dla Piarowców". W gruncie rzeczy to jedno i to samo. Witamy w zoo, w świecie rozpasionych zwierząt na złotych łańcucach, tkwiących w klatce, zniewolonych przez niewidzialną siłę, będącą mocą potężniejszą niż Twoja własna silna wola. Uważaj, możesz dojść do wniosku, że to wcale nie jest przesadzony obraz, a karykaturalne postaci istnieją naprawdę. Mocny kawał męskiego spojrzenia. Nie oderwiesz się, dopóki sami Cię nie wywalą. POLECAM WSZYSTKIMI ZMYSŁAMI. I aż się boję, że jest PRAWDZIWA...

Przeczytałam kilka opinii, że książka nie jest warta uwagi. Jak dla mnie nie jest to arcydzieło, rozwiązanie akcji było dość przewidywalne, ale i tak miło było zagłębić się w tę historię. Dodatkowym atutem niewatpliwie jest miejsce akcji. Polecam na rozluźnienie.

Fantastyczna książka.!!! Wątek od początku wydaje się prosty i czytelnik zastanawia się, po co książka ma tyle stron skoro najważniejszy wątek jest poruszony na samym początku... Ale zakończenie było dla mnie wielkim zaskoczeniem. Okazuje się także głównym wątkiem nie jest morderstwo lecz relacje rodzinne, gdyż w tej historii odgrywają one ogromną rolę. Serdecznie polecam tę książkę 😊

Natknęłam się na nią przypadkowo - kupiłam ją za kilka złotych w którymś supermarkecie. Świetnie się przy niej bawiłam ;). Myślę,że wiele czytelniczek może odnaleźć w sobie wiele podobnych cech jak te występujące u głównej bohaterki - roztrzepana, momentami naiwna, trochę romantyczna, a przy tym twardo stąpająca po ziemi. Książka opowiada głównie o przygodach Leni z różnego typu facetami, jak wiadomo - mniej lub bardziej udanymi. Za to na przyjaciół zawsze może liczyć. Poziom żartów może nie być dla wszystkich przystępny, ale mi nie przeszkadzały. Książkę czyta się dobrze, jest napisana prostym językiem, dialogi nie są drewniane. Polecam przeczytać ;)

Przyjemna lektura na leniwą niedzielę, opowiadająca o dwóch przyjaciółkach sprzed laty, których wtedy podzieliło kilka spraw (mogło to być lepiej zarysowane na początku książki, bo długo nic się nie wyjaśnia i jest to trochę irytujące),a które w końcu razem zakładają i prowadzą interes - cukiernię. Przewija się tutaj dość mocno wątek rodziny i nawet wątek kryminalny, który jednak szybko zostaje rozwiązany. Całość - lekka, nie wymaga skupiania się przy czytaniu :-)

Książka opowiada historię kobiety która jest matką, żoną i gospodynią domową. Ma męża który ma obsesję na punkcie uporządkowania i zorganizowania. To ten typ który wszystko ma poukładane równiutko co do linijki. A jego żona, Lucy, jest jego kompletnym przeciwieństwem. Dla niej chaos i odrobina bałaganu to jest coś normalnego. Mają trójkę dzieci. Codziennie powtarza się ten sam schemat, wstają rano, jedzą śniadanie, szykują się do szkoły, idą do niej, potem powrót do domu, robienie zakupów, obiad, kolacja itd. W pewnym momencie Lucy uświadamia sobie, że jej życie już zawsze będzie tak samo wyglądało. Ci z was którzy mają dzieci wiedzą o co chodzi. Pewnego dnia gdy odprowadza swoje dziecko do szkoły spotyka tam Seksownego Udomowionego Tatę. Akurat wtedy gdy ma na sobie piżamę... Lucy zdaje sobie sprawę, że akurat ten tata wywiera na niej większe wrażenie niż by sama chciała. I od tamtej pory myśli o nim cały czas, fantazjuje i wymyśla coraz to nowe scenariusze ich spotkań. W tym czasie jej koleżanka Emma zaczyna spotykać się z żonatym mężczyzną który ma czwórkę dzieci. I tak śledzimy ich losy w których jest duża dawka humoru. Lucy jest mistrzynią w wymyślaniu niekonwencjonalnych rozwiązań na poczekaniu. I oczywiście przytrafiają jej się różne komiczne sytuacje, jak np. gdy farbuje swoje brwi. Następną ze śmieszniejszych sytuacji jest gdy Lucy wysyła email do wszystkich rodziców z klasy jej dziecka. A ta wiadomość była przeznaczona tylko dla jej przyjaciółki. Przez całą książkę pojawia się wątek romansu. Czy Emma w końcu postanowi co będzie dalej z jej związkiem z żonatym mężczyzną? Czy Lucy zdecyduje się na romans z Seksownym Udomowionym Tatą czy też poprzestanie na fantazjach? Mnie zakończenie mile zaskoczyło i usatysfakcjonowało.

"Pani Nikt" to ewidentnie literatura kobieca. Tylko napisana została przez mężczyznę i bohaterem też jest mężczyzna. Czegóż więc może on nauczyć kobiety?? Dan Begley świetnie jak widać odnajduje się w tej niecodziennej roli - napisał bowiem powieść przyjemną w odbiorze, która bawi i wzrusza. Można się pokusić również o śmiałą tezę, że uczy. Mitch bowiem na własnej skórze doświadcza konsekwencji swoich matactw i kłamstw. A każda czytelniczka może się utożsamić z jedną z kilku kobiecych bohaterek powieści.

Naprawdę jaka jesteś Evie nie wie nikt - sympatyczna, "zakręcona", nieco infantylna, chwilami irytująca, nie na swoim miejscu? Trudno powiedzieć, ale nie mogę powiedzieć, że zupełnie mi nie odpowiadasz jako bohaterka. Masz coś w sobie. Bardziej mi żal, że tak mało o Paryżu jest w powieści z Paryżem w tytule. Trudno, potraktuję ją jako żartobliwą opowiastkę, której część akcji osadzona jest w tym mieście.

Chciałam przyjemnej książki na krótki wypad do Włoch i to otrzymałam, a nawet ciut więcej, bo nie jest to tylko zwykłe romansidło. I za to gwiazdka w górę. Komentowałam akcję książki z koleżankami na wyjeździe, ponieważ przeczytałam połowę, a tu dopiero doszło do spotkania głównych bohaterów. Nicky Pellegrino zaskoczyła mnie już pozytywnie po raz drugi. Nieoczywista akcja, odbiegająca od schematu, który mogłyby sugerować tytuł i okładka. Bardziej nawet podkreśla znaczenie przyjaźni niż romans. I to takiej prawdziwej, bez lukru. Bo cztery dziewczyny przecież nie mogą się idealnie zgadzać. I to jest bliższe prawdy. Na wakacje - książka idealna, a jeśli ktoś lubi Włochy tak jak ja, to chyba nie trzeba go zachęcać. Włoskie klimaty i krajobrazy, plantacja oliwek, prawdziwa włoska rodzina i mnóstwo pysznego jedzenia. Oto czym jest ta książka.

Giorgia Gray miała wszystko: wziętego narzeczonego-prawnika, pracę w restauracji Marca, której była doskonałą szefową, świetne przyjaciółki, ukochanego psa i swoiste rytuały życia codziennego, które sprawiały, że chwile smakowały inaczej. Nagle wszystko prysło: ukochany Glenn, jak się okazało kokainista, zerwał zaręczyny, a najgorsza recenzja świata uniemożliwiła jej karierę (wszystkiemu winny właściciel restauracji, który nie umiał utrzymać w ryzach swego odpinającego się rozporka). Nie pomagali też rodzice, zwłaszcza matka, którą mało obchodziła ambicja córki, a która wolała wspominać fantastycznego, niedoszłego zięcia. Wyjazd do Włoch i nowy, lepszy początek? Dlaczego nie! Zwłaszcza, że po zażyciu tabletek na kaca (tuż przed wielkim otwarciem trattorii Dia, w której zatrudniła bohaterkę zaprzyjaźniona właścicielka kilku restauracji w Toskanii) o nieprzypadkowej nazwie Szczęśliwe Dni wszystko zaczęło się układać. Georgia w ciągu kilku dni zaprzyjaźniła się z wcześniej znielubionym włoskim szefem, którego była zastępcą, wymyśliła specjalność restauracji, zaskakując wszystkich precyzją wykonania, głębią smaku i subtelnością metaforycznej nazwy, rozkochała w sobie Włocha o imieniu Gianni, który zauroczony bohaterką zerwał z gorącokrwistością i nie chciał jej wykorzystać na pierwszej randce (chociaż znany był w okolicy ze swych miłosnych podbojów, porzucając jednak swoje dotychczasowe nawyki na rzecz dojrzewającej znajomości z Amerykanką),w trakcie jednego wieczoru pogodziła się z matką, która nigdy jej nie rozumiała i która teraz, nagle i z zaskoczenia, przeprosiła córkę i zaczęła być jej najlepszą przyjaciółką (po ponad trzydziestu latach docierania się taki nagły przeskok? Aż trudno uwierzyć w taką moc alkoholu!),wróciła do Ameryki, gdzie jej nowy szef, wpierw zafascynowany talentem Georgii i stawiający jej w dowód uznania wino uważane już za nieistniejące (rocznik osiemdziesiąty drugi),potem zgodził się zainwestować w restaurację (razem ze świeżo poznaną potentatką w branży kosmetycznej i wcześniej nie pochwalającymi zawodu córki rodzicami),oraz przekonała się, że mężczyzna, który wpadł jej w oko po kilkusekundowej rozmowie jeszcze w trakcie jej pracy u Marca, wcale nie był zajęty, ba! co więcej, który był nią całkiem poważnie zainteresowany. Idylla? Na to wygląda. Pomimo sympatyczności głównej bohaterki i podkreślania ciężkiej pracy, której wynikiem miał być krańcowy happy-end, trudno nie przecierać w trakcie lektury oczu, nie dowierzając, jak wszystko zgrabnie się układa, jak - de facto - jest proste. Życie Georgii stało się zbiorem gładkich zbiegów okoliczności, które przedstawiały rzeczywistość w jasnych barwach, każąc zakładać nam różowe okulary. Zapewne nie ma w tym nic złego, jeśli tylko jest się w stanie uwierzyć bajkom dla dorosłych, kuląc się w ciepłym kocu i mrużąc oczy z rozczuleniem. Problem zaczyna się w miejscu, w którym kolejna tabliczka połykanej czekolady unosi żołądek w okolice gardła, a nadmiar endorfin nie wywołuje już paraliżu szczęścia. "Wszystko to piękne. Za piękne." - chciałoby się podsumować fabułę. Lekturę utrudniały pewne nieścisłości, jak chociażby rosnący brzuszek Claudii, włoskiej szefowej Georgii, której przebieg ciąży dość niefortunnie wpleciono w akcję, zmuszając do marszczenia brwi i niespokojnego obliczania z kalendarzykiem w ręce, rzadkie błędy logiczne zapewne wynikające z tłumaczenia (urocza "kanapka z zimnym indykiem z chleba tostowego", niemalże jak odnaleziony kiedyś przeze mnie za sklepową ladą "kurczak wegetariański") oraz pewna przesada, jak porównanie rezerwacji miejsc w nowo otwartej trattorii Dia z wejściówkami na prywatny koncert Rolling Stonesów. Można się za to wielu rzeczy dowiedzieć, korzystając z wiedzy i doświadczenia autorki - redaktorki i producentki m.in. Village.com, Vogue.com, czy Style.com. Kaboszonowy szlif czy inne intrygujące określenia przestaną być dla nas zagadkowymi, otwierając świat szpilek od Louboutina i wycieczek po markowych ubraniach zawieszonych na bohaterach. Jenny Nelson wplata do świata literackiej fikcji szczegóły związane z kulturą masową, zapraszając do swoistej zabawy w wyłapywanie podobieństw. I tak tytuł "Georgia′s Kitchen" odnieść nas może do serialu "Gray′s Anatomy" (warto zauważyć, że Georgia ma na nazwisko Gray właśnie),wypożyczony z hotelu limonowo-zielony smart przywołuje podróż takowym bolidem Russella Crowe w filmie "Dobry rok" (gdzie w podobnej konwencji ukazane były nie Włochy, a Francja),a skojarzenie z "Piekielną Kuchnią" występuje nieprzypadkowo, chociażby ze względu na przyjaciółkę bohaterki, która mieszka w irlandzkiej enklawie Nowego Jorku o nazwie... "Hell’s Kitchen". Tytuł oryginalny oddaje specyfikę książki - "Georgia′s Kitchen" dotyczy bowiem kulinarnego zamiłowania bohaterki, który składa się na tę 346-stronicową pozycję, nie zaś jedynie "włoskiego epizodu" zajmującego 1/3 fabuły, jak proponuje tytuł polski. Przez moment chciałam uwierzyć, że to właśnie wyjazd do Włoch zmienił życie bohaterki i pozwolił na realizację marzeń, usprawiedliwiając tym samym redukcję w tytule. Po chwili namysłu pokręciłam jednak przecząco głową: ludzkie życie nie jest doskonale podzielone na książkowe rozdziały, gdzie każdy fragment zapisuje się najczęściej na nowej stronie, wyraźnie oddzielając od poprzedniego. Wszystko ma na siebie wpływ, wszystko się zazębia, jak trybiki w doskonale odmierzającej czas machinie życia wyznaczające jednostkowy los. Druzgocący Nowy Jork, wzmacniająca Toskania, tryumfujący Nowy Jork - taka jest właściwa kolejność, zasadniczość akcji. Nie można pominąć żadnej z tych cząstek składowych, z nich bowiem jedynie uwarzyć można proponowany przez Jenny Nelson przepis na życiowy sukces, który autorka wkłada w usta babci Georigii: Jeśli chcesz być szczęśliwa, mawiała, pozostań wierna samej sobie i pracuj wystarczająco ciężko, by nigdy nie musieć pytać "a co, jeśli?". Z lektury wypływa ważne dla każdej z nas motto: warto czasem zainwestować w samą siebie i, od czasu do czasu, popaść w uskrzydlający bezkrytycyzm. Jak Georgia, która nie bała się powiedzieć o sobie, że jest "dobrą szefową kuchni. Cholernie dobrą." To książka - jak słusznie proponują oba tytuły - o kuchni. Przepisów w niej nie znajdziemy (przynajmniej nie w ich standardowej formie),nasze kubki smakowe zostaną jednak pobudzone, a żołądki poddane próbie. Lektura była w pewnym szczególnym sensie uciążliwa: mój brzuch zbuntowany opisem poszczególnych potraw, które serwowała sobie albo klientom Georgia, domagał się chociażby drobnego zadośćuczynienia za trudy podróży po "Toskańskiej trattorii". Niewątpliwie to Jenny Nelson zawdzięczam wyjątkowy nastrój do tworzenia czekoladowo-wiśniowych deserów, szpinakowych racuchów, czy obfitujących w ślinotok zakupów na dziale spożywczym. Trudno nie pozostać obojętnym na mieszankę szyku (porównanie z Georgią O′Keeffe),zapachu (oliwki, pomarańcze, dym - jak opisano jednego mężczyznę. Czyż można piękniej?) i smaku. Rozumiem też tłumaczenie polskie: odwołanie do kuchni włoskiej w miejsce amerykańskiej silniej wpłynie na potencjalnego czytelnika, zachęcając do lektury. "Całe lato w San Casciano - podobało jej się to zdanie.", napisała autorka o Georgii. Bohaterka dopowie później: "Niesamowite jedzenie, wino, małe miasteczka, ludzie, jak można nie lubić Włoch?" Książka Jenny Nelson sprawia, że to pytanie staje się retoryczne. Zwłaszcza, jeśli dorzucimy do pozycji kilka innych, włącznie z polską propozycją "Dom tysiąca nocy". Nie odkryjemy wobec tego Ameryki (czy może raczej Europy),"Toskańska trattoria" bowiem wpisuje się w pewną grupę tematycznie podobnych książek, które jednak - każda z osobna i wszystkie razem - proponują rzecz niezwykle ważną: odwagę podążania za marzeniami i rozwój samej siebie. Może w tym przesłaniu tkwi właśnie moc tej literatury? Nieprzekonanych powyższą recenzją zachęcam do skorzystania z rady Hala Gray, taty Georgii: "Jak pouczał ojciec, gdy masz wątpliwości, zrób listę. A jeśli to nie pomoże, kup książkę. Albo jeszcze lepiej (...) - wypożycz książkę z biblioteki."

Chciałabym zacząć od tego, że nie należy zrażać się początkiem książki. W zeszłym roku latem przypadkowo wpadła w moje ręce z wyprzedaży. Zaczęłam czytać "Kwestię równowagi" jednak cóż... porzuciłam ją dla innej. Początek jest dosyć męczący. Na początku tego roku sięgnęłam po nią ponownie i nie ukrywam, że tym razem "wciągnęła mnie". Zdecydowanie po rozwinięciu akcji polecam. To lekka powieść o przyjaźni, wartościach, pracy, rodzinie.Sądzę, że każdy odnajdzie w niej cząstkę siebie, a to dlatego, że bohaterki są bardzo "barwne" . Fabuła przedstawiona jest z perspektywy każdej z postaci, co uważam za walor. Polecam osobom szukającym lekkiej powieści, dostarczającej uśmiechu i wzruszenia.

Jak nietrudno się domyśleć, bohaterka jest alter ego autorki. Prężna business woman, Beata, specjalistka od PR ze względu na swoją znajomość języka polskiego zostaje przyjęta do prestiżowej londyńskiej firmy do obsługi poważnego klienta Jerzego Kuźby. Z werwą i humorem opisuje bolączki i perypetie emigranta z Polski. Beata musi za ciężkie pieniądze dzielić kawalerkę z Niemką i Dunką, które zadają kłam niektórym stereotypom. Niemka co prawda wprowadza reżim sprzątaniowy, a Dunka z godnością reprezentuje swój naród, podobno najbardziej pogodny w całej Unii Europejskiej ale Kristen potrafi też zrzędzić, a Niemka imprezować z polską fantazją. Na dodatek Beata wpada w oko przystojnemu konsultantowi Richardowi i wbrew rozsądkowi łączy ich gorący biurowy romans. Dość sztampowa ta historia, której jedynym atutem jest wdzięk, z jakim została opowiedziana oraz poczucie humoru autorki. Od czasu do czasu rozśmieszą też Was celne obserwacje obyczajowe. Życie emigracji na wyspach jest przedstawione przez różowe okulary, jawi się jak totalna idylla, co może wzbudzić nieufność czytelnika.

Dziwna, ale ciekawa to była lektura. Jest to forma opowiadania-pamiętnika autorki - jej doświadczenia życiowe: kulinarne, zawodowe, miłosne, którymi zdecydowała się z nami podzielić w ten ciekawy sposób. Z wieloma rzeczami się tam nie zgadzam, ale jej nie oceniam. Myślę, że postąpiłabym inaczej, ale nie wiem tego, ponieważ nie byłam na jej miejscu a zawsze łatwo mówić, co trzeba, wypada i taki tam... Nie do końca też podobało mi się, jak zachowywali się inni bohaterowie jej książki, ale jak widać - samo życie! Dlatego to jest ogromny walor - tu nic nie jest napisane tak, żeby przypadło nam do gustu. Nachodzi nas chęć oceniania każdego z osobna i wszystkich razem, ale to czysta proza życia. Natomiast opisy kuchni - jej sekretów i ciężkiej pracy - wciągające, zaskakujące, inspirujące a nieraz przerażające. Wszystko to jest ciekawe, ale w lekturę trzeba się wgryźć i dać jej szansę. To nie jest dzieło literackie pokroju noblistów, ale zwierzenia napisane w ciekawy i przystępny sposób przez zwykłą osobę, której nietuzinkowe życie - jej wybory, doświadczenia, decyzje i sytuacje, w których się znalazła - mogą otworzyć oczy na wiele rzeczy. Polecam, ale proszę dajcie sobie chwilę, żeby się "wczytać" i zaciekawić. Ode mnie 6/10.