Dzieje muzyki

W związku z tą książką miałem duże nadzieje na świetną lekturę, którą odkładałem przez lata. To tytuł bardzo znany, pojawiający się jako istotna referencja wielu nowszych publikacji. Autor z kolei to popularny demistyfikator i fan zagadek matematycznych. Jednak finalnie wyszło coś nie tak. Może to wina moich wygórowanych oczekiwań, a może i wiekowości tekstu (pierwsze wydanie amerykańskie było w 1952)? „Pseudonauka i pseudouczeni” Martina Gardnera to klasyk, który w dużych fragmentach chyba nie wytrzymał po prostu próby czasu. Teraz pisze się inaczej. Współcześnie pyta się o motywacje aktywności konkretnych ludzi, szuka powiązań w prezentowanych postawach. Autor opiniowanej książki takich tropów budowania lektury niemal nie wykorzystywał. Gardner założył, że czytelnik sam potrafi dokonać oceny stopnia bezsensowności pseudoteorii (co było może prawdą 60 lat temu, ale teraz to wątpliwe). Stąd często nie komentował bzdur rodzących się w głowach prezentowanych bohaterów. Tak było chociażby w przypadku Reicha, twórcy ‘energii orgonalnej’ – siły seksualnej uczestniczącej jakoby w tworzeniu życia. Podsumowując bezsensowny eksperyment Reicha z radem, pisze tak: „Jasne jest, że jedyną drogą, aby dokładnie wyjaśnić, co zaszło, byłoby zasięgnięcie opinii fizyka jądrowego, należy jednak wątpić, czy Reich uzna to za niezbędne. Przypuszczalnie sytuacja w końcu zostanie opanowana, tajemnica w pełni wyjaśniona i praca, miejmy nadzieję, ruszy dalej, z zachowaniem większej ostrożności.” Czy taki ukryty sarkazm jest wystarczająco czytelny dla polskiego współczesnego czytelnika? Nie wiem. Od strony formalnej „Pseudonauka i pseudouczeni” nie jest źle zbudowana. Są ufolodzy, różdżkarze, frenolodzy, zwolennicy Atlantydy, chiromanci i różnej maści samozwańczy ‘geniusze’ prezentujący, w swoich wielotomowych dziełach życia, ‘prawdziwe’ opisy świata. Coś mi jednak nie grało. Gardner zbyt szeroko rozpisał się nad treścią pseudo-publikacji całkiem niepotrzebnie. Mógł więcej miejsca poświęcić na percepcję społeczną pseudonauki i skupić się na syntezie mechanizmu ‘konkretnego pseudo’. Widać, nie takich detali oczekiwałem. Przykładowo zbyt wnikliwie i nużąco rozważył pseudo-badania nad materialnymi świadectwami zgodności z biblijnym przekazem. W ostatecznej ocenie istotny okazał się również wybór bohaterów. Zdecydowana większość to amerykańscy pseudouczeni z przełomu XIX/XX wieku. W dużej części to ludzie mi kompletnie nieznani. Było co prawda Łysenko, ale w polskim wydaniu (PWN 1966) nie mógł się pojawić z wiadomych powodów. Nieco ciekawsza okazała się końcówka. Gardiner opisał w niej słynne i wnikliwe parapsychologiczne zainteresowania Rhine’a. Przy okazji przybliżył techniki badawcze i szeroko zreferował własne wątpliwości wobec zastosowanej u niego metodologii. To dobry kawałek krytycyzmu. Niewątpliwym plusem było też zaprezentowanie prekursorów różnych popularnych i dziś trendów i mód pseudonaukowych. Dowiemy się z lektury o źródłach ufologicznych, sporo jest o pionierach negacji ewolucjonizmu czy teorii względności. Teraz już wiem, skąd czerpią tematy autorzy tekstów w czasopismach w stylu „Nie z tej ziemi”. „Pseudonauka i pseudouczeni” to lekkie rozczarowanie. Dłużyzny, choć i są perełki. Dla zainteresowanych tematyką to i tak lektura obowiązkowa. Czyli polecam raczej fanom.

Atrakcyjnie opracowany przewodnik po literaturze świata, w którym szybko można znaleźć potrzebne informacje na temat najwybitniejszych dzieł literackich i ich autorów – od starożytności do postmodernizmu, od Biblii do słynnych „Szatańskich wersetów”. Układ tego przewodnika jest przejrzysty i ułatwia usystematyzowanie wiedzy. Jest to pozycja, która okaże się przydatna dla uczniów szkół średnich i studentów, ale też dla wszystkich innych, którzy interesują się literaturą i chcą się czegoś dowiedzieć lub sprawdzić. Główne atuty tego kompendium to ogólna charakterystyka najwybitniejszych arcydzieł literackich - omówienia problematyki i stylu, prezentacja sylwetek pisarzy, epok i nurtów literackich, bogata ikonografia oraz sporo ciekawostek. To książka w sam raz dla tych, którzy: - lubią mieć uporządkowaną wiedzę, - są zdeterminowani wizją nadchodzących egzaminów, - mają wiedzę, ale z roztargnienia, ciągle mylą im się nazwiska, tytuły i epoki, - lubią wyruszać w literackie podróże, - mają świadomość, że w Królestwie Literatury jest wciąż jeszcze wiele ciekawego do odkrycia.

Ciekawe... Kto dziś przyznaje się, że jego rodzina wywodzi się z chłopów? Gorzej, z chłopów panszczyźnianych... Sama szlachta... :) Ja pół chłop, pół szlachcic, przepraszam za swoich przodków. Myśmy sami sobie zgotowali ten los, i o tym jest ta książka... No może nie do końca... Polska arystokracja, która tak chętnie sięgała po ordery Rosji, Prus czy Austrii dziś "robi" za pokrzywdzoną przez komunę...

Profesor Lawrence Lessig jest zwolennikiem reformy systemu praw autorskich... no właśnie.. Reformy…, tzn. chciałby zastąpić aktualne znaczenie symbolu (C) = "Wszystkie prawa zastrzeżone" (automatycznie, bez wiedzy autora) przez "Niektóre prawa zastrzeżone" (nie automatycznie, na żądanie autora) oczywiście w grę nie wchodzi (pożądana) opcja: "Wszystkie prawa zastrzeżone domyślnie dla domeny publicznej" lub "Żadne prawa nie zastrzeżone" (dla autora) Czyli niestety nie po drodze mu z Kinsellą... Mimo to "Wolna Kultura" jest warta przeczytania. Lessig świetnie punktuje zabójcze konsekwencje praw autorskich. Zabójcze - dosłownie.. np. wynalazca radiowej technologii FM zaszczuty przez koncerny radiowe popełnił samobójstwo - rozwój FM został wstrzymany na kilkadziesiąt lat. Autor często porównuje system zaświadczeń/zgód (potrzebnych w produkcji filmów/ książek) do systemu prawa w ZSRR.

Bardzo ciekawa książka-esej, ale nierówna i bez polotu. Najciekawsze oczywiście to, co dotyczy fundamentów hellenistycznej naukowości, rozróżnienia — całkowicie dziś stosowanego na opak — matematyki i fizyki oraz przemyślenia dot. metody naukowej, tak greckiej (cywilizacji hellenistycznej),jak i nowożytnej. Rozdziały, będące w rachubie objętości może i większościowe, o konkretnych osiągnięciach nauki i techniki, o gospodarce, o schyłku myśli i jego przyczynach, mogą z pewnością zainteresować historyków (i poszukiwaczy ciekawostek, tych niemało, tzn. ciekawostek, choć poszukiwaczy na LC pewnie też),ale dla zasadniczej myśli są nieistotne i choć pewni traci się ciągłość przy ich szybkim kartkowaniu, to strata to żadna, gdyż dla uchwycenia myśli przewodniej rozdziały te są zdecydowanie mniejszościowe. To, co przykuwa moją największą uwagę, to ostatni podrozdział i zakończenie, i choć podobnie miałem w ,,Lunatykach'' Koestlera (podobne wrażenie wznoszenia się i ogarniania coraz szerszych perspektyw, co prawda w innym stylu, bo u Koestlera drapieżnie, choć raczej kruczo niż pustułkowato ;)),to tutaj przykucie moje jest wyraźnie polemiczne. Szanuję za ukłon Duhemowi, podzielam bardzo krytyczne obserwacje dotyczące komercjalizacji współczesnej nauki i jej pędu ku ilości, ubolewania nad upadkiem ducha uczonego-mędrca itp. — ale brak zrozumienia dla Feyerabenda i kompletne zamknięcie na myśl Bohra bardzo bolą. PS Kupiona w księgarni przy centrum sztuki, była przeceniona do 1 (jednej) złotówki (super, miło, ale czy nie o czymś więcej to świadczy...),ale pewnie i tak bym się nie zdecydował (nie umiem odwracalnie kompresować książek, podobnie jak bez ryzyka budowlanego zwiększać pojemności mieszkania),gdyby nie to, że spostrzegłem Ireneusza Kanię jako autora przekładu — i wciąż mogę napisać, że jeszcze się na Jego wyborach nie (przynajmniej: nie bardzo) zawiodłem!

Trudna. Zagłębia się w szczegółowe definicje i problemy, matematyczne, fizyczne, naukowe. Bardzo smakowite jednak są komentarze dotyczące "dzieł" postmodernistów i ich delikatnie mówiąc niewiedzy oraz mętności ich książek. Autor zdziera zasłonę z nadętej głupoty i ignorancji udającej skomplikowaną mądrość.

Na przestrzeni dawnych wieków, widać, że seksualność ludzi była mniej ograniczona. Dopuszczano się kazirodztwa, biseksualizmu, homoseksualizmu, i sadyzmu, to była codzienność. O dziwo, takie zachowania były uznawane za normalne. Są też łagodniejsze tematy, dawniej nie liczył się wygląd, ale to jaki kto jest, w ten sposób ludzie się dobierali. ,,Póki pozwalają nam losy, syćmy oczy miłością". Jeszcze po tej lekturze, każdy chłopak musi zrozumieć, że jest łowcą, i jak na łowcę przystało, musi sobie kogoś upolować :) ,,Kobiety, tak jak i ryby, różnym się sposobem łowi, jedne z nich wpadają do sieci przemyślnemu rybakowi" Wydaje mi się, że to zależy od podejścia i starań. Interesująca książka, polecam.

Z jego książki weszło do języka dzisiejsze znaczenie terminu media (środki przekazu),jak również wiele innych pojęć, na przykład „globalna wioska" i „wiek informacji", które są powszechnie używane. Wszystkowiedzący z tak różnych czasopism jak Newsweek i Partisan Review zauważyli, że gdy ma się do czynienia z niepowiązanymi ze sobą okolicznościami, można szybko wybrnąć z kłopotów, używając określenia ,,makluhanizm". Choć z tego mędrca Północy zrobiono eponim, zachował osobowość wymiętoszonego profesora. Jego książkami należy się podniecać i zachwycać, bo są prorocze i genialnie oddają proces zmian społecznych pod wpływem mediów. I nie wypada pisać, że gość pisze bełkotliwie - co niestety jest faktem.

Książka, którą mam od dzieciństwa i zabrałam ją do siebie, do mieszkania, jako dorosły człowiek (czyli już dawno temu). Bardzo przyjemnie napisana, z humorem wyjaśniająca ciekawe sprawy. Dziś już nie wszystko jest aktualne, można dowiedzieć się więcej i szybciej. Ale poczucie humoru i piękne obrazki Edwarda Lutczyna, były przyjemnością samą w sobie. I dobrą decyzja, żeby książkę przeczytać po latach.

Wyobraźcie sobie książkę z 1922 roku do nauki historii powszechnej, napisaną przez absolutnego amatora (ale nie laika) tej dziedziny nauki, który nie posiadał nawet czegoś na kształt dzisiejszego wykształcenia wyższego. Książkę, która, co do tego autor był całkowicie pewny, przysporzy mu tylko kłopotów i nie przyczyni się do polepszenia jego podupadających finansów. Tymczasem "Historia świata" okazała się dla Wellsa oszałamiającym, międzynarodowym sukcesem wydawniczym! Do 1934 roku sprzedano tylko w krajach anglojęzycznych ponad dwa milliony egzemplarzy, które przyniosły autorowi dochód w wysokości 60.000 funtów. A teraz wyobraźcie sobie dorosłego czytelnika z roku 2017, który po lekturze tego dzieła wzdycha sobie cichutko i z nostalgią oraz dużą dozą rezygnacji marzy na jawie o decyzji polskiego ministerstwa oświaty o wprowadzeniu "Historii świata" do lektur obowiązkowych na rok szkolny 1983/84... Tak, to niestety fantastyka dnia codziennego. Ale w tej dziedzinie Wells też nie był najgorszy, co nie? P.S.: Wstęp Juliusza K. Palczewskiego to majstersztyk tego typu tekstów. Co Ossolineum, to jednak Ossolineum!

Klasyk z literatury na temat historii sztuki, pomimo braku nowszych wydań wiedza przekazana w sposób merytoryczny z naznaczonymi kontekstami historycznymi, pomimo ponad 500 stron czyta się ją przyjemnie. Dobra pozycja do wdrożenia się w temat historii sztuki

Złotego Faraona przeczytałam jeszcze w podstawówce. Przez tą książkę porzuciłam fantazje o hodowaniu dinozaurów, zaczęłam marzyć o ekspedycjach archeologicznych i poszukiwaniu skarbów. Moja kariera Indiany Jonesa zaczęła się i zakończyła w osiedlowej piaskownicy, ale sentyment pozostał. Do historii, skarbów, ekscytujących przygód i naiwnej nadzieji, że kiedyś znajdę wehikuł czasu.

Widzę, że ateuszki w komentarzach znowu tylko stękają bezradnie po tym jak zostali doszczętnie zmaltretowani przez kolejną książkę, tym razem Davida Berlinskiego, który w mistrzowski sposób i z ogromną erudycją pokazał, że tak zwany "nowy ateizm naukowy" jest tylko bełkotliwym systemem samowywrotnych wierzeń. Brawa dla Davida Berlinskiego. Pisanie przez ateuszków, że książka Berlinskiego jest "chaotyczna" i "wyrywa z kontekstu cytaty", to oczywiście typowe bzdury wymyślane przez ateuszków na kolanie z braku pomysłu na jakąkolwiek sensowną polemikę z tymi, którzy obnażyli, że ateizm to tylko system irracjonalnych i wewnętrznie sprzecznych wierzeń. Zwięzłe streszczenie świetnej książki Berlinskiego można znaleźć choćby tutaj: https://www.apologetyka.info/ateizm/agnostyk-przeciw-ateistom,406.htm To dla tych, którzy chcieliby się przekonać, że książka Berlinskiego ma naprawdę wartościową i merytoryczną treść, a tym samym jest warta przeczytania i godna polecenia. Również i ja gorąco ją polecam, zwłaszcza tym, którzy dali się nabrać na pospolite oszustwo, że ateizm jest "naukowy" i "logiczny". To jest właśnie szatańskie urojenie, jak to celnie ujmuje tytuł książki Berlinskiego

Trochę zawiłe aczkolwiek ciekawe ujęcie tematu powstania życia na Ziemi (a być może i nie tylko). Książka jest stara, a zatem część naukowych zagadek została już rozwiązana, a część zyskała inne wyjaśnienia. Wciąż jednak uważam, że daje wartościową perspektywę - przynajmniej w kwestii porzucania antropocentrycznych poglądów.

Ta książka jest tym, czym się zapowiada - absolutnie nieprzeciętnym zbiorem informacji, historii i anegdot na temat najmniej znanych i najbardziej zapomnianych szczegółów początków Królowej Nauk. Nie jest to encyklopedia - nie brakuje żartów, opowiastek, a nawet przykładów, jak dawniej liczono. Poznałam tę książkę całkiem przez przypadek i już dość dawno temu, mimo to nie sądzę, żeby którakolwiek inne dzieło poświęcone matematyce zdołało ją przebić. Jeśli ktoś fascynuje się liczbami i tym jak kształtowały się przez wieki, zastanawia się, dlaczego rzymskie 4 to IV, to po prostu MUSI ją przeczytać co najmniej raz w życiu.

Wiesz, że zdarzyło się, że człowiek z wodogłowiem funkcjonował normalnie w społeczeństwie, mimo, że w zasadzie nie miał mózgu? Albo, że inny przestrzelił sobie głowę i w zasadzie nic mu się nie stało (poza urazem psychicznym)? Masz świadomość, że mózg w takiej formie jakim znamy go teraz był w posiadaniu naszych praprzodków już około 100 tysięcy lat temu? I nikt nie wie po co, ani dlaczego przestał się dalej (na drodze ewolucji) rozwijać. Tego wszystkiego możesz się dowiedzieć z tej książki. I jeszcze wielu innych rzeczy. To nienachalnie opisany kawał solidnej wiedzy o naszym mózgu, umyśle i jego rozwoju. Książka jest już dość stara i dostępna w zasadzie tylko na aukcjach internetowych, ale w dalszym ciągu aktualna (no może z wyjątkiem fragmentów dotyczących medycyny - ta się trochę rozwinęła). Jedna z lepszych pozycji z serii tzw. "popularnonaukowych", którą mogę z czystym sumieniem polecić każdemu spragnionemu wiedzy.