Guwernantka

Interesujący romans.

Interesujący romans.

Jestem niesamowicie zawiedziona, bo w serii Da Capo cześniej zdarzały się dobre, niż złe książki. Zaczęło się od tego, że nie wciągnęła mnie od pierwszych 10-15 stron. Później nie wciągnęła mnie nawet po pierwszych 100 stronach. Jest najzwyczajniej w świecie nudna, a te krótkie sceny, nierozbudowane opisy i jeszcze bardziej szczątkowe dialogi z pewnością tutaj nie pomagają, to nie książka Jane Austen, w której autorka potrafiłaby ogarnąć całą fabułę z trzeciej osoby.

Postacie, które się tutaj pojawiają nie mają za grosz charakteru (np: główna bohaterka podczas ostatniej kłótni, kiedy na jaw wychodzi jej tożsamość, powinna się jakoś postawić, wykrzyczeć mu w twarz „nie wyszłabym za ciebie nawet gdyby mi zapłacili", albo coś podobnego, ona natomiast nic, przez całą książkę nic podobnego nie robi, chociaż podobno przeszła jakąś tam emancypacyjną przemianę, taa, mój pies ma więcej do powiedzenia niż ona). I ok, nie czepiałabym się dziewczyny z dziewiętnastowiecznej powieści, że nie myśli jak współczesne kobiety, gdyby nie to, że na każdym kroku podkreślane jest, że ona jest taka pyskata i stwarza wyzwanie, i jest idealnym towarzyszem do dyskusji w rozmowie z mężczyzną, bo zawsze ma swoje zdanie.

Intryga jest tak podgrzewana, że myślałam, że zamarznę. Np: wszelkie poszlaki na niebie i ziemi świadczą o tym, że uciekinierkę mają pod nosem, wiedzą dokąd się udała, u kogo mogła zamieszkać, znają rysopis, ale nie, to przecież nie może być „ta dziewczyna" (w tym momencie już wysiadłam).

Do tego wszystkiego dochodzi kwestia aroganckich powiedzonek jak z taniego porno, niby wszystko takie „nie dotykaj mnie", a jednak słyszymy teksty w stylu „chodź do mnie, maleńka, usiądź mi na kolankach".

Jestem niesamowicie zawiedziona, bo w serii Da Capo cześniej zdarzały się dobre, niż złe książki. Zaczęło się od tego, że nie wciągnęła mnie od pierwszych 10-15 stron. Później nie wciągnęła mnie nawet po pierwszych 100 stronach. Jest najzwyczajniej w świecie nudna, a te krótkie sceny, nierozbudowane opisy i jeszcze bardziej szczątkowe dialogi z pewnością tutaj nie pomagają,...

Książka przeczytana w jeden dzień, wręcz pochłonięta. Lekka i w przyjemny sposób napisana. To kolejna książka pani Hawksley, na której się nie zawiodłam. Romans historyczny, ale pozbawiony wulgarnych scen seksu i przemocy. Raczej opowieść o miłości. Polecam!

Książka przeczytana w jeden dzień, wręcz pochłonięta. Lekka i w przyjemny sposób napisana. To kolejna książka pani Hawksley, na której się nie zawiodłam. Romans historyczny, ale pozbawiony wulgarnych scen seksu i przemocy. Raczej opowieść o miłości. Polecam!

Skusiłam się zachęcona opisami o stylu Jane Austen, jednak równie dobrze można tak opisać każdy romans osadzony w realiach epoki. Zdecydowanie daleko tutaj do subtelnego stylu Austen. Postacie są jednowymiarowe i do bólu schematyczne. Intrygę oczywiście udaje się rozpracować po początkowych rozdziałach, ale jeśli chodzi o ten gatunek, to nie jest to jakoś specjalnie przeszkadzające. Dość irytujące wydało mi się natomiast tłumaczenie w nawiasach oczywistych zachowań i pobudek niektórych bohaterów książki, tak jakby czytelnik nie był w stanie sam się tego domyślić. Pomijając te mankamenty książkę czyta się bardzo szybko i lekko. Nie można jej odmówić pewnego uroku i zdecydowanie można się przy niej całkowicie odprężyć.

Skusiłam się zachęcona opisami o stylu Jane Austen, jednak równie dobrze można tak opisać każdy romans osadzony w realiach epoki. Zdecydowanie daleko tutaj do subtelnego stylu Austen. Postacie są jednowymiarowe i do bólu schematyczne. Intrygę oczywiście udaje się rozpracować po początkowych rozdziałach, ale jeśli chodzi o ten gatunek, to nie jest to jakoś specjalnie...

Clementine uciekła przed małżeństwem z markizem, praktycznie pod jego nos. Bardziej była to ucieczka przed matką, przy okazji też nawiać można było narzeczonemu podejrzanemu o bycie skończoną świnią. Oczywiście tu doszło do pomyłki, Lysander to nie jego brat Alexander, ale to tak jest jak się ma nieaktualne informacje ;)
Panna Hastings ucieka do kuzynki, do miejscowości w której markiz ma swoją siedzibę. W wyniku splotu różnych wypadków dziewczyna zostaje wzięta za guwernantkę (właściwie podaje się za nią, nie ma innego wyjścia) i zatrudniona na tej posadzie w domu niedoszłego narzeczonego. Pracuje z siostrą markiza.
Na dodatek spotkanie bohaterów miało miejsce wcześniej w totalnie innych okolicznościach i Lysandrowi ciągle nie daje spokoju skąd on tę pannę zna ;)
ogólnie maskarada nie wysuwa się tu jakoś mocno na pierwszy plan. Na dodatek mam wrażenie że w nią bawi się też niechcący i nieświadomie sam bohater, jest brany przez bohaterkę za swojego brata. Taka ukryta przebieranka ;)
Ogólnie książka całkiem przyjemna, bez hot scenek, ale z delikatną chemią. Wybuchów namiętności brak co zaliczam na plus.
Drugoplanowi bohaterowie dość czarno biali, ale znośnie stworzeni.
Całkiem przyjemna lektura, ale wracać chyba jednak nie będę.

Clementine uciekła przed małżeństwem z markizem, praktycznie pod jego nos. Bardziej była to ucieczka przed matką, przy okazji też nawiać można było narzeczonemu podejrzanemu o bycie skończoną świnią. Oczywiście tu doszło do pomyłki, Lysander to nie jego brat Alexander, ale to tak jest jak się ma nieaktualne informacje ;)
Panna Hastings ucieka do kuzynki, do miejscowości w...

To trzecia ksiazka autorstwa tej pisarki, ktora przeczytalam i byla to najlpesza sposrod nich. 'Guwernantka' napisana jest w stylu tworczosci Jane Austin, nie zalicza sie wiec do 'ognistej' kategori romansu, lecz zdecydowanie utrzymuje zainteresowanie. Bohaterowie daja sie lubic i nie irytuja. Jezeli mialabym wskazac jakies mankamenty, to beda dwa - Lysander potrzebowal duzo czasu, aby zdac sobie sprawe kim naprawde jest jego guwernantka, a drugie to raczej zabawne stwierdzenie Clemency, ze jej wybranek 'nigdy nie bedzie prawdziwie przystojnym mezczyzna'. Milej lektury.

To trzecia ksiazka autorstwa tej pisarki, ktora przeczytalam i byla to najlpesza sposrod nich. 'Guwernantka' napisana jest w stylu tworczosci Jane Austin, nie zalicza sie wiec do 'ognistej' kategori romansu, lecz zdecydowanie utrzymuje zainteresowanie. Bohaterowie daja sie lubic i nie irytuja. Jezeli mialabym wskazac jakies mankamenty, to beda dwa - Lysander potrzebowal...

Mile jestem zaskoczona. Książka utrzymana w tonacji powieści Jane Austen. Subtelna, staroświecka i urocza.

Mile jestem zaskoczona. Książka utrzymana w tonacji powieści Jane Austen. Subtelna, staroświecka i urocza.

Ciepła opowieść z plejadą różnorodnych charakterów. Nie nazwałabym jej banalnym romansem. Jest dużo intryg, tajemnic, niedomówień, zauroczeń. Główna bohaterka jest bardzo ciekawą i sympatyczną postacią. Interesujący jest także dobór imion. Podoba mi się też okładka. Przyczepić się muszę za to do samego tekstu, w którym pojawiają się liczne błędy, zmieniające niekiedy sens całego zdania. Kto to tłumaczył/przepisywał?! Książka jest nietypowa pod jeszcze jednym względem - romanse Da Capo mają na ogół około 320 stron, ten zaledwie 255. Jak dla mnie mogłaby być podzielona na więcej niż 10 rozdziałów - są trochę przydługie. Kwestie wyłącznie formalne, ale gwiazdki lecą, niestety :(

Ciepła opowieść z plejadą różnorodnych charakterów. Nie nazwałabym jej banalnym romansem. Jest dużo intryg, tajemnic, niedomówień, zauroczeń. Główna bohaterka jest bardzo ciekawą i sympatyczną postacią. Interesujący jest także dobór imion. Podoba mi się też okładka. Przyczepić się muszę za to do samego tekstu, w którym pojawiają się liczne błędy, zmieniające niekiedy sens...

Nic nowego , typowy romans . Lekko się czyta , na ogromny plus , to piękne opisy scenerii , gdzie toczy się akcja .

Nic nowego , typowy romans . Lekko się czyta , na ogromny plus , to piękne opisy scenerii , gdzie toczy się akcja .