Złudzenia, które pozwalają żyć

📖 W książce „W co grają ludzie” Eric Berne analizuje gry psychologiczne jako powtarzalne wzorce ukrytych transakcji w relacjach międzyludzkich, odróżniając je od prostych interakcji, rytuałów i rozrywek. Przedstawia strukturę osobowości z perspektywy stanów ego: Rodzica, Dorosłego i Dziecka, wyjaśniając, jak te stany wpływają na komunikację i powstawanie transakcji komplementarnych i skrzyżowanych. Omawia różne rodzaje gier, ich motywy, korzyści psychologiczne i społeczne, a także antytezy, czyli sposoby na przerwanie destrukcyjnych schematów. Autor bada genezy gier w dzieciństwie i ich wpływ na los człowieka, oferując wgląd w dynamikę relacji i możliwości osiągnięcia autonomii poprzez uwolnienie się od nieświadomych wzorców. Jeśli jeszcze nie czytaliście tej książki 📖, czas nadrobić zaległości. To właśnie dzięki takim lekturom stajemy się wewnętrznie bogatsi, bardziej świadomi i lepiej zorientowani w świecie społecznym – naturalnym środowisku człowieka. Słowem, kanon myśli psychologicznej. Więcej o książce „W co grają ludzie” 👇 https://pzc.innelektury.pl/w-co-graja-ludzie-eric-berne/

#runway #sports #współpraca #☕️ #🍂 #booksta Znasz mechanizmy, które rządzą człowiekiem? Psychologia społeczna jako nauka badania wpływu innych na nasze zachowania, myśli, przekonania. Wskazuje na niezednoznaczność zachowań człowieka pod wpływem wielu czynników ( nastroju, miejsca). 📑 Książka: ✅️pokazuje jak błędne przekonania, myśli nami kierują i cenie jaką za nie płacimy. ✅️daje wgląd w indywidualny temperament i jego wpływ na odbiór rzeczywistości. ✅️wnika w mechanizmy jakimi się kierujemy-naszych popędach, pragnieniach, tłumaczą pobudki i motywacje. Swą wiedzę autorzy argumentują badaniami i eksperymentami. Pokazują jak cennym źródłem wiedzy są ludzie. Dają wskazówki jak lepiej zrozumieć człowieka i wyciągają na światło dzienne to co istotne do lepszego zrozumienia istoty ludzkiej. Książka porusza istotne zagadnienia: ✔️ tożsamość społeczna ✔️komunikacja ✔️konformizm ✔️relacje ✔️dysonans poznawczy. Aktualna, a z płynącej wiedzy można odnieść się do życia codziennego i politycznego, polecam.

Przed przystąpieniem do lektury zastanawiałem się dlaczego ocena jest taka średnia. Wstęp okazał się rewelacyjny – zaczyna się od próby ustalenia pojęć, i to nawet nie tylko osobowości, ale też, co niezwykle cieszy, samej teorii naukowej. Freud, Jung i Adler opisani dość rzeczowo, z naciskiem na samą osobowość, a nie ich teorie psychologiczne w ogóle. Dalej entuzjazm pikuje w dół, w muł suchych faktów i przedzierania się przez nic nie mówiące… no właśnie, nawet nie szkice teorii, a same koncepcje szkiców, i też nie samych teorii osobowości, a raczej tego jak działa człowiek. Całość prezentuje się jako nudny informator, który można by zmieścić na stu stronach. Pochwalić należy za opis: jak skorzystano z danych teorii, jak potoczył się ich rozwój, jaki jest obecny status oraz pobieżne przedstawienie krytyki. Nie wiadomo czy śmiać się czy płakać, kiedy jajogłowi spędzają dziesiątki lat na „odkrywczych badaniach”, które jedynie potwierdzają starożytne maksymy filozofów – przy tym swoje odkrycia traktują jednostronnie i absolutystycznie. Behawioryści są żałośni i mogą jedynie lizać ślady na ziemi pozostawione przez Arystotelesa: „Nawyk jest drugą naturą człowieka”. Śmiałbym się z tych fanatyków zapatrzonych w iluzję własnej wyższości nad ludźmi żyjącymi w przeszłości, gdyby nie to, jakie spustoszenie robią w nieświadomych umysłach współczesnego społeczeństwa. Trafił się też niezły babol przy jungowskiej animie i animusie: „Pogląd, iż człowiek jest w istocie rzeczy biseksualny, jest dobrze znany i powszechnie akceptowany”. Że jak? :) Jung pisał o symbolicznych pierwiastkach: męskim i kobiecym, które związane są z rozumem i sercem (emocjami). Każdy człowiek ma rozum i serce, lecz mężczyźni (symbolicznie!) głównie kierują się rozumem, a kobiety sercem. Kiedy więc Jung pisze, że każdy ma w sobie coś z mężczyzny i kobiety, i aby mężczyzna dobrze się rozwijał, powinien "odnaleźć w sobie kobietę", chodzi mu o to, że powinien nauczyć się korzystać z serca tak jak kobiety, a kobiety odwrotnie, z rozumu tak jak mężczyźni. Biseksualność to nie jest posiadanie obu płci, lecz seksualny pociąg do obu płci. Można się trochę pogubić przy tych hermafrodytach i androgynach, ale chlapnąć taką bzdurę? Że niby 99% ludzkości wmawia sobie, że są heteroseksualni? A może heteroseksualizm to "tylko konstrukt kulturowy"? XD Zdecydowanie więcej wiedzy podanej w przystępny sposób przyniosła mi „Filozofia osobowości; od antycznej idei duszy do współczesnej teorii osoby” Tadeusza Kobierzyckiego - gorąco polecam! ----------------------------------------- „Z zainteresowaniem zmiennymi motywacjami i problemami funkcjonalności wiązało się przekonanie teoretyków osobowości, iż zrozumienie ludzkiego zachowania może wynikać z traktowania i badania człowieka w sposób całościowy. Większość psychologów osobowości utrzymywała, że człowieka powinno się badać jako całościowo funkcjonującą osobę w jej naturalnym środowisku. Argumentowali oni ze stanowczością, iż zachowanie powinno być badane w jego kontekście, a każdy pojedynczy akt zachowania powinien być badany i interpretowany w powiązaniu z pozostałymi zachowaniami jednostki. Ten punkt widzenia wynikał w sposób naturalny z praktyki klinicznej, gdzie do leczenia zgłaszała się osoba jako całość i gdzie trudno było ograniczyć się do badania jednego zmysłu lub jednego obszaru doświadczeń”. „Podczas gdy generalnie psychologowie wykazują coraz większą specjalizację, narażając się na zarzut, iż wiedzą oni już prawie wszystko o prawie niczym, psychologowie osobowości wzięli częściową odpowiedzialność za zebranie i zintegrowanie różnorodnych odkryć dokonanych przez specjalistów. Eksperymentator wprawdzie wiedział wiele o zdolnościach motorycznych, o słyszeniu, widzeniu, spostrzeganiu, ale miał niewiele do powiedzenia na temat tego, w jaki sposób funkcje te wiążą się ze sobą. Psycholog osobowości zaś był w większym stopniu zainteresowany reorganizacją lub integracją faktów niż analizą czy fragmentarycznym badaniem zachowań. Z tego opisu wyłania się nieco romantyczne wyobrażenie teoretyka osobowości jako jednostki składającej w całość kawałki układanki, którą tworzą nie powiązane ze sobą wyniki oddzielnych badań z różnych specjalności psychologicznych. Należy jednak stwierdzić, że kilku autorów ubolewa nad tym, iż badacze osobowości nie stosują się do założeń teoretyków, ujmując jednostki w sposób całościowy. Rea Carlson pisze: „Obecne zubożenie badań nad osobowością jest deprymujące, ponieważ pokazuje ono, że zaprzestano realizować cel jakim jest badanie osoby jako całości”. „Zacznijmy od rozważenia, czym jest teoria, a następnie przejdźmy do ważniejszego pytania: jakie są jej funkcje? Na wstępie należy powiedzieć, że teoria jest zbiorem założeń stworzonych przez teoretyka. Rozpatrując teorię jako zbiór założeń podkreślamy, iż teorie nie są „dane” lub przesądzone przez naturę lub jakikolwiek inny czynnik determinujący. Tak jak te same doznania lub obserwacje mogą stanowić dla poety lub pisarza bodziec do stworzenia dowolnego dzieła spośród możliwych niezliczonych i różnorodnych dzieł sztuki, tak też wyniki badań mogą być włączone do każdego z wielu odmiennych schematów teoretycznych. Teoretyk dokonuje wolnego i twórczego wyboru, decydując się na takie, a nie inne zinterpretowanie faktów, które są przedmiotem jego zainteresowań. Akt ten różni się od wyboru artysty tylko rodzajem faktów czy doświadczeń, na których się koncentruje, oraz tym, na jakich podstawach będzie się opierała ocena jego twórczych wysiłków. Podkreślamy tutaj, iż teorie budowane w sposób twórczy i arbitralny, a z tego wynika, że możemy wprawdzie określić, w jaki sposób mogą być one oceniane, ale nie jesteśmy w stanie określić, w jaki sposób winno się je budować. Nie istnieje żaden przepis na stworzenie owocnej teorii, podobnie jak nie ma przepisu na stworzenie dzieła literackiego o trwałej wartości. Fakt, że teoria jest raczej pewnym formalnym wyborem, nie zaś czymś koniecznym lub wyznaczonym przez znane relacje empiryczne, wskazuje, iż kategorie prawdy i fałszu są wobec niej nieadekwatne. Teoria może być tylko użyteczna lub nieużyteczna. Użyteczność teorii określa się, jak zobaczymy, przede wszystkim ze względu na to, w jakim stopniu umożliwia ona wywodzenie przewidywań czy hipotez dotyczących zjawisk, o których się wypowiada, hipotez, które są weryfikowalne (można sprawdzić, czy są one prawdziwe). […] Powinna ona zawierać zbiór odpowiednich założeń powiązanych ze sobą w sposób systematyczny oraz zbiór definicji empirycznych”. „Inną funkcją, jaką powinna pełnić teoria, jest zapobieganie zgubieniu obserwatora w skomplikowanych i złożonych zjawiskach rzeczywistości. Teoria jest jakby rodzajem przesłony czy końskich klapek, dzięki którym nie musimy zwracać uwagi na wszelkie aspekty badanego zjawiska. Nie przygotowanemu obserwatorowi wydaje się, iż każde złożone zachowanie może być analizowane i opisywane na różne sposoby – i tak jest rzeczywiście. Teoria umożliwia obserwatorowi rozpatrywanie danego zjawiska w oderwaniu od jego naturalnej złożoności w sposób systematyczny i efektywny. Możemy abstrahować i upraszczać, posługując się teorią lub bez niej, jednakże jeśli nie postępujemy zgodnie ze wskazówkami wyraźnie sformułowanej teorii, to zasady determinujące nasz ogląd rzeczy będą ukryte w nieświadomie przyjmowanych założeniach i postawach. Teoria wyszczególnia pewną ograniczoną liczbę bardziej lub mniej określonych wymiarów, zmiennych lub parametrów, które mają najistotniejsze znaczenie. Pozostałe wymiary czy aspekty sytuacji mogą być z punktu widzenia danego problemu w pewnym stopniu pominięte. W użytecznej teorii zawarte są dość wyraźne wskazówki dotyczące tego, jakich danych należy poszukiwać w odniesieniu do określonego problemu. W związku z tym można się spodziewać, iż naukowcy badający te same zjawiska empiryczne, lecz zajmujący skrajnie odmienne stanowiska teoretyczne będą mieli niewiele wspólnych obserwacji. „Jednakże, jak wynika z przedstawionych dalej rozważań, te cztery funkcje łącznie tworzą pewną całość. Doznanie pozwala nam ustalić, co się w danej chwili dzieje, myślenie umożliwia zrozumienie tych zjawisk, uczucie wskazuje, jaką maj one dla mnie wartość, a intuicja wskazuje, skąd mogą się one wywodzić i dokąd mogą doprowadzić. Dzięki temu możemy orientować się w otaczającym nas świecie tak precyzyjnie, jakbyśmy ustalali położenie geograficzne za pomocą długości i szerokości”. „Różne systemy, postawy i funkcje, które składają się na całą osobowość, mogą oddziaływać na siebie w trojaki sposób. Jeden system może kompensować słabości innego systemu, może przeciwstawiać się innemu systemowi lub też dwa lub więcej systemów może się połączyć, tworząc syntezę. Kompensację można zilustrować na przykładzie wzajemnych relacji między postawami ekstrawersji i introwersji. Jeśli na poziomie świadomego ego postawą dominującą jest postawa ekstrawersji, to na poziomie nieświadomości kompensowana jest ona przez rozwinięcie stłumionej postawy introwersji. Kompensacja polega na tym, iż jeśli postawa ekstrawertywna zostanie w jakiś sposób zablokowana, to do głosu dochodzi nieświadoma postawa introwertywna i opanowuje osobowość. Zazwyczaj po okresie silnych zachowań ekstrawertywnych następuje okres zachowań introwertywnych. Kompensacja przejawia się także w marzeniach sennych. U osoby, u której przeważa ekstrawersja, mają one charakter introwertywny, i odwrotnie – u osoby o przewadze introwersji sny mają przeważnie charakter ekstrawertywny”. „Coraz większa liczba badaczy wykazuje, że skale MBTI są użyteczne w warunkach eksperymentalnych. Omawiane wcześniej badania Carlson należą z pewnością do tej grupy. Hicks (1985) posłużył się wynikiem MBTI w badaniach nad „podstawowym błędem atrybucji”. Ten błąd poznawczy polega między innymi na powszechnej tendencji obserwatorów do wnioskowania, iż autor eseju wierzy w to co napisał, nawet wtedy, gdy obserwator wie, że piszący został poinstruowany, iż ma poprzeć określony pogląd. Hicks przewidywał, że najmniej skłonne do popełnienia podstawowego błędu atrybucji będą osoby należące do typu intuicyjnego, dzięki swej zdolności wyobrażenia sobie siebie samych w hipotetycznych sytuacjach, oraz osoby o typie myślowym, które są najlepsze w obiektywnej, bezosobowej analizie. Założenie to zostało potwierdzone dzięki stwierdzeniu, że osoby należące do typu intuicyjno-myślowego były najmniej ze wszystkich typów skłonne do popełniania błędu polegającego na zakładaniu, że autorzy wierzyli w to, co napisali, kiedy były dowody wskazujące, że było odwrotnie. Również Ward i Loftus (1985) stwierdzili, że w zadaniach polegających na składaniu zeznań przez naocznych świadków osoby należące do introwertywnego typu intuicyjnego lepiej przypominały sobie niż osoby należące do ekstrawertywnego typu doznaniowego, kiedy pytania były zgodne z tym, co osoby te rzeczywiście widziały. Kiedy jednak zadawano im wprowadzające w błąd pytanie dotyczące znaku „stop”, którego nie było, osoby należące do introwertywnego typu intuicyjnego popełniały znacznie więcej błędów w przypominaniu niż ekstrawertywne typy doznaniowe. Ogólnie, osoby o typie introwertywnym i osoby o typie intuicyjnym czy to odrębnym czy też w połączeniu, były bardziej skłonne akceptować zarówno prawdziwe, jak i błędne informacje. W pierwszym przypadku dawało to większą dokładność przypominania, w drugim – mniejszą”. „Adler napisał że: „decydująca, zasadnicza różnica między psychoanalizą a psychologią indywidualną […] jest taka, że Freud wychodzi z założenia, iż człowiek z natury chce tylko zaspokoić swoje popędy – zasada przyjemności – a zatem, z punktu widzenia kultury, trzeba go uznać za zupełnie złego […] (w przeciwieństwie do Freuda, Adler był przekonany, że) nieuniknionym przeznaczeniem rodzaju ludzkiego jest zainteresowanie społeczne”. „Niemniej jednak, „tylko do celów nauczania”, Adler opisał cztery różne style życia, przy czym każdy z nich został przedstawiony w kategoriach stopnia zainteresowania społecznego i aktywności. Typ „rządzący” reprezentuje wysoki stopień aktywności, lecz niski zainteresowania społecznego. Tacy ludzie próbują uporać się z problemami życia przez zapanowanie nad nimi. Typ „otrzymujący”, który jest „z pewnością najczęstszy”, oczekuje, że dostanie wszystko czego potrzebuje. Typ „unikający” usiłuje uniknąć porażki w pokonywaniu życiowych problemów, unikając samych tylko problemów. Zarówno typ drugi, jak i trzeci przejawiają niski stopień zainteresowania społecznego i niski stopień aktywności. Czwarty typ Adlera, „społecznie użyteczny”, wykazuje aktywność w służbie na rzecz innych. Tacy ludzie podejmują zadania życiowe i starają się je rozwiązywać w sposób zgodny z potrzebami innych osób”. „Allport stale się przeciwstawiał zbytniemu zapożyczaniu wzorów z nauk przyrodniczych. Był przekonany, że metody badawcze i modele teoretyczne, które okazały się przydatne w naukach fizykalnych, mogą zaprowadzić jedynie na manowce przy badaniu złożonego zachowania ludzkiego”. „Allport uważa, iż pozytywizm, który prowadzi do koncepcji „pustego organizmu”, jest „po prostu absurdem””. „Typy są wyidealizowanymi konstrukcjami obserwatora, a jednostkę można dopasować do nich, lecz jedynie kosztem utraty jej odrębnej tożsamości”. „Gdy człowiek formułuje jakieś twierdzenie o świecie, powinniśmy rozumieć, że twierdzenie to mówi nam więcej o człowieku, który je wypowiada, aniżeli o rzeczywistości”. I na koniec nie mogłem sobie odmówić uszczypliwości na temat relatywistycznego pozytywnego Carla Rogersa: „Jeśli chodzi o mnie, rozpoczynając pracę, przeświadczony byłem, że Ja jest mglistym, mętnym, nie posiadającym żadnego naukowego znaczenia terminu, który opuścił słownik psychologów wraz z odejściem introspekcjonistów. Wskutek tego nieprędko dotarł do mnie fakt, że gdy klientom stwarzano możliwość wyrażenia swoich problemów i ustosunkowań za pomocą swoich własnych określeń, bez kierowania i interpretowania, wykazywali oni tendencję do mówienia w terminach Ja. […] Z wypowiedzi tych wynika jasno, że Ja musiało stanowić ważny element doświadczenia klienta, i że w jakimś osobliwym sensie jego celem było stanie się swoim „prawdziwym Ja”. Normalnie geniusz! XD Jak on na to wpadł? XD

„Motywacja i osobowość” Abrahama Maslowa to fundamentalna pozycja w psychologii humanistycznej, która wciąż inspiruje zarówno studentów, jak i praktyków. Maslow, odchodząc od behawioryzmu, proponuje holistyczne spojrzenie na człowieka, skupiając się na jego dążeniu do samorealizacji. Książka podzielona jest na cztery części. Pierwsza z nich przedstawia teorię motywacji, w tym słynną hierarchię potrzeb, która wyjaśnia, jak zaspokajanie podstawowych potrzeb prowadzi do rozwoju wyższych aspiracji. Druga część analizuje psychopatologię i normalność, podkreślając znaczenie zdrowych relacji międzyludzkich. Trzecia koncentruje się na kreatywności i cechach osób samorealizujących się, a czwarta zawiera refleksje nad potencjałem ludzkim i jego rozwojem. Maslow nie oferuje gotowych recept, lecz zachęca do samodzielnej refleksji nad własnymi potrzebami i wartościami. Jego praca pozostaje aktualna i cenna dla każdego, kto pragnie głębiej zrozumieć mechanizmy motywacji i rozwijać swój potencjał.

Absolutnie najwyższa jakość. Książka w której zrozumienie każdego jednego zdania jest konieczne do zrozumienia kolejnego. Upośledziła mi zdolność do czytania powieści, ale warto było. Poza tym to rzetelnosc, merytoryka, styl przekazywania wiedzy, wizualizacja jej - wybitne.

Pozwala wyjaśnić wiele z codziennych ludzkich zachowań. Rozwija Ciebie interpersonalnie i daje do namysłu nad twoim własnym zachowaniem. Jednakże nauka ewolucji jest niczym jedzenie cukierka przez papierek. ,,Tak kiedyś robiła małpa podobna do nas, dlatego tak jest obecnie i więc powinniśmy tak robić, bo to się sprawdza". Jest to nieco nieuchwytny trywializm całej tej książki ale i też całej samej w sobie nauki o ewolucji. Jednakże książka zmusza do namysłu i daje pewną wskazówkę na przyszłość, dlatego polecam.

Książka pochłonęła mnie całkowicie. Jest napisana prostym językiem, bez zbędnego bełkotu naukowego. Jest to dobra pozycja dla studentów. Poruszonych jest wiele aspektów związanych z osobowością: od początków psychologii przez badania oraz wnioski. Fajną sprawą jest podsumowanie każdego rozdziału: słowniczek + poruszone aspekty + wypunktowane podsumowanie. Przeczytałam wiele książek psychologicznych, ale ta najbardziej przypadła mi do gustu (poza "Efektem Lucyfera").

"Osobowość Teoria i badania" to książka na wzór podręcznika szczególnie przydatna dla studentów. Jest to książka, przedstawiająca podstawowe i najważniejsze teorie osobowości - Zatem mamy tu psychoanalizę, behawioryzm czy psychologię humanistyczną (o reszcie nie wspominając). Książka jest naprawdę dobra ale nie do przesady. Przykładowo, autorzy wiele trudu zadali sobie aby opisać psychoanalizę freudowską, ale za to z kolei o neopsychoanalizie (Frommie) nie ma praktycznie nic. Kolejna sprawa jest taka, że jest to jakoś tak zbyt ogólnie wszystko napisane, tak jakby autorzy chcieliby w danej teorii napisać o wszystkim i czasami po prostu brakuje konkretów. Nie będę ukrywał że stanowi to nieraz problem. Co ciekawe 9 lat temu wyszedł bardzo podobny podręcznik autorstwa Halla i Lindzeya. Podręcznik bardzo dobrze opisany, taki właśnie skonkretyzowany. Mam wrażenie że autorzy trochę chcieli wzorować się na nim i wpadli w pułapkę. Chcieli skonkretyzować "Osobowość, teorię i badania" jeszcze bardziej jak autorzy tamtego podręcznika, a wyszło dość ogólnie - co nie znaczy że źle, idealnie jednak też nie. Reasumując, podręcznik (czy książka jak kto woli) jest ok, widać w nim jednak nieco zmarnowany potencjał a pokazują to kwestie o których powyżej napisałem. Generalnie jestem zadowolony z niego, ale też spodziewałem się trochę więcej. Ocena wystawiona przeze mnie najlepiej to obrazuje.

Przerażająca. Kupiona dla studenta psychologii. Żałuję, że czytałem. Teraz widzę samych świrów, a jeden nawet w lustrze siedzi ;-) Tak serio, to dość ciężka lektura, a zawód psychiatry/psychologa/psychoterapeuty wydaje się być mocno eksploatującym zajęciem.

przyznam, że początek mnie troszkę zniechęcił, lecz kolejne rozdziały czytało się o wiele lżej. Książka jest idealna do prac mgr., lub dla osób które piszą artykuły. W książce jest zawarte w skrócie kilka kwestii z którymi wiele osób w społeczeństwie miewa problemy, gdyż nie wiedzą dlaczego coś się dzieje tak a nie inaczej. Tak więc można z tych rozdziałów do artykułów wziąć przydatne informacje :)

Bardzo ciekawa, ale jednocześnie bardzo dołująca lektura. Po jej przeczytaniu mam takie nieprzyjemne wrażenie, że jesteśmy bardziej zwierzętami, niż ludźmi. Z biologicznego i ewolucyjnego punktu widzenia tak właśnie jest - naszym celem w życiu jest przekazać swoje geny dalej, dlatego nie dziwi mnie, że tak wielu ludzi ulega tym swoim pierwotnym popędom. Rodzi się we mnie jednak pytanie: czy nie powinniśmy wymagać czegoś więcej od siebie samych, skoro jesteśmy najbardziej rozwiniętym gatunkiem na Ziemi?

Tytuł powinien brzmieć raczej: Zarys psychologii indywidualnej Alfreda Adlera. Co do tematyki tytułowej. Sensem i kluczem do zdrowia ma być poczucie wspólnoty realizowane w stylu życia. Tu już zacząłem kręcić nosem na tak stadnie jednostronne ujęcie. Ale Adler się rehabilituje: chodzi o poczucie wspólnoty sub specie aeternitatis... Szczególnie ciekawe punkty to: konsolidacja stylu życia jednostkowego następująca już około 6 roku życia (!) I wykształcenie lub nie poczucia wspólnoty ze społecznością i rodzajem ludzkim. Brak poczucia wspólnoty występuje np. U dzieci dręczonych w środowisku rówieśniczym lub małoletnich sadystów, charakterystyczne dręczenie zwierząt u przyszłych przestępców itd. Poza tym wady ustrojowe np. Choroby genetyczne, upośledzenia, decadence fizjologiczna. Rozpieszczenie przez matkę we wczesnym dzieciństwie (tu Adler trochę przesadza bo z tego wywodzi połowę zła świata, neurozy, przestępczość , nałogi, lenistwo itd.) Ja bym również dodał że kluczowa jest RÓŻNICA między traktowaniem dziecka przez matkę a przez otoczenie np. podwórkowe, przedszkolne. Może powodować resentyment, chęć zemsty (patrz. Strzelaniny szkolne w USA, filmy np. Taxi driver),osobowość unikowa, osobowość schizoidalna, nerwice jak natręctw, neurasteniczna, uzależnienia (różne eskapizmy),przestępczość, wtórnie zaburzenia organiczne np. układu trawiennego, tiki. Patologie które np. Freud uznaje za ogólnoludzkie Adler uznaje za sztucznie wytworzone nie: genetycznie lecz podczas pierwszych lat życia dziecka. Urojony świat dziecka rozpieszczonego. Rola wad ustrojowych potęguje problem. Temat ujęty z ojcowską surowością fizjologa. 3 główne problemy życiowe (powiedzmy konstytuanty stylu życia) wg. Adlera to: Stosunek do społeczeństwa, do pracy i do miłości. Ja bym zapytał: gdzie przyczyna a gdzie skutek takiego ujecia? To ujecie jak dla mnie traktuje np. nieprawidłowości psychiczne z punktu widzenia społecznego i uważa że takim ujęciem trafnie ujmuje problem. Natomiast myślę że jest inaczej: do psychologa ludzie zwracają się z problemami dotykającymi tych sfer dlatego że "uchybienia" w tych sferach dotykają społeczeństwa które w takich wlasnie przypadkach wymusza leczenie. Wiec nie jest clou chorób psychicznych wymiar spoleczny lecz wymiar spoleczny powoduje to, co uznajemy za problem. Jak to często sie zdarza pomieszana causation. Też mi psychologia "indywidualna"! To podejście jest jednak nieco zniuansowane przez zawarcie: wielkich jednostek np. artystów (Np. Poe i Van gogh z punktu widzenia tych 3 zagadnień byli porażkami) i chorób organicznych. Być człowiekiem to dla Adlera mieć i kompensować kompleks niższości. Juz dzieci czują boleśnie swoją niższość w stosunku do dorosłych itd. Dlatego rosną? Na pewno częsty widok kompensacji niższości przez kompleks wyższości u artystów, naukowców, cynik lub realista powie polityków itd. Pojęcia: kompleks niższości, kompleks wyższości, protest męski (feminizm i nie tylko),rozpieszczone dziecko i pragnienie rozpieszczenia, poczucie wspólnoty. Nawiasem. Czynności żołądka Adler uznaje za element stylu życia! "Niech pan rozważy rzecz na zimno, panie Foster, a zobaczy pan, że nie ma potworniejszego przestępstwa nad nietypowe zachowanie. Morderstwo oznacza śmierć tylko jednostki, a czymże w końcu jest jednostka? [...] Nietypowość zagraża czemuś więcej niż tylko życiu jednostki; ono godzi w Społeczeństwo samo." Aldous Huxley " 262. Sub specie aeterni. [z punktu widzenia wieczności] – A: "Oddalasz się coraz szybciej od żyjących: wnet wykreślą cię z list swoich!". – B: "Jest to jedyny sposób, by uczestniczyć w przywileju zmarłych". – A: "W jakim przywileju?". – B: "Że już nie można umrzeć". Nietzsche, wiedza radosna.

Jeśli chodzi o wprowadzenie do psychologii, najbardziej podstawowe w samych założeniach to "40 prac badawczych..." to godna podziwu selekcja najważniejszych eksperymentów, które poddano idealnemu posegregowaniu i opatrzono bardzo krótkim, ale zręcznym podsumowaniem - od krytyki, poprzez wpływ na inne badania, aż po komentarz co dane badanie może powiedzieć o człowieku. Jeśli ktoś interesuje się psychologią choćby w pobieżny sposób, to wiele się nie dowie, choć - przyznam - wiedzę z pewnością usystematyzuje, bardzo delikatnie ją wzbogacając o kilka niuansów. Nieznający nawet podstaw zaś otrzymają nie zawsze ciekawe lub ambitne, ale niezbędne wprowadzenie do najważniejszych eksperymentów psychologicznych.

No wiedzy jest w tym mnóstwo i wyczerpuje temat trwającego rok kursu na studiach. Czytanie tego jednak jest dla masochistów. Przeczytałem dwa rozdziały i poległem, fatalnie się to czyta. Lepiej poczytać Maruszewskiego, ale wersja od Nęcki dla masochistów też jest spoko, co kto woli.

Książkę czytałam z lekkim strachem pod tytułem "jeśli dowiem się jeszcze więcej, to już nigdy się tego nie oddowiem". Przeraża bardzo kategoryczny język autora, jednak treść rzeczywiście skłania do rozkmin w sposób niepowtarzalny. Polecam wszystkim, którzy szukają większej głębi niż w tym, co oferuje pop psychologia.

Dla każdego czytelnika - jest źródłem pomysłów, jak porozumiewać się z ludźmi, żeby kontakty interpersonalne były życiową przyjemnością, a nie udręką. Mam nadzieję, że po zapoznaniu się z treścią książki , wskazówkami, poradami przynajmniej niektórzy pomyślą o swoich życiowych partnerach/partnerkach, kolegach/koleżankach z pracy, znajomych czy przeciwników politycznych. Niech nam w komunikacji interpersonalnej przyświeca motto: "Z zadowoleniem widzę, że się różnimy. Obyśmy razem się stali czymś więcej niż prostą sumą nas obu" Polecam. Myślę, że powinna być podręcznikiem już w szkołach średnich

📦 Zdejmuję z półki (i z siebie kurz) 💡 🧠 Spoiler alert, ale z rozmysłem i pazurem 🧠 🤷🏻‍♂️Nie pamiętam szczegółów. Ale pamiętam wrażenie – że po tej książce coś mi się poukładało, a coś innego rozsypało z trzaskiem. I dobrze. Bo 50 wielkich mitów psychologii popularnej to nie tylko zbiór chwytliwych obaleń – to książka, która wbija szpilkę tam, gdzie człowiek myślał, że wie. Ja też tak miałem. Wiele z tych mitów nosiłem w sobie latami, czasem powtarzałem bez zastanowienia. Nawet teraz, pisząc tę recenzję, czuję, jak niektóre z nich jeszcze gdzieś się tlą. 👉🏻 Piszę to jako recenzję świadomą spoilera. Nie dlatego, że nie szanuję niespodzianek – ale dlatego, że tutaj niespodzianka leży nie w tym, co, tylko dlaczego. Nie chodzi o to, że coś jest mitem. Chodzi o to, jak łatwo i często w te mity wierzymy. I co to mówi o nas, o naszych umysłach, o naszej potrzebie prostych odpowiedzi. Ta książka zrobiła mi psychologiczny audyt. I nawet jeśli niektóre diagnozy były bolesne, to wszystkie były potrzebne. 🧠 1–5: MÓZG I PERCEPCJA 🧠 1. Używamy tylko 10% mózgu – Gdyby to była prawda, ewolucja dawno by nas wyczyściła jak niepotrzebny plik. 2. Lewa/prawa półkula steruje osobowością – Mózg nie jest politykiem: nie dzieli się tak prosto na lewicę i prawicę. 3. ESP (zdolności parapsychiczne) są naukowo potwierdzone – Gdyby istniały, kasyna by już dawno splajtowały. 4. Oczy emitują promienie widzenia – To nie laser z „Gwiezdnych wojen”, tylko optyka w praktyce. 5. Subliminalne przekazy wpływają na nasze decyzje zakupowe – Gdyby tak było, reklamy szeptałyby nam nocami do ucha. 👶 6–10: OD KOŁYSKI PO GRÓB 👶 6. Muzyka Mozarta zwiększa inteligencję niemowląt – Dziecko nie stanie się Einsteinem, tylko dlatego że słuchało sonaty. 7. Dojrzewanie to zawsze okres burzy i naporu – Nie każdy nastolatek musi być hormonową bombą. 8. Kryzys wieku średniego jest nieunikniony – Sportowe kabriolety nie są objawem biologicznej konieczności. 9. Starość to zrzędliwość i demencja – Wielu staruszków bije młodszych na głowę… intelektem. 10. Każdy umierający przechodzi przez te same etapy – Śmierć nie ma ujednoliconego scenariusza jak „Titanic”. 🧠 11–14: PAMIĘĆ 🧠 11. Pamięć działa jak kamera wideo – Gdyby tak było, nikt nie kłóciłby się o to, „kto co powiedział”. 12. Hipnoza pomaga odzyskać utracone wspomnienia – Raczej pomaga wymyślać nowe. 13. Traumy są automatycznie wypierane – Umysł nie jest archiwistą z funkcją „ukryj plik”. 14. Amnezja to całkowita utrata tożsamości – To raczej „zamglenie rozdziałów”, a nie „skasowanie książki”. 🎓 15–18: NAUKA I EDUKACJA 🎓 15. Testy IQ dyskryminują niektóre grupy – Ale to nie testy są winne, tylko sposób ich użycia. 16. Trzymaj się pierwszej odpowiedzi na teście – A jeśli była głupia? 17. Dysleksja = odwracanie liter – To tylko objaw, nie istota problemu. 18. Uczymy się najlepiej zgodnie z własnym stylem uczenia się – Edukacja to nie Netflix z ustawieniami użytkownika. 😴 19–22: ŚWIADOMOŚĆ I MARZENIA 😴 19. Hipnoza to stan transu – Nie jesteś w Matrixie. 20. Sny mają symboliczne znaczenie – Czasem ogórek to po prostu ogórek. 21. Można uczyć się przez sen – Prędzej zaśniesz na wykładzie, niż go zapamiętasz. 22. Podczas OOBE dusza opuszcza ciało – To bardziej halucynacja niż podróż astralna. 😊 23–26: EMOCJE I CIAŁO 😊 23. Wykrywacz kłamstw jest skuteczny – Owszem, w filmach. 24. Szczęście zależy od okoliczności zewnętrznych – Ferrari nie rozwiąże twoich problemów egzystencjalnych. 25. Stres powoduje wrzody – To raczej bakterie… ale stres nie pomaga. 26. Pozytywne myślenie leczy raka – Życzeniowe myślenie to nie medycyna. 👫 27–30: SPOŁECZNOŚĆ I RELACJE 👫 27. Przeciwieństwa się przyciągają – Chwilowo, a potem się kłócą o wszystko. 28. Im więcej świadków, tym większa szansa pomocy – I dlatego nikt nie dzwonił. 29. Mężczyźni i kobiety mówią zupełnie inaczej – Czasem po prostu się nie słuchają. 30. Lepiej wybuchnąć niż tłumić gniew – A potem zbierać zgliszcza. 🧬 31–36: TOŻSAMOŚĆ I OSOBOWOŚĆ 🧬 31. Dzieci wychowane podobnie będą podobne jako dorośli – Geny mówią „hola, hola”. 32. Dziedziczne cechy są niezmienne – Geny to nie wyrok. 33. Niska samoocena to źródło wszystkich problemów – To mit w przebraniu dobrej intencji. 34. Ofiary molestowania zawsze mają problemy psychiczne – Trauma nie zawsze oznacza życiowe zgliszcza. 35. Test plam atramentowych (Rorschacha) mówi wszystko o tobie – A co, jeśli widzę tylko plamy? 36. Charakter widać w piśmie – Detektyw z długopisem? Wolne żarty. 🧨 37–42: PSYCHIATRIA I MITY 🧨 37. Etykiety psychiatryczne szkodzą – Czasem ratują życie, czasem niszczą. 38. Tylko głęboko depresyjni popełniają samobójstwo – Często ci, którzy się uśmiechają. 39. Schizofrenia to rozdwojenie jaźni – To chaos, nie „dwójka w jednym”. 40. Dzieci alkoholików są inne – Nie zawsze jak z katalogu DSM. 41. Autyzm to epidemia – Raczej nowa świadomość, nie nowy wirus. 42. Pełnia księżyca wpływa na szaleństwo – Wilkołaki wciąż nie znalezione. ⚖️ 43–46: PSYCHOLOGIA W SĄDZIE ⚖️ 43. Chorzy psychicznie są niebezpieczni – Większość to ofiary, nie oprawcy. 44. Profilowanie kryminalne naprawdę działa – CSI to jednak fikcja. 45. Obrona „niepoczytalności” działa często – Rzadko i trudniej niż w „Dr. House”. 46. Jeśli ktoś się przyznał, to znaczy, że jest winny – A presja? A manipulacja? 💊 47–50: TERAPIA I PSYCHOLOGIA PRAKTYCZNA 💊 47. Ekspercka intuicja jest najlepsza – Intuicja też ma swoje dni gorsze. 48. Abstynencja to jedyna droga dla alkoholików – Czasem lepsza jest redukcja szkód. 49. Terapia musi sięgać dzieciństwa – Czasem problem siedzi w „tu i teraz”. 50. Elektrowstrząsy są brutalne i niebezpieczne – Dziś to bezpieczniejsza procedura niż znieczulenie ogólne.

Napisana bardzo przejrzyście. Wiele zaburzeń zostało wyjaśnione w naprawdę wciągający sposób, niektóre omówione zostały bardzo krótko, lakonicznie, inne nie zostały omówione wcale. Jednak mimo wszystko znalazłam najbardziej interesujące mnie jednostki chorobowe. Pozycja bardzo dobra, polecam.

Almanach wiedzy z zakresu psychologii społecznej. Tak jak w innych recenzjach już wskazano, objaśnia bardzo wiele mechanizmów życia społecznego i może być źródłem bardzo cennej wiedzy także dla laika (powinno się o takich rzeczach uczyć w szkołach średnich). Mam poczucie (co zaświadcza gabaryt),że jest to książka wyczerpująca temat (przynajmniej na poziomie podręcznikowym),choć sprawia to jednocześnie, że czasami nuży. Szczególnie przypadły mi do gustu rozważania o przekonaniach społecznych (rozdział IV),moralności – szczególnie teorii fundamentów moralnych (rozdział IX),władzy jako czynniku wyzwalającym cechy, które już w nas tkwią (rozdział XVII) oraz o faktycznych (np. agresja, orientacja przestrzenna),względnie pozornych (np. zdolności matematyczne) i pozornych (często krzywdzących, np. dotyczących seksu i miłości) różnicach między kobietami i mężczyznami (rozdział XX).