Baśnie z dalekich mórz i oceanów

Cudowny powrót do czasów dzieciństwa, bo z tym kojarzą mi się baśnie zza wschodniej granicy Polski. Książka ta pokazuje bogactwo historii i kultury narodów Azji Środkowej i Kazachstanu, a to tylko pięć czy sześć opowieści. Książka jest ciekawie ilustrowana przez kilku autorów, co pozwala zobaczyć sztukę ilustracyjną z końca lat 80-tych z terenów byłych Republik Radzieckich.

Zbiór baśni cygańskich, opracowany przez Jerzego Ficowskiego towarzyszył mi w czasie mojego dzieciństwa. Uwielbiałam tę książkę i kochałam bohaterów tych niezwykłych dla mnie, a czasem naiwnych opowieści. Podobały mi się imiona cygańskie - Bakrengro, Andrusz, Keszalia, z zainteresowaniem czytałam o obozowiskach cyganów, tym bardziej, że jako dziecko miałam okazję przyglądać się taborom, które zatrzymywały się w okolicach Starogardu Gd. Przepiękne ilustracje Jerzego Srokowskiego podnoszą walory książki.

"Baśnie z gór" przypominają mi ten cudowny czas dzieciństwa, gdzie jeszcze nie potrafiąc dobrze czytać siadałem rankami i literka po literce, zdanie po zdaniu, chłonąłem wszystkie te cudowne opowieści z całego świata o trollach, smokach i dzielnych pastuszkach ratujących królestwo. To pozycja absolutnie obowiązkowa na półce każdego fana książek!

Jedna z książek z dzieciństwa, jedne z najwspanialszych strasznych baśni. Długo pamiętałam ilustracje i dlatego jak tylko ją znalazłam - kupiłam. Mam zamiar kiedyś czytać moim dzieciom :) Zdecydowanie dla tych co się lubią bać (i to nie tylko dla dzieci).

" Kto czyta książki, żyje podwójnie " Umberto Eco To jedna z pierwszych moich książeczek z dzieciństwa. Byłem niejadkiem, żebym jadł koniecznością było czytanie mi bajek. Naturalnie wszystkie znałem na pamięć, tak że opuszczanie tekstu nie wchodziło w rachubę. Głośno protestowałem. Do teraz wszystkim moim znajomym dzieciom, zamiast zabawek czy słodyczy, kupuję bajki, ale te klasyczne. Na te współczesne nie mogę patrzeć. Nie wiem czy zachęcają, czy bardziej odstraszają do czytania. Truizmem będzie napisanie, że jeśli dziecka nie nauczy się miłości do książek, to potem trudno wymagać, żeby je czytało. O korzyściach i negatywnych skutkach, nie chce mi się pisać. KUP BAJKI, ZRÓB DZIECKU PRZYJEMNOŚĆ !!!

Długie, dziwne, wydumane, więc dla niektórych mogą być niestrawne, a i tak je uwielbiam za przewrotny humor, feerię obrazów i zdarzeń, i to coś, co bym nazwała "wdzięcznym pozerstwem". Szkoda, że Stiller nie przetłumaczył morałów, którymi w oryginale kończyły się baśnie (szkoda też, że w posłowiu musiał oczywiście dać upust swojemu przekonaniu o własnej wspaniałości, ale to u tego tłumacza normalne). Za to ilustracje Brunovskiego są bezkonkurencyjne!

Znalezione w rodzinnym domu i przeczytane ze względu na dziecięce wspomnienia i sentyment. Kilka baśni jest naprawdę ciekawych. Dwie to w zasadzie to samo tylko nieco inaczej opisane. Warto przeczytać, bo polskie baśnie nie są gorsze od zagranicznych. Dodatkowym smaczkiem jest język sprzed prawie stu lat.

Psychologowie społeczni mówią: - Pokażcie bajki i opowiadania, jakich jakich słucha najmłodsze pokolenie, a dowiecie się, jak będzie społeczeństwo wyglądało za trzydzieści lat !!! Przygotowany przez rodziców wzorzec kulturowy odciśnie w przyszłości piętno na zachowaniu, postępowaniu i postawach młodych ludzi. Naturalnie przy zachowaniu pewnego ciągu dydaktycznego: nauczyciele, wychowawcy, książki, bohaterowie filmów, programów TV, platform internetowych itd. itp. No tak, ale od czegoś trzeba zacząć !!! Książkę POLECAM !!!

Same legendy są bardzo ciekawe. Mam tylko wątpliwość czy to są autentyczne podania ludowe czy raczej są to (W całości lub przynajmniej w części) dzieła propagandy PRL, które miały udowodnić trwanie polskości na Pomorzu Zachodnim aż po rok 1945. Bo przetrwanie autentycznych słowiańskich tradycji na terenie praktycznie całkiem zgermanizowanym (A takim było Pomorze Zachodnie aż do końca drugiej wojny światowej) wydaje się dość podejrzane, i to tym bardziej że te tradycje miałyby być mocno antyniemieckie.

Kolejna moja książka z mojej starej biblioteczki, wnuczki przyniosły ja ze strychu i jak niemal każdy weekend, czytam im różne baśnie, bajki i bajeczki... Tytułowa "Czarownica znad Bełdan" to jedna z osiemnastu baśni warmińsko-mazurskich, w których autor nawiązuje do dawnych wierzeń ludowych. Wszystkie baśnie rozgrywają się nad jeziorami, autor bardzo sprawnie opisuje charakterystyczne krajobrazy. Ja czytałam w dzieciństwie kilka razy tę książkę, więc część historii pamiętam dobrze do dziś. "Było to dawno, bardzo dawno temu. Ci, co widzieli i słyszeli, opowiedzieli drugim, ci z kolei swoim dzieciom i wnukom, a ponieważ nikt w opowieści skąpy nie był, opowieść rosła i rosła." Historia Anny z baśni "Czarownica znad Bełdan" od zawsze mi się podobała, tak jak ona bardzo lubiłam jarzębinę i czekałam na jej owoce, żeby zrobić sobie korale. Co prawda ona dostała swoje korale od czarownicy, lecz inne dziewczęta chcąc mieć takie same, pytały ją o to, skąd je wzięła, bo odkąd je zaczęła nosić, od razu wypiękniała. Wszystkie tak chciały. Lecz Anna nie chciała zdradzić swojej tajemnicy, więc im odpowiadała: "- Byłam w lesie nad strumykiem, tam gdzie rośnie jarzębina. Jarzębinie się skłoniłam, o korale poprosiłam." Co było dalej a nawet to, co było wcześniej to już sami musicie sobie przeczytać. Jeżeli oczywiście macie na to ochotę. Nie może być baśni z regionu mazurskiego bez obecności wszędobylskiego kłobuka oraz snującego się po terenie Warmii i Mazur Smętka... Jeśli chcesz poznać historię o najznaczniejszym z kłobuków, jakie się urodziły w tamtych czasach, lub o dobrym duchu krainy jezior - Smętku, albo o dobrych i złych przygodach parobka Roztropka, o diabłach z Czarciej Wyspy, o Królowej jezior, o królewiczach i królewnach, lecz także o zwykłych ludziach, to musisz przeczytać tę książkę. Moim zdaniem to bardzo cenny zbiór regionalnych baśni, które warto poczytać dzieciom, chociaż nie tylko dzieci mogą się wielu rzeczy z nich nauczyć. Dla mnie dużą zaletą jest również to, że znam wszystkie jeziora i miejsca, o których opowiada autor. To mój region, więc głupio byłoby nie znać... "Ale jeszcze dzisiaj pokazują starzy ludzie w Mikołajkach miejsce, gdzie stała kuźnia. Stoi tam wielki, drewniany król Sielaw. On jeden przechowuje w pamięci wszystko, co tu zostało opowiedziane." Te legendy są może trochę mniej znane, bo tylko trzy razy były wydane, a szkoda. Najbardziej znana jest baśń stanowiąca tytuł całego zbioru a nawet został nakręcony swego czasu animowany film, lecz moim zdaniem niezbyt oddający cały klimat i dramaturgię tej opowieści. Te baśnie są dość oryginalne a nawet intrygujące, dają wiele do myślenia i na dodatek nie wszystkie mają szczęśliwe zakończenia, i pewnie dlatego bardziej się je pamięta.

Zbiór mitów greckich adresowany do dzieci, który powstał w pierwszej połowie XIX w. (1840 to.),gdy literatura pisana dla najmłodszych czytelników dopiero raczkowała. Zawiera mity w łagodnej wersji z misją poznawczą oraz dydaktyczną, które były pisane z najlepszymi intencjami i okraszone dawką serdecznych uczuć, ponieważ pisarz stworzył ten zbiór dla swojego syna. Podobno kiedyś ta książka była lekturą w klasie III szkoły podstawowej. Aż trudno uwierzyć, że uczniowie nauczania początkowego bez szemrania czytali kiedyś książki liczące ponad 300 stron, a ich rodzice nie zarzucali nauczycieli komentarzami typu: "Czy dziecko naprawdę ma przeczytać CAŁĄ książkę?", "To zbyt długie, moje dziecko tego nie przeczyta." itp. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" są wciąż obecne w świadomości starszego pokolenia, w antykwariatach, na portalach sprzedażowych, czasami w bibliotekach lub prywatnych zbiorach. Pomimo tego, że książka niedługo będzie obchodziła dwusetne urodziny, nadal ma oddane grono czytelników. Obecnie to zwykle starsze pokolenia zapoznają z nią dzieci lub wnuki. I to jest bardzo dobry pomysł, bo do rodzinnego czytania w długie zimowe wieczory ta lektura nadaje się doskonale. Można dzięki tym opowieściom zaszczepić w najmłodszych fascynację mitami greckimi, oderwać dzieciaki od ekranów smartfonów. Czasem może wydawać się, że jest to książka nieco anachroniczna, ale stwarza niepowtarzalny klimat a humor i celne spostrzeżenia narratora nie zestarzały się ani trochę. Narrator to świetny gawędziarz, który nawiązuje i podtrzymuje relacje z młodymi czytelnikami, trudno go nie polubić za jego komentarze: 🔸a to porówna dzieci smoczych zębów do jarzyn, bo były zabrudzone ziemią jak marchewki wyrwane z grządki w ogrodzie; 🔸w innym miejscu o woskowych figurach Pigmejów powie, że były "naturalnej małości"; 🔸z kolei za chwilę nie będzie mógł sobie przypomnieć, jak wyglądała czwarta służka Cyrce; 🔸na widok okrutnego mitologicznego monstrum dobrotliwie podsumowuje swą opowieść: 🔰"Mam nadzieję, że ani ja, ani wy nigdy nie natkniecie się na Chimerę." 🔸a w innym miejscu kapitalnie podsumuje wyrocznię w Delfach mówiąc, iż problem z nią polegał na tym, że przemawiała z otworu w skale dość mętnie: 🔰"Słowa te były tak zagadkowe, że równie dobrze mogły pozostać na dnie dziury." Zupełnie nieoczekiwana była dla mnie, przedstawiona w tym zbiorze wersja mitu o puszce Pandory. Kiedy lekkomyślna i ciekawska piękność otworzyła zakazaną puszkę, wypuściła na świat troski i nieszczęścia, te niewdzięczne, pokraczne stwory otoczyły ją i zaczęły bezlitośnie kłuć swoimi żądłami. W ten sposób powabna Pandora od razu i na własnej skórze przekonała się co nabroiła. "Ukłucie troski" - to poetyckie i niezwykle sugestywne określenie, a przy tym doskonały temat na wiersz konfesyjny. Do mnie ta metafora bardzo przemawia... ;) Interesujące jest to, że mity greckie zawarte w tym zbiorze pokazują w znacznie gorszym świetle nie bogów, a ludzi. Mamy tu pełną obfitość: spiskujących krewnych, macochy wysyłające pasierbów z misjami na pewną śmierć, ojców porzucających dzieci i pierwsze żony za podszeptem nowych kochanek. Bogowie nie są w tych opowieściach kapryśni, zapalczywi czy okrutni, nie mają humorów, starają się ludzi wspierać. Najbardziej zaangażowani w pomoc ziemskim śmiertelnikom są "Żywe Srebro", czyli Hermes i Atena. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" to łagodna i przyjazna wersja mitów greckich adresowanych do dzieci, jakże inna od krzykliwych, nachalnych kreskówek kreujących miałki, głupawy humor, brutalność i przemoc.

Książka Król kruków wydana z serii Z krasnalem jest kolejna baśnią tym razem gaskońską, która wzbudziła moją ciekawość. Przeczytałem już kilka pozycji z serii i zawsze dobrze lub bardzo dobrze bawiłem się przy nich. Lubię sięgnąć po baśnie, legendy, podania i różne bajki od czasu do czasu jak w tym przypadku. Książka Król Kruków jest opowieścią o Zielonym człowieku Cyklopie i jego trzech córkach, których odwiedza Król Kruków. Za jego sprawą najmłodsza zostaje mu obiecana jako przyszła małżonka, również królowa zamieszkująca pałac. Baśń jaką dostajemy jest o przygodach bohaterki od czasów młodszych po starsze zawierająca wszystko co może znaleźć się w takiej pozycji. Tajemnica skrywana przez Króla Kruków, magia, królowa i zły charakter czekający na nich. Autor zręcznie prowadzi swoją fabułę wciągając nas w mroczną baśń napisaną ciekawie. Odkrywamy poszczególne sekrety wraz z rozwojem wydarzeń i możemy poznać przygody bohaterki pomagającym innym. Nie brakuje tutaj podróży z chęcią pomocy ukochanemu i oczywiście problemów jakie spotyka na swojej drodze pokonując wiele przeszkód. Wszystko to sprawia, że baśń na tym zyskuje i miło czyta się od samego początku. Motyw Króla Kruków i tajemnic jakie skrywa jest interesująco podana potrafiąca wciągnąć w wir niepokojących zdarzeń. Przygody królowej pałacu były również ciekawe i jej dobroć mimo losu jaki ją dotknął spodobał mi się. Zawierający w sobie morał nie nachalnie podany, ale przystępnie i związany z wyciągniętymi wnioskami po czytaniu. Dostajemy opowieść o wyborach, związanych z tym problemach i poradzeniu sobie z konsekwencjami własnych decyzji jakie podejmuje się. Bohaterowie dobrze zarysowani i dający się polubić od pierwszych stron. Szkoda było, że autor nie postarał się o lepsze nakreślenie przeciwnika bohaterki, który pojawił się sporadycznie w małych momentach. Oprócz nich spotykamy na kartach książki kilka postaci na dalszym planie dobrze zarysowanych. Relacje pomiędzy nimi zostały dobrze przedstawione i były ciekawe. Dialogi sprawnie napisane, przystępnie i nie przeszkadzały od początku. Zakończenie do przewidzenia i brakowało mi jakiegoś twistu w nim, aby było zaskakujące mimo mroczności jaka w niej pojawia się. Dlatego finał nie zaskoczył mnie tak jak oczekiwałem, ale zręcznie domykał całą opowieść. Książka Król Kruków jest pozycją dobrą z serii Z Krasnalem, lecz brakowało mi w niej nieco wyrazistych postaci, lepiej zarysowanych, czasami nieprzewidywalności w wydarzeniach, może nawet zwrotu akcji w zakończeniu potrafiących zaskoczyć podczas . Oprócz tego dostajemy przyjemną aczkolwiek nieco mroczną opowieść skierowaną do młodych i starszych dzieci przez autora, lecz także dla każdego lubiącego takie baśniowe historie. Nawet starszego czytelnika przez swój nieco mroczny klimat i uczucie czasami niepokoju w czasie czytania. Książka nie jest długa i można przeczytać bardzo szybko. Ilustracje jakie w niej znajdziemy są ładnie narysowane i współgrają z wydarzeniami o jakich czytamy stanowiąc dopełnienie tekstu. Czasami mroczne, a innym razem ukazujące sceny z fabuły dopełniając obrazu fabuły. Bardzo ładnie i urokliwie wyglądające od samego początku. Przygody bohaterki wciągnęły mnie i nie pozwoliły oderwać się. Akcję wraz z wydarzeniami poprowadzono szybko i miło można spędzić z książką czas. Król Kruków okazał się ciekawą i dobra propozycją z serii Z Krasnalem, po którą sięgnąłem mając na uwadze poprzednie tomiki jakie przeczytałem. Jednocześnie mimo tego dostajemy przyjemną, magiczną, nieco mroczną i wciągającą baśń od samego początku do końca. Kolejna książka z serii za mną i nadal nie zawiodłem się na niej. Chętnie jak tylko trafię lub będę miał okazje sięgnę po kolejne tomiki z baśniami z różnych krajów z serii.

"Powstanie człowieka" Sat-Okh to legenda indiańska wyjaśniająca pochodzenie ras człowieka. O czym opowiada? Zaczyna się, gdy Gichy Manitou (najwyższy bóg Indian) siedział na skale, palił fajkę i oglądał piękny świat. Był pełen zwierząt, które sprzeczały się między sobą o to, które z nich jest najpotężniejsze. Bóg posłuchał tego i postanowił stworzyć istotę, która będzie potężniejsza od wszystkich zwierząt i będzie budzić strach w nich wszystkich. Zapowiedział to zwierzętom, po czym skończył palić fajkę i przystąpił do pracy. Zbudował z kamieni wielki piec, po czym cztery dni zbierał opał – suche gałązki i nawóz bizonów. Gdy zebrał wystarczająco, zmęczony położył się spać, a wtedy podpełzł grzechotnik, spryskał chrust swoim jadem i zostawił w nim swoją starą skórę. Wielki duch obudził się, ulepił z gliny figurkę człowieka i włożył ją do pieca. Jednak gdy wyjął człowieka, okazało się, że piekł go za krótko, bo człowiek był blady, słaby i mało wytrzymały, a jad grzechotnika sprawił, że do tego także zły, podły i kłamliwy. Gichy Manitou nie chciał takiego człowieka, więc wyrzucił go za Wielką Wodę i zabrał się ponownie do pracy. Tego człowieka piekł na opale wyłącznie z gałęzi sosnowych, który zbierał kolejne cztery dni. Piekł go jednak za długo i człowiek wyszedł całkiem czarny. Miał mocne mięśnie, ale był lękliwy i niezdecydowany. Takiego człowieka Manitou również nie chciał, więc i jego wyrzucił za wielką wodę. Potem przystąpił do trzeciej próby. Opałem były tym razem brzoza (by człowiek szybko i lekko biegał),dąb (by był silny),modrzew (by miał silne mięśnie),a smoła i żywica miały zapewnić człowiekowi odporność na warunki atmosferyczne i poczucie jedności z naturą. Ten człowiek udał się doskonale – miał brązową skórę, był piękny, silny i mądry. Zadowolony bóg darował mu cały stworzony przez siebie świat, ale ostrzegł, by żył w zgodzie z naturą i swoimi braćmi, gdyż jeśli tak się nie stanie, powrócą biali ludzie, których wyrzucił za Wielką Wodę, i zniszczą prerie i puszcze, razem z którymi zginą także wszyscy Indianie. Legenda opowiada o stworzeniu przez Wielkiego Ducha ludzi trzech ras. Każdy z nich zostaje upieczony na innym opale i piecze się przez inny czas. Biały człowiek piekł się za krótko, więc jest słaby i mało wytrzymały, a jad grzechotnika sprawił, że stał się fałszywy i kłamliwy – Manitou nie chciał takiego człowieka i wyrzucił go za Wielką Wodę. Czarny człowiek piekł się za długo, wyszedł silny, ale tchórzliwy. Takiego człowieka Wielki Duch również nie chciał i też go wyrzucił. Dopiero czerwony człowiek piekł się odpowiednio długo i okazał się być mądry i silny. Legenda zawiera nakaz dla Indian, by żyli w zgodzie z naturą i szanowali ją, a także nie walczyli między sobą, ponieważ mogą trwać tylko tak długo, jak trwa przyroda wokół nich, prerie i puszcze pełne wilków i bizonów. Manitou ostrzegł, że jeśli złamią nakaz, zza Wielkiej Wody powrócą biali ludzie i zniszczą świat Indian, a samych Indian razem z nim. Dałem 10 gwiazdek, gdyż spodobała mi się oryginalność tej legendy. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom legend indiańskich. Dla nich jest to pozycja obowiązkowa. Książkoholicy szukający urozmaicenia, czegoś nowego w literaturze i chcący uzupełnić swoją wiedzę o wierzeniach Indian również znajdą w niniejszej książce coś dla siebie. Miłej lektury! :) :) :)

Przecudowne baśnie i legendy pióra m.in. Or-Or, Ewy Szelburg-Zarembiny, Marii Krüger, Jana Kasprowicza. Znane każdemu polskiemu dziecku historie Lecha, Piasta, Popiela, pana Twardowskiego, rycerzy śpiących w Tatrach, Bazyliszka czy diabła Boruty. Do tego piękne drzeworyty Zbigniewa Rychlickiego. Mam wydanie z 1973 roku, czyli zdobyłam to samo, które miałam w dzieciństwie. Przecudne: 9/10

Książka Prządki złota jest wydaną z serii Z krasnalem pozycją, która wpadła mi przez przypadek w ręce i postanowiłem przeczytać. Lubię baśnie i legendy, a w tej sytuacji dostajemy opowieść na motywach baśni estońskiej. Dlatego po nią sięgnąłem. Książka Prządki czasu jest historią trzech sióstr mieszkających ze starą wiedźmą, która przymusza do przędzenia nici. Opowieść o trzech dziewczynach i pomocy jaka może nadejść czyta się świetnie. Autorki bardzo ładnie opowiadają i dostałem ciekawą baśń kończącą się jak zwykle dobrze. Jednak na pewno nie brakuje jej klimatu i skierowana do młodszego czytelnika sprawdzi się doskonale. Sporą robotę robią ilustracje jakie tutaj spotkałem, które nie tylko ilustrują poszczególne wydarzenia, lecz są namalowane w taki sposób, że miło je ogląda się. Nad wszystkim unosi się przyjemna atmosfera i wciąga historia od pierwszych stron. Wydana w serii Z Krasnalem sprawdza się świetnie i miło spędziłem z książką czas. Sama historia jest zbudowana na bazie złej wiedźmy, trzech zamkniętych i pracujących dziewczynach, królewiczu jaki zabłądził i oczywiście jak to w baśni nie mogło zabraknąć fantastycznych zdarzeń po drodze. Wszystko sprawia, ze bawiłem się podczas czytania znakomicie. Książka Prządki złota jest pozycją dla młodszego czytelnika lub czytelniczki lubiącej baśnie. W tym przypadku mamy baśń na motywach estońskich, która okazuje się mimo wszystko nawet dobra dla starszych czytelników. Lubię sięgać po takie pozycje dotyczących właśnie legend, baśni lub podań. W tym przypadku opowieść klasyczna w swojej konstrukcji, świetnie opowiedziana ze zwrotami akcji i ilustracjami dopełniającymi obrazu. Sięgając nie wiedziałem czego spodziewać się mam i nie zawiodłem się. Przyjemna historia, lekko opowiedziana, z dozą humoru i szybko poprowadzona do przodu. Same wydarzenia wciągają i nie potrafiłem się oderwać. Prządki złota jest pozycją dla dzieci, która nawet mi spodobała się. Dlatego jak ktoś ma okazje lub poszukuje takich starych wydań różnych baśni, legend i podań to polecam. Wydana w serii, gdzie właśnie takie pozycje się znajdują i cieszę się, że sięgnąłem po książkę. Ciekawa opowieść z dobrze nakreślonymi postaciami, z nutą baśniowości i świetnymi ilustracjami jakie dostałem.

"...duńska tradycja oscyluje między głupotą a zaczarowaniem. Ale nawet i w najbardziej patetycznych baśniach z motywem zaklęcia pojawia się ironia i elementy krytyki społecznej, co można chyba uznać za styl charakterystyczny dla baśni duńskich. Do rzadkości należy poważny ton, a tym bardziej patos. Duńscy bajarzem zawsze mieli baczne oko na ludzką głupotę, na niesprawiedliwość społeczną i nadużycie władzy, nie oszczędzali też nigdy pastora, dziedzica ani króla. Krótko mówiąc, Duńczyk - zdaje się - woli baśń czarodziejską od pouczającej przypowieści, woli słuchać o barbarzyńskich stworach i obrotnych w języku chłopach niż o wzorach cnót z opowieści legendarnych." - Peter Ravn, "Posłowie" [w:] " Młynek na dnie morza", wybrali i opracowali Peter Ravn i Robert Stiller, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1986.

Jest to książka dla dzieci, ale myślę że w końcu znajdę czas, żeby przeczytać ją po kilkudziesięciu latach i zobaczyć jak zostanie odebrana przeze mnie, tym razem już dorosłego. Tytułowe pstroczki to wróble, które, właśnie przez tę książkę, do dzisiaj darzę wielką sympatią, i to ta pozycja sprawiła chyba, że polubiłem również bajkę "Przygód kilka wróbla Ćwirka". Ich przygody tak mnie pochłonęły, że całą książkę pochłonąłem w PKSie, w drodze z urlopu, a miała starczyć na kilka ostatnich dni wakacji. Polecam wszystkim dzieciom, które zaczynają przygodę ze światem książek, lub rodzicom, którzy szukają czegoś, co można poczytać swoim pociechom.

Po ocenie książki Wandy Markowskiej " Mity Greków i Rzymian " i ujawnieniu przeze mnie fragmentów jej biografii cała opinia została przez Redakcję z platformy LC usunięta. Mając nadzieję, że rekomendowane " Baśnie narodów Związku Radzieckiego " bardziej wpiszą się w apolityczny charakter Redakcji LC z przyjemnością polecam te nie mające nic wspólnego z polityką baśnie !!! Nawet skrótowe podanie biografii autorki jest istotnym elementem dotyczącym książki, jej tematyki i zainteresowań pisarki. Jestem przekonany, że może tylko wzbogacić wystawioną opinię. Redakcja LC robi to samo w przynajmniej 30 % swoich rekomendacji !!! Autorka ( 1912-1999 ),podczas okupacji była współautorką radzieckiego szkolnego podręcznika literatury polskiej (Kijów 1940). Debiutowała w 1945 r. jako publicystka w łódzkiej gazecie partyjnej " Głos Ludu ". W latach 1951/63 wykładowczyni w Szkole Partyjnej przy KC PZPR [sic !]. 22. 08. 1980 r podpisała tzw. Apel 64, wzywający władze PRL do podjęcia rozmów ze strajkującymi robotnikami. Dokument ten przywieziony do Stoczni Gdańskiej przez Mazowieckiego i Geremka, był istotnym wsparciem dla strajkujących ( ? ). Jak to się dalej potoczyło, to już jest inna historia. Tytuł książki wprowadza w jej tematykę. Istotny jest cel adaptacji i wydania tych baśni... wzbudzenie sympatii wśród okupowanych państw Bloku Wschodniego do okupanta. POLECAM !!!