Świadectwo egzorcysty. Wywiad Angeli Musolesi ze światowej sławy egzorcystą ks. Gabrielem Amorthem

Tematyka książki dla mnie była ciekawa. Można się paru rzeczy dowiedzieć nawet. Jednak jak dla mnie minusem książki jest to, że była zbyt naukowym, teologicznym językiem napisana. Chyba (a raczej na pewno) ostatnimi czasy czytałam głównie książki przystępnym językiem a nie wyszukanym.

" Egzorcyści i psychiatrzy" to pozycja polecona przez mojego wykładowcę na kierunku psychologia. Książka bardzo mi się podobała, ponieważ poszerzyła moją perspektywę na obraz psychiki człowieka, a szczególnie na jego duchowość. Autor posługuje się wieloma przykładami, nawiązuje do opinii wielu specjalistów w dziedzinie medycyny/ psychiatrii jak i innych egzorcystów. Moim zdaniem wyczerpująco opisuje również zagrożenia duchowe. Spodziewałam się jedynie więcej perspektywy psychiatry na opętanie- natomiast przewaga jest opisu zjawiska ze strony egzorcystów. Uważam jednak, że dla osób nie znających wcześniej zjawiska opętania/ nie zagłębiających się nigdy w ten temat- może być momentami przerażająca oraz trudna w odbiorze.

Egzorcyzmy są popularnym tematem w kinematografii, a sprowadzone do roli kinowej rozrywki, są przez zlaicyzowane społeczeństwo wkładane między bajki. O. Benignus w swojej książce uświadamia czytelnikowi na czym zwycięstwo Szatana polega - na tym, że niedostrzegalnego zła(tu: Zła) nie można pokonać. Trzeba zdać sobie sprawę z zagrożenia i skutków ignorowania wpływu Złego na nasze życie. Książka jest raczej przeznaczona dla osób zapoznanych z wiarą katolicką, świadomych jej podstaw. Poszukujący wrażeń i rozrywki z horrorów zupełnie się rozczarują. Szatan jest przedstawiony jasno jako król zła powszedniego, który wykorzystując nasze słabości zrobi wszystko by zniszczyć to, co człowiekowi drogie. Nie jest natomiast całkowicie bezkarny, ale to od nas i naszej wiary zależy, czy jest dla nas możliwy ratunek. Na podstawie przedstawionych historii cierpiących osób sami możemy wyciągnąć wnioski względem własnego postępowania. Przekaz książki oceniam bardzo wysoko, obniżam zaś ocenę za zaadresowanie jej nieprecyzyjnie - laików raczej nie przekona, szczególnie biorąc pod uwagę silnie biblijny język, który może odstręczać osoby niewierzące/niereligijne/nieobyte z biblijnym przekazem.

Po lekturze zdałem sobie sprawę, że krótka nie znaczy wcale szybka. Są bowiem książki do czytania i są takie do myślenia, albo bardziej do przemyślenia. Ta jest tą ostatnią. Dotyka rzeczywistości, która jednocześnie chcę aby została ze mną na dłużej. Choć autor podobnie jak Lewis posłużył się tym samym zabiegiem literackim wykreował coś bardzo namacalnego co dotyka mnie jako jednostki, ale również nas jako społeczeństwa. Opisywane w książce sytuacje można różnie interpretować, w zależności od wyznawanego przez siebie światopoglądu. Niemniej nie można przejść obojętnie wobec tego co one ze sobą niosą i jak destrukcyjny wpływ na nas mają. Książka dla umysłu i dla serca.

Książka zaskoczyła mnie różnorodnością opisywanych przypadków. Przeczytawszy tytuł, przekonany byłem, że raz za razem przedstawiane mi będą do bólu podobne sceny: z egzorcystą oraz leżącym na łóżku opętanym. Bałem się monotonii przy czytaniu, tymczasem zbiór wcale nie traktuje wyłącznie o demonicznych nękaniach, a jeśli już – trudno znaleźć dwie podobne historie. Obok diabłów są tutaj duchy, inkuby, tabliczki ouija, tajemnice domostw, wiarygodnie opisane podróże astralne, okultyzm, a nawet krzywdy ludzkie na tle seksualnym. Jak widać, pisze się w tym tomie dość szeroko o strasznych bytach czy zjawiskach, i to pisze się w naprawdę dobrym fabularyzowanym stylu. Poza dziesięcioma przypadkami, stanowiącymi główną treść, dodano kilka dodatków, tj. modlitwy oraz raczej niespecjalnie wartościowe historyczne spojrzenie na egzorcyzm w formie luźnego artykułu. Sceptyczny byłem również z powodu wydawcy, czyli katolickiej Frondy, lecz zupełnie niesłusznie. Uważam, że to jedna z lepszych pozycji tego typu.

„Legendy chrześcijańskie” to zbiór niejednorodny. Ma na to wpływ, przede wszystkim, szeroki wybór tekstów, obejmujący zarówno opowieści apokryficzne, powstałe w średniowieczu jak i historie, które wyrosły na ich gruncie w późniejszych czasach, włączając w to czasy współczesne. Choć łączą się między sobą tematyką, nawiązującą do życia i cudów, towarzyszących świętej rodzinie i świętym kościoła, to różnorodność styli literackich, w jakich powstały, pozwala cieszyć się nimi tak, jak cieszy się nasz wzrok, gdy odwiedzamy muzeum i chłoniemy w siebie setki wystawionych w nim eksponatów. Mimo dużego rozbicia stylistycznego między poszczególnymi legendami w zbiorze, czyta się go wartko i z dużą dozą przyjemności, uśmiechając się od czasu do czasu, gdy natrafi się fragment olśniewający zmysły swoją nadzwyczajną i rozbuchaną cudownością. Mając jednak na względzie fakt, że legendy chrześcijańskie miały na celu porywać ducha i kierować go ku górze, w rejony niebieskie i rajskie, a także uczyć rozeznania tego co chwalebne i tego co ziemskie, to ten pęd w kierunku bajecznego wyolbrzymiania i przerysowania, wydaje się w pełni zrozumiały. Kończąc, muszę się zgodzić z opisem na tylnej okładce książki, głoszącym, że jest to „Wspaniała lektura dla całej rodziny”. Z własnej perspektywy dodam, że jest to chyba ciekawsza lektura dla dorosłych, niż dla dzieci. Te ostatnie nie wyłapią części smaczków, oczywistych dla starszych osób.

Poruszające świadectwo kobiety, która po porażeniu piorunem doświadczyła granicy życia i śmierci. Książka skłania do głębokiej refleksji nad wiarą, sensem życia i tym, co może czekać człowieka po drugiej stronie. Krótka, ale mocna i zapadająca w pamięć lektura.

Ilekroć miewam gorszy nastrój, wracam do tej książki. Jest niezwykła, wyjątkowa i pełna ciepła. To doskonały materiał na odbudowanie nagle upadającej nadziei. Treść zawarta w tej pozycji wprost emanuje niewyczerpalnymi pokładami niesamowicie pozytywnej energii. Nie trzeba czytać jej od deski do deski, by przekonać się jak wiele ma nam do zaoferowania. Wystarczy otworzyć ją w przypadkowym miejscu i przeczytać choćby jedną stronę, by po zamknięciu książki inaczej spojrzeć na życie. To nieoceniony skarb w mojej biblioteczce. Bez względu na wszystko warto po nią sięgnąć. Polecam:)

Jeśli chodzi o śmierć księdza Jerzego, dziś - dzięki dziennikarskiemu śledztwu Wojciecha Sumlińskiego - wiemy znacznie więcej, niż to przedstawia oficjalna narracja. Szczególnie kontrowersyjna jest dwuznaczna rola kierowcy kapłana (ucieczka - praktycznie bez szwanku - z samochodu pędzącego 100km/h, w dodatku - jak się później okazało - w nadpiłowanych kajdankach; zniszczenia odzieży nieadekwatne do przedstawianych wydarzeń; pożar w mieszkaniu, z którego dzień wcześniej wyniesiono wszystkie wartościowe rzeczy; etc.). Miejmy nadzieję, że będzie nam kiedyś dane poznać całą prawdę i rzeczywistych mocodawców tego zabójstwa, którą WS nazywa zbrodnią założycielską III RP.

Jest to skrót Katechizmu Kościoła Katolickiego. Według mnie skrót lepszy od oryginału. Zachowuje tradycyjny sposób pisania katechizmu polegający na stawianiu pytań i odpowiadania na nie. Dodatkowo umieszczone są w nim piękne działa sztuki sakralnej. Kompendium dzieli się na trzy zasadnicze części. Omówienie Credo. Omówienie 10 przykazań i omówienie modlitwy Ojcze nasz. Wszystkim niezależnie od wiary zalecam zapoznanie się z tym znakomitym dziełem.

Treści zawartych w książce nie sposób ocenić, bo to należy do osobistej oceny każdego z nas. Jak mamy stwierdzić, czy to wszystko jest prawdą? Czy Bóg rzeczywiście dał nam oblicze Jezusa na kawałku bisioru? Czy to jeden z mitów? Ja nie wiem co o tym myśleć... Książka jest z pewnością godna polecenia. Ukazuje nam niesamowicie wiele faktów, ale i przypuszczeń, które budzą wiele kontrowersji. Kilka razy miałam gęsią skórkę. Minusem jest dla mnie styl dziennikarza. Jakoś nie przypadł mi do gustu. Coś, jakby silił się na skrzyżowanie kazania z powieścią o miłości na tle Włoskiej sielanki.

Ks. Rafał radykalnie zmienił mój stosunek do tego, co w moim mózgu kryło się pod hasłem "Woodstock". Jest to piękne świadectwo o tym, że Bóg jest w każdym człowieku, i każdy ma taką samą godność i wartość, mimo tego że jeden jest księdzem, a drugi rockmanem z nałogami. Kochać trzeba wszystkich tak samo! I nie bać się wychodzić do ludzi, zwłaszcza zagubionych, bo pod przykrywką kolczyków, tatuaży i irokezów, kryją się historie ludzi, którzy zostali skrzywdzeni, którym do tej pory nie pokazano, co to miłość, którzy często nie z własnej winy są tymi, kim są. Każdy może się zmienić, dlatego warto podchodzić do takich ludzi, i nie oceniać ich po wyglądzie, bo można się grubo pomylić... Oto co wyniosłem z tej książki. Polecam wszystkim, zwłaszcza ewangelizatorom!

To kompletny podręcznik religii katolickiej. 750 stron, drobnym drukiem... to nie jest krótka ani łatwa lektura. Autorzy sami z resztą podkreślają, że przeznaczona jest głównie dla katechetów, żeby na jej podstawie dopiero nauczać "zwykłych ludzi". Jednak kto poważnie podchodzi do swojej wiary, warto ją przeczytać. Ja ją czytałem bardzo długo, powoli, uważnie, po kilka stron dziennie. O ile Pismo Święte to po prostu historia (pełna cudów, nadprzyrodzonych zdarzeń) opisująca Jezusa i pierwsze lata Kościoła, a dla Chrześcijan oczywiście pismo objawione, o tyle KKK stanowi współczesny, systematyczny opis religii katolickiej, jaka na tej podstawie powstała i jaką mamy teraz. Katechizm napisany jest specyficznym, trudnym językiem, ale po przyzwyczajeniu się można dostrzec, że to wszystko "trzyma się kupy", pochodzi jedno z drugiego, a nie stanowi jakiś zbiór arbitralnych decyzji i narzuconych nam norm. Książka opisuje, w co wierzymy (jaki jest Bóg, kim jest Jezus, jaka jest natura człowieka). Omawia szczegółowo modlitwy "Ojcze nasz" i wyznanie wiary "Wierzę w Boga", a także przebieg i znaczenie liturgii (mszy świętej). Omawia nauczanie moralne Kościoła, w tym "10 przykazań", a także tematy trudne i kontrowersyjne, jak dopuszczalność aborcji, eutanazji, wojny czy kary śmierci. Nie każdy czytelnik musi się ze wszystkim zgadzać, ale warto poznać opinię Kościoła, który jest przecież znaczącą siłą w kwestiach moralnych na świecie. Moim zdaniem w czasach, kiedy każdy może szybko i w sposób viralowy głosić swoje opinie w Internecie, warto sięgnąć po "content" tak bardzo odmienny w formie i treści. Tak, jak swoje zdrowie powierzamy lekarzowi, a cieknący kran hydraulikowi, tak swoje życie duchowe i moralne warto oddać w ręce tych, którzy swoje całe życie poświęcili tym tematom i kontynuują pewną ciągłość od ponad 2000 lat, a nie polegać tylko na sobie.

Książką opowiadająca o życiu świętego Ojca Pio oraz o licznych cudach które dzięki łasce Bożej działy się za przyczyną tego wielkiego świętego. Książka ta jest skierowana do każdego jednak myślę że najbardziej do osób wątpiących w Boga lub niewierzących. Dobrze aby przeczytały ją także osoby cierpiące na różne choroby aby przekonały się że mogą szukać wstawiennictwa tego wielkiego świętego w uzdrowieniu z choroby. Osobiście uważam że tego typu książki powinny mieć priorytet u każdego czytelnika.

Moje przeżycia z duszami czyśćcowymi - Maria Simma opisuje położenie dusz znajdujących się w czyśćcu, przedstawia ich cierpienia, które można określić jako mękę miłości, dusze najbardziej bowiem cierpią z powodu niemożliwości przebywania z Bogiem. Warto poświęcić choćby chwilę dla potrzebujących dusz, które same już nie są w stanie sobie pomóc, pomaganie duszom na cierpienia skazanym jest nie mniejszym obowiązkiem wierzących, niż uczynki miłosierdzia wobec żyjących. Niniejsza książeczka to ogromna pomoc dla wszystkich, którym drogie i cenne jest zbawienie dusz najbliższych i swojej własnej. Polecam wszystkim, bez względu na poglądy.

Bardzo przydatna przy przygotowaniu się do spowiedzi, pomaga zrozumieć przyczyny niektórych naszych grzechów, napisana lekkim językiem takim można powiedzieć gawędziarskim stylem. Lektura obowiązkowa przed rachunkiem sumienia. Książka ta pokazała mi też, że spowiedź to nie musi być klepanie regułek, tylko całkiem fajna rozmowa o tym co mnie męczy, dręczy, gdzie popełniłam błąd, gdzie upadłam. Dużo mi dała, otworzyła mi oczy na ten tak trudny sakrament.

Niewielka pozycja podzielona na kilka rozdziałów. I tak mamy tutaj: -życie i działalność s. Marii Faustyny -cytaty z Dzienniczka -przemowy Jana Pawła II o Miłosierdziu Bożym -opisany kult Miłosierdzia Bożego: opis istoty nabożeństwa oraz dokładnie przedstawione: obraz, Koronkę, Święto, Godzinę i szerzenie Kultu Miłosierdzia -przedstawione modlitwy do Miłosierdzia Bożego: Koronkę, Litanię, Akt oddania się, Nowennę i pięknie opisaną Drogę Krzyżową. -mnóstwo świadectw osób, które otrzymały upragnione łaski za wstawiennictwem św. Faustyny -opisany dokładny stan zdrowia s. Faustyny i pod przysięgą złożone opinie m. in. jej spowiedników -bibliografię Bardzo fajna, krótka pozycja, która wiele mi wyjaśniła. Polecam zajrzeć!

„Mój Chrystus Połamany” autorstwa hiszpańskiego jezuity o. Ramona Cue Romano, składa się z dwóch części. Pierwsza zawiera pięć pogadanek - medytacji wielkopostnych wygłoszonych w telewizji hiszpańskiej. Druga - Mój Chrystus Połamany odwiedza mieszkania - została dopisana po kilku latach. Książka o. Ramona Cue Romano to Ewangelia opowiedziana językiem współczesnej codzienności. Dzięki niezwykłej formie i aktualnej dla naszych czasów fabule zawarte w niej nauki trafiają w serca nawet mniej wrażliwe. To przede wszystkim opowieść o bezgranicznej miłości Boga, który identyfikuje się z każdym cierpiącym człowiekiem i nigdy nie rezygnuje z żadnego z nas. Opowiada o tym, jak często możemy takiego Chrystusa odnaleźć w każdym z nas i pośród tych najbardziej opuszczonych, zaniedbanych, chorych. Wymowne treści skłaniają do refleksji nad samym sobą, swoim postępowaniem i życiem. Historia oszpeconej, połamanej figurki okazała się wspaniałą nauką. Nauką, która pozwala zrozumieć to, czego Chrystus oczekuje od człowieka. Przepiękna lektura, polecam nie tylko osobom wierzącym. Książkę trafiła do mnie z wystawki i za co bardzo dziękuję ofiarodawcy, teraz powędruje do mojej koleżanki Ani a od Ani do .…… i niczym „Mój Chrystus Połamany”, będzie sobie co raz dalej wędrowała. Myślę, że kiedyś znów do niej wrócę, jeśli oczywiście wróci do mnie. Takich opowieści sobie i Państwu życzę. Jan Paweł II, dziękując za otrzymane w darze od o. Ramona Cue Romano utwory "wyraził uznanie dla treści utworów tak natchnionych i sugestywnych" i określił je jako „chwalebną formę apostolstwa”. Cyt: „- Jak ci się zdaje, jacy ludzie mnie szukają? Ludzie weseli i szczęśliwi nie pamiętają o mnie, nie potrzebują mnie, ani nie pragną mnie widzieć na swych zebraniach gwarnych i szaleńczych, bo ja im psuje zabawę...Wówczas, gdy są szczęśliwi, ja jestem zbyteczny. Lecz trzymają mnie w rezerwie, aby gdy przyjdzie cierpienie... (….) - Jak możesz to wytrzymać, Panie? - Bo kocham. Lecz oto widzisz konsekwencje tego: spójrz na mnie. Ukrzyżowany na Kalwarii. A teraz... bez twarzy, okaleczony, bez jednego ramienia i z noga uciętą w połowie. Ty mnie nazywasz "Mój Chrystus Połamany". Zgoda. Połamany przez wszystkie cierpienia, udręki, zmartwienia wszystkich ludzi. ( …) Jeżeli będziesz bardzo zdrowy i nic cię nie będzie bolało, ani nie będziesz chrześcijaninem, ani nie będziesz mój. Ja przyciągam jak magnes, (...) wszystkie cierpienia ludzkie. Ci, którzy są moi, mają udział w tej mojej właściwości. O ile zaczniesz upodabniać się do Chrystusa, zaczną cię szukać, otaczać, oblegać. łamać cierpienia ludzi. I staniesz się maleńkim połamanym Chrystusem; ty sam dla twoich braci - i przez nich.” (139).

Żywot i bolesna męka Pana Jezusa Chrystusa i Najświętszej jego matki Maryji Ponieważ wydanie z XIX w. jest w domenie publicznej. Daję linka do tego wydania z Śląskiej Biblioteki Cyfrowej https://www.sbc.org.pl/dlibra/publication/439580/edition/412253?language=pl Muszę jednak podkreślić, że to wydanie z XIXw. ma niepoprawne tłumaczenie słowa "Pascha" jako "Święto Wielkanocy", a także dawną ortografię. Zapewne dlatego, jest tu Święto Wielkanocy", bo było przygotowywane dla polskiego czytelnika. Tlumaczeniowa inkulturacja moim zdaniem wprowadza trochę zamieszania. Tlumacz powinien zostać przy słowie Pascha. Nowsze wydania w tym miejscu mają już Pascha. Uszkodzone strony z wydania z XIX w. najprawdopodobniej mają taki tekst: "Wiadomo jak niezwykłe zainteresowanie wzbudziły opowiadania świątobliwej zakonnicy z Duelmen, Anny Katarzyny Emmerich, dotyczące żywota Pana naszego Jezusa Chrystusa i Najświętszej Matki Jego. W języku polskim ukazały się dotąd: „Żywot Najświętszej Maryi Panny” i „Bolesna męka Pana naszego Jezusa Chrystusa,” stanowiące część tylko objawień. Nie pojawiły się jeszcze: „Żywot Jezusa Chrystusa” i „Tajemnice Starego Przymierza,” odnoszące się do przyjścia Zbawiciela, Postanowiłem przeto wydać wszystkie objawienia świątobliwej Dziewicy, według zapisków Klemensa Brentano, "w porządku takim, iżby tworzyły pewną całość. Za wzór wziąłem sobie najstaranniejsze tychże objawień wydanie, Pusteta w Regensburgu, jedynie może kompletne. Porządek treści niniejszego dzieła jest następujący: 1) Żywot Katarzyny Emmerich. 2) Tajemnice Starego Przymierza, przez które Pan Bóg przyjście jednorodzonego Syna Swego i przyjęcie przez Niego człowieczeństwa przysposobił. 3) Objaśnienia, dotyczące Niepokalanego poczęcia Najświętszej Maryi Panny i opis Jej życia aż do powrotu Najświętszej Rodziny z Egiptu do Nazaretu. 4) Nauczycielski urząd Jezusa Chrystusa, bolesna męka i śmierć Jego, zmartwychwstanie, wniebowstąpienie, zesłanie Ducha Świętego, śmierć i wniebowzięcie Najśw. Maryi Panny. 5) Działalność i śmierć Apostołów świętych. 6) Nauka o cudach i objawieniach Kiedy powiernik świątobliwej Dziewicy, Klemens Brentano — którego Opatrzność powołała, iżby to, co jej, Annie Katarzynie Emmerich, objawiła spisał i ogłosił — pierwszy wydał zbiór tychże objawień p. t.: „Bolesna męka Pana naszego Jezusa Chrystusa,” nazwał je skromnie „Rozmyślaniami,” pragnąc widocznie, aby uważano je jedynie jako rozmyślania wielkopostne pobożnej Dziewicy, która się Bogu poświęciła. Nie starał się też Klemens Brentano, mimo że uposażony był jako poeta talentem niezwykłym, o styl wytworny, lecz zachował prostotę opowiadając tak, jak słyszał z ust świątobliwej zakonnicy. Mimo to nieliczni początkowo czytelnicy spostrzegli, że dzieło to nie jest wytworem rozumowania ludzkiego, lecz zbiorem objawień pochodzących od Boga. Sam świątobliwy żywot Anny Katarzyny Emmerich, który Klemens Brentano na czele dzieła umieścił, uprawniał do podobnych przypuszczeń i w domysłach tych utwierdzał. Zważywszy łaski, jakiemi Pan Bóg Annę Katarzynę Emmerich obdarzył, niewysłowione cierpienia, wszystkie objawy stanu jej nadzwyczajnego, stajemy wobec następującej alternatywy: albo uznamy, że to, co Klemens Brentano opisał i ogłosił jest może płodem bujnej wyobraźni, a zatem mylnem, (w tym wypadku potępienia godnem),albo, że jest prawdą. Z powodu niezwykłych zjawisk, jakie przedstawia żywot świątobliwej zakonnicy z Duelmen, nikt nie da słuszności pierwszemu twierdzeniu; gdyż błogosławieństwo, jakie dzieło to szerzy, zbyt jest widocznem, aby móc mu prawdy zaprzeczyć. Któż bowiem, przeczytawszy je, nie doznał pociechy i nie stał się pobożniejszym? Któż nie odczuł pod wpływem tryskającej z niego prawdy, żaru miłości ku Najśw. Sakramentowi, Matce Bożej i Kościołowi świętemu? Ostatecznie sam Klemens Brentano nie pragnął nadać dziełu temu znaczenia większego, jak na to zasługują wszystkie inne rozmyślania dusz pobożnych, z miłości do Zbawiciela mękę Pańską rozważających. Nie było więc nawet zamiaru wprowadzenia w błąd czytelników; natomiast była chęć i pragnienie przyczynienia się do powiększenia chwały Bożej. Gdyby kiedyś te Rozmyślania – oto jego słowa [Brentana]— zajęły miejsce pomiędzy tylu innemi pracami analogicznemi, które podyktowała miłość ku Jezusowi Chrystusowi, trzebaby zaprotestować przeciw nadawaniu im znamienia prawdy historycznej. Pragnąłbym tylko, iżby domieszczone były do szeregu dzieł, poświęconych rozpamiętywaniu męki Pańskiej!” Ze słów powyższych wynika, że tak Klemens Brentano jak i Anna Katarzyna obawiali się przypisywać temu znaczenie takie, jakie ma w rzeczywistości — objawień od Boga pochodzących. Dzisiaj, kiedy władza kościelna dzieło to aprobowała i jako zbawienne do czytania poleciła, postanowiłem wszystkie objawienia świątobliwej Anny Katarzyny Emmerich literaturze polskiej przyswoić. " Czytając książkę trzeba uzbroić się w pewną wyrozumiałość dla osoby bez wykształcenia, a także dlatego, że opowieści pochodziły także zapewne z okresu dzieciństwa, a więc okresu bardzo dawnego, "niewyrobionego w dorosłości" więc w pamięci Katarzyny takie pozostały. A Katarzyna już od najmłodszych lat, jak mówi, miała te wizje. (Także dlatego, że byly spisywane przez inną osobę - Klemensa Brentano). Jednak to co książka zawiera jest niesamowite. Dochodzę do przekonania, że takich drobiazgów z życia Jezusa nie da się wymyślić (geografia, onomastyka). Na fragmencie tej książki był oparty film "Pasja" Mela Gibsona. Polecam obejrzeć najpierw film (tylko z napisami),ponieważ ma dodane: język aramejski, hebrajski, łacinę, a aktorzy wypowiadaają kwestie w tych językach. Jak żaden inny unaocznia wydarzenia z ewangelii. Książka "The Complete Visions of Anne Catherine Emmerich" nie posiada wstępu, jaki mają polskie wydania, a uważam, że wstęp jest bardzo istotny, ponieważ podaje różnice jakie występują w Biblii, a także pozwala poznać życie Katarzyny. W procesie beatyfikacyjnym nie brano pod uwagę wizji, jedynie życie zakonnicy. Drobny fragment w tej książce może być uznany za kontrowersyjny, "o kolorze skóry" przez przewrażliwione osoby, jednak nie polecam porzucania lektury, gdyż tylko całość nakreśli wam możliwy obraz wydarzeń biblijnych, co jest bezcenne. Sama Katarzyna miała jednak zdrowy stosunek do tego typu wizji i nie przywiązywała wogóle w życiu uwagi do nich a jedynie do bliskości z Bogiem i dobrego życia. Wizje te są jednak bardzo pożyteczne jako przyczynek do rozmyślania i pogłębienia wiary.