Tak czy owak, zaręczona

Uwielbiam książki, które pochłaniają mnie tak bardzo, że zapominam o całym świecie i przez te kilka godzin istnieje dla mnie tylko ta fikcyjna rzeczywistość.. Dlatego pomimo całej tej naiwności i przewidywalności, które charakteryzuje ta pozycja, zdecydowanie polecam wybrać się w tą interesującą podróż..

Lekka, przyjemna i bardzo przewidywalna powieść. Szczęśliwe życie Ruby, głównej bohaterki, legło w gruzach w pewien wigilijny wieczór. Trudne chwile pomogła jej przetrwać Jasmine, współpracownica i przyjaciółka. W powrocie do "normalności" pomagają jej też złote rady, sekrety, które otrzymuje od przypadkowych ludzi. Nieskomplikowana fabuła, przewidywalni bohaterowie plus kubek kawy lub herbaty to świetna odskocznia od codzienności.

Lekka i przyjemna książeczka opowiadająca o kobiecej przyjaźni. Trochę schematów, trochę przewidywalna, pewno za parę miesięcy nie do końca będę pamiętała o co "kaman".. ale co z tego? I tak super wypełnia letnie popołudnie. Polecam dla odprężenia ! :)

Trzy kobiety,trzy miłości każda z bagażem swoich doświadczeń życiowych i rozterki,które przeżyły coś w życiu. Bohaterki sympatyczne,fajne i wyraziste. Cała historia wzrusza,łapie za serce. Jak dla mnie lektura przyjemna,urocza,wzruszająca,zakończenie super się kończy. Lecz to smutna,prawdziwa książka.

Książka dla odskoku od rzeczy skomplikowanych. Dla mnie tylko na raz. Żadnych powrotów :D. Czasem odległość poziomu finansowego problemów zaciera ich podobieństwo w różnych grupach społeczno-ekonomicznych. A podobieństwa jednak są. Ale to świat amerykańskich wysoko uposażonych elit. Tamta rzeczywistość, która do nas dopiero nadciąga. Niezły język niezepsuty przez dobre tłumaczenie. Autorka jest dziennikarką USA i laureatką nagrody Emmy oraz producentką stacji TV.

Bardzo lekka, przyjemna,odprężająca,kobieca lektura z subtelnie zaprezentowanym zjawiskiem przyjaźni, pięknem wolno rodzącej się miłości, z wytrawnym winem, wytwornym domem i... pięknym obrazem w tle... Nie znałam tej autorki wcześniej, ale historia, którą tu przedstawiła od początku mnie wciągnęła, zaintrygowała i zadziałała jak ciepła herbata z miodem i kocykiem :) Kolejna spontaniczna książeczka z biblioteki a tyle dała mi uśmiechu. Bardzo podnosi na duchu:) przyjaźń, miłość, zaufanie, pomoc innym, odwaga, metamorfoza i tona poczucia humoru:)))) cudowni bohaterowie... Dla mnie bomba:) polecam kobietkom :) wzruszająca i ciepła historia:) niby nic nadzwyczajnego a jednak urzeka swoją prostotą... czasami to co najzwyklejsze staje się dla nas ...niezwykłe... zapomnijcie o świecie i zanurzcie się w lekturze... nie pozalujecie:D ja nie mogłam się oderwać dopóki nie skończyłam po północy:) Polecam gorąco! :)

Nie jest łatwo wejść w związek z kimś po przejściach. Nieważne czy to kobieta czy mężczyzna. Trudno tworzyć związki z partnerem , który "ciągnie" za sobą teściową i teścia, rodzinne zwyczaje, tolerancje i nie tolerancje. A co dopiero dzieci z poprzedniego związku. Jeszcze 30 lat temu kobieta po rozwodzie z dzieckiem miała nikłe szanse na "drugie" życie. Z drugiej strony kto chciał rozwodnika? Dziś jest wiele par "po przejściach". I są one niełatwe i różne. I ta książka jest o tym.

Zdarzyło mi się, w dobrej wierze, podsunąć koleżance w ciąży Piąte dziecko Doris Lessing. Kierowałam się (o moja ślepoto!) walorami powieści i renomą nazwiska. Z mojego faux-pas zdałam sobie sprawę dużo później, kiedy pojęłam, że brzemiennej kobiecie, pełnej obaw, lęku i niepewności w oczekiwaniu na dziecko, dałam do przeczytania opowieść o upośledzonym chłopcu. To, że była również historią o sile matczynej miłości, w tym konkretnym przypadku, nie miało żadnego znaczenia. To niefortunne doświadczenie nauczyło mnie konieczności dostrzegania czytelnika w kontekście książki. Teraz wiem, że nawet najlepsza opowieść, w pewnych okolicznościach, może narobić więcej szkody niż pożytku. Tej boleśnie zdobytej zasady szczególnie przestrzegam w przypadku książek „żałobnych”, do których zaliczam tę powieść. I kiedy słyszę prośbę o polecenie lub pożyczenie takiej właśnie książki od osoby przeżywającej utratę najbliższej osoby, to jej podsunięcie uzależniam od etapu żałoby, na jakim się znajduje osoba prosząca. Akurat tę pozycję zabroniłabym czytać tuż po śmierci partnera (dlaczego napiszę później),a poleciłabym ją osobie kończącej czas smutku, ale mającej problemy z jego opuszczeniem, odsunięciem go od siebie, bo właśnie na tym etapie żałoby znajdowała się główna bohaterka tej powieści – Juliet. Jej mąż zmarł na zawał serca w wieku 32 lat, czyniąc z niej wdowę zaledwie w wieku 31 lat. W momencie jej poznania od śmierci Bena upłynęło osiem miesięcy, a ona nadal chowała się przed światem i ludźmi w swoim domu, który razem z mężem właśnie kupili i zamieszkali, snując wspólne plany jego remontu. Było jej w nim dobrze rozpaczać i rozpamiętywać przeszłość i niespełnioną przyszłość. I pewnie zgorzkniałaby w tym warownym „zamku”, gdyby nie siostra, matka i sąsiedzi, dzięki którym powoli zaczęła wychodzić ze stworzonego przez siebie twardego kokonu smutku, żalu i depresji. Ich siła i wszechobecność oddziaływania sącząca się z każdej sceny, rozmowy czy przemyśleń była tak silna, że bez trudu przelała się na mnie. Czułam ogromne przygnębienie towarzyszące Juliet. Najgorsze było to, że towarzyszyło mi ono przez 95% powieści, dodatkowo potęgowane nagromadzeniem bohaterów, z których każdy przeżywał własną, mniejszą lub większą, tragedię życiową. Nie tylko Juliet była w żałobie, ale i teściowa, matka była przygnębioną tragedią córki, jej siostra Louise przeżywała kryzys małżeński, znajomy Michael odejście żony, a przyjaciel Lorcan oszustwo ukochanej. Nawet pies był przygnębiony odejściem Bena. To nagromadzenie destrukcyjnych uczuć było celowym i przemyślanym posunięciem autorki w budowaniu powolnego napięcia emocjonalnego fabuły, by z rozmachem rozładować je w scenie finałowej. Przyznaję, jest w tym mistrzynią! Umie pokazać, że życie jest jak "książka, która się składa z wielu rozdziałów. Na jakiś czas robi ci się smutno, a potem odwracasz stronę, żeby zobaczyć, co będzie dalej". I właściwie do tego momentu, poznana przeze mnie historia wychodzenia z żałoby, nie różniłaby się niczym od znanych mi tego typu powieści, gdyby nie jeden element pięknie wpleciony w fabułę. Dogoterapia! Miłość autorki do psów czułam na każdej stronie, która umiejętnie pokazała ich terapeutyczną rolę w trudnych chwilach człowieka. To właśnie pies Minton pozwolił Julie przetrwać najtrudniejsze chwile po tragedii, to psy znajomych i potrzeba opieki nad nimi wyciągnęła ją z domu i zmusiła do nawiązania ponownych kontaktów z ludźmi i wreszcie to pies sprawił, że dziewczyna otworzyła serce na nowy związek z mężczyzną. To dlaczego, pomimo tak pozytywnego oddziaływania, nie poleciłabym jej osobom rozpoczynającym żałobę? Z jednego powodu. Ta opowieść mówi wyraźnie – weź się w garść, nie jesteś pępkiem świata, nie ty jedna przeżywasz nieszczęście, inni też mają problemy, poświęcają się dla ciebie, a ty tkwisz egoistycznie w swoim mrocznym świecie apatii! Tego nie może słyszeć osoba, która jest w szoku tuż po stracie najbliższej osoby, bo ona nie ma tej „garści”, a siła mocy tych słów, dająca energię do życia, skierowana jest w żagle, których nie posiada. Zanim odzyska „garść” i odbuduje „żagle” minie trochę czasu. Działania w dobrej wierze mogą zakończyć się rozgoryczeniem, które Juliet ujęła w ten sposób – "…same banały, których ciągle wysłuchuję, że w niebie są wszyscy, których kochasz i celebryci, a czas leczy rany. […] życzliwe słowa, jakie słyszała od ludzi, wszystko unieważniały. Nie była „dzielna”, nie była „taka młoda” i naprawdę nie sądziła, by „czas leczył rany”". Niektóre książki są jak lekarstwo. Trzeba wiedzieć komu i kiedy je przepisać-polecić. Staram się o tym zawsze pamiętać. naostrzuksiazki.pl

Sympatyczna komedia romantyczna, w której dzieje się. Oj, dzieje się! Ona - delikatna, mająca artystyczną duszę florystka. Pierwszy On - starający się o jej względy arystokrata. Ich związek to bajka o królewiczu? Mezalians? Drugi On - konkurent w życiu zawodowym i osobistym. Czy trzeci On będzie szansą na pożądane zmiany w życiu bohaterki?

Ubaw po pachy! Dawno się tak nie naśmiałam, jak przy lekturze tej książki. Niepohamowane salwy śmiechu moja rodzina kwitowała pytaniem, czy nic mi nie jest. Komedia romantyczna, z fantastycznymi dialogami, ciągłe zwroty akcji i mijanie się głównych bohaterów, a koniec, nie tyle przewidywalny, co oczywisty dla komedii romantycznej. Jeśli marzycie o prawdziwej chwili relaksu i wielkiej dawce dobrego humoru - polecam

Opowieść o życiu słynnej gwiazdy (dziś nazwana byłaby celebrytką ;) )i jej otoczenia "widziana oczami" jej asystentki, która zmuszona jest "znosić" humory sławnej Caroline. Po dłuższej pracy na tym stanowisku i "wsiąknięciu" w bliższe otoczenie nie zazdrości życia swojej chlebodawczyni, które jest oparte na kłamstwie i cynizmie. Dzięki doświadczeniu jakie zdobyła pracując u boku sławnej osobistości wybiera własną drogę :)

Dobra. To jedyne co przychodzi mi na myśl. Były chwile znudzenia (szczególnie na początku),chwile smutku, chwile wzruszenia, chwile zaskoczenia. Dużo emocji miałam podczas czytania tejże lektury. Nan to niesamowita kobieta, ma w sobie coś wyjątkowego. Jestem dalej pod wrażeniem tego jak świetną i unikatową postać stworzyła autorka. Jestem pewna, że nigdy nie zapomnę tej bohaterki. Jest dla mnie kolejną ogromną motywacją w dążeniu do marzeń. Cytat, który wzruszył i zapadł mi głęboko w serce ~~ "... nic nie dzieje się bez przyczyny. Każdy z nas znajduje się dokładnie w tym miejscu, w którym powinien się znajdować, a kawałki układanki zawsze zaczynają do siebie pasować w najmniej spodziewanym momencie." ~~~ Nan

„Szkoda, że Cię tu nie ma” Mike Gayle to powieść w sam raz na wakacje, na urlop.Historia trzydziestopięcioletniego mężczyzny, który przeżywa rozstanie z dziewczyną.W zasadzie ze swoją kobietą. Byli ze sobą przez dziesięć lat. Nagle Sara spakowała swoje rzeczy, zabrała kupione przez siebie meble i wyprowadziła się. Dla Charliego to był szok. Po rozstaniu z Sarą nie może się odnaleźć. Bez niej czuje się zawieszony w próżni. Ma dwóch bliskich kolegów, przyjaciół. Jeden ma się wkrótce ożenić. To Andy. Mężczyzna po którym można się wszystkiego spodziewać. Trudno mu bezgranicznie zaufać. Nigdy nie wiadomo jak postąpi. W tym wypadku staje na wysokości zadania i wykupuje tygodniowy pobyt w Malii. Charliemu wydaje się to wprost niemożliwe, że przyjaciel wybrał akurat to miejsce. Tam właśnie kiedyś Charlie poznał Sarę. Nie wyobraża sobie po co miałby tam jechać. Jak pobyt w Malii miałby mu pomóc. W końcu decyduje się na ten wyjazd tylko dlatego, że pojedzie tam też Tom. Andy nie zamierzał zapraszać go na ten wyjazd. To ustatkowany, żonaty facet z dwójką dzieci. Do tego nawrócony chrześcijanin. Jednak Charlie postawił warunek. Bez Toma nie pojedzie. W końcu wyruszają. Każdy z nich jednak ma inne oczekiwania związane z wyjazdem do Grecji. Andy pragnie uwolnić się na kilka dni od swojej narzeczonej. Poczuć wolność. Nie wyklucza wakacyjnej przygody z jakąś uroczą i seksowną, do tego chętną panienką. Charlie na nic nie liczy. Chciałby zapomnieć o Sarze. Na tą chwilę wydaje się to być niemożliwe. Tom ma swoje ukryte powody decydując się na ten wyjazd . „Szkoda, że Cię tu nie ma” to bardzo dobra książka. Okazuje się, że nie tylko kobiety cierpią po rozstaniu. Mężczyźni równie mocno. Historia przedstawiona jest z punktu widzenia męskiego. Chwilami zaskakuje, chwilami bawi. Zmusza też do refleksji. Nie jest to zwykłe czytadło. Ta ocena nasuwa się po przeczytaniu całości. W każdym razie wyjazd do Grecji namiesza dosyć mocno w życiu każdego z trzech mężczyzn. Ich przyjaźń zaś zostanie wystawiona na nie byle jaką próbę. GORĄCO POLECAM!

Zrobiłam błąd czytając tą książkę tuż prze narodzinami mojego dziecka, ale czytając opis nie byłam w stanie się oprzeć. Bardzo dobrze napisana książka, ciekawa fabuła, w "życiowy" sposób ukazująca cienie i blaski codziennego życia rodziny patchworkowej, muszącej poradzić sobie z niewyobrażalną tragedią.

Po przebrnięciu przez nudnawy początek jakoś poszło. Opowieść o wyścigu szczurów wśród 5-latków... a raczej wśród ich rodziców, zapisujących dzieci do nowojorskich prywatnych szkół. Zakładam że historia nieco przerysowana ;) Czytało się nieźle. Natomiast opis z tylnego skrzydełka niosący obietnicę, że "każda kolejna strona książki wywołuje wybuch niepohamowanego śmiechu" mocno przesadzony.

Czasem strata okazuje się prawdziwą nagrodą... Haley bezpowrotnie utraciła pozycję księżniczki Los Angeles, kiedy jej mąż, producent filmowy, znalazł do tej roli młodszą kobietę. Haley Cutler jest żoną na pokaz. A właściwie była. Wyszła za mąż za królewicza z bajki w wieku zaledwie dwudziestu lat w czasach gdy pasemka uzyskiwało się, spędzając popołudnie na plaży. Niestety, po siedmiu latach przeżytych u boku Jaya Cutlera, podczas których cieszyła się wysoką pozycją oraz jak sądziła, miłością męża, zostaje porzucona. Haley uświadamia sobie, że ma niewiele umiejętności przydatnych w prawdziwym życiu. Na dodatek zupełnie nie może sobie przypomnieć, kim była kiedyś. Trafia do Klubu Żon na Pokaz, gdzie kobiety po przejściach studiują Biblię. Haley nigdy nie była zbyt religijna, ale bardzo potrzebuje wsparcia. Te dziewczyny dobrze wiedzą, jak zemścić się na mężach, którzy je porzucili. Kim jest żona na pokaz? To najczęściej młoda kobieta, która wyszła za mąż za starszego bogatego mężczyznę, by zapewnić sobie poczucie bezpieczeństwa i została zredukowana do roli błyskotki, wyjmowanej i polerowanej na specjalne okazje. Książka to powieść o zawiedzionych nadziejach, głębokiej wierze i miłości, która trwa wiecznie.

Christie Devlin ma czterdzieści osiem lat, pracuje jako nauczycielka plastyki w liceum Świętej Łucji i mieszka na bardzo cichej oraz spokojnej ulicy Summer Street na przedmieściach Dublina. Jest szczęśliwą mężatką, a także matką dwóch synów. Od dziecka posiada dar widzenia przyszłości i potrafi przewidzieć rzeczy, których nie widzieli inni ludzie. Właśnie teraz odczuwa silny niepokój związany ze swoimi najbliższymi, po prostu wie, że stanie im się coś złego. Koniecznie musi podjąć pewne kroki, aby temu zapobiec, choć jeszcze nie wie dokładnie o co chodzi, ani o kogo. W przeszłości zachowała się nieodpowiedzialnie i egoistycznie, zrobiła wielki błąd i nie miała odwagi, aby się do niego przyznać, kumulując w sobie negatywne emocje do tego stopnia, że owa świadomość dosłownie ją przytłaczała. Dlaczego wytrąca ją z równowagi nazwisko słynnego malarza, który przyjeżdża do miasta na wystawę swoich prac? Kim jest dla niej Carey Wolensky? "(...) Christie była bardzo szczęśliwa przez tych trzydzieści minionych lat. W jej życiu mężatki był tylko jeden moment, kiedy wszystko prawie się rozpadło, lecz tak jakby łapiąc upadający kieliszek, nim zdąży dosięgnąć podłogi - Christie udało się zapobiec katastrofie. Z tamtych czasów pozostała niewielka rysa, ale nie widział jej nikt prócz niej samej. (...) To wszystko należało już do przeszłości. (...)" - [str.13] Faye Reid pracuje w agencji pośrednictwa pracy, samotnie wychowuje nastoletnią córkę Amber, przed innymi zaś udaje wdowę. Jednak dlaczego zdecydowała się grać tę rolę? Bardzo lubi słuchać muzyki, która niezwykle do niej przemawia, ale istnieje kilka piosenek, które łamały jej serce ze względu na to, jakie wspomnienia ze sobą niosły. Życie stawia ją przed ciężką próbą w momencie, kiedy Amber wyprowadza się z domu razem z chłopakiem, zamiast podejść do egzaminów i iść na studia, tak jak dotychczas planowała. Najwidoczniej miłość przestawiła jej priorytety i nie wie wie już, co dla niej najlepsze. To zdarzenie budzi w Faye falę wspomnień. Przez lata udawała kogoś kim nie jest, aby zapewnić córce lepsze życie, jednocześnie ją okłamując. Teraz bolesna przeszłość dopada zarówno matkę jak i córkę. Maggie Maquire zajmuje stanowisko pracownika Biblioteki Coolidge College i wprost uwielbia swoją pracę, z tego głównie powodu, iż panująca tam cisza pozwala na błądzenie myślami w wielu kierunkach. Owszem, ta kobieta dosłownie ma o czym myśleć. W wieku szkolnym była obiektem kpin i niewybrednych żartów ze strony koleżanek, które znęcały się nad uczennicami choćby minimalnie wyróżniającymi się spośród otoczenia. Maggie została przez to zdarzenie naznaczona na lata swego dorosłego życia i sądziła, że tak już pozostanie. Czuła się nieciekawa, brzydka i nikomu niepotrzebna. Nastawienie zmieniła dopiero po poznaniu Greya, z którym mieszka od pięciu lat. Można powiedzieć, że przy tym mężczyźnie rozkwitła. Tym bardziej boleśnie przyjęła do wiadomości fakt, że kochany przez nią człowiek od lat miewał romanse. Poza tym przyłapała go w ich sypialni z młodziutką studentką, przez co ostatecznie pozbyła się złudzeń co do przyszłości ich związku. W tym samym czasie mama Maggie łamie nogę i córka jedzie do rodzinnego domu, aby nią się zaopiekować. Wydaje się to idealnym pretekstem do ucieczki, a także zastanowienia się, co dalej ma robić w życiu. "Sekrety z przeszłości" to ciekawa i dosyć wciągająca powieść obyczajowa, która porusza w gruncie rzeczy najważniejsze sprawy dla większości ludzi. Istotne przecież są: miłość, przyjaźń, rodzicielstwo, akceptacja, zaufanie i poczucie własnej wartości. Jednak prawie każdy z nas zrobił lub powiedział kiedyś coś, z czego nie jest dumny, co chciałby zachować tylko dla siebie, a nie ogłaszać wszystkim. Właśnie w tym miejscu biorą swój początek wszelkie tajemnice i sekrety świata, od tych niezbyt poważnych, aż do tych wielkiego kalibru czyli najcięższej wagi. Autorka ukazuje kilka różnych postaw wobec przeszłości nadając każdej bohaterce inne cechy i nakazuje im się z tym zmierzyć. Jak sobie poradzą? Czy Christie, Faye oraz Maggie mają wystarczająco dużo wewnętrznej siły, aby pokonać własne demony? Odpowiedź znajdziecie na stronach książki. Niektóre opisy są zbyt długie, a akcja fragmentami przeciągnięta do granic możliwości, jednakże polecam wielbicielom gatunku literackiego, gdyż naprawdę warto przeczytać.

Lekka ale nie głupia. Kobieca, ale nie naiwna. Historia Anny to poważne dylematy, samotne macierzyństwo, rodzinne tajemnice, niewłaściwi faceci. Anna godzi różne role, próbuje ułożyć sobie życie i po prostu być szczęśliwa w swoim nieidealnym świecie. Niezapominajkę czyta się bardzo szybko, książka wciąga,czasem bawi,czasem wzruszy. Na pewno daje wiele przyjemności czytelnikowi.

Jeszcze NIGDY żadna książka nie wciągnęła mnie tak w czytnik, że nie raz wpadłbym pod samochód i raz na słupek - Ciężko się było z nią rozstać - bardzo wciągająca fabuła i sposób jej ukazania. To nie jest popularna opinia, ale w pewnych momentach zmusza do refleksji nad własnym życiem. Z pewnością do niej wrócę za jakiś czas... kolejny raz bo skończyłem ja czytać jakieś 2-3 miesiące po premierze :)

Jeszcze nie przeczytałaś całości i jestem w połowie ale tak wpienia mnie chłopak głównej bohaterki, ze mam dość. Ona niby codziennie pracuje po 15-20 godzin, a jemu zależy tylko na tym, any baba wydała jego książkę. Co za okropny facet. Miejmy nadzieje, ze Angel z nim zerwie!