Czekam na prawdziwą miłość

Dziwna książka.Bo z jednej strony,to chyba taka literatura o której pisze się rzadko.Z drugiej,bywa i tak.Że te książki,których się właściwie nie zna.Mogą być naprawdę bardzo fajne. Tak jest i z Mniejszym Złem. Książka na początek,jest zwykłym romansem.Ot poznanie dwojga ludzi. Jest Bristol rok 1962.Przez pierwsze parędziesiąt stron,nic ciekawego się nie dzieje. Aż,tu nagle prawdziwa bomba.Zaczyna się akcja,jak z dobrego kryminału. Kiedy w grę wchodzi sprawa molestowanie dzieci.Książka nabiera tempa. Ale według mnie,nie utrzymuje do końca. Niestety,akcja jakby nie co siada przy końcu. Tak więc,przeczytałem koniec.I szybko zapomniałem,o czym on był. Jeżeli miałbym oceniać,tylko środek książki.To ocena była by wysoka.A tak,za całość tylko dobra.

Po przeczytaniu tej książki mam sprzeczne odczucia. Z jednej strony historia tej rodziny jest mega wciągająca. Sekret utrzymywany przez wiele lat odkryty zostaje dopiero pod koniec i to w dodatku przez zupełny przypadek. Pod tym względem książka jest na prawdę świetna. Jednak pod względem technicznym moim zdaniem książka jest kiepska. Czytając wydarzenia nie wiemy kiedy się one dzieją czy to czas teraźniejszy czy może przeszły. Brakuje większej ilości rozdziałów opisanych datą wydarzeń (takowe są, jednak jest ich za mało). Z każdą zmianą czasu, powinien być opis kiedy to się dzieje. W danym momencie nie wiemy też o kim jest nowa, kto wyraża swoje myśli. Brakuje mi tutaj drzewa genealogicznego zamieszczonego chociażby na końcu książki w najprostszej postaci. Moim zdaniem książka wymaga poprawek technicznych wtedy byłaby na prawdę świetna.

Jakiś czas temu ksiądz profesor Tomasz Węcławski najpierw zrezygnował z kapłaństwa, a potem odszedł z Kościoła wyrzekając się wiary katolickiej. Decyzję swojej apostazji uzasadnił w tej deklaracji, nie podając jednak konkretnych powodów. „Tygodnik Powszechny” zasugerował, że miało to związek z odkryciem nowego spojrzenia na obraz Jezusa i jego roli w wierze, z odrzuceniem jego boskiej natury. Ponieważ uczynił to tuz polskiej myśli katolickiej, uznany teolog, nauczyciel akademicki, autor około 30 publikacji naukowych, a nie szeregowy kapłan, Kościół suspendując go, na wszelki wypadek zasugerował chorobę psychiczną. Nie zdziwiła mnie ta sytuacja, bo metody radzenia sobie Kościoła z rozwiązywaniem problemów niestandardowych pozostały niezmienne (no, może poza paleniem na stosie),ale bardzo zaciekawił mnie ten nowy obraz Jezusa. Książka w dużej mierze nasyciła mój głód wiedzy na ten temat. Jej fabuła (podróż głównej bohaterki do Egiptu i jej irytujący mnie brak umiejętności wyboru między dwoma mężczyznami) osnuta jest na fakcie odnalezienia w 1945 roku, w Egipcie, w pobliżu starożytnego miasta Chenoboskia, ewangelii, które nie weszły w skład obecnego Nowego Testamentu. W świecie archeologów i historyków znane jako ewangelie z Nag Hammadi. Do końca II wieku, wszystkie istniejące ówcześnie ewangelie były przez teologów i Ojców Kościoła kolekcjonowane, redagowane, kompilowane, a co najważniejsze, uznawane za równie autentyczne i wartościowe, dopóki biskup Ireneusz z Lyonu po raz pierwszy nie oznajmił, że tylko cztery z nich są dogmatem wiary chrześcijańskiej, "ponieważ wszechświat ma cztery strony, ponieważ są cztery główne wiatry, dlatego prawdziwe mogą być tylko cztery ewangelie". Na bazie takiego argumentu dał chrześcijaństwu kodeks, a sobie władzę nad nowo powstałym Kościołem. Reszta ewangelii to herezja, a ich wyznawcy to heretycy. To na początek, bo każda następna strona to dawkowanie faktów, które sypią się jak pustynny piasek. Powoli, kartka po kartce, ziarnko po ziarnku, jak w klepsydrze, tak aby na koniec pozostawić mnie z wiedzą, z którą nie wiadomo co zrobić? Zapomnieć się nie da, bo będzie uwierać jak piasek w butach. Zbagatelizować też nie, bo jak patrzeć z piaskiem w oczach, który przeszkadza widzieć tak czysto jak dotychczas? Zanegować też nie, bo jak zaprzeczyć faktom archeologicznym, obficie przytaczanym i cytowanym w powieści? Uznać i przyjąć za pewnik? Wymagałoby to napisania historii na nowo, a przecież przeciętny katolik tego nie chce. On nie chce czytać i słuchać o tym, a co dopiero burzyć i budować. Nikt nie lubi uczucia usuwania się gruntu spod nóg. Dobry katolik "nie pyta, lecz przyjmuje to co mu dają. Nieważne, czy coś rozumie." Tym bardziej Kościół. On też tego nie chce. Wręcz zrobi wszystko, żeby temu zapobiec. Ma w tym 2000 lat tradycji i doświadczenia. Książka-dylemat, książka jak piasek, rozsiany w świadomości i trudny do wytrzepania z umysłu. Pozostał mi tylko jeden pewnik – cytat z Ewangelii Filipa, który jest świetną odpowiedzią na permanentnie zadawane mi pytanie – „Po co ty w ogóle czytasz?” Teraz będę mogła cytować, bo: Niewiedza jest źródłem wszelkiego zła. Niewiedza prowadzi do śmierci. http://naostrzuksiazki.pl/

Smutna historia. W pewnym zakresie bliska mi- nastoletnia córka i chory młodszy syn i walka i cierpienie rodziców. Tym bardziej ta książka powinna mnie poruszyć. I właściwie zrobiła to, jednak nie tak, jak myślę, że by mogła. Nie wycisnęła łez z moich oczu, a przy wielu innych lekturach ryczałam jak bóbr. Jakoś autorka nie potrafiła mnie tak porwać. Książka jednak dobra. Pod koniec zaskakujący zwrot akcji. Zwraca uwagę na to, co w życiu jest naprawdę ważne.

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.

Wspaniała, poruszająca głębie uczuć opowieść o pięknej miłości, która zostaje przerwana przez wypadek i śmierć ukochanej... Rozdzierający żal, że tak się toczą losy oraz dusza pomiędzy, która nie potrafi się rozstać z życiem ukochanego nawet po swojej śmierci... Zniknięcie i poszukiwania, dziwny zbieg okoliczności... Ciekawa opowieść o cudownej miłości, mocy uczucia oraz wyobrażeniu życia po śmierci, gdy dusza nie odchodzi w zaświaty... Jedna decyzja może zmienić wiele i ta opowieść to ukazuje.. Przeszłość miesza się tu z teraźniejszością.... Polecam, wspaniała lektura...

Książkę szybko się czyta, wciąga od pierwszych stron. Jest to historia miłosna jakich pełno, jedyna różnica polega na tym, że mamy do czynienia z bohaterami o znacznej różnicy wieku, przy czym należy uwzględnić że główna bohaterka jest starsza od głównego bohatera. Mimo to powieść na prawdę dobra i szybko wciąga. Czyta się dobrze i przyjemnie. Nie będę opisywać jakie wydarzenia mają miejsca w książce, gdyż sporo osób już to uczyniło ;) Polecam osobom, które lubią powieści miłosne.

Bardzo ciekawa i wzruszająca historia. Oprócz egzotyki jaka wiąże się z Tasmanią głównej bohaterki wrażenie na mnie zrobiła jej relacja z rodzicami. Niewątpliwie ją kochali ale ograniczenia jakie narzucał ojciec, powodowały, że matka i córka nie miały szans na okazanie sobie wsparcia w decydujących momentach. To skazuje obie na dramatyczne osamotnienie. Konflikt między miłością a niemożnością jej okazania jest osią tej opowieści. Bardzo polecam.

Deirdre Purcell to autorka zupełnie mi nieznana. Na książkę natknęłam się w bibliotece i oczarowana opisem oraz pięknym widokiem na okładce postanowiłam ją przeczytać. To historia trzech zaprzyjaźnionych kobiet, których życie pewnego lata obraca się o przysłowiowe 180 stopni. Przyjaciółki Rita, Tess i Maddy wiodą z pozoru spokojne i beztroskie życie , jednak pewnego lata we Francji każda przekonuje się jak szybko ten spokój może zostać zburzony. Czy już wcześniej były znaki, że coś jest nie tak? Czy przyjaciółki naprawdę są szczęśliwe w swoich małżeństwach? Historię poznajemy z perspektywy każdej z kobiet. Każda z przyjaciółek opowiada o tragicznych wydarzeniach, które je spotkały. Autorka poruszyła tu temat zdrady, choroby nowotworowej i nieuchronnej śmierci bliskiej osoby, alkoholizmu oraz pedofilii. Plusem jest dla mnie przedstawienie sytuacji ze strony bohaterek i pokazania ich zmagań z przeciwnościami, minusem natomiast było to, że powieść momentami stawała się nużąca i chciałam ją wreszcie skończyć czytać. Po temacie książki spodziewałam się, że będzie więcej dynamizmu i napięcia. "Ostatnie lato w Arkadii" opowiada o sytuacjach, które mogą spotkać każdego. Mimo, że akcja biegnie tu powoli uważam, że książka jest warta przeczytania. Podobało mi się , że przyjaźń między bohaterkami mimo tylu nieszczęść trwa nadal, każda mimo, że zmaga się z własnymi problemami znajdzie czas dla drugiej. Myślę, że sięgnę po inne powieści tej autorki.

Trudno było mi ocenić tę książkę, bo historia bardzo mi się podobała i bardzo szybko ją przeczytałam, ale raził mnie styl. Książka napisana w taki dziwnie pospieszny, chaotyczny sposób, niby wnikamy tu w umysł i emocje kobiety, która straciła pamięć ostatnich dwunastu lat, a wszystko jest jakieś takie powierzchowne, bohaterka zachowuje się, jakby przeszła do porządku dziennego nad utratą swojego życia, które znała.

" Można uczynić wszystko co w ludzkiej mocy, ale nie należy oczekiwać, że ślepy los uszanuje nasze starania. " Historia miłości do dziecka, do męża, miłości siostrzanej, do przyjaciela. Niespodziewana, nagła utrata kochanej osoby i sposób radzenia sobie z tą tragedią. Miłość budująca pozwalająca przetrwać największą tragedię. " Zasady i normy wcale nie muszą być złe. Sprawiają, że człowiek stara się doskonalić. "

Książka Louise Voss pod tytułem ,,Upragnione życie" trafiła w moje ręce zupełnie przypadkowo, gdy kupowałam z przyjaciółką książki, przez długi czas nie mogłam się jednak za nią zabrać i przeleżała na mojej półce ładne parę miesięcy, lecz gdy tylko zaczęłam ją czytać losy głównej bohaterki stawały się coraz ciekawsze, aż nie mogłam się oderwać od czytania :)

"Aniołek" autorstwa Colleen McCullough to druga przeczytana przeze mnie w tym roku książka tej pisarki. Nie będę ponownie pisać, że ubolewam nad tym jak mało znana jest w Polsce twórczość McCullough, a jeśli już to kojarzona jest tylko jej nagłośniejsza powieść "Ptaki ciernistych krzewów"; choć uważam, że zasługuje ona na zdecydowanie więcej uwagi. "Aniołek" może i nie został przeze mnie zaliczony w poczet książek mojego życia, ale ta książka również bardzo trafiła mi do serca, i zmotywowała mnie do polowania na kolejne książki autorki. Książka opowiada historię dwóch lat życia (1960-1961) 21-letniej bardzo odważnej, zdeterminowanej i chcącej poznawać świat takim jakim jest Harriet Purcell, mieszkającej ze swoją rodziną w stolicy Australii. Historia ta opowiedziana jest przez samą główną bohaterkę w formie pamiętnika. Główna bohaterka, trochę znudzona swoim idealnym życiem i długoletnim związkiem, pozbawionymi kompletnie emocji, namiętności i w sumie nawet miłości podjęła decyzję o podjęciu pracy i wyprowadzce z domu rodzinnego. Dzięki znajomości zawartej w pracy, znajduje mieszkanie w domu pewnej wróżbitki w jednej z najbardziej znanych dzielnic stolicy - Kings Cross. Dzielnicy znanej z burd, afer, prostututek, homoseksualistów, tranwestytów, narkotyków i alkoholu lejącego się strumieniami. Policjanci z obyczajówki są stałymi gośćmi każdego domu stojącego w tej okolicy 🙈 Nasza główna bohaterka, dzięki znajomościom zawartym z mieszkańcami domu, poszerza horyzonty i zaczyna dostrzegać to, na co nie było miejsca w idealnym świecie wykreowanym dla niej przez rodziców i narzeczonego. Harriet buduje swój charakter, poznaje prawdziwych przyjaciół, wreszcie udaje jej się odnaleźć w relacjach z mężczyznami to czego nie miała ze swoim narzeczonym - pasję i namiętność. Oprócz tego zaznajomi się z medium, odkryje jedną z przemilczanych rodzinnych tajemnic, będzie w centrum wydarzeń brutalnego zabójstwa... Bardzo wciągnęła mnie ta książka, czyta się ją cudownie, pomimo wcale przecież nielekkiej tematyki 😍

Zawsze chciałam odwiedzić Alaskę, z entuzjazmem sięgałam po tą pozycję. Czułam niedosyt czytając opisy tego miejsca, ale nie dlatego, że autorka nie potrafiła ich opisać, po prostu chciałam tam być i zobaczyć to wszystko na własne oczy :) Historia ciekawa, wciągająca, zawiła. Świetne zakończenie, ale brakowało mi jeszcze kilkudziesięciu stron, tak żeby dołożyć wisienkę na torcie. Polecam!

Historia trzech przyjaciółek w latach 1987-2002. Wszystkie zdają na polonistykę. Każda z nich inaczej podchodzi do życia, każda przeżywa inną miłość, ale zawsze są razem. Ciepły klimat powieści, bez zbędnej plątaniny, jak to często się zdarza we współczesnych książkach, zachęca do czytania. Mnie ta lektura wciągnęła bez reszty. Problemy i zawody miłosne bohaterek są realne. Dobrze jest też opisany czas ich nauki na uczelni. Jednym słowem to książka wyjątkowo "życiowa".

"Dżungla nienawiści" trafiła do mnie przez przypadek.Jakież było moje zaskoczenie,gdy okazało się,że to prawdziwa perełka.Akcja książki osadzona jest w Tybecie oraz Nowym Yorku.Główną bohaterką jest Jackie Sand,młoda kobieta która w dzieciństwie została osierocona-jej rodzice zostali zamordowani.Dziewczyna krok po kroku doprowadza do ruiny Jerryego Lovestona,który przyczynił się do śmierci jej rodziców.Za dążenie do sprawiedliwości Jackie musi zapłacić wysoką cenę,jaką jest utrata miłości ojca jej dziecka.Akcja w książce jest zawrotna,cały czas coś się dzieje,brawa dla autorki za pomysłowość.Jestem pod wrażeniem tej powieści,do drobnych minusów zaliczam trochę nierealne zakończenia wydarzeń,zawsze na korzyść głównej bohaterki.

Książki wydawnictwa "Książnica" to dla mnie zazwyczaj gwarancja dobrej lektury. Nie inaczej było i tym razem. Autorki - Joanny Hines - wcześniej nie znałam, ale pozytywnie mnie zaskoczyła. Chętnie przeczytam inne jej książki, o ile uda mi się je dostać. Książka ma wszystko , co powinna zawierać tego typu lektura: są młodzi ludzie, zaangażowanie w pomoc po powodzi we Florencji jesienią 1966, są pierwsze miłości i pierwsze rozczarowania, jest też czas na zabawę - samo życie. Do tego jest tajemnica, która ma wpływ na wiele osób z otoczenia Francesci. Wydarzenia z 1966 roku poznajemy retrospektywnie, a wyjaśnienie tajemnicy następuje już współcześnie, po wielu latach. Dużą przyjemność sprawiło mi czytanie tej książki. Szczególnie ujęła mnie psychologiczna warstwa powieści i związana z nią akcja. Do tego Toskania, piękne widoki, włoski klimat... moje ulubione miejsce.

Kontynuacja Igrając z losem. Studium psychozy, kryminał, powieść psychologiczna, makabreska w jednym. Doskonale skonstruowany portret modelowego narcyza, który dla miłości do samego siebie i własnej wygody jest gotów poświęcić wszystko, jednocześnie bezustannie jest z siebie niezadowolony, ciągle poszukuje w sobie niedoskonałości: staje się niebezpieczny, bo nienawidzi siebie.

Max jest pisarzem, przykutym do wózka inwalidzkiego wskutek wypadku z przeszłości. Mieszka samotnie w ponurej, gotyckiej posiadłości rodem z własnych książek. Jest zgorzkniałym samotnikiem, odciętym od świata. Jakież zatem jest jego zdziwienie, gdy zmarły przyjaciel zapisuje mu w testamencie... dwoje swoich nastoletnich dzieci?? Czy Max jest gotów zmienić swoje przyzwyczajenia i nastawienie, by zbudować sierotom ciepły dom? "Tatuś" to powieść z grona tych, które "same się czytają". Opisane sytuacje są niekiedy komiczne, innym razem wzruszające. Razem tworzą spójną, przyjemną w odbiorze całość.