Księga ojców

Prawdziwa historia, napisana z życia wzięte. Przeczytana prze ze mnie od początku do samego końca wciągnęła mnie, zaciekawiła ta powieść obyczajowo-psychologiczna jak dla mnie zdecydowanie niezwykła, rewelacyjna chwytająca bardzo za serce, styl pisarki dobry...fajnie się czytało.

Chang-Rae Lee urodził się w Korei Południowej, lecz jako dziecko wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Podobny los wybrał dla głównej bohaterki swojej powieści „Kiedy ulegnę”. June urodziła się bowiem w Korei, ale większość swojego życia spędziła właśnie w Stanach Zjednoczonych. Akcja powieści rozpoczyna się w roku 1950, czyli w roku wybuchu wojny koreańskiej. W tamtym czasie Korea była już podzielona wzdłuż 38 równoleżnika na Koreę Północną i Koreę Południową. June mieszkała wraz ze swoją rodziną na Południu, niedaleko Seulu, ale w chwili postępujących działań wojennych wszyscy postanowili opuścić rodzinne strony i udać się w kierunku miasta Pusan, by ratować swoje życie i nadzieje na jakąkolwiek przyszłość. June miała wówczas zaledwie 11 lat, ale okrucieństwo wojny, z którym się zetknęła, postawiło ją w sytuacji, z którą prawdopodobnie nie potrafiłby sobie poradzić niejeden dorosły. Widziała okrutne zbrodnie dokonywane nie tylko na obcych jej ludziach, ale i na członkach najbliższej rodziny, musiała dbać o jedzenie, dach nad głową i sposób ucieczki jej samej i jej młodszego rodzeństwa, wreszcie musiała mierzyć się z wieloma słabościami i brakiem umiejętności i możliwości podjęcia wielu działań wynikających z faktu, iż najzwyczajniej w świecie była jedynie małą wystraszoną dziewczynką. Lee bardzo brutalnie, ale i wiernie przedstawił los uciekinierów z Południa pragnących ratować życie i przetrwać okrutny czas wojny. Skupił się jednak nie tylko na losie Koreańczyków, przedstawił bowiem także obraz wojny widziany i doświadczany przez żołnierzy amerykańskich. Drugim głównym bohaterem powieści jest właśnie Hector Brennan walczący po stronie Południa, na którym okrucieństwo wojny także odcisnęło swoje piętno i to do tego stopnia, że zamiast brać udział w walkach samowolnie zgłosił się do Oddziału Rejestracji Zabitych, by w tym splocie bezdusznych wydarzeń uniknąć chociaż patrzenia na chwile śmierci swoich towarzyszy broni. Autor nie łagodzi opisu przedstawianej rzeczywistości, ukazuje ją tak, jak mogła w istocie wyglądać. Wojna nie ma w sobie nic z romantyzmu, odarta z jakichkolwiek ludzkich uczuć kształtuje biorącego w niej udział człowieka i determinuje jego przyszłe losy, w tym relacje z innymi ludźmi, równie okrutnie doświadczonymi jak on. W takich to okolicznościach June poznała Hectora, a ich losy splotły się ze sobą już do końca. Za sprawą powołania do życia równie ważnych bohaterów, jakimi są Sylvie i Ames Tannerowie, Chang-Rae Lee przedstawił także inny ważny temat, a mianowicie tworzenie sierocińców dla koreańskich dzieci, które przetrwały wojnę, lecz pozostały na świecie same, bowiem członkowie ich rodzin zostali zabici. Historia tworzenia tego typu ośrodków i adopcji dzieci emigrujących z przybranymi rodzicami do Stanów Zjednoczonych to równie bolesna co radosna historia ogromnych nadziei, oczekiwań i przypodobań, byle by tylko osiągnąć upragniony cel i zyskać nową adopcyjną rodzinę, a co za tym idzie lepszą przyszłość. Niestety, świat nie jest idealny i sprawiedliwy, a zawiedzione nadzieje mogą prowadzić do przeróżnych wydarzeń mających charakter domina, których całe spektrum ukazał Chang-Rae Lee właśnie na przykładzie powieściowego sierocińca Tannerów. Sylvie Tanner to postać bardzo ważna, spaja ona bowiem w powieści to wszystko, co bez niej miałoby charakter liści spadający z drzew i unoszących się na wietrze w zupełnie innych kierunkach. Sylvie łączy losy i tworzy punkty styczne, które pozwalają na powrót do przeszłości nawet po upływie wielu lat. W warstwie fabularnej przenosi nas ona do Mandżurii początku XX wieku, losu tamtejszych misjonarzy i tworzenia przez Japończyków marionetkowego państwa Mandżukuo, a także do o wiele wcześniejszych, bo XIX-wiecznych wydarzeń, bezpośrednio determinujących akcję powieści, a mianowicie do roku 1859, kiedy to rozegrała się największa bitwa wojny francusko-austriackiej, czyli Bitwa pod Solferino. To właśnie bilans strat po tej bitwie przyczynił się do utworzenia Czerwonego Krzyża i rozwoju pomocy humanitarnej, w ramach której swoją działalność po wojnie koreańskiej prowadzili także Tannerowie. „Kiedy ulegnę” jest więc powieścią wielowątkową. Zwrócę jedynie uwagę na fakt, że wielu wątków powieści w recenzji nawet nie podejmuję, by nie zdradzać czytelnikowi zbyt wielu szczegółów i nie zniechęcić tym samym do lektury. To, co przywołałam, tworzy jedynie pewne ramy, wewnątrz których Lee umieścił przepiękne płótno literackie stworzone z niezwykłym epickim rozmachem. Monumentalność historii zaskakuje, przenosi ją na wyższy poziom, domagając się od czytelnika odczytania wszelkich sensów. Na okładce powieści znalazła się zapowiedź: „Miłość może zranić bardziej niż wojna”. I w istocie tak jest, wojna nigdy nie wiąże się z niczym pozytywnym i trudno oczekiwać po niej czegoś innego, ale miłość to głównie nadzieja, życie i plany na przyszłość. Niespełniona jest jak nóż przebijający serce. „Kiedy ulegnę” to powieść o ludziach żyjących w naprawdę bardzo trudnych czasach, o ludziach niepotrafiących unieść tego, co przynosi im los, o ludziach doświadczających bólu, straty, cierpienia i pragnienia rychłej śmierci, ale na przeciwległym biegunie jest też ogromne pragnienie życia, przetrwania i pokonania wszelkich przeciwności, pragnienie tego, by trwać mimo wszystko, by nie ulec do samego końca, bez względu na to, kiedy i w jaki sposób ma on nastąpić. https://www.facebook.com/literackakorea/posts/233611138956860

Opowieść o życiu hiszpańskiego wiolonczelisty na tle przemian politycznych w Hiszpanii od końca XIX wieku do śmierci generała Franco. Opowieść o niezwykłe utalentowanym człowieku, jego trudnej przyjaźni z innym muzykiem i nieszczęśliwej miłości. Losy bohatera inspirowane były życiem Pabla Casalsa. Polecam

Bardzo dobrze napisana w sensie językowym. To mocno cenię w książkach (być może powinienem napisać: bardzo dobrze przetłumaczona). Uwielbiam powieści "o życiu" i ta książka w 90 procentach taka jest. Podczas czytania wszystko tam mniej więcej gra, zazębia się, tworzy w miarę spójną całość. Zgrzytała mi tylko relacja człowiek-pies. Kocham psy, mam od zawsze. Dlatego poziom wytresowania psów, współbohaterów tej powieści, nie wydaje mi się możliwy do osiągnięcia, ale być może o czymś nie wiem. Dla mnie to zgrzyt. Dałbym ocenę 8 lub 9, gdyby to była zwykła powieść, o zwykłym zakończeniu, a nie , jak to napisał jeden z recenzentów tej książki na Lubimy czytać, "grecka tragedia". Polecam.

Kolejna powieść demaskująca śmieszność, hipokryzję, arogancję i bezduszność dyktatury. Kolejna elegia o straconym pokoleniu wzrastającym w czasie wojny, dojrzewającym w reżimie "zwycięzców" widzących wroga nawet w dzieciach. Kolejny literacji pomnik pamięci upodlonych, zabitych, wymazanych z rejestrów ale nigdy nie zapomnianych ludzi. Bohaterem tej poruszającej książki jest ciężko doświadczony w dzieciństwie przez wojnę i reżim Franco Genezjiusz - Kastylijczyk, syn żołnierza republiki i więźnia obozu koncentracyjnego. Opowiada nam on, w pierwszej osobie, swoje dzieciństwo i młodość naznaczone wojną, jednocześnie opisując także bieżące wydarzenia, w których bierze udział. Celem jego dorosłego życia jest wypełnienie ostatniej woli ojca i pomszczenie krzywd wyrządzonych jego najbliższym. Jest bez wątpienia bohaterem tragicznym – ukrywa prawdziwe uczucia do reżimu ukrywając się w szeregach jego wyznawców jako jeden z nich. Powoli obserwuje jak założona przez niego maska coraz bardziej zmienia go wtapiając się w prawdziwą twarz. Staje się cyniczny, rozdarty, wyrachowany, świadomy swojej hipokryzji, zagubiony przez co zaczyna popełniać błędy. Czy popełnia je nieświadomie czy celowo, czy zrealizuje swoje postanowienia, czy uratuje siebie prawdziwego? Warto przeczytać. Tematyka książki jest ciężka ale pouczająca, historia Genezjusza bez wątpienia wzorowana jest na prawdziwych wydarzeniach, to na prawdę kawał dobrej literatury.

Ta książka to nie jest podręcznik. I nie była pisana jako pozycja naukowa. I chyba nie była pisana pod polskiego czytelnika. Miała pokazać trudne losy Polski, zarys jej historii, którą warunkowało położenie. Miało pokazać najważniejsze momenty z jej historii i najwybitniejsze postaci. Miała zachęcić innych do poznania bliżej Polski. Ci, co odczytują ją dosłownie mogą być rozczarowani. Ja przeczytałam ją z przyjemnością i zobaczyłam swój kraj z obcej, innej perspektywy. To dość odświeżające!

Charakterystyczna dla autora plątanina nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności, charakterystycznych, w pełni ukształtowanych postaci. Jednocześnie fabuła zachowuje spójność a akcja toczy się wartko i logicznie. A co najważniejsze - intryga rozstrzyga się dopiero na ostatnich stronach... za to więcej niż raz.

Ciekawa kryminalna historia, która dzieje się w Petersburgu tuż przed rozpoczęciem I wojny światowej. Nie znam się na grze w szachy, a tu mają one spore znaczenie. Ładnie podana historia końca caratu i wątek kryminalny łączą się z tak zwanym wątkiem miłosnym, bo chodzi tu raczej o zwykłą chuć, a poczynania głównego bohatera, sławnego psychoanalityka, trudno uznać za etyczne.

Książka często porównywana do " Katedry w Barcelonie " I. Falconesa. XI wieczna Barcelona, opisy średniowiecznego miasta i różnych warstw społecznych, dworskie intrygi polityczne, naturalnie wątek miłosny. Kariera głównego bohatera, w stylu amerykańskim. Solidna saga powieściowa z wartką pełną zwrotów akcją, przystępnie spisaną i wciągającą ( prawie ) od pierwszej strony. POLECAM !!!

Bardzo ciekawa historia - sensacja, kryminał i bardzo dobrze skrywana tajemnica z XIII wieku. Czytało się dobrze. Wszystkie wątki są ze sobą ciekawie połączone. Akcja rozgrywa się w Barcelonie oraz San Sebastian. Dwoje ludzi po rozwodzie rozwiązuje zagadkę morderstwa Antykwariusza. Enrique jako atoptowany syn bardzo przeżywa śmierć ojca i pragnie znaleźć mordercę. Jednak jego serce zabije szybciej na widok Marioli. Jest też wątek miłosny , który nie zdradzę jak się rozwinie. Najważniejsze, że autor skonstruował ciekawą powieść wartą przeczytania.

„Sens nocy. Spowiedź” to monumentalne dzieło, które jest listem miłosnym do klasycznej XIX-wiecznej powieści wiktoriańskiej. Michael Cox stworzył narracyjną szkatułkę, w której mrok londyńskich mgieł miesza się z zapachem starego atramentu i kurzu bibliotek. To książka gęsta, duszna i niezwykle erudycyjna, wymagająca od czytelnika skupienia, ale odwdzięczająca się klimatem, jakiego próżno szukać we współczesnych thrillerach historycznych. Ocena 8/10 odzwierciedla uznanie dla kunsztu literackiego i niemal perfekcyjnej stylizacji, która czyni tę lekturę doświadczeniem totalnym. Wiktoriański labirynt namiętności Główny bohater, Edward Glyver, to postać fascynująca i odpychająca zarazem. Jego spowiedź – bo tak skonstruowana jest ta opowieść – to kronika obsesji na punkcie utraconego dziedzictwa i zemsty. Glyver wierzy, że został pozbawiony należnego mu tytułu i majątku, co popycha go do czynów ostatecznych, w tym do morderstwa, które otwiera powieść. Cox genialnie kreśli psychologię bohatera: człowieka wykształconego, bibliofila, a jednocześnie cynicznego mordercę, który z zimną krwią dąży do celu. Londyn w jego opisie nie jest tylko tłem; to labirynt pełen niebezpiecznych zaułków, brudnych tawern i dystyngowanych salonów, gdzie za fasadą uprzejmości kryją się najniższe instynkty. Literacka uczta dla cierpliwych Największym atutem powieści jest jej styl. Michael Cox, będąc wybitnym znawcą literatury wiktoriańskiej, operuje językiem stylizowanym na epokę z niespotykaną lekkością. Opisy są drobiazgowe, a intryga wielopoziomowa, pełna nagłych zwrotów akcji, tajemniczych testamentów i skrywanych tożsamości. To literatura spod znaku Wilkiego Collinsa czy Karola Dickensa, ale z nowoczesnym zacięciem psychologicznym. Autor nie boi się brutalności ani moralnej niejednoznaczności, co nadaje całości pikanterii. Mimo tych zachwytów, książka może stanowić wyzwanie. Jej objętość i momentami rozwlekłe dygresje bibliograficzne mogą nużyć czytelników przyzwyczajonych do szybkiego tempa współczesnych kryminałów. To powieść, którą należy smakować powoli; pośpiech sprawia, że łatwo zgubić subtelne nitki intrygi, które Cox tak pieczołowicie zaplata. „Sens nocy. Spowiedź” to triumf neowiktoriańskiej prozy. To mroczna, dekadencka i intelektualnie stymulująca podróż w głąb ludzkiej ambicji. Choć jej ciężar gatunkowy i powolne tempo mogą być dla niektórych barierą, dla miłośników mrocznych historii z duszą jest to pozycja obowiązkowa. To jedna z tych książek, które po przeczytaniu zostawiają w głowie obraz deszczowego Londynu, długo nie pozwalając o sobie zapomnieć. Solidna, inteligentna rozrywka na najwyższym poziomie.

Choć książka nie przedstawia sielanki, była dla mnie niezwykle satysfakcjonującą lekturą. Połączenie historii, sztuki, tajemnicy, zaburzeń psychicznych i malarstwa to tematyka, która jest mi bardzo bliska i fascynująca. Mimo sporej objętości, czytało się ją błyskawicznie. Całość, wraz z motywem listów, tworzy coś naprawdę wyjątkowego.

To pierwsza moja książka z gatunku powieści historycznych. I może dlatego tak bardzo mi się podobało! Pierwszy rozdział był brutalny. Potem akcja nie była szybka ani dynamiczna, jednak w tym tkwi piękno. "Katedra w Barcelonie" wywołała u mnie coś, co już rzadko która książka potrafi. Emocje. Niesprawiedliwość, przemoc, bieda, niewolnictwo. To wszystko było czymś kompletnie innym, ponieważ jest na faktach autentycznych, a nie jak w gatunku fantasy, w jakim normalnie się lubuję. Autor starał się jak najlepiej odzwierciedlić dawne czasy. To, że kobiety były przedstawione w taki a nie inny sposób nie oznacza, że autor sam tak o nich myśli. A jednak obrazuje jak daleko zaszliśmy jako społeczeństwo.

Tę książkę zapamiętam na długo. Powieść ta łączy w sobie elementy chińskiej baśni z realizmem epoki maoizmu i rewolucji kulturalnej w komunistycznych Chinach. Książka napisana jest w sposób dokładnie przemyślany. Autor pokazał mechanizmy rządzące przemianami politycznymi i społecznymi w Chinach w drugiej połowie XX wieku z perspektywy zwykłych ludzi. Tytułowi bracia w różnych momentach swojego życia (i różnych okresach Chińskiej Republiki Ludowej) związują się z chińską elitą i władzą. Targani namiętnościami i bagażem własnych historii (skrajnie różnych) zakochują się w tej samej kobiecie, co splata ich historię. Mamy tu zatem chiński romans, politykę, wątek wojskowy i ekonomiczny, historię Chin i chińskiej prowincji okresu Mao oraz opowieść o pasjach i determinacji. A wszystko napisane w sposób zrozumiały dla zachodniego czytelnika, z myślą o którym Da Chen podobno konstruował tę historię. Absolutny majstersztyk. Polecam każdemu, kto chce lepiej poznać i zrozumieć genezę współczesnych Chin.

Będąc niemowlęciem Catalina została porzucona przez swojego ojca. Nieświadoma swojego pochodzenia dorasta w klasztorze wychowywana przez zakonnice. Nie zdaje sobie jednak sprawy, że na jej ciele znajduje się znamię będące świadectwem jej tożsamości. Kiedy kończy 14 lat zostaje oskarżona przez ojca Rivandeirę i siostrę Gabrielę o czary. Obawiając się o swoje życie dziewczyna ucieka z opactwa i przebiera się za mężczyznę. "Uciekinierka z San Benito" to pełna emocji powieść z gatunku płaszcza i szpady, rozgrywająca się w XVII-wiecznej Hiszpanii. Jej bohaterką jest Catalina, odważna, dumna i waleczna dziewczyna, która nie boi się podejmować trudnych decyzji i gotowa bronić się przed ścigającymi ją inkwizytorami. Na swojej drodze spotyka zarówno przyjaciół, jak i wrogów. Jedni i drudzy są ludźmi pełnymi sprzeczności i kontrastów. Ich motywy postępowania przez długi czas pozostają niejasne. Sama książka zaś przepełniona jest intrygami, pościgami oraz pojedynkami. "Uciekinierka z San Benito" to książka, która kipi od gwałtownych zwrotów akcji. Przyciąga swoim klimatem oraz sprawnie poprowadzoną narracją. Może nie jest ona jakaś rewelacyjna i odkrywcza, ale czytało mi się ją dobrze.

"Gwiazda mórz" to stary żaglowiec, który płynie z Irlandii do Nowego Yorku. Na swoim pokładzie przewozi rzesze Irlandczyków. Nieliczni pasażerowie pierwszej klasy podróżują wygodnie. Tłumy biedoty kłębią się pod pokładem cierpiąc głód, zimno, katastrofalne warunki sanitarne oraz coraz bardziej szerzące się choroby, które narażają pasażerów na śmierć. Każdego dnia umierają ludzie, których zwłoki wrzucane są do morza. Kapitan Lokwood, dobry człowiek, robi wszystko co może by wszyscy pasażerowie dopłynęli do Ziemi Obiecanej. Jest rok 1847. Straszny głód w Irlandii zbiera gorzkie żniwo. Biedacy umierają setkami tysięcy. Ziemia rodzi zgniłe bulwy ziemniaczane, wielu właścicieli ziemskich podnosi czynsze. Dzierżawcy, nie będąc w stanie wyżywić najbliższych, a co dopiero opłacić czynszu, są wyrzucani że swoich nędznych domostw i skazywani na pewną śmierć. Umierają na ulicach, w przytułkach, popełniają samobójstwa. Ci, którym uda się uzbierać potrzebną kwotę albo krewni przyślą potrzebne środki, uciekają na przepełnionych statkach do Ameryki. "Gwiazda mórz" to jeden z takich statków. Zaglądamy w nim zarówno do salonu i kajut bogatych pasażerów jak i pod siejący grozę pokład. Słuchamy historii ludzi, którzy tam się spotykają a nici ich życia są ze sobą czasem ciasno splątane. Książka ta zbudowana jest w niezwykle ciekawy sposób. Jest to książka w książce. Mamy w niej fragmenty pamiętników, relacje zarówno w pierwszej jak i trzeciej osobie, fragmenty listów, relacji prasowych i cytaty książkowe. Całość tworzy bardzo ciekawa opowieść o licznych bohaterach tej powieści. Ale głównym bohaterem tej książki Josepha O'Connera jest niewątpliwie Irlandia odmieniana przez wiele przypadków i widziana z różnych perspektyw. Nie jest to łatwa lektura ale zdecydowanie warto ją przeczytać. Ja czytałam po raz trzeci 😀 Zapraszam na https://swiatymiedzykartkami.pl/

W duże zaskoczenie wprawiła mnie wyżej wymieniona książka.Po pierwsze, dlatego,że nic wcześniej nie czytałam co wyszło z pod pióra tej dwójki autorów...A po drugie, dzieją się w niej rzeczy niesamowite i niesłychane... Zaskoczyło mnie to,że ważne wydarzenia historyczne można opleść dużą dozą ironii i humoru,nie ujmując przy tym ich ważności i rangi.Co dodaje książce dużego waloru. A w moim odczuciu wygląda to tak: Leonardo da Vinci chce zabłysnąć w towarzystwie,lecz nie bardzo wie jak.Jego obrazy straciły z blichtru i opatrzyły się znajomym.W kręgach towarzyskich nagminnie porusza się temat odkrycia Ameryki.A odkrycie jej co sławniejszy chce sobie przypisać.Leonardo wpada na pomysł zdobycia sekretnej księgi,która zawiera sekretne mapy z co dopiero odkrytą Ameryką.Sama książka,jak i niedawno odkryte ziemie jawią się ludności jako: the promised land.A stworzenie owych map, Mistrz chce usilnie przypisać sobie. Po sekretną księgę posyła swego przybranego syna- wykonawcę brudnej roboty,człowieka do wszystkiego i niczego. I tu zaczyna się historia, bo Salai jak mało kto dodaje jej smaku i pikanterii.W kręgach towarzyskich jest on uznawany za nieprzeciętnego: pyszałka,nieuka,obłudnika,kłamce lenia,a to wszystko odziane w postać młodzieńca który bezwstydnie uwodzi niewiasty,bałamuci,łamie serca,uwodzi i rozkochuje.... Jak wszyscy wiemy, w literaturze nastąpił niemały bum na powieści erotyczne...I ja doznałam niemałego zaskoczenia czytając Jajko Salaiego,bo akcja książki toczy się w roku 1508,a seksu i erotyzmu w poczynaniach bohatera niemało;-) Mało tego, fakty które podają autorzy są prawdziwe.Choćby takie,że obrazy które malował Da Vinci są nie jego???????? Pomysł niby tak,ale realizacja wątpliwa????? I być tu czytelniku mądry-bo człowiek patrzy na obraz przekonany,że wyszedł z pod ręki Wielkiego Mistrza,aż nagle bierze ową książkę i okazuje się ze życiowe przekonanie co do sztuki deczko się rypło;-) Ja jestem urzeczona,bo lektura z poważnymi faktami,a dostarczy niemałego zaskoczenia i śmiechu.

Bardzo budująca lektura. Książkę czytałam prawie cięgiem. Bardzo się zżyłam z bohaterami. Teraz mi ich brak i tęsknię. Jestem pod dużym wrażeniem jakie humanitarne wartości prezentują ci najbiedniejsi mieszkańcy Kalkuty., a także osoby pracujące tam w wolontariacie. Autor wykonał kawał solidnej roboty, bo między innymi dzięki niemu świat zachodu skierował wzrok na tę kloaczną rzeczywistość. Kloaczną ale tylko powierzchownie, bo serca tych ludzi to najczystsze kryształy. Do tego wszystkiego uczynił to bogatym i barwnym stylem literackim.

Fantastyczna wielowątkowa książka pełna opowiesci o podzialach społecznych, wykluczeniach i odważnej interpretacji odwiecznej walki złeg że "złem". Akcje osadzone w wydarzeniach historycznych i bogatych opisach zmieniającej się architektury Barcelony.